ရွာေဖြေရး ...

PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

မင္းကုိႏုိင္ ● မေရးခ်င္ေတာ့တဲ့ ဒုိင္ယာရီ

မင္းကုိႏုိင္ ● မေရးခ်င္ေတာ့တဲ့ ဒုိင္ယာရီ
(မုိးမခ) ၾသဂတ္စ္ ၃၁၊ ၂၀၁၆

ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ျပန္လည္ကူးယူပါသည္။

ဖားကန္႔မွ အထက္တန္းေက်ာင္းသူ မဂ်ာဆုိင္းအိမ္၊ ေက်ာင္းက အိမ္အျပန္၊ လမ္းတြင္ ေသနတ္သံမ်ားၾကား လဲက်၊ အသက္ ဆုံးသြားရ။ ေနာက္ဘ၀မ်ားတုိင္ သူ႔စိတ္ထဲ ေက်ာင္းသြားလွ်င္ေသနတ္မွန္ ေသတတ္သည္ဟုမ်ား စြဲမွတ္သြားေလမည္လား။
*-*-*-

ဗန္းေမာ္မန္၀ိန္းၾကီးလမ္းနံေဘး “စိန္႔ပက္ထရစ္”ဘုရားေက်ာင္းနံေဘး၊ ဆမ္မုိင္အမည္ရွိ (၁၄) ႏွစ္အရြယ္ (၇) တန္းေက်ာင္း သားေလး။ ေရခဲေအာင္ခ်မ္းလြန္း၍ အေႏြးထည္လုိခ်င္၊ ေတာထဲမွာ သစ္ခြရုိင္းတစ္မ်ဳိး တစ္ပိႆာ ခုႏွစ္ေသာင္း ေပး၀ယ္ သူရွိ။ အေႏြးထည္၀ယ္ရန္ သစ္ခြခူးေရာင္းဖုိ႔ေတာထဲသြား အုန္းခနဲ႔ ေျမာက္တက္သြားျပီး နားေတြ ကန္းကုန္။ သတိရလာေတာ့ ေျခတစ္ဖက္မရွိေတာ့။
-*-*-*

ရွမ္း/ေျမာက္ေဒသ ဟုိက္ပါ-၀မ္ဟုိင္းက စစ္ေရွာင္စခန္းရွိ ကေလးမ်ားထံပုိ႔ရန္ ကစားစရာအရုပ္မ်ား အလွဴခံ၊ ကေလးမေလး တစ္ဦးက သူ႔ေမာင္ေလးယူလာသည့္ ကစားစရာေသနတ္ကုိ ေတြ႔ေသာ္ထိတ္ထိတ္ျပာျပာ အိတ္ထဲျပန္ထည့္ရင္း သူ႔ေမာင္ ေလးကုိေျပာ “တျခားအရုပ္ေတြပဲေပး၊ ေသနတ္ေတာ့မေပးပါနဲ႔ ေမာင္ေလးရယ္”
*-*-*-

ဟုိက္ပါ-၀မ္ဟုိင္းမွ စစ္ေရွာင္ကေလးေတြ၊ လက္ေဆာင္အရုပ္ေတြရသြားလုိ႔ ေပ်ာ္ေနၾက၊ သူတုိ႔အတြက္ အားေပးတဲ့စာ၊ မိတ္ ဖြဲ႕စာေတြေတြ႕လုိ႔ ၀မ္းသာေနၾက။ ဘယ္ကလာပုိ႔တာလဲေမး။ ရန္ကုန္ကလုိ႔ ေျဖေတာ့ “ရန္ကုန္မွာ စစ္မတုိက္ၾကဘူးလား” လုိ႔ ထပ္ေမး။
-*-*-*

ျပည္မ,ျမဳိ႕ၾကီးေပၚက ကေလးေတြက ေရးတဲ့စာထဲမွာ “စိတ္ဓာတ္မက်နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း၊ ငါတုိ႔အရုပ္ေလးေတြဖက္အိပ္ျပီး အိပ္ မက္ထဲမွာ မိသားစုနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ၊ အိမ္ကုိအျမန္ဆုံးျပန္ ေက်ာင္းတက္ႏုိင္ပါေစ” တဲ့။ စစ္ေဘးေရွာင္စခန္းက ကေလးက ျပန္ေရး “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. ငါလည္း ေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္”
*-*-*-

“သူငယ္ခ်င္းေရ အရမ္းခ်မ္းေနသလား။ ငါ့အေႏြးထည္ထည့္ေပးလုိက္တယ္။ မခ်မ္းပါႏွင့္ေတာ့ကြာ တကၠသုိလ္ေရာက္ရင္ ေတြ႕မယ္ေနာ္” ဘုန္းထြဋ္ေခါင္ (ျပည့္လွ်ံျဖဳိး) တတိယတန္း (H)၊ အထက (၁) ဒဂုံ

သူငယ္ခ်င္း ဘုန္းထြဋ္ေခါင္ “မင္းေပးတဲ့လက္ေဆာင္ ငါရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကြာ၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ရင္ ေတြ႕ မယ္ေနာ္။ ”

- စုိင္းဆုိင္လီ
မူလြန္၊ ဟုိက္ပါေက်းရြာ။
-*-*-*

လုံးခင္းရွိ စစ္ေဘးေရွာင္စခန္းကေလးေတြ အစာစားေန။ေျပာင္းၾကမ္းကုိ ဓားနဲ႔ျခစ္ ျပဳတ္ရည္က်ဲက်ဲ ကေလးတစ္ေယာက္က ေသာက္ေနရင္း ေမာ့ၾကည့္။ သူ႔မ်က္လုံးေတြက အေရာင္မေတာက္။
*-*-*-

ကေလးႏုိ႔တုိက္ေန တုိင္းရင္းသူတစ္ေယာက္ကုိေမး - “အိမ္မျပန္ခ်င္ဘူးလား” “ျပန္ခ်င္တာေပါ့၊ သူတုိ႔ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္တယ္ ေလ၊ ေၾကာက္စရာၾကီး။ ေသၾကတယ္၊ မီးေလာင္ကုန္တယ္ေလ၊ ရန္မျဖစ္ဖုိ႔ ေျပာေပးလုိ႔ရမလား” တဲ့။
-*-*-*

ေတာ့ဆန္ေက်းရြာအုပ္စုအားလုံး ေက်ာက္မဲကုိ ထြက္ေျပးလာၾက။ ညဘက္မီးေရာင္ျမင္ရင္ ပစ္မွာစုိးလုိ႔ ေထာ္လာဂ်ီကုိ မီးမွိတ္ေမာင္းေတာ့ ေခ်ာက္ထဲထုိးက်ျပန္။ ေက်ာက္မဲကဘုရားရင္ျပင္ေပၚ စာက်က္ေနတဲ့ကေလးေတြ ဆယ္တန္းက ဘယ္မွာေျဖရမွန္းမသိ။

“ေတာ့ဆန္” အထကမွ ဆရာ/ဆရာမေတြ ထြက္မေျပးဘဲ တပည့္ေတြနဲ႔ အတူလုိက္လာ စစ္ေရွာင္ဇရပ္ေတြမွာပဲ စာသင္ ေပးေန။ ေက်ာက္မဲစာစစ္ဌာနစာရင္းထဲ သူတုိ႔ကုိ ထည့္ေပးလုိ႔ရမလား။ မေရရာလွတဲ့အေျခအေနမွာ ကေလးတစ္ ေယာက္ လႊတ္ခနဲေမး။ “စာေမးပြဲျပီးမွ စစ္တုိက္လုိ႔မရဘူးလား”
*-*-*-

ဖားကန္႔မွာ ညေရာက္ေတာ့ တစ္ၿမဳိ႕လုံး အိမ္ေရွ႕လမ္းေတြေပၚ ေရာက္ေနၾကတာေတြ႕ရ။ လူေတြသာမက ေခြးကေလး၊ ေၾကာင္ကေလးေတြပါ ထြက္လာေနၾက။

“အခုမွ တုိက္ပြဲရပ္သြားတာကုိး အရင္ရက္ေတြက အိမ္ထဲမွာပဲ ပုန္းေနၾကတာေလ၊ အခုမွ အသက္၀၀ ႐ွဴႏုိင္တာကုိး” ဟု တစ္ေယာက္က ရွင္းျပ။

ကေလးေတြလည္း ခုမွ လမ္းေပၚေျပးလႊားကစားခြင့္ရ၍ ေပ်ာ္ေနၾကဟန္ ကေလးတစ္ေယာက္က ေဘာင္းဘီေလးမ,တင္ရင္း ျငင္း.. “ေဟ့ေအး... စစ္တုိက္တမ္းေတာ့ မကစားဘူးေကာင္ေရ့”

- #မင္းကုိႏုိင္
[ယေန႔ထုတ္ ေၾကးမုံသတင္းစာပါ ေဆာင္းပါးမွ]