ရွာေဖြေရး ...

PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

မင္းကုိႏုိင္ ● ရီပုိ႔ကတ္ေလးမ်ားမွ တစ္ဆင့္



မင္းကုိႏုိင္ ● ရီပုိ႔ကတ္ေလးမ်ားမွ တစ္ဆင့္
(မုိးမခ) ၾသဂတ္စ္ ၆၊ ၂၀၁၆

ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ျပန္လည္ကူးယူသည္။
 
မီးလင္းတာျမင္ရင္ အက္ဒီဆင္ကုိ ေက်းဇူးတင္။ အက္ဒီဆင္ကုိေက်းဇူးတင္ရင္ အက္ဒီဆင္ရဲ႕အေမကုိလည္း ေက်းဇူးတင္။ အဲဒီလုိ အစျပဳၿပီး လူႀကီးႏွင့္ ကေလးတစ္စု စကား၀ုိင္းဖြဲ႕ၾကပါတယ္။

တစ္ခါက ကေလး တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းက ျပန္လာ ဆရာမရဲ႕စာကုိ သူ႔ေမေမ လက္ထဲအပ္ ေမေမက ဖတ္ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးတယ္။မင္း မဖတ္ရဘူး၊ ဒါ မင္း ေမေမ တစ္ေယာက္ တည္းပဲ ဖတ္ရမွာဆုိတဲ့ စာမွာ ဘာေတြ ပါပါလိမ့္။ ေမေမက ျပန္ေျပာ ျပတာေပါ့။ “သားဟာ ေတာ္လြန္းေတာ့ သင္ေပးႏုိင္မယ့္ ဆရာမေက်ာင္းမွာ မရွိဘူးတဲ့၊ ေမေမပဲ သင္ေပးလုိက္ပါလို႔ မွာလုိက္
တာ” တဲ့။

အဲဒီ ကေလးဟာ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးသီးေတြ တီထြင္တဲ့ေသာမတ္စ္ အက္ဒီဆင္ ျဖစ္လာတာေပါ့။ ပညာရွင္ႀကီးပဲလုိ႔ ကေလးေတြက ေရရြတ္ၾကပါတယ္။ ေအး ဟုတ္တယ္ သူ႔ေမေမဆုံးၿပီး အေတာ္ၾကာမွ အဲဒီပညာရွင္ႀကီးဟာ ေမေမ တစ္ ေယာက္ပဲဖတ္ရမယ့္ စာကိုၾကည့္တဲ့အခါ “ရွင့္သားဟာ သင္ေပးလုိ႔မရေလာက္ေအာင္ ဥာဏ္မမီဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းက လက္မခံေတာ့ပါ”လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့စာျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႕တယ္တဲ့။ကေလးေတြက “ဟာ” လုိ႔ ေရရြတ္ၾကၿပီး အက္ဒီဆင္ ရဲ႕ေမေမကုိ စိတ္ကူးထဲ ပုံေဖာ္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ “ဟုတ္တယ္၊ အက္ဒီဆင္ ေမေမကုိလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္” လုိ႔တကယ္ စိတ္ပါလက္ပါ အသိအမွတ္ ျပဳၾကတာပါပဲ။
--------*--------*------------

တစ္ခါကလည္း မူလတန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကျပန္လာ Report Card ေခၚတဲ့ လစဥ္အစီရင္ခံစာကုိ အေဖ့ လက္ထဲ အပ္ပါတယ္။ အေဖ ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ သားကုိဆူပါတယ္။ “ေဟ့...ဒီမွာ ဒါေတာ့ အေဖလက္မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးကြာ၊ ဘယ္ႏွယ့္ စာညံ့တယ္ဆုိရင္ ေတာ္ေသးတယ္။ စည္းကမ္း႐ုိေသမႈ “သင့္” ဆုိတာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူးတဲ့။ ကေလးဟာ ေတြးရခက္သြားပါတယ္။ အေတာ္ၾကာစဥ္းစားၿပီးမွ သားလည္း ေကာင္းေကာင္းေနတာပဲ” လုိ႔ ေျဖပါသတဲ့။

“ေကာင္းေကာင္းေနရင္ စည္းကမ္း႐ုိေသမႈ “ေကာင္း” ျဖစ္ရမွာေပါ့။ သားေက်ာင္းမွာ ဘာေတြမွားသလဲ၊ အေဆာ့သန္လား၊ စာသင္ ေနခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ေနလဲ” စသျဖင့္ အေဖ့အေမးေတြကုိ ကေလးက မွတ္မိသေလာက္ ျပန္စဥ္းစားေပမယ့္ သူ ေကာင္းေကာင္းေနခဲ့တာကုိပဲ သိတယ္။ တျခား ဘာမွ၀န္ခံစရာလည္း မေတြ႕ရွာပါဘူး။ အေဖကမေက်မခ်မ္းနဲ႔ လက္မွတ္သာ ထုိးေပးလုိက္ရတယ္ ေနာက္လReport Card ထဲမွာ ဒီလုိပါလုိ႔ကေတာ့ အေဖကုိယ္တုိင္လုိက္လာၿပီး ဆရာမတုိင္တာကုိ နားေထာင္မယ္လုိ႔ သတိေပးပါသတ့ဲ။

ေက်ာင္းကုိျပန္ေရာက္ေတာ့ ကေလးဟာ နံေဘးကသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ကတ္ျပားေတြ ေတာင္းယူၾကည့္ေတာ့အားလုံးမွာ စည္းကမ္း ႐ုိေသမႈ “သင့္” ဆုိတာေတြပဲေတြ႕ရပါတယ္။ အတန္းထဲက က်န္သူ အားလုံးနီးပါးကုိေမးၾကည့္ေတာ့လည္း သူ႔ လုိပဲ တူညီမွတ္ခ်က္ ေပးထားေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ဒီကေလး ႀကီးလာမွ စဥ္းစားမိတာေတာ့ ဆရာမဟာ ကေလးအားလုံးကုိ တစ္ဦးခ်င္းမသုံးသပ္ႏုိင္တဲ့ အဆုံး ေယဘုယ် မွတ္ခ်က္ပဲေပးလုိက္တယ္လုိ႔ ယူဆလုိက္ပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းသား ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ အတန္းထဲမွာ အားလုံးဟာစည္းကမ္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ တစ္ပုံစံတည္းေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေတြးေနမိပါ သတဲ့။
--------*--------*---------

ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံရွိ ေပါင္းကူးေက်ာင္းႏွင့္ အားကစားေကာလိပ္တစ္ခုမွ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးထံ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးေရးတဲ့စာမွာ အခုလုိ ပါရွိပါတယ္။ ကေလးေရ တုိ႔ေက်ာင္းကစမ္းသပ္ခ်က္အရ မင္းရဲ႕ရလဒ္ မေကာင္းလွတာကုိ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔။ ဒီစမ္း သပ္ေတြ႕ရွိခ်က္ဟာ မင္းရဲ႕အရည္အခ်င္းေတြ အားလုံးကုိ မစစ္ေဆးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ မဆိုစေလာက္နည္းနည္းေလးပဲ စမ္းသပ္ ေတြ႕ရိွခ်က္ပါ။

မင္းမွာရွိတဲ့ အႏုပညာပါရမီေတြ၊ ကုိယ့္အားကုိယ္ကုိးလုိစိတ္ေတြ၊ ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့စိတ္ေတြကုိ ထည့္မတုိင္းတာ ႏုိင္ခဲ့ ပါဘူးလုိ႔ဆုိလုိရင္းနဲ႔ အားေပးတဲ့စာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကေလးရဲ႕ အရည္အေသြးေတြ ထဲကအသင္းအဖြဲ႕နဲ႔ စုေပါင္း လုပ္ႏုိင္ စြမ္းေတြ၊ ကုိယ့္ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ကုိ ျပန္ေျပာႏုိင္စြမ္းေတြ၊ အားကစားစြမ္းရည္ေတြ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး အရည္အခ်င္း ေတြ၊ ကုိယ့္တုိးတက္မႈအတြက္ သုံးသပ္ဆုံးျဖတ္ႏုိင္စြမ္းေတြ၊ ပင္ကုိအရည္အခ်င္းကုိ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ ႏုိင္စြမ္းေတြ၊ ဂီတစြမ္းရည္ေတြ စသျဖင့္ အရည္အခ်င္းေတြကုိလည္းဒီစမ္းသပ္မႈမွာ မစစ္ေဆးႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ဒီကေလးဟာ ေမြးခ်င္း သုံးေယာက္ထဲမွာ ဉာဏ္ရည္ခ်ဳိ႕ကေလးပါ။ သူ႔မိခင္ကုိယ္တုိင္က ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးရဲ႕အားေပးႏွစ္သိမ့္စာကုိ ၾကည္ ႏူးစိတ္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္စြာအမ်ားသိေအာင္ Twitter ေခၚတဲ့ လူမႈ စာမ်က္ႏွာမွာျပန္ေ၀မွ် ခဲ့တာပါ။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ ပညာေရးဆုိင္ရာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြစတင္ေနခ်ိန္ အတန္းေက်ာင္း မ်ားမွာ ကေလးေတြကုိအမွတ္စဥ္ အတိအက် ထုတ္မေပးပဲ Grade ေခၚ A, B, C..... စသျဖင့္ သတ္မွတ္ၿပီးသာ ေဖာ္ျပမယ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အခါ ကေလးမိဘ အမ်ားစုၾကားမွာ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ထုံးစံအတုိင္းေထာက္ခံသူ၊ ကန္႔ကြက္သူေတြရဲ႕ အသံစုံကုိလည္း ၾကားရတာပါပဲ။ ကုိယ့္အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ကုိယ္ေပါ့ေလ။ ကုိယ့္သားသမီးဟာ အၿမဲတမ္း အဆင့္တစ္ျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အား ကုန္စုိက္ ေလ့က်င့္ေပးလာခဲ့တဲ့ မိဘေတြထံက ဘ၀င္မက် ေလသံ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ ၾကားရသလုိသေဘာတူသူေတြထံကလည္း ဒါဟာ ခြဲျခား ဆက္ဆံခံရမႈကုိ က်ဥ္းေျမာင္းသြားေစတယ္။

စာေမးပြဲအမွတ္ အထူးသျဖင့္ စာက်က္ႏုိင္စြမ္းကုိ တုိင္းတာတဲ့အမွတ္ကေလး တစ္မွတ္၊ ႏွစ္မွတ္အေပၚ မူတည္ၿပီး မဆုိ စေလာက္ေလ်ာ့နည္းခဲ့ရင္ ကေလးေတြခံစားရမယ့္ နာက်င္မႈကုိကုစားႏုိင္မယ္လုိ႔ သေဘာထားၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ စာက်က္ ဂဏန္းတြက္ႏုိင္စြမ္းကသာ ပညာအရည္အခ်င္းလုိ႔သတ္မွတ္ရ ခက္ေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြကုိလည္း ထုတ္ေဖာ္အားေပးေနရမွာျဖစ္ေၾကာင္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေဆြးေႏြးခဲ့ၿပီးမုိ႔ အထူး မေဖာ္ျပေတာ့ ပါဘူး။
--------*--------*---------

ကေလးတစ္ေယာက္ ေတာ္တယ္ ညံ့တယ္ဆိုတာ ဘာန႔ဲတိုင္းတာခဲ့ၾကပါသလဲ။ အရင္ ေပတံေဟာင္းကုိပဲ အၿမဲဆက္ကုိင္ ထားမလား၊ ေနာက္ထပ္ ေပတံအသစ္ေတြဆီကရတဲ့ ခြန္အားေတြနဲ႔ ထူးခြၽန္ေက်ာင္းသားအသစ္ေတြ၊ စိတ္ႏွလုံးေကာင္း ျမတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြ ရွာေဖြၾကည့္ၾကမယ္ဆုိရင္ေကာ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ပညာေရးကုိ အေျခခံၿပီး ေခတ္ႀကီးကုိဦးေဆာင္ေနတဲ့ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏုိင္ငံေတြမွာ ကေလးေတြရဲ႕ပုန္းကြယ္ေနတဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကုိ ရွာေဖြ အားေပးေလ့ရွိတာပါပဲ။ “ဒီမွာၾကည့္စမ္း၊ မင္းအိတ္ထဲက ထြက္လာတာအဖုိးတန္ ေက်ာက္မ်က္ ရတနာေလး၊ မင္းကုိယ္တုိင္ေတာင္မသိဘူး မဟုတ္လား၊ မင္းကေတာ့ တကယ့္ကုိ တန္ဖုိးႀကီးတဲ့ ရတနာပုိင္ရွင္ပဲ” ဆုိတာမ်ဳိး။ ငါတစ္ေနရာမွာ ညံ့ေနေပမယ့္ ငါစြမ္းႏုိင္တဲ့ ေနရာလည္း ရွိတာပဲ။ အားနည္းတဲ့ေနရာကုိ ပုိႀကိဳးစားၿပီး၊ အားသာ ခ်က္ေတြ ကုိလည္းပုိေကာင္းေစရမယ္လုိ႔ ကေလးေတြ ခံယူႏုိင္ေအာင္ပါ။ ေဘာလုံးကစားတယ္ဆုိရင္ အမ်ားစုက ေျခတစ္ ဖက္က ပုိသန္ၾကသလုိေပါ့။ ဥပမာ-ညာသန္ဟာ ဘယ္ေျခအားနည္းတတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အနည္းဆုံး ဘယ္ေျခနဲ႔လည္း ကန္ႏိုင္ေအာင္ေတာ့ အခ်ိန္ယူက်င့္မယ္၊ သန္ၿပီးသား ညာေျခန႔ဲလည္း ပို႔ႏိုင္ေပးႏိုင္ ဆြဲေျပးႏုိင္ ဂုိးသြင္းႏုိင္ရမယ္ ဆုိတာမ်ဳိး ေပါ့။

တကယ္ေတာ့ စာေမးပြဲအမွတ္စာရင္းနဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ မွတ္ခ်က္ဆုိတာ တူမေယာင္နဲ႔ ကြာျခားလွပါလား။ အားနည္း ခ်က္၊ အားသာခ်က္ ကုိယ္စီရွိၾကတဲ့ ကေလးတုိင္းအေပၚ စာနာစိတ္၊ ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုစိတ္မ်ားန႔ဲ အားေပးလိုက္တ့ဲသတင္းစကား ေတြဟာ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀အခ်ဳိးအေကြ႕ေတြအတြက္ အေရးႀကီးလွတဲ့ ထိန္းေက်ာင္းကုိင္တြယ္မႈပါလားလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။

‪#‎မင္းကုိႏုိင္‬
ျပည္သူ႔အေရးဂ်ာနယ္ အတြဲ၂၊ အမွတ္ ၉၃ မင္းကိုႏိုင္ ေဆာင္းပါး