ရွာေဖြေရး ...

PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

သာထက္ေအာင္ ● စနစ္ေကာင္း၊ လူေကာင္းမွ ေခတ္ေျပာင္းမည္

သာထက္ေအာင္ ● စနစ္ေကာင္း၊ လူေကာင္းမွ ေခတ္ေျပာင္းမည္
(မိုးမခ) ဇြန္ ၁၄၊ ၂၀၁၆

၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အနိုင္ရၿပီး၊ ၂၀၁၆ ဧၿပီလ ၁ရက္ေန႔မွာ စတင္တာ၀န္ယူခဲ့တဲ့ ဒီခ်ဳပ္အစိုးရ စတက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ရက္ ၁၀၀ စီမံခ်က္ ဆိုတာႀကီးကို ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။  တိုးတက္ ေအာင္ျမင္မႈေတြကို အာသာငမ္းငမ္း ျမင္ခ်င္ၾကတဲ့ ျပည္သူ ေတြမွာလည္း ရက္ ၁၀၀ ကို လက္ခ်ိဳးေရၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါၿပီ။  တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီး အရွိန္ရေနတဲ့ အင္အားႀကီး နိုင္ငံ ေတြျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္တို႔လို အဂၤလန္တို႔လို ႏို္င္ငံေတြမွာေတာင္ ေခါင္းေဆာင္ အေျပာင္းအလဲ အစိုးရအေျပာင္းအလဲျဖစ္ခဲ့ရင္ ရက္ ၁၀၀ အတြင္း တိုးတက္ေအာင္ျမင္မႈေတြ သိသိသာသာႀကီး မျမင္ႏို္င္ မေတြ႔ႏိုင္ေသးေတာ့ကား အဖက္ဖက္က ခြၽတ္ျခံဳက် ပ်က္စီးေနတဲ့ ေရႊျပည္ႀကီးကို ရက္ ၁၀၀ အတြင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္ ေမွ်ာ္လင့္ႏို္င္မလဲဆိုတာ စဥ္းစား စရာပါ။

ဒီၾကားထဲ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ပုဂၢိဳလ္တေယာက္က စိတ္ရူးေပါက္ၿပီး ေၾကာ္ျငာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ရက္ ၅၀၀ အတြင္း အာဆီယံ ႏိုင္ငံအတြင္း ထိပ္ဆံုးေရာက္ရမယ္ လုပ္ေနျပန္ေသးတယ္။  တကယ္ေတာ့ တိုင္းျပည္တိုးတက္ဖို႔ ႀကိဳးစားအားထုတ္ရာမွာ စနစ္ေကာင္းဖို႔နဲ႔ လူေကာင္းဖို႔သာအဓိကျဖစ္တဲ့အတြက္ မလိုအပ္ဘဲ ပိုစတာေထာင္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ အာသာေျဖတဲ့အလုပ္ မ်ိဳးေတြ ရပ္သင့္ပါၿပီ။  မွတ္မိၾကမွာေပါ့ “ျမန္မာ့အားကစား ကမၻာကိုလႊမ္းရမည္” ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။  အခုလည္း ရက္ ၁၀၀ ျပည့္လို႔ ဘာမွမည္မည္ရရမျပႏိုင္ခဲ့ရင္ “အလကား သႀကၤန္အေျမာက္ပါကြာ” ဆိုတဲ့အသံမ်ိဳး ၾကားရ႐ံုကလြဲၿပီး ပါတီနဲ႔ အစိုး ရကို အထင္ေသး အျမင္ေသး ျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ ကိုယ့္အလုပ္ကို ရိုးရိုးသားသားႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္ျပႏိုင္ရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။  တခ်ိဳ႕ကလည္း သိ္မ္ငယ္ရဖန္မ်ားလို႔လားမသိဘူး ဘာမွမျဖစ္ေတာင္ စင္ကာပူေလာက္ျဖစ္ရင္ ေတာ္ပါၿပီဆိုတဲ့ မ၀ံ့မရဲ ေမွ်ာ္ လင့္သံေလးေတြလည္း ၾကားရတတ္ပါတယ္။

တိုင္းျပည္ႀကီးတခုလံုးႀကီးပြားတိုးတက္ဖို႔ကိစၥကို မဆိုထားနဲ႔၊ မိသားစုတစုႀကီးပြားတိုးတက္ဖို႔ေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ မရတတ္ တဲ့ ေလာကသဘာ၀အရ ရက္ ၁၀၀ ဆိုတဲ့ ကာလတိုအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သိပ္ေမွ်ာ္လင့္ထားလို႔ေတာ့မရပါဘူး။  တခ်ိဳ႕ က ေျပာၾကတယ္ စင္ကာပူလို သယံဇာတမရိွ ေရေတာင္ တျခားႏိုင္ငံက မွာေသာက္ရတဲ့ႏိုင္ငံ၊ ေရႊျပည္ႀကီးက သယံဇာတနဲ႔ ေရႊနဲ႔ေျမနဲ႔ေရနဲ႔  ဘာလို႔ မျဖစ္ရမွာလဲေပါ့။ အသိဉာဏ္ပညာမရွိတဲ့ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသား ေနာက္ဆံုးမြဲျပာၾကရသလို သယံဇာတေျမာက္ျမားစြာကို ဖင္ခုထိုင္ထားလည္း နလပိန္းတံုး ေခါင္းေဆာင္ေအာက္မွာေတာ့ တိုင္းျပည္ႀကီးမြဲျပာက်သြားတာ သဘာ၀က်ပါတယ္။  ဒါကိုသင္ခန္းစာမယူဘဲ စနစ္ေဟာင္း လူေဟာင္း အက်င့္ေဟာင္း ဥပေဒေဟာင္း နည္းပညာအေဟာင္းနဲ႔ ဆက္စခန္းသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ဟာ ေတြးရဲစရာမရွိပါဘူး။

တကယ္ေတာ့ တိုင္းျပည္တျပည္ရဲ႕အသက္ဟာ သယံဇာတမဟုတ္ပါဘူး။  စနစ္နဲ႔လူသာ အဓိကပါ။

ဥပမာဆင္ဆင္တခုေပးပါဦးဆိုရင္ စက္နဲ႔ စက္ေမာင္းတဲ့လူကိုပဲျပရပါလိမ့္မယ္။  ကြၽန္ေတာ္ ၾသစေၾတးလ် ေရာက္ခါစက စက္ရံုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။  ဆိုပါေတာ့ ဒီစက္ဟာ သူ႔ Capacity တနာရီ အခုေရ တေထာင္က်တယ္ ဆိုပါေတာ့ ဒီစက္ကို ေမာင္းမယ့္ ေအာ္ပေရတာကလည္း ကြၽမ္းက်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ စက္ေမာင္းေနစဥ္မွာ မခိုဘူး မကပ္ဘူး အိမ္သာ ခဏ ခဏ သြားလိုက္ စက္ပိတ္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္လိုက္ အျခားလူနဲ႔ေလကန္လိုက္မလုပ္ဘူး၊ စက္ကလည္း လံုး၀မပ်က္ဘူးဆိုရင္ တနာရီမွာ အခု တေထာင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အတိုင္းထြက္ပါတယ္။  ေအာ္ပေရတာကေတာ့ ေတာ္ပါ ရဲ႕ စက္က အိုေဟာင္းစုတ္ျပတ္ေနတ့ဲ ရပ္တလွည့္သြားတလွည့္ စက္ဆိုလည္း မျဖစ္ျပန္ပါဘူး။  စက္ကေတာ့ ေကာင္းပါရဲ႕ အသစ္စက္စက္ ေအာ္ပေရတာကမကြၽမ္းက်င္ ဟိုစမ္းစမ္း ဒီစမ္းစမ္းနဲ႔ အရည္အခ်င္း မျပည့္မီတဲ့လူဆိုလည္း ခရီးက တြင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။  စက္လည္းေကာင္းမယ္ လူလည္းေတာ္မယ္ မခိုမကပ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုပ္မယ္ဆိုရင္ သတ္မွတ္လ်ာထားတဲ့ အတိုင္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ အက်ိဳးစီးပြားဆိုတာ ျဖစ္ထြန္းမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။  ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာရမွာပါပဲ။

စင္ကာပူျဖစ္ထြန္းတယ္ဆိုတာ အဲ့ဒါပါပဲ။  စနစ္ေကာင္း လူေကာင္းတဲ့ အက်ိဳး ခံစားသြားရတာပါ။  ဥပမာတခုျပပါရေစ မ ေလးရွားကေန ခြဲထြက္လာတဲ့ စင္ကာပူဟာ သူလြတ္လပ္ေရးရလာေတာ့ အဂၤလိပ္စာကို ရံုးသံုးစာအျဖစ္ ဆက္လက္ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။  တရုတ္စာကို အားေပးပါတယ္။  အဂၤလိပ္ စကား၊ စာ တရုတ္စကား၊ စာ ကို ကြၽမ္းကြၽမ္း က်င္က်င္ေျပာတတ္တဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံသားေတြဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံေရာက္ေရာက္ မ်က္ႏွာမငယ္ရသလို အလုပ္အကိုင္လည္း သူတို႔ရွာရတာ သိပ္မခက္လွပါဘူး။

ေရႊျပည္ႀကီးကိုၾကည့္ပါ။  ၆၂ ခု ဗိုလ္ေန၀င္းတက္လာတယ္၊ မၾကာဘူး ၆၄ မွာ စနစ္သစ္ပညာေရးဆိုတာႀကီး ေပၚလာၿပီ။  ဘာသာအားလံုး ျမန္မာလိုသင္ အဂၤလိပ္စာကို သားေၾကာျဖတ္ပါတယ္။  ငါးတန္းက စလို႔ A B C D သင္ရတဲ့ကေလး ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္မွာ တႏွစ္ပဲ အဂၤလိပ္စာသင္ရၿပီး ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ အဂၤလိပ္စာမရွိေတာ့ပါဘူး။  အဲသလို ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုပဲ အေျခခံသလား၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကိုပဲ အေျခခံသလားေတာ့ မသိပါဘူး အဂၤလိပ္စာကို သင္းကြပ္လိုက္ ေတာ့ အက်ိဳးေက်းဇူးက ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ၃ ၄ ၅ ဆယ္ၾကာလာတဲ့အခါမွာ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ေတာ့ဘူး။  ျမန္မာျပည္က တကၠသိုလ္ေတြမွာ အဂၤလိပ္စာ အားမေပးတဲ့အတြက္ ေနမ၀င္အင္ပါယာႀကီး ဘာမွ မျဖစ္သြားသလို အဂၤလိပ္ဘုရင္မႀကီးလည္း အေနအစားမပ်က္ပါဘူး။  ျဖစ္သြားတာက စနစ္သစ္ပညာေရးကို စထြင္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းသမီးေတြ အဂၤလန္က စာေမးပြဲ က်ပါတယ္။  မၾကာခင္က စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အေရခြံခၽြတ္ၿပီး သမၼတဆိုတဲ့ ရာထူးႀကီးနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေတာ့ ဘိုလို အိုးနင္းခြက္နင္းနဲ႔ အရွက္ကြဲေတာ့တာပါပဲ။  ျမန္မာျပည္ကလာငယ္ေလးေတြ ႏိုင္ငံျခား အလုပ္သြားရွာေတာ့ ဘိုလို အားနည္း ေတာ့ ကူလီဘ၀က မတက္ေတာ့ပါဘူး။  အဂၤလိပ္စကား ဘိုလိုေကာင္းရင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကင္းမဲ့ေတာ့မွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးအ ေခၚဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေအာက္ဆံုးေရာက္ရျခင္း အေတြးအေခၚေတြထဲက တခုပါတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။  ဂ်ပန္ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ား အဂၤလိပ္စာ မတတ္ၾကပါဘူး၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဂ်ပန္ကို သြားမစမ္းပါနဲ႔၊ ကိုယ့္တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳး တိုတက္ေကာင္းစားခ်မ္းသာေနရင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရွိဖို႔ ဘယ္သူကမွ လံႈ႕ေဆာ္ေနစရာမလိုပါဘူး။  မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ ဘာသာစကား ထပ္တူျပဳလို႔မရပါဘူး။

စနစ္ေကာင္းတယ္၊ အဲ့ဒီစနစ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့ လူေတြရိုးသားေျဖာင့္မတ္မယ္ ေတာ္တယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လို နည္းနဲ႔မွ ဟိုး ေအာက္ဆံုးအဆင့္ကို ေရာက္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။  အခုေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ အစိုးရေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈ လြဲမွားမႈေတြကို ၀န္ခံျခင္း ေတာင္းပန္ျခင္း၊ တာ၀န္ယူျခင္း၊ တာ၀န္ခံျခင္း လံုး၀မရွိပါဘူး။  မေတာ္တဆမႈ ဆိုတာ တခါတေလျဖစ္ရင္ေတာ့ မေတာ္တဆမႈေပါ့။  ခဏခဏျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ဒါ မေတာ္တဆမႈလို႔ မေခၚႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။  တာ၀န္ရွိသူရဲ႕ ညံ့ဖ်င္းမႈလို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။ ဖားကန္႔မွာ ေျမၿပိဳၿပီး ေရမေဆးေက်ာက္ရွာသူေတြ အသက္ဆံုးရတဲ့ သတင္းေတြ ၾကားရတာ တခါလည္း မက ႏွစ္ခါလည္းမက ရြာေတြၿမိဳ႕ေတြမွာ ဓါတ္လိုက္ေသတဲ့ သတင္းေတြလည္း မၾကာမၾကာ၊ အင္တာနက္ထဲမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေလးေလာင္းၿပိဳင္ကေလးေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံု ျမင္ရသူတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတယ္။  ဘယ္သူ႔မွာ တာ၀န္ရိွလို႔ ဘယ္သူ႔ကို ေတာင္းပန္ရမွန္းလည္း မသိ၊ ဒီၾကားထဲ မိုးတြင္းထဲမွာ ၿမိဳ႕လည္ေကာင္ေရေတြလွ်ံေတာ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ဆိုတဲ့ ပညာရွိသုခမိန္အမတ္မင္းက ျပည္သူေတြမွာလည္း တာ၀န္ရွိတယ္တဲ့။  လုပ္ကိုင္ရွာေဖြစားေသာက္ ရတာ ပင္ပန္းခက္ခဲရတဲ့အထဲ တဆိတ္ရွိ ျပည္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိတယ္ဆိုေတာ့ အမတ္မင္း အစိုးရမင္းတို႔မွာ တာ၀န္မရွိဘူးလားလို႔ ေမးရမလိုျဖစ္ေနပါၿပီ။

လူ႔အခြင့္အေရးကို ေလးစားလိုက္နာရမွန္းသိတဲ့ အစိုးရေတြ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားတဲ့ႏိုင္ငံေတြမွာ ျပည္သူကို အျပစ္ပံုတဲ့ ေလသံမ်ိဳးၾကားရခဲပါတယ္။  အစိုးရကပဲ ျပည္သူအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ အခက္အခဲမ၇ွိေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ေပးရမလဲဆိုတဲ့ ေရတို ေရရွည္ စီမံကိန္းေတြပဲ သူတို႔ေခါင္းတဲမွာရွိပါတယ္။  ျပည္သူဟာ ျပည္သူပါပဲ။  တည္ဆဲဥပေဒကို လိုက္နာမယ္။ ေပးေဆာင္စရာရွိတဲ့ အခြန္အခကို ေပးေဆာင္မယ္ တိုင္းျပည္အႏၱရာယ္နဲ႔ၾကံဳရင္ တတ္နိုင္တဲ့ဘက္က ပါ၀င္ကူညီမယ္ဆိုရင္ ျပည္သူရဲ႕တာ၀န္ေက်ပါတယ္။  တခါလာလည္း ျပည္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိတယ္။  တခါလာလည္း ျပည္သူေတြက ပူးေပါင္းကူညီရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အစိုးရဆိုတာ အယူခ်ည္းလို ျဖစ္ေနပါတယ္။  တကယ္ေတာ့ အစိုးရဆိုတာ ျပည္သူကို “ေပး” ရပါတယ္။  သက္သာေခ်ာင္ခ်မႈကို ေရွးရႈရပါတယ္။  ဥပမာ ဆိုပါေေတာ့ ၾသစေၾတးလ်မွာ ေက်ာင္းတက္ ေနတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေလးေေတြ ကား ရထား စီးတဲ့ အခါ ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုပါဘူး။ အနာဂာတ္အညြန္႔အဖူး ေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ကိစၥ ႏိုင္ငံေေတာ္က တာ၀န္ယူရမွာပါ။ တေလာကေရႊျပည္ႀကီးမွာ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ ေတာ့ အစိုးရက ေက်ာင္းသားေလးေတြကို စာအုပ္ခဲတံ ေက်ာင္း၀တ္စံုေတြ အစိုးရက အခမဲ့ေထာက္ပံ့တယ္ၾကားေတာ့ သာဓုေခၚမိပါတယ္။  ဒါမ်ိဳးလုပ္သင့္တာၾကာပါၿပီ။

ၾသစေၾတးလ်မွာေနတဲ့ မိသားစုတိုင္း ၀င္ေငြေကာင္းၾကတာမဟုတ္ပါဘူး။  အေၾကာင္း ေၾကာင္း ေၾကာင့္ မိသားစုတခုလံုး ၀င္ေငြတခုထဲရွိတဲ့ မိသားစုေတြလည္း ရွိၾကေလေတာ့ ဒီအခက္အခဲကို အစိုးရက ၾကား၀င္ရပါတယ္။  ကေလးေတြရွိရင္ သူတို႔အတြက္ မုန္႔ဖိုးေထာက္ပံ့ရပါတယ္။  ဆြံ႔အနားမၾကား မသန္စြမ္းေတြပါရင္လည္း ေထာက္ပံ့ရပါတယ္။  မိသားစုတခုမွာ တပတ္၀င္ေငြ (Tax မႏႈတ္ခင္) ၉၁၃ ေဒၚလာထက္နည္းရင္ ဒီမိသားစုကို Low Income Family လို႔ေခၚပါတယ္။  ေငြေၾကးအခက္အခဲရွိတဲ့ မိသားစုျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတို႔ကို အစိုးရက Health Care ကဒ္ထုတ္ေပးပါတယ္။  အဲ့ဒီ ကဒ္ျပားရွိရင္ ဆရာ၀န္လက္မွတ္နဲ႔ ၀ယ္ရတဲ့ ဘာေဆးျဖစ္ျဖစ္ ၅.၂၀ ေဒၚလာပဲေပးရပါတယ္။  တပတ္၀င္ေငြ ၉၁၃ ထက္ တေဒၚလာပဲ ပိုပါေစ အဲ့ဒီကဒ္ျပားရမွာ မဟုတ္သလို ၉၁၃ ေဒၚလာေအာက္ တေဒၚလာ ေလ်ာ့ရင္ သူတို႔ ကဒ္ျပားေပးပါလိမ့္မယ္။  စနစ္ဆို တာ အဲ့ဒါပါ။  နားလည္မႈတို႔ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူမႈဆိုတာ တိက်တဲ့ စနစ္ေအာက္မွာ ရွိလို႔ မရပါဘူး။  အဲ ၀င္ေငြစစ္ေဆးလို႔ Pay Slip မွာမမွန္မကန္ လုပ္ပါရင္ေတာ့ တည္ဆဲဥပေဒအတိုင္း အေရးယူခံရမွာပါ။  ၾသစၾတးလ်အစိုးရ ၀န္ထမ္းျဖစ္ျဖစ္ ကုမၸဏီ၀န္ထမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ လူကို စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ သူ႔ဘာသာ ဘာေကာင္ႀကီးပဲျဖစ္ေနေန သူတို႔လိုခ်င္တဲ့ အေထာက္အထား အခ်က္အလက္ စာရြက္ စာတမ္းေတြကိုပဲ စိတ္၀င္စားတာပါ။  စနစ္ေပၚမွာ ဆံခ်ည္တမွ်င္မွ ေရြ႕လို႔မရပါဘူး။

ေရးလက္စနဲ႔ တခုေရးျပပါရေစ။  ၾသစေၾတးလ်မွာ ေက်ာင္းရွိတဲ့ လမ္းေတြမွာ School Zone ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြရွိပါတယ္။  ေက်ာင္းသားကေလးေတြ ယဥ္အႏၱရာယ္ကင္းရွင္းေရးကို ေရွးရႈၿပီး (မနက္ ၈ နာရီခြဲမွ ၉ နာရီခြဲအထိ ညေန ၂ နာရီခြဲမွ ၄ နာရီအထိ) ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ ဘယ္ကားမွ ကီလို ေလးဆယ္ထက္ ပိုမေမာင္းရပါဘူး။  40 zone လို႔ေခၚပါတယ္။  ပိုေမာင္းရင္ ကင္မရာက ဖ်က္ကနဲဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီး မၾကာခင္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ဖို႔ စာလာပါလိမ့္မယ္။  တေလာက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ထိသြားလို႔ ဒဏ္ေငြ ၈၀၀ေက်ာ္ ေဆာင္လိုက္ရပါတယ္။  ဒီအခ်ိန္ ဒီေနရာ ဒီလမ္းကို ဒီသတ္မွတ္ခ်က္ကို ခ်ိဳးေဖာက္ရင္ ၀န္ႀကီးျဖစ္ျဖစ္၊ ၀န္ႀကီး ခ်ဳပ္ျဖစ္ျဖစ္ ဥပေဒအတိုင္းသြားမွာပါပဲ။  လူ႔မ်က္ႏွာထက္ ဥပေဒမ်က္ႏွာက ပိုႀကီးပါတယ္။

ၾသစႀတီးလ်မွာ အသက္ ၆၅ႏွစ္ ျပည့္ရင္ ပင္စင္ေထာက္ပံ့ေငြ အစိုးရက ေပးပါတယ္။ ႁခြင္းခ်က္က သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့သူ ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့ သူေတြေတာ့ မရပါဘူး။  ၆၅ ႏွစ္ေတာ့ မျပည့္ေသးဘူး ႀကီးမားတဲ့ ေရာဂါတခုခုေၾကာင့္ အလုပ္မလုပ္ ႏိုင္ေတာ့ရင္ Disable Pension ေပးပါတယ္။ အသက္ ၆၀ျပည့္လို႔ အလုပ္ကို နာရီနည္းနည္းပဲ လုပ္ႏိုင္မယ္ ၀င္ေငြ သိပ္မရွိ ေတာ့ဘူးဆိုရင္ နယူးေဆာက္ေ၀းျပည္နယ္အစိုးရက Seniors ကဒ္ထုတ္ေပးပါတယ္။  အဲ့ဒီကဒ္ဆိုရင္ ဘယ္သြားသြား ဘာစီးစီးတေနကုန္စီးမွ ၂ေဒၚလာခြဲပဲေပးရပါတယ္။  ၀င္ေငြနည္းတဲ့ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သေဘာပါ။  Pension Age ေရာက္တာနဲ႔ ေရခြန္ မီးခြန္ ျမဴနီစပယ္ခြန္ေတြ ေလွ်ာ့ေပးပါတယ္။  ဒရိုင္ဘာလိုင္စင္ သက္တမ္းကုန္ရင္ အခမဲ့ လုပ္ေပးပါတယ္။

ဆိုလိုတာက အစိုးရဆိုတာ ျပည္သူေတြကို အျပစ္တင္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။  “ေဖးမ” ရမွာပါ။  အယူခ်ည္းမဟုတ္ အေပးဆိုတာ လည္း ရွိရပါမယ္။  တဆိတ္ရွိ ျပည္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိတယ္။  ျပည္သူေတြပူးေပါင္းကူညီပါ ဆိုတာႀကီး ေလ်ာ့သင့္ပါၿပီ။  အားေကာင္းေမာင္းသန္ စနစ္ယႏၱယားႀကီးကို ကြၽမ္းက်င္သူေတြ ကိုင္တြယ္ ေမာင္းႏွင္မယ္ဆိုရင္ ရက္ ၁၀၀ မက ရက္ တေထာင္လည္း ေစာင့္ႏိုင္ပါတယ္။  စနစ္မေကာင္း လူမေကာင္းရင္ေတာ့ ရက္ တေသာင္းၾကာလည္း အေၾကာင္းသိပ္ထူးမယ္ မထင္ပါ။

သာထက္ေအာင္
ဇြန္ ၁၁၊ ၂၀၁၆