ရွာေဖြေရး ...

PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

လွေက်ာ္ေဇာ - ဦးသန္႔ အေရးအခင္းအတြင္းက ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီးေပၚမွာ




လွေက်ာ္ေဇာ - ဦးသန္႔ အေရးအခင္းအတြင္းက ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီးေပၚမွာ
(မိုးမခ) ဇူလိုင္ ၂၈၊ ၂၀၁၆

ဗမာျပည္မွာ ဇြန္လတို႔ …ဇူလိုင္လတို႔မွာ ႏိုင္ငံေရးအရ အထိမ္းအမွတ္ အမွတ္တရေတြမ်ားပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစံုတရာ ပြင့္လင္းလာတဲ့ အခုလိုအခ်ိန္အခါမွာ အဲသလို အခြင့္အေရးေတြရဖို႔ စြန္႔လႊတ္ စြန္႔စားသြားၾကတဲ့ အညၾတသူရဲေကာင္းမ်ားနဲ႔ သူတို႔ရဲ ႔ပံုျပင္မ်ားဟာလည္း မႈန္မႈန္မႊားမႊား ရွိေနရာက ျပန္လည္္ေတာက္ပလာပါတယ္။ ဒါေတြဟာ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွသာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ဗမာျပည္ သူေတြ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ဘယ္သူေတြဘယ္လိုႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ မေမ့မေလ်ာ့ရွိႏိုင္သလို ေရွ႕ ေလွ်ာက္လည္း ဘယ္လိုဆက္ႀကိဳးပမ္းၾကမယ္ဆိုၿပီး သင္ခန္းစာထုတ္ယူတာ ခြန္အားေတြေမြးတာ လုပ္ ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ျပည္သူေတြ လံုး၀လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အလွမ္းေ၀းေနဆဲပါ။

စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕မဆလအစိုးရကို ဆန္႔က်င္အံတုခဲ့တဲ့ သမိုင္း၀င္လႈပ္ရွားမႈ (၃) ခု ကို ၇၄-၇၅-၇၆ အလုပ္သမား-ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈလို႔စုစည္းသတ္မွတ္ခဲ့ၾကၿပီး အခုေနာက္ဆံုး ၇၄- ၇၅- ၇၆- ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုဆိုၿပီး ဗမာျပည္ေခတ္သစ္ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္ခံုေပၚတက္လာေနၾကပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔အတြက္ကေတာ့ အဲဒီအစုအေ၀းေတြနဲ႔ စိတ္ဓာတ္အရ တစံုတရာဆက္ႏြယ္မႈေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ၇၄-၇၅-၇၆ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားအၿပီး ၿမိဳ႕ေပၚမွာေနလို႔မျဖစ္ေတာ့တဲ့လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရွိရာ ပန္ဆန္းကို ေရာက္ရွိလာၾကပါတယ္။ အဲဒီကာလက ဖမ္းမိေထာင္က်သြားသူမ်ားကလည္း ေထာင္ကလြတ္တာနဲ႔ ပါတီဆီေရာက္လာ ခဲ့ၾကပါ တယ္။ အခု ပါတီမွာဆက္လက္ရွိေနသူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အဲဒီ မ်ဳိးဆက္ေတြပါ။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုလည္း ဆရာႀကီးမိႈင္းရာျပည့္ပြဲအၿပီး ၁၉၇၆ ဇူလိုင္လ အတြင္း ပါတီထဲေရာက္လာပါေတာ့တယ္၊၊ အဲ ေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ ၿမိဳ႕ေပၚက အေတြ႔အႀကံဳေတြ ေျပာၾကဆိုၾက ဖလွယ္ၾကနဲ႔။ တခ်ိဳ႕ ေရးႏိုင္ သားႏိုင္ ေရးအားရွိသူ ေရးစရွိသူမ်ားကလည္း ျပည္သူ႔အသံေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားၾကပါတယ္။ ပန္ဆန္းမွာ အလြန္ ပြဲစည္ေနတဲ့ ကာလေပါ့။

အဲသလို လႈပ္ရွားမႈႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မ်ားမွာလည္း ျပည္သူ႔အသံက အထူးအစီအစဥ္မ်ား ထုတ္ လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ ပါတီထဲ ေရာက္လာတဲ့ရဲေဘာ္အေပါင္းက မိမိတို႔အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ျပန္လည္ ေရးသား မွတ္တမ္းတင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဦးသန္႔အေရးအခင္းကာလက ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာေတြကို ျပည္သူ႔ အသံ ေဆာင္းပါးေရးဖူးပါတယ္။ ဦးသန္႔အေရးအခင္း (၁၀) ႏွစ္ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ျပည္သူ႔ အသံက ၁၉၈၄ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္လႊင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တျခား ႏိုင္ငံေရးအရပါ၀င္ခဲ့ဖူးသူမ်ားရဲ႕ျပန္လည္ ေျပာျပ ခ်က္မ်ားလည္း ထုတ္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မက အဲဒီလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ ဘယ္ အခန္းက႑ကမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ မပါ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီကာလ ႏိုင္ငံေရးမုန္တိုင္းေတြက ကၽြန္မတို႔မိသားစုကို အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ႐ိုက္ခတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီမုန္တိုင္းေတြဟာ ကၽြန္မတို႔နဂိုရွိရင္းစြဲ အေျခခံ ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဓာတ္ေတြကို ပိုမိုခိုင္မာေတာင့္တင္းေစၿပီး ပိုမိုျပတ္သားေစခဲ့တာကေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

ေနာက္ပိုင္းျဖတ္သန္းရတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးကာလမ်ားအတြင္းမွာလည္း ျပည္သူလူထုရဲ႕မ်က္ႏွာကို အၿမဲ မျပတ္ စာနာေထာက္ထားေနဖို႔ အစဥ္သတိေပးေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္မ်ားလည္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလက ကၽြန္မဟာ ရန္ကုန္ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီး အခန္းအမွတ္(၁) ႏွင့္ (၂) မွာပါ။ တဖက္က လက္ေထာက္ဆရာ၀န္အျဖစ္အမႈထမ္းေနရၿပီး တဖက္ကလည္း ဘြဲ႔လြန္သင္တန္း မဟာသိပၸံ(ေဆးပညာ) တန္း တက္ေနပါတယ္။ အခန္းတာ၀န္ခံဆရာ၀န္ႀကီးကေတာ့ သမားေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာလွျမင့္္(ကြယ္လြန္) ပါ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာႀကီးက ေဆးတကၠသိုလ္(၁) ေဆးပညာဌာနရဲ႕ ပါေမာကၡလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

၁၉၇၄ ခုႏွစ္ဟာ မဆလေခတ္မွာ အလြန္ထူးျခားတဲ့ႏွစ္ပါ။ ေမ-ဇြန္-အလုပ္သမားအေရးအခင္း က စလို႔ တႏွစ္လံုး တျပည္လံုး တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔လႈပ္ရွားမႈေတြ မျပတ္ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီၾကားထဲ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာေတာ့ ကုလသမဂၢအေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔စ်ာပနနဲ႔ ပတ္သက္ ၿပီး ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈႀကီး ေပၚေပါက္လာပါတယ္။

ဦးသန္႔႐ုပ္ကလပ္ကို ေက်ာင္းသားမ်ားက က်ဳိကၠစံကြင္းကေနလုယူလာၿပီး တကၠသိုလ္၀င္း အတြင္း ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၅ ရက္ ၆ ရက္ ညကစလို႔ ေဟာေျပာပြဲေတြလုပ္ေနေၾကာင္း အဲဒီမွာ တကၠသိုလ္ေပါင္းစံုက ေက်ာင္းသားေတြက ရဲရဲေတာက္ မိန္႔ခြန္းေတြေျပာၿပီး ဗိုလ္ေန၀င္းနဲ႔ မဆလကို တိုက္႐ိုက္တိုက္ခိုက္ေနေၾကာင္း စတာေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ေဆး႐ံုႀကီးတြင္းရွိ ဆရာ၀န္ ဆရာမမ်ားအၾကား မနက္အေစာ အလုပ္ေတြအပ္၊ တာ၀န္ေတြလဲ ၿပီးခ်ိန္မွာ ေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾကရတဲ့ေခါင္းစီးသတင္းမ်ား ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ခါတိုင္း လူနာေတြရဲ႕ေရာဂါအေျခအေနေတြ စမ္းသပ္စစ္ေဆးမႈေတြ ေရာဂါအမည္ တပ္ေရး စတဲ့စတဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးျဖစ္ေနတဲ့ေနရာမွာ အဲဒီ တကၠသိုလ္၀င္းအတြင္းက ေဟာေျပာခ်က္ေတြက ေနရာယူလာပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ ဆရာ၀န္ေတြက ညပိုင္း အဲဒီေဟာေျပာခ်က္ေတြကို သြားေရာက္နားေထာင္ၿပီး ကၽြန္မ တို႔ကို ျပန္ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔က်န္သူေတြလည္း တက္ႂကြၿပီး.. “ဒီကေလးေတြက တို႔ အစား တို႔ေျပာခ်င္တာေတြကို ေျပာေပးေနတာ၊ တို႔လည္း တတ္ႏိုင္သမွ် အားေပးရမယ္” ဆိုၿပီး အဲဒီကို ခ်ီတက္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ကိုေက်ာ္(ေက်ာ္ေဇာဦး)၊ သူ႔ဇနီး စီစီတို႔နဲ႔အတူ (၂) ည ေလာက္ သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီ၀န္းက်င္ကိုေရာက္ဖူးသူေတြဟာ အဲဒီမွာလႈပ္ရွားေနသူေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ တက္ႂကြမႈကို မုခ်ပဲ ကူးစက္ခံရေတာ့တာပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ ေတာက (ရန္ကုန္တဖက္ကမ္းက) တက္လာၾကသူ မ်ားဟာ ငွက္ေပ်ာခိုင္ေတြထမ္းလို႔ အိတ္ႀကီးအိတ္ငယ္ေတြထမ္းလို႔ လာေရာက္ လႉဒါန္းေနတာေတြ ေတြ႔ ေနရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ေကာက္ညႇင္းထုပ္ေတြ ထမင္းထုပ္ေတြ ပါလာတာလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ အဲဒီ၀ိုင္းထဲေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတုန္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေလွ်ာက္လာေနတဲ့ အဲဒီတုန္းက အင္းစိန္ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီး ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေအးနဲ႔ ပက္ပင္းတိုး ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း လႊတ္ခနဲ “ဟာ.. ဆရာႀကီးပါလား“ လို႔ ႏႈတ္ဆက္မိေတာ့ သူက- “ဟာ ..ဒီေကာင္မေလး၊ မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ သြားေလ။ ေနာင္ ငါ့ကို ဒီေနရာမ်ဳိးမွာ ေတြ႔ရင္ ႏႈတ္မဆက္နဲ႔ “ ..လို႔ ႀကိမ္းသြားပါတယ္။


ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္ႏွင္းတဲ့ ဒီဇင္ဘာ(၁၀)ရက္ေန႔ ညမွာ လည္း အဲဒီ၀ိုင္းထဲသြားခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ စီစီက သူရိန္ေက်ာ္ေဇာ ကိုယ္၀န္လြယ္ထားခ်ိန္ျဖစ္လို႔ သူ႔ က်န္းမာေရးကိုေထာက္ထားၿပီး ကၽြန္မတို႔ ခါတိုင္းညမ်ားလို သိပ္ညဥ္႔နက္ေအာင္မေနေတာ့ဘဲ ခပ္ေစာ ေစာ ျပန္လာလိုက္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ လိုင္းဘတ္စ္ကားေတြ ေစာပိတ္လိုက္လို႔ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ ျပန္ခဲ့ရ ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲဆိုၿပီး ထင့္ေတာ့သြားမိပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္ ကၽြန္မအခန္းနံပါတ္ (၁) နဲ႔ (၂)မွာ အလုပ္ဆင္းေနခ်ိန္ (မနက္(၈)နာရီ သတင္းမွာ ဆူပူမႈေတြကို ၿဖိဳခြဲၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းေတြ ေျပာသြားၿပီးျဖစ္လို႔ အေျခအေနေတြကို မဟန္ေတာ့မွန္း ရိပ္စားမိေနၾကပါၿပီ။) ေဆးရံု လူနာခန္းေတြမွာရွိေနတဲ့ ဆရာ၀န္အားလံုး အေရးေပၚဌာနကိုဆင္းခဲ့ၾကပါ။ M.S.(ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီး) စကား ေျပာစရာရွိလို႔ေစာင့္ေနတယ္…ဆိုတဲ့အမိန္႔ေရာက္လာလို႔ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ဆင္းသြားၾကပါတယ္။

ဆရာ ႀကီးဦးလွျမင့္္က ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူ ဘြဲ႔လြန္သင္တန္းတက္ေနတဲ့သူတဦး (ႏိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီ၀င္ တဦးရဲ႕ သမီး) ကို သူ႔႐ံုးခန္းထဲ သြင္းၿပီး အျပင္က ေသာ့ပိတ္ေပးလိုက္တာ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း တေလာက အျဖစ္အပ်က္ေလးတရပ္ကို သြားသတိရလိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးဆရာ၀န္က ( တေန႔ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ဆရာ၀န္မ်ားနားေနခန္းမွာ ၀ိုင္းစကားေျပာေနၾကတုန္း မွာ ) သူတို႔ မေန႔ညက ျမန္မာ့အသံမွာ ႐ုပ္ရွင္သြားၾကည့္ေၾကာင္း အဲဒီ႐ုပ္ရွင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း ေၾကာင္း စတာေတြကို ၿမိန္ရည္ရွက္ရည္ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီကာလက ျမန္မာ့အသံမွာ တပတ္ တႀကိမ္ (ေသာၾကာေန႔တိုင္းလိုပဲ) ႐ံုမတင္ရေသးတဲ့ ႏိုင္ငံျခားကားေကာင္းေတြကို VIP show (အထူးပြဲ) အျဖစ္္ ျပသေလ့ရွိပါတယ္။ အဲသလို အခြင့္ထူးခံမႈေတြကို လူေတြက ဘယ္ေလာက္မုန္းတယ္ဆိုတာ သူ တို႔နားမလည္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ (ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ဆရာမလည္းျဖစ္တဲ့) ဆရာ၀န္မတဦးက… တို႔ေတာ့ အခု တေလာ ကေမၻာဒီယားက ၾကားရတဲ့သတင္းေတြ ႀကိဳက္တယ္ေဟ့။ အခု တက္လာတဲ့ (ခမာနီ) အစိုးရက အရင္ အစိုးရေဟာင္းက လူေတြအေပၚ အႏိုင္က်င့္ခဲ့ အခြင့္ထူးေတြယူခဲ့သူေတြကို ေခါင္းျဖတ္သတ္ေန သတဲ့။ ဟဲ..ဟဲ ယူတို႔လည္းသတိထားေနာ္…လို႔ ရီသလို ေမာသလို ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုနဲ႔ အတည္ ေပါက္ႀကီး ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲသလို အာဏာအ၀န္းအ၀ိုင္းကလူမ်ားဟာ လူထု လႈပ္ရွားမႈ ေတြ ေပၚလာရင္ အလြန္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီးက သူ႔အခန္းထဲ သြင္းထားေပးၿပီး အထဲမွာ ဘယ္သူမွ မရွိသလို အျပင္က ေသာ့ခတ္ထားတာပါ။ အဲဒီတုန္းက အဲဒီ ဆရာ၀န္မမ်က္ႏွာဟာ ဆီးရြက္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔အတူ အေရးေပၚအခန္းဆင္းခ်လာတဲ့ ဆရာ၀န္တေယာက္က သူတို႔ အသက္က်ေတာ့ သိတတ္လိုက္ၾကတာ..တဲ့။ ေျပာျဖစ္ေအာင္ကို ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္မတို႔အေရးေပၚအခန္း (EmergencyWard) ေရာက္ေတာ့ ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီး (ေနာင္ က်န္းမာေရးဌာန ဒု-၀န္ႀကီးျဖစ္သြား) က ..အခု အစိုးရက ဆူပူမႈေတြကိုႏွိမ္ႏွင္းဖို႔ ပစ္ခတ္ခြင့္ ေပးလိုက္ၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ မၾကာခင္ ဒဏ္ရာရလူနာေတြ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ အခုခ်က္ခ်င္း ဒီအခန္းကို Field Hospital (ေရွ႕တန္းစစ္ေျမျပင္ေဆး႐ံု) အျဖစ္ ျပင္ဆင္ပါ။ ဒီမွာပဲ ဆရာ၀န္အားလံုး stand by (အသင့္) ေနပါ။ Ward (ေဆး႐ံုခန္း) ေတြထဲမွာ on call (တာ၀န္က်ဆရာ၀န္) တေယာက္ပဲထား ..လို႔ အမိန္႔ေပးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔အားလံုး တာ၀န္ေတြခြဲၿပီး ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ေတြဟာ အဲဒီ အေရးေပၚအခန္းမွာရွိတဲ့ခြဲစိတ္ခန္းေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ နဂိုကေတာ့ အေသးစား ခြဲစိတ္မႈေလးေတြ (အရက္မူးရန္ျဖစ္ မူးၾကရမ္းၾကလို႔ျဖစ္တဲ့ ကြဲၿပဲမႈေလးေတြ ခ်ဳပ္ျပဳေပးတာ) သာ လုပ္ႏိုင္ တာပါ။

ကၽြန္မတို႔ အဲသလို ျပင္ဆင္ ေနစဥ္မွာပဲ ေဆး႐ံုႀကီးေရွ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ လူအုပ္ တအုပ္ဟာ သကၤၤန္းစကိုအလံလႊင့္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းဘက္ ခ်ီတက္သြားၾကပါတယ္။ ေႂကြးေၾကာ္သံ ေတြလည္း တေယာက္တေပါက္ေအာ္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လူထုႀကီးဟာ တကၠသိုလ္ ၀င္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြကို အစိုးရက အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္ႏွင္းတယ္ၾကားတာနဲ႔ ေဒါသအိုးေပါက္ကြဲၿပီး ေနရာအႏွံ႔မွာ ဆူပူကန္႔ကြက္ၾကတာပါ။ အစိုးရကလည္း အဲဒီလူအုပ္ေတြကို ပစ္ခတ္ႏွိမ္ႏွင္းၿပီး လူစု ခြဲပါ တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ေဆး႐ံုႀကီးကို ပထမဆံုးေရာက္လာသူဟာ ကမာရြတ္ ရဲစခန္းက ရဲသားတဦးပါ။ ဆႏၵျပ လူအုပ္ႀကီးက ကမာရြတ္ ရဲစခန္းကို ၀င္မီး႐ႈိ႕တုန္း ဘယ္လိုဘယ္လို ထိခိုက္မိတယ္ မသိပါဘူး။ ေသြးေတြ အလြန္အကၽြံထြက္ၿပီး ေရာက္လာတာပါ။ သူေရာက္လာခ်ိန္မွာ ေသြးဖိအား အလြန္က်ေနၿပီျဖစ္လို႔ အရင္ ေသြးသြင္းေပးဖို႔ စီစဥ္ရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မလည္း ေသြးလႉဘဏ္က အေရးေပၚဌာနမွာ ယာယီ လာဖြင့္ ထားတဲ့ ႐ံုးခန္းကို ေျပးရပါတယ္။ အဲဒီကလုပ္သားေတြက ပုလိပ္ဆိုရင္ ေသြးထုတ္မေပးႏိုင္ဘူးလို႔ ဆို လာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မတို႔ေဆးလုပ္သားေတြဆိုတာ လူနာဆိုရင္ ကယ္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း မေတာက္တေခါက္ တတ္သမွ်မွတ္သမွ် တရားေဟာၾကည့္ပါေသးတယ္။ ဘယ္လိုမွ ေျပာမရပါဘူး။ ဒါနဲ႔ အဲဒီတုန္းက ေသြးလႉဘဏ္တာ၀န္ခံ ဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာေဒၚခင္မာမာကို ေတြ႔ေအာင္ရွာၿပီး ေျပာျပမွ သူကိုယ္တိုင္ဆင္းလာၿပီး အမိန္႔ခ်မွ ကၽြန္မမွာ ေသြးပုလင္းထုတ္လို႔ ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ရဲသားေလး လည္း အသက္ရွင္သြားပါတယ္။ အဲဒီ ရဲသားေလးေျပာျပတာကေတာ့ သူတို႔ရဲဌာနမီး႐ႈိ႕ခံရေတာ့ မီးသတ္ ကားေတြေရာက္လာၿပီး မီးၿငိႇမ္းသတဲ့။ အဲဒီ မီးသတ္ပိုက္ေတြကို လူေတြက ဓားေတြနဲ႔ ၀င္ခုတ္ၾကတာတဲ့။ အဲဒီ ဓားခ်က္ သူမိသြားတာတဲ့။ (ဒါက သူ႔အေျပာ။)

ပထမဆံုးေရာက္လာတဲ့အေလာင္းကေတာ့ မဟာၿမိဳင္လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္ရွင္ေလးပါ။ သူက ကမာရြတ္ရဲဌာနမီးေလာင္ေနတာကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ လူအုပ္ထဲကပါ။ ဗိုက္ကို ေသနတ္မွန္ လိုက္တာပါ။ ဒီေတာ့ အနားက လူေတြက အနီးရွိတဲ့ကမာရြတ္ မဆလပါတီဆိုင္းဘုတ္ျဖဳတ္ခ်ၿပီး သူ႔ကို တင္ ထမ္းၿပီး ေဆး႐ံုႀကီးကိုသယ္လာတာပါ။ သူဟာ တလမ္းလံုး အသက္ရွင္ေနေသးေပမဲ့ ေဆး႐ံုနား ေရာက္မွ ဆံုးသြားတာပါ။ အဲဒီ သူရဲ႕အေလာင္း ကၽြန္မတို႔ဆီ ေရာက္လာေတာ့ ေဘးမွာလည္း အရပ္၀တ္ နဲ႔ စစ္ဗိုလ္ဆရာ၀န္ (၂)ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔နဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ သူတို႔က မဂၤလာဒံု စစ္ ေဆး႐ံု (ေဆးတကၠသိုလ္ ၂ ) က ပါ။ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးမွာ မဟာသိပၸံ (ခြဲစိတ္ပညာဘာသာရပ္) သင္ တန္း လာတက္ေနၾကတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ဘြဲ႔လြန္သင္တန္းသားေတြအားလံုး သက္ဆိုင္ရာသင္တန္း အသီး သီးမတက္ခင္ အေျခခံသိပၸံပညာသင္တန္း (Basic Science Course) ဆိုတာကို စုေပါင္း တက္ခဲ့ရဖူးပါ တယ္။ အဲဒီသင္တန္းက (၆)လ တက္ရၿပီး သင္တန္းအၿပီး စစ္တဲ့စာေမးပြဲေအာင္မွ ဘြဲ႔လြန္ တက္ရတာပါ။ အဲဒီသင္တန္းတက္တုန္းက သူတို႔နဲ႔အတူတူ တက္လာခဲ့တာပါ။

အဲဒီစစ္ဗိုလ္ေတြ ျပန္ေျပာျပတာက ေတာ့…သူတို႔ ရန္ကုန္ကို အလုပ္ဆင္းဖို႔ နံပါတ္(၉) လိုင္းကားနဲ႔ မဂၤလာဒံုကအလာ ကမာရြတ္အ၀င္မွာ လမ္းေတြပိတ္ထားတာနဲ႔တိုးလို႔ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္လာၾကရာ ကမာရြတ္ေရာက္ေတာ့ မီးရႈိ႕တာနဲ႔တိုး ေရာ။ အဲဒီမွာ မီးသတ္ကားေတြေရာက္လာၿပီး ရဲစခန္းကိုလည္း မီးသတ္၊ ေဘးက ၀ိုင္းၾကည့္ေနတဲ့ လူ ေတြကိုလည္း မီးသတ္ပိုက္ေတြနဲ႔ ပက္သတဲ့။ ”အဲသေလာက္ မတရားလုပ္တာႀကီးကိုေတာ့ ငါတို႔လည္း ၾကည့္မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြက မီးသတ္ကားကို ခဲေတြနဲ႔ ၀ိုင္းေပါက္ေတာ့ ငါတို႔လည္း၀င္ၿပီး ခဲေတြနဲ႔ ၀င္ထုပစ္တာ” တဲ့။ ေနာက္တေယာက္က ၀င္ၿပီး …ငါတို႔ကို တေယာက္ေယာက္က မွတ္မိေနရင္ေတာ့ ေခ်ာင္မွာ မဟုတ္ဘူး..လို႔ ေနာင္ေရးစိတ္မေအး ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္။ (ေနာင္ ကၽြန္မေတာထဲ ေရာက္မွ သတင္းစာတေစာင္မွာ သူတို႔ထဲကတေယာက္ကို နယ္ဖက္စစ္ေဆး႐ံုတ႐ံုရဲ႕ေဆး႐ံုအုပ္ ဗိုလ္မႉးႀကီးအျဖစ္ သတင္းဓာတ္ပံုတပံုမွာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ၾကည့္ရတာ ေဘးမသီ ရန္မခ လြတ္သြားပံု ရပါတယ္။)

ကမာရြတ္ ရဲစခန္းေရွ႕က အျဖစ္အပ်က္ဆက္ရရင္… အဲသလို သူတို႔ခဲေတြနဲ႔ ၀င္ထု ေနတုန္းမွာ ပဲ … “ဆရာ၀န္ ရွိသလား။ ဆရာ၀န္ ရွိသလား” လို႔ ေအာ္သံၾကားလို႔ေျပးသြားျပီး” ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆရာ၀န္ ေတြပါ” လို႔ေျပာေတာ့ သူတို႔ထမ္းစင္ေပၚတင္ထားတဲ့လူနာကို ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး ပို႔ခ်င္လို႔ပါ။ ပို႔ေပးပါ.. လို႔ေျပာလို႔ အဲဒီလူနာနဲ႔ သူတို႔(၂)ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ အဲဒီလူနာဟာ ထမ္းစင္ေပၚ ပက္လက္ အိပ္ပါ လာရာကေန ျမန္မာ့အသံ ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ၀ိုင္းထဲ လံုၿခံဳေရးယူထားတဲ့ စစ္တပ္ကိုလည္းေတြ႔ေရာ ေငါက္ခနဲ ထထိုင္လိုက္ၿပီး အဲဒီလုံၿခံဳေရးကင္းက စစ္ဗိုလ္ကို လက္ညိႇဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး “ေဟ့ေကာင္ ေတြ၊ မင္းတို႔သတၱိရွိရင္ ေရွ႕တန္းသြားတိုက္ၾကပါလား၊ ဘာျဖစ္လို႔ ဘာလက္နက္မွမရွိတဲ့ ငါတို႔ကို ပစ္ရ တာလဲ၊ အခုလဲ ထပ္ပစ္လိုက္စမ္း၊ ထပ္ပစ္စမ္း” နဲ႔ သူ႔ရင္ပတ္သူ ပုတ္ပုတ္ၿပီး စိန္ေခၚေနရင္းက ဘိုင္းခနဲ ေနာက္ျပန္ လဲက်သြားမွ ၿငိမ္က်သြားေတာ့တာတဲ့။ သူ ကၽြန္မတို႔ဆီေရာက္ေတာ့ အသက္ မရွိေတာ့ပါ ဘူး။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဒဏ္ရာရ လူနာေတြေရာ၊ အေလာင္းေတြေရာ အဆက္မျပတ္ ေရာက္ရွိ လာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအထဲက ကၽြန္မ မေမ့ႏိုင္တဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။

ပထမအျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ … ၾကည့္ျမင္တိုင္ (ကုန္း)ဂံုးတံတားႀကီးေပၚ ေက်ာင္းသြားဖို႔ လုပ္ ေနတဲ့ တကၠသိုလ္က ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားေလး၊ အသက္(၂၀)ေတာင္မျပည့္ေသးတဲ့ လူငယ္ေလး အသက္မပါဘဲ ေရာက္လာတာပါ။ က်ည္ဆန္က ရင္ပတ္တည့္တည့္မွန္ ထားတာပါ။ စိတ္ထိခိုက္ဖြယ္ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ညေနေစာင္းမွာ အဲဒီလူငယ္ေလး မိခင္ႀကီးလိုက္လာခ်ိန္ပါပဲ။ အဲဒီမိခင္ကို လူ(၂) ေယာက္က တြဲေခၚလာပါတယ္။ မ်က္ႏွာဟာ ျဖဴေရာ္ေနၿပီး လူကလည္း ဒယိမ္းဒယိုင္နဲ႔။ ရပ္ကြက္ထဲက လူတခ်ဳိ႕က သူ႔သား ေသနတ္ဒဏ္ရာရလို႔ ေဆး႐ံုႀကီးကိုသယ္သြားတာ ေတြ႔တယ္လို႔လာေျပာလို႔ လိုက္ လာတာပါ။ ေသဆံုးတယ္ဆိုတာ မသိေသးပါဘူး။ မိခင္ႀကီးမ်က္ႏွာေပၚက ပူပန္ေသာကစိတ္ စိုးရြံ႕စိတ္ ေတြဟာ အထင္းသား ေပၚေနပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက အသက္မပါဘဲေရာက္လာတဲ့ အေလာင္းေတြအားလံုးကို ေဆး႐ံု ၾကမ္းေပၚမွာပဲ ခ်ထားရပါတယ္။ ဒဏ္ရာရလူနာေတြအသက္ရွင္ေရးကို အဓိကဦးစားေပး ကုသေနရလို႔ပါ။ အဲဒီ မိခင္ႀကီး က အေလာင္းေတြကို တေလာင္းၿပီးတေလာင္း လိုက္ၾကည့္ေနရင္းက သူ႔သားမ်က္ႏွာလည္းေတြ႔ေရာ တခါထဲ တမ်က္ႏွာလံုးျပာႏွမ္းသြားၿပီး လူလည္း အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္ ေခြက်သြားပါေတာ့တယ္။ ေဘးက တြဲ လာသူမ်ားကလည္း ေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ေတြ ျဖစ္ပံုရပါတယ္။ သူတို႔လည္း ကတိမ္းကယိုင္နဲ႔။ ကၽြန္မ ဒီျမင္ကြင္း ကို ဆက္မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္မမွာလည္း ကၽြန္မအျဖစ္နဲ႔ ကၽြန္မပါပဲ။ အရင္ (၂)ႏွစ္ေလာက္ (၁၉၇၂) ကတင္ ကၽြန္မတို႔ ရဲ႕ေမာင္အငယ္ဆံုးေလး တြတ္တြတ္ အသက္(၁၉)ႏွစ္ အရြယ္မွာ ႐ုတ္တရက္ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ထာ၀ရ ခြဲခြာ သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုမ်ဳိးပရိေဒ၀မီးဟာ ဘယ္ေလာက္ျပင္းထန္ပူေလာင္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ တို႔က ေကာင္းေကာင္းနားလည္ၿပီး စာနာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးအျဖစ္ေတြနဲ႔ႀကံဳမိတိုင္း ကၽြန္မတို႔မွာလည္း အေဟာင္းက အသစ္ျဖစ္ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီမိခင္ႀကီးဟာ အေျခခံေသြးတိုးေရာဂါလည္း ရွိလို႔ ကၽြန္မတို႔ လည္း ကမန္းကတန္းနဲ႔ သူ႔ကို အခန္းနံပါတ္ ၅-၆ မွာ အတြင္းလူနာအျဖစ္ တင္ေပးလိုက္ရပါတယ္။

ေနာက္မေမ့ႏိုင္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တခုလည္း ရွိပါေသးတယ္။

ကၽြန္မတို႔ဆီအေစာပိုင္းေရာက္လာတဲ့ လူနာမ်ားအထဲ ေျခသလံုးႂကြက္သား(အ႐ိုးမထိ) က်ည္ ဆန္ေဖာက္၀င္သြားတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႔ အသက္၃၀-၄၀ ရြယ္ အေၾကာ္သည္ႀကီးတဦး ပါလာပါတယ္။ သူက သူ႔ျခင္းေတာင္းႀကီးကို လက္ကမခ်ပါဘူး။ သူ႔ဒဏ္ရာ ေဆးထည့္ေပးၿပီးတာနဲ႔ သူျပန္ပါရေစ ..လို႔ ေျပာ လာပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကတည္းက အဲသလိုလႈပ္ရွားမႈေတြအၾကား ဒဏ္ရာရလာသူမ်ားဟာ တန္္းအဖမ္း ခံရၿပီး ေဆး႐ံုႀကီးေအာက္ဆံုးထပ္ ေျမတိုက္ခန္းမ်ားဆီ ပို႔လိုက္ရပါတယ္။ ဘာမွေျဖရွင္းခြင့္ မရွိပါဘူး။ သူ က ညေနေစာင္းလာေတာ့ ငိုပါေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ သူ႔ဇာတ္ေၾကာင္းကို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။ သူက မနက္ ဆို အေစာႀကီး အေၾကာ္ဖိုကေန႔ျပန္တိုးနဲ႔ အေၾကာ္ေတြယူလာၿပီး တေန႔လံုး လွည့္ေရာင္းရတယ္တဲ့။ ေရာင္းကုန္မွ အေၾကာ္ဖိုး၀င္ေႂကြးဆပ္၊ က်န္တဲ့ေငြေလးနဲ႔ ဆန္ေလးဘာေလး၀ယ္ျပန္မွ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သူေတြ ထမင္းစားရတာတဲ့။ အခုေတာ့ သူကလည္း မျပန္ႏိုင္၊ ေန႔ျပန္တိုးလည္း မဆပ္ႏိုင္နဲ႔ အိမ္က လူ ေတြေတာ့ ငတ္ေနပါၿပီဆိုၿပီး ငိုေတာ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔မွာစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတာကလြဲလို႔ ဘာမ်ား တတ္ ႏိုင္မွာတုန္း။

ဒါ့အျပင္ လည္ပင္းဒဏ္ရာႀကီးနဲ႔ေရာက္လာတဲ့ လူနာကေလးမေလးလည္း အံ့ၾသဖြယ္ အသက္ ရွင္သြားပါတယ္။ ဆူးေလးအ၀ိုင္းနားက တိုက္ခန္းတခုမွာ အိမ္ေစ လုပ္ေနရသူေလးပါ။ သူက အိမ္ေရွ႕မွာ ဆူဆူညံညံ အသံေတြၾကားလို႔ အိမ္ေရွ႕ ၀ရန္တာကထြက္ၾကည့္ရာမွာ မိုးေပၚ ေထာင္ပစ္လိုက္တဲ့ ေသ နတ္က်ည္ဆန္ လည္ပင္းမွန္၊ လည္ပင္းေသြးေၾကာႀကီး ေပါက္ၿပီး ေသြးဖိအား (၀)နဲ႔ ေရာက္လာတာပါ။ ခ်က္ခ်င္းပဲ ခြဲစိတ္ခန္းသြင္း ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ႀကီးေဒါက္တာေနာ္မန္လွဦးစီးၿပီး ေသြးအျမန္ႏႈန္းနဲ႔သြင္း ခြဲစိတ္ ပါတယ္။ ၂ နာရီနီးပါးၾကာမွ ခြဲစိတ္မႈက ၿပီးပါတယ္။ အသက္ေတာ့ ရွင္သြားပါတယ္။ ေနာင္ အသံ ထြက္ မထြက္ေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။

အဲသလို ကၽြန္မတို႔တေတြ အေရးေပၚအခန္းမွာ ခ်ာခ်ာလည္ေနတုန္း ဆူးေလဘုရား အ၀ိုင္းက ၿပိဳဆင္းလာတဲ့ဆႏၵျပလူအုပ္ႀကီးကို အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္ႏွင္းေရးတပ္ဖြဲ႔ေတြက တျဖည္းျဖည္း ပစ္ရင္းခတ္ရင္း ဆက္ဖိလာေနပါတယ္။ ေဆး႐ံုႀကီးေထာင့္လည္းေရာက္ေရာ တခ်ိဳ႕က်ည္ဆန္ေတြက တေဖာက္ေဖာက္ နဲ႔ ေဆး႐ံုႀကီးအေပၚဆံုးထပ္ အခန္း ၁၇-၁၈ ကို လာမွန္ကုန္ပါတယ္။ ဒီတင္ ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီးက အဲဒီ အခန္းကလူနာေတြ (အထူးသျဖင့္ ၀ရန္တာက) ေအာက္ထပ္ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႔ ဆရာ၀န္တခ်ဳိ႕ကို လႊတ္ပါ တယ္။ အဲဒီအထဲ ကၽြန္မပါသြားပါတယ္။ စစ္တပ္က ေသနတ္ေတြနဲ႔ခ်ိန္ၿပီး… လူေတြကို လူစုခြဲဖို႔ ေနာက္ ဆုတ္ဖို႔အမိန္႔ေပးရင္း ေရွ႕တိုးတိုးဖိလာေနပါတယ္။ လူအုပ္ႀကီးထဲက လူတခ်ိဳ႕လည္း ေဆး႐ံု၀င္းထဲ ၀င္ ေျပးလာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အဲဒီစစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕အမိန္႔ေပးသံကို ဗမာသံနဲ႔ ပီပီသသႀကီးကို ၾကားရပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးက အေစာကတည္းက ေကာလာဟလလႊင့္ထားတဲ့ ေရွ႕တန္းက ခ်င္းတပ္ေတြ ေခၚလာ တယ္ဆိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ သက္သက္ လူမ်ဳိးစုမ်ားအေပၚ အထင္အျမင္လြဲေအာင္ လုပ္ႀကံတာပါ။ ဒီၾကား ထဲ ေဆး႐ံုႀကီးေရွ႕ရပ္ထားတဲ့ ကားမ်ားအတြက္လည္း ပူပန္ရပါေသးတယ္။ ေဆး႐ံုႀကီးမွာ အလုပ္ဆင္း ေနၾကတဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၊ အထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ကားမ်ားပါ။ အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံျခားျပန္ ဆရာ ၀န္မ်ားက က႐ိုလာကားမ်ား (ဂ်ပန္ကား၊ အထူးသျဖင့္ ေရႊအိုေရာင္) ၀ယ္ျပန္လာေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ေခတ္ (မဆလ)က ႏိုင္ငံျခားကို အနည္းဆံုး(၆) လ ပညာသင္ခြင့္ေလ့လာခြင့္သြားရမွ အျပန္ ကား၀ယ္ လာခြင့္ရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဲလိုကားမ်ဳိး ေမာင္းရင္ ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ျပန္မွန္းသိသာလို႔ အဲဒီ ကားေစ်းေတြက ေခါင္ခိုက္ေနပါတယ္။

ေဆးရံုႀကီးထဲ ဆႏၵျပလူအုပ္ႀကီးၿပိဳဆင္းလာေတာ့ ကားေတြကိုမီး႐ႈိ႕တာေတြ ဖ်က္ဆီးတာေတြ ျဖစ္လာႏိုင္လို႔ ရပ္ထားတဲ့ကားေတြကို အေျပးအလႊား ေရႊ႕ရပါတယ္။ အေရးေပၚ ခြဲစိတ္ခန္းထဲ ခြဲစိတ္ေန ၾကတဲ့ဆရာ၀န္မ်ားကို ကားေတြေရႊ႕ဖို႔သြားေခၚေတာ့ ဘယ္သူမွ ထြက္မလိုက္လာဘဲ လူနာေတြ အသက္ ကယ္ေရးက ပိုအေရးႀကီးတယ္။ ကားေတြ ဘာျဖစ္ျဖစ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ကၽြန္မျဖင့္ အဲဒီ ဆရာမ်ားကို ၾကည္ညိဳလိုက္တာေလ။ အသက္စြန္႔ေျပး၀င္လာတဲ့လူအုပ္ႀကီးကလည္း မေျပာင္းေရႊ႕ႏိုင္တဲ့ ကားေတြကို လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ တို႔မသြားၾကပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ညပိုင္းေရာက္လာပါတယ္။ ေန၀င္မီးၿငိမ္းအမိန္႔ကိုလည္း ကားေတြေပၚအသံခ်ဲ႕စက္ေတြ တင္ၿပီး လိုက္ေအာ္ေၾကညာသံေတြ ၾကားလာရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တေတြကို အဲဒီေဆး႐ံုႀကီး၀ိုင္းထဲက သူနာျပဳေဆာင္က သူနာျပဳမ်ားက ဆန္ျပဳတ္ေတြျပဳတ္ၿပီး လာတိုက္ၾကပါတယ္။ တေန႔လံုး အဲဒီ ဆန္ျပဳတ္ ပဲ ေသာက္ရပါတယ္။ လူနာလည္း အေရာက္ႀကဲသြားၿပီျဖစ္လို႔ ကၽြန္မတို႔တေတြ အနားယူၾကရင္း စကား စျမည္ ၀ိုင္းေျပာမိၾကပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔စစ္တပ္ရဲ႕ ျပည္သူအေပၚ ရက္စက္ပံုေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ အား လံုး ေဒါသထြက္ေနၾကၿပီး အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးစကားေတြကို မေၾကာက္မရံြ႕ ေျပာၾကဆိုၾကပါတယ္။ ဒီလို လူအမ်ားအျပားရဲ႕ မုန္းတီးရံြရွာစြာေျပာဆိုေနမႈေတြေၾကာင့္ မဆလအစိုးရ နက္ျဖန္သန္ဘက္ပဲ ျပဳတ္က် သြားေတာ့မတတ္ ထင္ေလာက္စရာ ရွိပါတယ္။ မၾကာမီကမွ ႏိုင္ငံျခားကျပန္လာတဲ့ ဆရာ၀န္ တေယာက္ က .. ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ရာႏႈန္းျပည့္ေထာက္ခံမဲ ေပးထားၾကတာမဟုတ္လား…လို႔ ခနဲ႔တဲ့တဲ့လည္း ေျပာလိုက္ ေရာ… ေအာင္မယ္ေလး…တေယာက္တေပါက္နဲ႔ အဲဒီမဲဆႏၵခံယူပြဲႀကီးအေၾကာင္း ၀ိုင္းေျပာလိုက္ၾကတာ။

ေရေက်ာ္ဘက္မွာေနတဲ့ ဆရာ၀န္တေယာက္က …သူ႔အေတြ႔အႀကံဳကို ဒီလိုေျပာျပပါတယ္။

သူက အမည္းပံုးထဲ မဲထည့္သတဲ့။ (အမည္းပံုးဆိုတာ ကန္႔ကြက္မဲပါ။) မဲထည့္ၿပီး မဲေတြေရဖို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ ခန္းမကို မဲပံုးေတြသယ္ေတာ့ သူကလည္း သူ႔ရပ္ကြက္က ေကာင္စီလူႀကီးေတြနဲ႔ ေရာေႏွာလိုက္လာ သတဲ့။ သူတို႔ရပ္ကြက္က မဲပံုးေတြေရတဲ့အခါ အမည္းပံုးကို ေမွာက္ခ်လိုက္ေတာ့ မဲတျပားမွ က်မလာ ဘူးတဲ့။ (ကန္႔ကြက္သူမရွိတဲ့သေဘာေပါ့။) သူကလည္း ႐ုတ္တရက္အံ့ၾသၿပီး… ဟဲ့ ငါ့မဲ- အမည္းေလး ေရာလို႔ လႊတ္ခနဲေျပာထြက္သြားလို႔ အသာလွ်ဳိၿပီး ျပန္လာခဲ့ရသတဲ့။ တကယ္ေတာ့ မဲေတြ မေရတြက္ ခင္ကတည္းက အမည္းပံုးထဲက (ကန္႔ကြက္) မဲေတြကို အျဖဴပံုးထဲ (ေထာက္ခံမဲအျဖစ္) ေျပာင္းထည့္ ထားၾကၿပီး.. ရာႏႈန္းျပည့္ ေထာက္ခံမဲေတြရတယ္..လို႔ ေၾကညာခဲ့တာပါ။ အဲဒီေန႔ ရန္ကုန္လူထုႀကီးက ရာႏႈန္းျပည့္ေထာက္ခံမဲ ရထားတယ္ဆိုတဲ့ မဆလအစိုးရကို ျပက္ရယ္္ျပဳလိုက္တာပါပဲ။

ကၽြန္မတို႔စကား၀ိုင္းတြင္းကို မေရာင္မလည္နဲ႔ လူတခ်ိဳ႕ေရာက္လာပါတယ္။ ေဆး႐ံုႀကီး မ်က္ ေစာင္းထိုးမွာရွိတဲ့ လမ္းမေတာ္အေဆာင္ေတြက ေဆးေက်ာင္းသားႀကီးေတြပါ။ ၀ိုင္း၀န္းကူညီဖို႔ဆိုၿပီး တခ်ိဳ႕ေတြလည္း တကယ္၀ိုင္းကူညီလုပ္ေဆာင္တာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအုပ္ထဲမွာ လမ္းစဥ္လူငယ္က ခပ္စြာစြာ ခပ္ရမ္းရမ္း ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ သတင္း စနည္းနာဟန္ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ နဂိုရွိရင္းစြဲအုပ္ကလည္း ေဒါသေၾကာင့္ ဘရိတ္ေပါက္ၿပီး ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာေနၾကတာ။ သူတို႔ကို လည္း လမ္းစဥ္လူငယ္ေတြမွန္းသိလို႔ အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႔ ေစာင္းအုပ္ၾကတာလည္း ပါတယ္။

ဒီမွာတင္ အဲဒီလမ္းစဥ္လူငယ္ တေယာက္က …(ခပ္တင္းတင္းနဲ႔)… ဒါေတြဟာ လက္၀ဲလက်္ာ အဖ်က္သမားေတြက လံႈ႔ေဆာ္လို႔ျဖစ္ရေၾကာင္း၊ လက္၀ဲဘက္ကဆိုရင္ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာသားေတြ ဦး ေဆာင္ၿပီး၊ လက်္ာဘက္ကဆိုရင္ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းသားေတြ ဦးေဆာင္ေၾကာင္း၊ အစိုးရအေနနဲ႔ ဘယ္ ေလာက္စိတ္ရွည္စြာသည္းခံၿပီး ေစာင့္ဆိုင္းေၾကာင္း၊ ဦးသန္႔ရဲ႕က်န္ရစ္သူ မိသားစု၀င္မ်ားကေတာင္ စိတ္ မရွည္ျဖစ္လာေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွထိန္းမရလို႔ ပစ္ရခတ္ရေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြက သိပ္ ႐ိုင္းစိုင္းေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းကိုေရာ က်န္တပ္မႉးမ်ားကိုေရာ ယုတ္ယုတ္ကမ္းကမ္းေတြ ဆဲၾက ေျပာၾကဆိုၾကလို႔ စစ္သားေတြက စိတ္မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ရေၾကာင္း၊ ..စသျဖင့္ ေပါက္ပန္းေစ်းေတြ ေျပာလာ ပါတယ္။

ဒီမွာတင္ ..ကၽြန္မတို႔တအုပ္လံုး က်ီးကန္းေတြလို၀ိုင္းၿပီး အဲဒီလူကို ေျပာလိုက္ဆိုလိုက္ၾကတာေလ။

“ဟဲ့ ..မနက္တုန္းက နင္ဘယ္ေရာက္ေနလဲ။ ဒီမွာ အေလာင္းေတြပံုထားရတယ္ သိရဲ႕လား။ (ကၽြန္မ တို႔အေရးေပၚအခန္းကိုေရာက္လာတာ အေလာင္း(၁၇)ေလာင္းနဲ႔ ဒဏ္ရာရ လူနာ(၈၀)ေက်ာ္ ရွိပါတယ္။) ေသြးအလူးလူးနဲ႔ ေသနတ္ဒဏ္ရာသမားေတြကို နင္ဘာလို႔ လာမၾကည့္တာလဲ။ ဘာလက္နက္မွမရွိတဲ့ လူေတြကို စစ္ေျမျပင္မွာပစ္သလိုပစ္တာ ဘာသေဘာလဲ…နဲ႔။ အဲဒီေကာင္လည္း တခ်ဳိးတည္း လစ္တာပါ ပဲ။ ညအေတာ္နက္လာေတာ့ ေဆး႐ံုအုပ္ႀကီးက လူနာတင္ကားေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္မ တို႔တေတြလည္း လူနာတင္ကားေတြနဲ႔ ဥၾသသံတေ၀ါေ၀ါနဲ႔ (ေန၀င္မီးၿငိမ္း အမိန္႔ေၾကာင့္) အိမ္ျပန္ၾကရ ပါတယ္။

အဲဒီ တရက္တည္းနဲ႔ရခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳေတြဟာ တဘ၀စာ လံုေလာက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ ျဖတ္သန္းရတဲ့ေတာ္လွန္ေရး ခရီးၾကမ္းႀကီးအတြင္း ဘယ္ေလာက္ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ က်စရာေတြ ေတြ႔ရေတြ႔ရ၊ အဲဒီေန႔က ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို ျပန္ျမင္ ေယာင္ရင္း… “ျပည္သူေတြ မလြတ္ေျမာက္ေသးဘူး။ ဒုကၡဆင္းရဲေတြ ခံေနရတုန္း၊ သူတို႔ခံစားေနရတဲ့ ဒုကၡနဲ႔စာရင္ ငါေတြ႔ေနရတဲ့ဒုကၡက ရယ္စရာပဲ။ ငါ တာ၀န္မေက်ေသးဘူး” ဆိုတဲ့အေတြးက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္လည္ တည့္မတ္ေပးခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။

၇၄-၇၅-၇၆ အေရးအခင္းမ်ားအတြင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ေနရာေပါင္းစံုက ျပည္သူအသီးသီးရဲ႕ စိတ္ ဓာတ္ ထာ၀စဥ္အဓြန္႕ရွည္ပါေစ။

၇၄-၇၅-၇၆ အေရးအခင္းမ်ားအတြင္းမွာ ရင္းႏွီးေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕အသက္ေတြ ဘ၀ေတြေသြးေတြ စြန္႔လႊတ္မႈအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြဟာ တခုမွ ဘယ္ေတာ့မွ အလဟႆ မျဖစ္ေစရပါဘူးလို႔ လည္း ကတိျပဳလိုက္ပါတယ္။

လွေက်ာ္ေဇာ
၂၈-၆-၂၀၁၆။