ရွာေဖြေရး ...

PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

မင္းကုိႏုိင္ ● ဆီးသီးသည္၊ ခ်င္ပန္ဇီႏွင့္ လကမာၻခရီး

 
မင္းကုိႏုိင္ ● ဆီးသီးသည္၊ ခ်င္ပန္ဇီႏွင့္ လကမာၻခရီး
(မုိးမခ) ဇြန္ ၁၊ ၂၀၁၆

(ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ျပန္လည္ကူးယူပါသည္)

“ဆရာမက ခ်င္ပန္ဇီႀကီး လုပ္ပါမယ္။ တပည့္တုိ႔က ဒီဇာတ္လမ္းထဲက လူေတြလုပ္ေပးပါ။ ခ်င္ပန္ဇီႀကီးနဲ႔ မိတ္ေဆြ လာဖြဲ႔ၾကပါ”
....

၁၉၇၄-၇၅ ကာလမ်ားက ျဖစ္ပါသည္ က်ေနာ့္အစ္မအထက္တန္းေက်ာင္းသူဘဝ အဂၤလိပ္ဖတ္စာစာအုပ္မွ Making friends with Chimpanzees (ခ်င္ပန္ဇီမ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ျခင္း) ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ သင္ခန္းစာကုိသ႐ုပ္ေဖာ္ရန္ ဆရာမတဦးက အား ထုတ္ေနျခင္းျဖစ္ပါ၏။ ထိုဆရာမသည္ပင္ က်ေနာ့္ဆရာမ ဆက္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဆရာမသည္ ငယ္ႏုၿပီး ျဖဴႏြဲႏြဲ႕ျဖစ္ေသာ္လည္း သူႏွင့္အရြယ္မတိမ္းမယိမ္း တပည့္မ်ားေရွ႕ မရွက္မေၾကာက္စတမ္း ခ်င္ပန္ဇီ ေမ်ာက္၀ံအျဖစ္ သရုပ္ျပပါသည္။ သင္ခန္းစာတခုကုိ သမာရုိးက် ဖတ္ျပနားေထာင္ အလြတ္က်က္ရတာမဟုတ္။ ကုိယ္တုိင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲေနရာတာမုိ႔ စာသင္ေနရတယ္ဆုိတာေမ့ျပီး၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈျဖင့္ လုိက္ပါႏုိင္ခဲ့ၾကပါသည္။ စာသင္ရတာ ပင္ပန္းတယ္ ျမန္ျမန္ၿပီးပါေတာ့ဟု မခံစားရ။ အခ်ိန္ေစ့သြားမွဟာခနဲ ျဖစ္ကာ သင္လုိ႔ေတာင္မ၀ေသးဘူးဟု တသသက်န္ခဲ့ရပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ထုိသင္ခန္းစာ (Lesson) ကုိ ယခုလုိ ကုိယ္တုိင္သ႐ုပ္ေဆာင္ သင္ၾကရမည္ဟု ညႊန္ၾကားခ်က္မရွိပါ။ ထုိဆရာ မ၏ စိတ္ေစတနာအေလ်ာက္ သ႐ုပ္ျပတီထြင္ သင္ၾကားခဲ့ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ျပဇာတ္တုိတပုဒ္လုိ ကၾကသည္ပဲ ဆုိပါစုိ႔။ မည္သူမွ ခ်င္ပန္ဇီေမ်ာက္၀ံ လုပ္လုိၾကမည္မဟုတ္ပါ။ ဘယ္သူမွ မေနခ်င္၊ မလုပ္ခ်င္ေသာ ဇာတ္ရုပ္တေနရာကုိ ဆရာမက ေရြးခဲ့ပါသည္။ ေရြးျပီးသည့္အေလ်ာက္လည္း ပီျပင္ေအာင္မ်က္ႏွာကအစ ခ်င္ပန္ဇီႏွင့္တူေအာင္ ႀကဳိးစားၿပီး သ႔ူပင္ကုိယ္ေျပ ျပစ္ ႏုနယ္သည့္ရုပ္ကုိ အပ်က္ခံ သ႐ုပ္ျပေပးခဲ့ပါသည္။
*▬*▬*▬*

က်ေနာ္မူလတန္းတြင္ ခ်စ္ခင္စြဲလန္းရသည့္ ဆရာတေယာက္ရွိခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္က အပုိလုိ (၁၁) ဒုံးပ်ံယာဥ္ လကမာၻဆင္း သက္ၿပီးစ။ ထုိဆရာက က်ေနာ္တုိ႔အား သူ႔ကုိယ္သူ မိတ္ဆက္ၿပီးသည္ႏွင့္ လကမာၻသြားၾကမယ္ဟု ေကာက္ကာငင္ကာ ေခၚပါေတာ့သည္။ ငယ္စဥ္ကပင္စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရေသာ ဖုိးလမင္းထံသြားၾကမည္ဆုိေတာ့ အားတက္သေရာေပါ့။ ဘယ္သူ လုိက္မလဲ လူေရြးၾကၿပီ။ က်န္းမာေရး ေကာင္းရမည္တဲ့။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ က်န္းမာေရးေကာင္းေၾကာင္း သက္ေသျပလုိက္ရ တာအေမာ။ ေက်ာင္းက ဆရာမေခ်ာေခ်ာ တေယာက္ကုိလည္း ပါေစခ်င္ေၾကာင္း ဆရာကအဆုိျပဳေတာ့ ရယ္လုိက္ၾကရေသး။

ဒုံးပ်ံထြက္ေတာ့မယ္ဆုိမွ ဆရာက ေနဦးဟုဆုိသည္။ ကမာၻ႔ဆြဲအားက တြန္းကန္ထြက္ဖုိ႔ အာကာသထဲေရာက္ဖုိ႔ကိစၥ လာ ၿပီေပ့ါ။ ကမာၻဆြဲအားကုိ က်ေနာ္တုိ႔ မသိခ်င္လုိ႔မရေတာ့။ ဆရာရွင္းျပသမွ် ကမာၻ႔ဆြဲအားအေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔ မ်က္လုံး ေတြ၀ုိင္း နားရြက္ေတြေထာင္ အာရုံစုိက္ၾကရ၏။ မည္သည့္ဖိအားေၾကာင့္မွ်မဟုတ္ စာေမးပြဲ၏ၿခိမ္းေျခာက္မႈမပါ က်ေနာ္တုိ႔၏ သိခ်င္စိတ္သက္သက္ကုိဆရာက ဒုံးပ်ံႏွင့္အတူ ဆြဲေခၚသြားေခ်ၿပီ။ အာကာသထဲေရာက္ေတာ့လည္း က်ေနာ္တုိ႔မွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ မေနရ။ ေအာက္စီဂ်င္မရွိ၊ ႐ွဴစရာေလမရွိေတာ့ ဘယ္လုိအသက္ရွင္ရမယ္ဆုိတာ ဆရာက သင္ျပေပးျပန္သည္။ ေအာက္စီ ဂ်င္ဘူးႀကီးေတြယူ မ်က္ႏွားဖုံးစြပ္ေတြ၊ ေခါင္းစြပ္ေတြနဲ႔ တေယာက္ကုိ တေယာက္ မမွတ္မိၾကေတာ့။ ေလထဲမွာ ေပါေလာ ႀကီးေတြ ေမ်ာေနၾကေပ်ာ္လုိက္ၾကတာ။ စာကုိ သင္မွန္းမသိ သင္ေပးသြားတာပဲေျပာပါေတာ့။
*▬*▬*▬*

ဆရာေအာင္သင္း၏ “ကန္႔ကူလက္လွည့္” မွာ ျမန္မာစာေပတြင္ အလြန္ထင္ရွားပါသည္။ ထုိစာထဲမွာ သူငယ္တန္းသင္ဆရာ ဦးဉာဏ္စိန္၏ ထူးကြက္မ်ားကုိ ၾကည့္ပါ။ ပန္းခ်ီသင္ရာမွ သူငယ္တန္းျပျဖစ္ခဲ့ေသာဆရာက လိပ္ပုံ၊ ယုန္ပုံ ဆြဲျပ၊ တုတ္ ေကာက္၊  ဦးထုပ္၊ မ်က္မွန္ေတြတပ္ျပ (ထုိဇာတ္ေကာင္ေတြက ထုိေခတ္ကေလးေတြ ရင္းႏွီးၿပီးသား ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြ) ဘယ့္ႏွယ္ စာမသင္ပဲပုံေတြဆြဲျပ ေဟး၀ါးလုပ္ေနၾကသလဲ ေမးစရာရွိသည္။ ဒါကုိ ဆရာဦးဉာဏ္စိန္က ေျဖထားသည္။ “စာ သင္ တာဘယ္အခ်ိန္သင္သင္ ရတဲ့ကိစၥပါ” တဲ့။

သူငယ္တန္းဆရာတေယာက္ရဲ႕ ဒုကၡမ်ားကုိ ဆရာေအာင္သင္းက အခုလုိ ေျပာျပခဲ့သည္။ အငုိသန္ေသာကေလးတေယာက္ ရွိေနရင္ တခန္းလုံး စာမသင္ႏုိင္။ အဲဒါကုိ ထိန္းေက်ာင္းကုိင္တြယ္ဖုိ႔ နည္းက တကၠသိုလ္နည္းျပ ဆရာေအာင္သင္းကုိယ္တုိင္ က အခက္ဆုံး၊ အေၾကာက္ဆုံးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကန္႔ကူလက္လွည့္ ဆရာဦးဉာဏ္စိန္ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါပဲ။ အငိုမတိတ္ ႏုိင္တဲ့ကေလးကုိ အငုိေတြ ကုန္သြားေအာင္ဆုိၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလုံးက ၀ုိင္းငုိေပးၾက။ ဟုိကေလးကတိတ္သြားေတာ့ ပုံျပင္ဇာတ္ေကာင္ေတြထဲ စ်ာန္ျပန္၀င္။ သတိရလုိ႔ ထငုိေတာ့ အားလုံးက ၀ုိင္းကူငုိေပးလုိက္ၾက။
.
ျပီးေတာ့ ဆီးသီးေရာင္းတမ္းကစားမတဲ့။ သင္ပုန္းေပၚမွာ ဆီးသီးလုံး၀ုိင္း၀ုိင္း ဆြဲျပအညႇာထည့္။ စားၾကမလား ေမး။စားမယ့္သူ လက္ထဲကုိ ဆြဲယူထည့္ေပးဟန္ျပဳ။ ပါးစပ္ဟ အစားခုိင္း ခ်ဳိသလားေမး။ ခ်ဳိတယ္ဆုိေတာ့ ေနာက္တေယာက္ထပ္ေကြၽး။ ဘယ္ႏွယ့္စာသင္တာလား၊ ေဆာ့ေနတာလား မေမးပါႏွင့္။ ဆက္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ၿပီးေတာ့မွ ဆီးသီးရွည္ရွည္ ပုံေတြဆြဲျပ ဒါေတြက မခ်ဳိဘူးကြ။ ခ်ဥ္တယ္။ မယုံရင္ စားၾကည့္။ တပည့္ေတြကလည္း ခ်ဥ္တယ္လုိ႔ေအာ္ၾက။ မွတ္ထားၾကကြ -၀ုိင္း၀ုိင္းဆုိ ခ်ဳိတယ္။ ရွည္ရွည္ႀကီးဆုိ မခ်ဳိဘူး။ ကဲဇီးသီးေရာင္းၾကမယ္ဆုိျပီး ၀လုံးေလးေတြကုိ ညာတာပါေတး ေရးခုိင္းပါေတာ့သည္။ ကေလးေတြကလည္း သူတုိ႔ဇီးသီး ခ်ဳိခ်င္ၾကေတာ့ ၀ုိင္းေအာင္ေရးၾကျပီေပါ့။ ၀လုံးေရးသင္ၾကမယ္ဆုိရင္ ဒီလုိေပ်ာ္စရာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဟု က်ေနာ္ဖတ္ရင္း နားလည္မိပါသည္။

ေနာက္ေတာ့ ကေလးေတြကုိ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ေတြ႔ေပးသည့္ဟန္ျဖင့္ ကႀကီး၊ ခေကြြး၊ အကၡရာမ်ားေရးျပကာ “ မင္း တုိ႔မွာ နာမည္ရွိသလုိ၊ သူတုိ႔မွာလည္း နာမည္ရွိတယ္။ သူ႔နာမည္က ကႀကီး။ သူ႔နာမည္ကခေကြး” မွတ္ထားၾကဟု မိတ္ ဆက္ေပးပါသည္။ ကေလးေတြကလည္း စာသင္ရတာ ပင္ပန္းလုိက္တာဟု မျမင္။ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ရလုိ႔ ေပ်ာ္ေနၾကမည္ ထင္ပါသည္။
*▬*▬*▬*

ဒီကေန႔ ပညာေရးအသစ္ကုိ လုိခ်င္ၾကသည္။ အစပ်ဳိးေနၾကၿပီ။ သူငယ္တန္းဆုိသည့္ ပ်ဳိးပင္မ်ားကုိ ေစာင့္ၾကပ္မည့္ ပ်ဳိးခင္း ရွင္တုိ႔အတြက္ သင္တန္းသစ္ေတြကုိလည္းေတြ႔ေနရျပီ။

အသစ္ဆုိမွေတာ့ အေဟာင္းႏွင့္ မူကြဲရေတာ့့မည္။ အဓိကကေတာ့ အေတြးအေခၚ။ အရင္လုိ ကေလးေတြကုိ ဧည့္သည္လာ ရင္ ထုတ္ႂကြားဖုိ႔၊ စာေမးပြဲအမွတ္ေကာင္း႐ုံမွ် မဟုတ္ေတာ့။ ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္ဖုိ႔ အဓိကျဖစ္လာၿပီ။“ေပ်ာ္” ဆုိသည္မွာ “ေပ်ာ္ ရႊင္ျခင္း” သာမဟုတ္ “ေပ်ာ္၀င္ျခင္း” ပါ ပါသည္။ စာသင္ရာတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသာမကပညာႏွင့္ အေၾကာင္းအရာတြင္ စိမ့္ ၀င္ေပ်ာ္၀င္ျခင္းကုိ ဆုိလုိသည္။ စာေမးပြဲဆုိသည့္ဖိအား၊ တင္းက်ပ္သည့္ေက်ာင္းခန္းအတြင္း၌ သင္ၾကားရမႈေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ဆီတြင္ ေက်ာင္းပိတ္တယ္ ဒီေန႔ေက်ာင္းမတက္ရဘူးဆုိလွ်င္ ေဟးခနဲေပ်ာ္သည့္ ကေလးမ်ားစြာ ရွိသည္။ ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီးႏုိင္ငံမ်ားတြင္ေတာ့ ေနမေကာင္း၍ ေက်ာင္းမတက္နဲ႔ဆုိလွ်င္ပင္ “ေနေကာင္းတယ္၊ ေက်ာင္းတက္မယ္” ဟု ခ်က္ခ်င္းတုံ႔ျပန္ ၾကသည္သာ။ ဒီေန႔ ေရွာ့ပင္းထြက္တာ လုိက္မလား၊ ေက်ာင္းပ်က္မလားဆုိလွ်င္ ေက်ာင္းပ်က္မခံၾက။ ေက်ာင္းတြင္ သူတုိ႔ တက္ႂကြၾကသည္။ ေက်ာင္းတြင္းလႈပ္ရွားမႈမ်ားက ရႊင္ျမဴးစရာေတြ ေပးေနသည္ကုိး။

ထုိႏုိင္ငံမ်ားတြင္ စာေမးပြဲဆုိတာထက္ Year-2 ေခၚသူငယ္တန္းႀကီးအထိ စာကုိ ဖိအားေပးသင္ေစခ်င္းမဟုတ္။ ျပတုိက္မ်ား သုိ႔ ေခၚသြားျခင္း၊ ျပတုိက္မ်ားထဲတြင္လည္း စကၠဴ၊ ေရာင္စုံခဲတံမ်ား စိတ္ႀကဳိက္ခ်ေပးထားျပီး ၾကဳိက္တာကုိ ကူးဆြဲျခင္းဆြဲ၊ အလြတ္ဆြဲျခင္းဆြဲဟု အားေပးျခင္း ၊ သိပၸံႏွင့္ သဘာ၀၀န္းက်င္ေလ့လာေရးကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ဖန္တီးေပးထားျခင္းတုိ႔ရွိသည္။

လြတ္က်က္တာတခုတည္းကုိ တလမ္းသြားစနစ္ျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ေနသည့္ ပညာေရးမ်ဳိးမဟုတ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံတြင္ ပညာေရး စနစ္သစ္အတြက္ သူငယ္တန္းမွစေျပာင္းရန္ အားထုတ္ၾကၿပီ။ သင္ေထာက္ကူအသစ္မ်ား၊ ေလ့က်င့္ပုံအသစ္မ်ား ေတြ႕ ေနရၿပီ။ အခ်ဳိ႕ Video ဖုိင္မ်ားတြင္ ႐ုိးရာကစားနည္းမ်ားကုိ ျပန္လည္ေဖာ္ထုတ္ျခင္း၊ သီခ်င္းကဗ်ာမ်ားကုိ ဆရာ/ဆရာမမ်ား ကုိယ္တုိင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေလ့က်င့္ေနၾကပုံမ်ား ျမင္ၾကရၿပီ။ အားေပးေထာက္ခံသူမ်ား ရွိသလုိ၊ စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေ၀ဖန္သံ မ်ားလည္း ၾကားရပါသည္။ ဆရာ/ဆရာမေတြဆုိတာ တည္တည္ၾကည္ၾကည္နဲ႔ရွိရမွာ ကေလးေတြက မေၾကာက္ေတာ့ရင္ ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ စာသင္မလဲဆုိတာေတြလည္း ၾကားရသည္။

ဆရာေအာင္သင္းေရးျပသည့္ ကန္႔ကူလက္လွည့္ကုိ ျပန္ဖတ္ၾကေစခ်င္ပါသည္။ ဆရာ/ဆရာမကုိ ေၾကာက္မွစာတတ္မည္ ဟုေတာ့ တထစ္ခ် မမွတ္ေစလုိပါ။ စာကုိသင္ၾကားျခင္းအျပင္ စိတ္ကုိသင္ၾကားျခင္းလည္းအေရးႀကီးသည္ဟု ဆုိထားပါ သည္။ ဆီးသီးေရာင္းတမ္းကစားရင္း ၀လုံးေလးေတြ ေရးတတ္သြားရင္လည္း လုိရင္းေရာက္ပါသည္။ ဆရာအား တပည့္မ်ား က ခ်စ္ခင္သည္ဆုိလွ်င္ သင္ၾကားမႈအတြက္ အေကာင္းဆုံးလုိအပ္ခ်က္ကုိရၿပီဟု ယုံၾကည္ပါသည္။ ဆရာ/ဆရာမမ်ားက ကေလးတုိ႔အသည္းစြဲ ကဗ်ာ၊ ကာတြန္း၊ ပုံျပင္ေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္မ်ားအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေပးျခင္းသည္ ကေလးေတြႏွင့္ တသားတည္း ျဖစ္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု နားလည္ပါသည္။

ကေလးမ်ားေနရာကစဥ္းစားၿပီး ပူး၀င္သင္ၾကားေပးျခင္းမုိ႔သင္ပုန္းႀကီးကုိ ႀကိမ္လုံးျဖင့္ ျဖန္းျဖန္းရုိက္ကာ အလြတ္က်က္ေစ ေသာ စနစ္မ်ဳိးႏွင့္ေတာ့ မတူႏုိင္ပါ။ မူၾကဳိေက်ာင္းအခ်ဳိ႕တြင္ ကန္႔ကြက္သံမ်ား ၾကားရသည္။ သူမ်ားေက်ာင္းမွာကေလးေတြ ကျဖင့္ တေန႔ကုိ လက္ေရးလွ ဘယ္ႏွစ္မ်က္ႏွာေရးရတယ္။ အိမ္စာေတြ ဘယ္ေလာက္ေပးလုိက္တယ္။ ဂဏန္းသခၤ်ာေတြ ဘယ္ေလာက္တြက္ေနျပီ။ ဒီေက်ာင္းကျဖင့္ေဆာ့သလုိ၊ ကစားသလုိ၊ တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတာပဲ။ ပုံေတြ ဆြဲလုိ႔ ဆြဲ၊ ပုံ ေတြေျပာလုိ႔ ေျပာ… တယ္မစြံပါဘူး ဟူ၍။

တကယ္ေတာ့ မ်ဳိးေစ့မွ ေပါက္ကာစ အညႊန္႔အေညွာက္ေလးမ်ားႏွင့္ တူလွေသာ၊ ႏုနယ္လွေသာ ပ်ဳိးပင္မ်ားအားရွင္သန္ေအာင္ ကုိင္တြယ္ရသူတုိ႔၏ တာ၀န္ႀကီးမႈမွာ က်ယ္ျပန္႔လွပါသည္။ ပ်ဳိးပင္မ်ားက ဥယ်ာဥ္မွဴးကုိေၾကာက္ရန္ထက္ ဥယ်ာဥ္မွဴး၏ စိတ္ ေစတနာႏွင့္ ျပဳစုမႈကုိ ခ်စ္ခင္တန္ဖုိးထားရန္သာ လုိပါသည္။ သုေတသနေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားတြင္ မိမိအက်ႌၾကယ္သီးေပါက္ကုိ ေျဖာင့္ေအာင္တပ္ႏုိင္မွ ခဲတံကုိင္ရမည္ဟု အဆုိရွိပါသည္။

“ကေလးတုိ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြ ေလခ်ဳိသြဲ႕ေျပာင္းမွာ ဖေယာင္းပန္းေလးေတြလုိ က,ၾကရမယ့္အစား လက္ေရးလွ သတ္ပုံေန ကုန္ေအာင္ေရးရင္း အံမေသသြားၾကေစခ်င္..”

ကန္႔ကူလက္လွည့္ဆရာ ဦးဉာဏ္စိန္ ၊ လကမာၻကုိဒုံးပ်ံနဲ႔ေခၚသြားတဲ့ မူလတန္းသိပၸံျပဆရာ၊ ခ်င္ပန္ဇီေမ်ာက္၀ံအျဖစ္ ႐ုပ္ ပ်က္ခံသ႐ုပ္ျပသင္ေပးခဲ့သည့္ အထက္တန္းျပဆရာမ၊ သူတုိ႔ေတြအေပၚ တပည့္ေတြက အ႐ုိအေသတန္ခဲ့ၾကပါသလား။

… ေ၀းစြ။

တပည့္အေပါင္းက သူတုိ႔ႏွင့္ တသားတည္းရွိခဲ့ျခင္းအေပၚ၊ ကေလးလုိေတြး၊ ကေလးလုိ ခံစားေပးၿပီး ေလွ်ာက္ႏုိင္သမွ်တြဲ ေခၚခဲ့ျခင္းအေပၚ အျမဲသတိရေက်းဇူးတင္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။ တန္ဖုိးအထားရဆုံးျမတ္ဆရာမ်ားစာရင္းကုိ ျပဳစုၾကပါဆုိလွ်င္ ထုိဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၏ အမည္မ်ားကုိ ေရွ႕ဆုံးမွာ စေရးမိၾကမွာေသခ်ာပါသည္။

- ‪#‎မင္းကုိႏုိင္‬
[ ျပည္သူ႔အေရးဂ်ာနယ္ အပတ္စဥ္ ေဆာင္းပါးမွ ]

Photo credit to: Getty Image/JICA