ရွာေဖြေရး ...

editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

မင္းကုိႏုိင္ ● သမုိင္းကို ျငင္းဆန္ၾကသူမ်ား

မင္းကုိႏုိင္ ● သမုိင္းကို ျငင္းဆန္ၾကသူမ်ား
(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၃၊ ၂၀၁၆

ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ဒီႏွစ္ ၁၀ တန္းေအာင္ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ၁၉၈၈ သမုိင္းျဖစ္ရပ္ေတြကို စာတမ္းျပဳစုဖုိ႔အတြက္ အဲဒီအေရး ေတာ္ပံု ဆင္ႏႊဲပါ၀င္ တာ၀န္ယူခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြထဲက သူသိမီသမွ် လူေတြကို လိုက္ေတြ႕ ေမးပါသတဲ့။ တကၠ သိုလ္၀င္ခြင့္ ေလွ်ာက္လႊာႏွင့္အတူ ဒီသမုိင္းျပဳစုခ်က္ကိုလည္း ေရးတင္မွာပါတဲ့။

ဘယ့္ႏွယ္ ... ဒီႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ သမုိင္းဘာသာ အထူးျပဳယူမယ့္ ေက်ာင္းသားမရွိဘူးလည္း ေျပာတယ္။ ဒါက ဘယ္လိုပါလိမ့္။ ဒီေက်ာင္းသားေလး သမုိင္းဘာသာသင္ယူမွာက အဂၤလန္ႏုိင္ငံ၊ ေအာက္စဖို႔ဒ္ တကၠသိုလ္မွာပါတဲ့။ ေက်ာင္း ၀င္ခြင့္အတြက္ စာတမ္းျပဳစုေနတာမို႔ အခုလို လိုက္လံေမးျမန္းျပဳစုေနတာပါ။ သူက ၈၈ အေရးေတာ္ပံုအေၾကာင္း ျပဳစုရာမွာ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲခဲ့သူ ေတြဘက္က အျမင္၊ အေတြး ေျပာဆိုခ်က္ေတြတင္မက အဲဒီတုန္းက ျငင္းဆန္ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့သူေတြရဲ႕ အာေဘာ္အျမင္ေတြကိုလည္း လိုက္ေမးဦးမွာပါတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္ကို ျဖတ္သန္း သိမီလိုက္တဲ့ သာမန္ အရပ္သား ျပည္သူေတြ၊ ၀န္ထမ္းေတြကိုလည္း ေမးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က မွတ္တမ္းတင္ခဲ့တဲ့ မီဒီယာေပါင္းစံုရဲ႕ အေထာက္ အထားေတြ ကိုလည္း ရွာေဖြဖို႔ တက္ႂကြေနပါတယ္။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ဒီႏွစ္ သမုိင္းေမဂ်ာ ယူလိုသူမရွိဆုိတဲ့သတင္းက ပညာေရးကို တန္ဖိုးထားသူေတြ အသို္င္းအ၀ိုင္းနဲ႔ အနာဂတ္ေရးကို ေတြးေမွ်ာ္သူေတြၾကား လႈပ္ခါသြားခဲ့ပါတယ္။ သမုိင္းအထူးျပဳ မယူလိုၾကတာဘာေၾကာင့္လဲ ေမးၾကည့္ တဲ့အခါ “အဲဒီ (သမုိင္း) ဘြဲ႕နဲ႔ ဘာလုပ္စားလို႔ရမွာလဲ” လို႔ သူတုိ႔က ျပန္ေမးၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကုမၸဏီက ႀကိဳက္တဲ့ ဘြဲ႕မ်ိဳး မဟုတ္ဘူး၊စာရင္းအင္း ပညာတို႔၊ စီမံခန္႔ခြဲမႈတုိ႔ ဒါမွမဟုတ္ Languageေခၚတဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ဆုိင္တဲ့ ဘြဲ႕လက္မွတ္၊ ဒီပ လိုမာေတြကမွ လက္ေတြ႕က်ဦးမယ္တဲ့။ ဘ၀ အသက္ေမြးမႈအတြက္ အာမခံခ်က္မရွိဘူးဘဲ ေျပာပါေတာ့။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒီလို ရွင္းျပၾကပါတယ္။ တကၠသိုလ္ပညာဆိုတာ အလုပ္လုပ္စားဖုိ႔ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္၊ ဒါ ျပႆနာမဟုတ္ ပါဘူးတဲ့။ ခက္တာက သမုိင္းေမဂ်ာယူေတာ့ေကာ တကယ့္သမုိင္းကို အမွန္ကို သင္မွာလား ဆုိတာပါပဲ။ ဒါေတာင္ သင္နည္း ကို မေဆြးေႏြးေသးပါဘူး။

သူတုိ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းစာေတြမွာသင္တဲ့ သမုိင္းဆုိတာ အင္အားႀကီး အႏုိင္ရသူေတြကပဲ အလြတ္က်က္ခိုင္းထားတဲ့ သကၠရာဇ္ပါ ျဖစ္စဥ္ေတြသာ မျဖစ္မေနပါ၀င္ ႀကီးစိုးထားတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ အဲဒါေတြဟာမမွ်တဘူး၊ မျပည့္စံုဘူး ဆုိ တာေလာက္ေတာ့ သူတုိ႔သိတယ္။ သမုိင္းဆိုတာ ကိုယ္ေျပာခ်င္တာပဲ ေရြးေျပာေရြးသင္လို႔ မလံုေလာက္ဘူးဆုိတာလည္း သူတုိ႔သိတယ္။ အဲဒီလို သင္လာရတဲ့ အေျခခံပညာေရးကိုမယံုေတာ့ အဆင့္ျမင့္ပညာ (တကၠသိုလ္) မွာ သင္မယ့္သမုိင္းဆုိ တာကိုလည္း မယံုေတာ့ပါဘူး။

သင္နည္းဆုိျပန္ေတာ့လည္း သူတုိ႔ တစ္သက္လံုးကျပ႒ာန္းစာကို အလြတ္က်က္ရတာပဲဆုိေတာ့ အေတြးေတြက ဒီမွာတင္ လမ္းဆံုးေတာ့တာပါပဲ။ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဆြးေႏြးဖူးပါတယ္။ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာဆုိရင္လည္း ၁၉၆၂၊ ၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းမႈမ်ားဟာ တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ရန္ လက္တစ္လံုးအလို ကယ္တင္ခဲ့ရတယ္ဆုိတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒီအာေဘာ္ ကေန ဆံခ်ည္တစ္ေထာက္မွ် ေသြဖည္လို႔ မရပါဘူး။ ၁၉၅၈ အိမ္ေစာင့္အစိုးရလည္း ဒီတုိင္းပါပဲ။ သံုးႀကိိမ္လံုးကယ္တင္ခဲ့ရ တယ္လို႔ သူတုိ႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အခုလို ေျပာပါတယ္။ ကိုလိုနီေခတ္ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး၊အမ်ိဳးသား လြတ္ ေျမာက္ေရး ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသမုိင္းကို သူ အလြန္စိတ္၀င္စားပါတယ္တဲ့။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္း သား သပိတ္မ်ား၊ ပထမေက်ာင္းသားသပိတ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသားေန႔ ျဖစ္ေပၚလာပံု၊ အမ်ိဳးသားပညာေရး။ တတိယ ေက်ာင္းသား သပိတ္ႏွင့္ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု ဆက္စပ္မႈေတြကိုစိတ္အားထက္သန္ က်က္မွတ္ေပမယ့္ စာေမးပြဲႀကီးေတြက်ရင္ ဒါေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမးပါတဲ့။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္မ်ား ဥပမာ၊ ဂ်ီစီဘီေအအကြဲအၿပဲမ်ား၊ ဒိုင္အာခီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင့္ ၉၁ ဌာနအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြမွာ ရာထူးယူ ေဖာက္ျပန္ၾကပံု စသျဖင့္စိတ္ပ်က္ စရာေတြကိုသာ ျပ႒ာန္း၊ စာေမးပြဲ မွာလည္းေမးေလ့ရွိတာမို႔ ၾကာေတာ့ သမုိင္းဘာသာကို စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

အဲဒီ ေက်ာင္းသားကို သမိုင္း ဆရာ တစ္ေယာက္ကအခုလို ေျပာဖူးပါသတဲ့။ မင္း ျမန္မာ့သမုိင္းကို တကယ္သိခ်င္ တတ္ခ်င္ တာလား၊ ၁၀ တန္းစာေမးပြဲမွာ သမုိင္းအမွတ္ေကာင္းေကာင္း ရခ်င္တာလား၊ အဲဒီ ႏွစ္ခုေသခ်ာေရြးပါတဲ့။ ဆရာ ဆက္ေျပာ တာကေတာ့ သမုိင္းသိခ်င္ရင္ အျပင္စာေတြအပါအ၀င္ ရွားပါးစာအုပ္မ်ားရွာေဖြဖတ္၊ ပါးစပ္နဲ႔ ျပန္ေျပာႏုိင္သူမ်ားထံ ခ်ဥ္းကပ္၊ စာနယ္ဇင္းအေဟာင္းမ်ားနဲ႔ စာၾကည့္တုိက္ေကာင္းေကာင္းမွာ ၀င္ေမႊေပါ့တဲ့။ ဒီလိုမွမဟုတ္ စာေမးပြဲ အမွတ္ေကာင္း႐ံု ဆုိရင္ေတာ့ ၁၉၅၈ အိမ္ေစာင့္အစိုးရ၊ ၁၉၆၂ အာဏာသိမ္းတာ မွန္ကန္ေၾကာင္း၊ ဒီမုိကေရစီေခတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အရပ္ သား အစိုးရအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား အားနည္းမႈမ်ားေၾကာင့္ ယိုယြင္း ပ်က္စီး မကယ္မျဖစ္ အေျခအေန အဲဒါေတြကို က်က္ေျဖ႐ံုပဲလုိ႔ညႊန္ပါတယ္။

တုိင္းရင္းသားေတြဘက္က ေထာက္ျပ စရာေကာင္းတဲ့သမုိင္းဆုိင္ရာ ျပ႒ာန္း သင္ၾကားမႈေတြ ရွိပါေသးတယ္။ က်ယ္ျပန္႔လွတဲ့ ကိစၥေတြမို႔ သုေတသန အေျခခံတဲ့ခ်ဥ္းကပ္မႈမ်ိဳးနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းသားေတြ ေလ့လာခြင့္ ရသင့္ပါတယ္။

သမုိင္းပညာကို တန္ဖိုးထားၾကတဲ့ ႏုိင္ငံတုိင္းမွာ သုေတသနပညာေရးပဲ အေျခခံတာပါ။ အခုန ျဖစ္စဥ္မွာပဲ ၾကည့္ရင္အာ ဏာသိမ္း အဖြဲ႕အစည္းကလည္း သူ႔အာေဘာ္ကို ေျပာခြင့္ရွိသလုိ၊ အသိမ္းခံရတဲ့ အစိုးရ ဖဆပလ၊ ပထစ စသျဖင့္အဖြဲ႕အစည္း ေတြရဲ႕ တံု႔ျပန္ရွင္းလင္းခ်က္ေတြကိုလည္း ေလ့လာရပါမယ္။ တစ္ခါ ဒီမုိကေရစီေခတ္က အတုိက္အခံေတြ ျဖစ္တဲ့ ပမညတ လုိ ပုဂိ္ၢဳလ္အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ေ၀ဖန္သံုးသပ္ခ်က္ေတြလည္း မျဖစ္မေန ပါရဦးမွာပါ။ ေနာက္ထပ္ ထုိစဥ္က ေခတ္ၿပိဳင္ တုိင္း ရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ သတင္းစာဆရာမ်ား၊ သမုိင္းပညာရွင္မ်ားသာမက သိမီလိုက္သူ အရပ္သား ျပည္သူမ်ားရဲ႕ သေဘာထားအာေဘာ္ေတြကိုလည္း စုေဆာင္းရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွေလ့လာေတြ႕ရွိသမွ်ကို သုေတသနျပဳ သင္ယူၾကရတာ ပါ။ ဒါပဲအမွန္၊ ဒါပဲေမးမယ္၊ ဒါပဲ က်က္၊ ဒီအတုိင္းပဲေျဖဆုိတဲ့စနစ္ႀကီး ျဖတ္သန္းလာရေတာ့ သမုိင္းဆိုတဲ့ ပညာရပ္အေပၚ သေဘာထားေတြ မေကာင္းၾကေတာ့တာ မဆန္းပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခ်က္က သမုိင္းပညာရွင္တစ္ေယာက္ကို အဲဒီလူ႔အဖြဲ႕အစည္းက ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးထားသလဲဆိုတာလည္း အေရးပါ ပါတယ္။ သမုိင္းပညာရွင္တင္မကပါဘူး၊ ဥပေဒ၊ အေတြးအေခၚ၊ ႏုိင္ငံေရး သိပၸံ၊ ပထ၀ီစတဲ့ ပညာရွင္ေတြကိုလည္း ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးၾကသလဲ။ ထင္ရွားတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ေဒါက္တာသန္းထြန္း၊ ေဒါက္တာတိုးလွ၊ ဗိုလ္မွဴးဘရွင္ စသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတာ ျပန္တမ္းတမိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ခ်ိဳးေရရတဲ့ပညာရွင္ အေရအတြက္ေလာက္ကို ျပေန႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ပါ။

ကိုယ့္မိသားစု၀င္ တစ္ေယာက္ေလာက္က သမုိင္း အဓိကေမဂ်ာယူမယ္ဆုိရင္ ကိုယ္ေတြ ဘယ္လိုသေဘာထားၾကမလဲ။ မတတ္သာလို႔ ယူလိုက္ရတဲ့ဘြဲ႕အေပၚ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္လိုက္ရတာမ်ိဳးကို မဆုိလိုပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေခတ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ သမုိင္း ဘာသာ ယူတယ္ဆုိိရင္ ရယ္သြမ္းေသြးကာ သမုိင္း၀င္ပုဂိ္ၢဳလ္ျဖစ္ၿပီဆုိၿပီး ေနာက္ေျပာင္ခံၾကရတာ နာက်င္စရာပါ။

တကယ္ေတာ့ သမုိင္းပညာရွင္ဆုိတာ ဓားမိုးထားလည္း အမွန္ကို ေျပာရဲသူ၊ မခုိင္လံု မတိက်ရင္ ဘယ္လို ဖိအားေပးေပး မမွန္တာကို မေရးသူေတြအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တန္ဖိုးထားရသူေတြ မဟုတ္ပါလား။ ရာထူး၀င္ေငြေတြနဲ႔တုိင္းတာတဲ့ တန္ဖုိး မ်ိဳး မဟုတ္လုိ႔လည္း ပိုေလးစားယံုၾကည္ရတာပါ။

သမုိင္းဟာ အစြဲေတြနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ျပဳစုလုိ႔လည္း မရေကာင္းတဲ့အရာဆုိေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးညံ့လို႔ နိမ့္ပါးရတဲ့ ကိစၥေတြျဖစ္စဥ္ ေတြအေပၚ ၀န္မခံခ်င္လို႔လည္း မရပါဘူး။ သမုိင္းရဲ႕သေဘာကိုက သင္ခန္းစာယူရမယ့္ကိစၥဆိုေတာ့ အမွန္တရားကို လက္ခံ ရဲတဲ့သတိ္ၱမ်ိဳးလည္း လုိေသးတာေပါ့။ အမ်ိဳးဂုဏ္ေမာက္ဖို႔ အေၾကာင္းေတြပဲေရးၿပီး သင္မယ္ဆုိလို႔လည္း မရတဲ့ အမ်ိဳးအစား ပါ။

သမုိင္းဘာသာရပ္ဆုိတာ အမွတ္ နည္းသူေတြ မတတ္သာလို႔ ယူရတာမ်ိဳး ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္သင့္ပါ။ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသား ေခါင္းေဆာင္ကိုယ္တုိင္ဟာတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀က ဘီေအ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခဲ့ၿပီး သမုိင္းဘာသာရပ္ကို သင္ခ်င္လို႔ကို ေရြးသင္ခဲ့တဲ့စိတ္ႀကိဳက္ ဘာသာရပ္ (Optional Subject) အျဖစ္တန္ဖိုးထားခဲ့တာကို လြမ္းဆြတ္ ဂုဏ္ယူ အမွတ္ရမိပါတယ္။

လူ႔သမုိင္းနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ ဘာမွမၾကာတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အေျပာင္းအလဲ ေရပန္းစားမႈေတြေအာက္၀င္ေငြ၊ ရာထူး ေပတံေလာက္နဲ႔ တုိင္းတာလို႔ သမုိင္းဘာသာရပ္ဟာ နိမ့္ပါးရ႐ိုးလား။

တစ္ေန႔ေတာ့ ျမန္မာျပည္တကၠသိုလ္မ်ားရဲ႕ သမုိင္းဘာသာ စာသင္ခန္းထဲ သုေတသနစာတမ္း ရင္၀ယ္ပိုက္ၿပီးေက်ာင္း သားေတြ ေခါင္းေမာ့ ၀င္လာမယ့္ေခတ္ကို ေရာက္ရဦးမွာေပါ့။

#မင္းကုိႏုိင္
[ ျပည္သူ႔အေရးဂ်ာနယ္ အတြဲ ၂၊ အမွတ္ ၉၁၊ ေဆာင္းပါး ]