ရွာေဖြေရး ...

PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

လွေက်ာ္ေဇာ - ေမေမ့ရဲ႕အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးေသာ အခန္းက႑


လွေက်ာ္ေဇာ -  ေမေမ့ရဲ႕အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးေသာ အခန္းက႑
(မိုးမခ) ႏို၀င္ဘာ ၁၆၊ ၂၀၁၆

က်မရဲ႕ “အလြမ္းစာပန္းျခင္းေလး” စာအုပ္ရဲ႕အခန္းတခန္းမွာ ဒီလိုေရးဖူးပါတယ္။

 “ ေမေမဟာ ေဖေဖ့ကို ပါရမီ ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖည့္လာရာမွာ ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္လွတဲ့ က႑တခုကေတာ့ က်မတို႔ ေတာတြင္းေရာက္ၿပီး ေလးႏွစ္အၾကာ ေမေမေနာက္ကလိုက္လာျပီး ပန္ဆန္းမွာ က်မတို႔နဲ႔ ေအးအတူပူအမွ် ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနခဲ့မႈပါပဲ”

ဒီလိုေရးခဲ့ဖူးေပမယ့္ အခုျပန္လည္စဥ္းစားၾကည့္မိတဲ့အခါ အဲဒီအခန္းက႑ထက္ ပိုမိုေျပာင္ ေျမာက္တဲ့အခန္းက႑တခု ေမေမျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတာ သတိရမိပါတယ္။


 တကယ္ေတာ့ ေမေမဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းကစလို႔ မေတာင့္မတ မေၾကာင့္မၾကေနခဲ့ရသူပါ။ မိဘမ်ားလက္ထက္မွာလည္း ေႁခြရံသင္းပင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္စစ္ဗိုလ္တဦးနဲ႔လက္ထပ္ခဲ့ရၿပီး ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္ကေလးနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ဘဝကို ရရွိသူပါ။ ေဖေဖဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ရာထူးနဲ႔ တိုင္းမွဴးျဖစ္ေတာ့ ၃၀ ေက်ာ္ေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲသလို ဘဝတေလွ်ာက္ ပန္းခင္းေသာလမ္းကို ေလွ်ာက္ေနရာက ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖ အသက္ ၃၈ ႏွစ္၊ ေမေမ အသက္ ၃၆ ႏွစ္မွာ တပ္ကပင္စင္ယူၿပီး အရပ္သားဘဝကို ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။

 ေမေမငယ္စဥ္က ေနခဲ့တဲ့ သံုးဆယ္အိမ္ႀကီးကလည္း ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး၊ ၿခံဝင္းကလည္း ပန္းေပါင္းစံု၊ အသီးပင္ေပါင္းစံုရွိတဲ့ ျခံဝင္းက်ယ္ႀကီး၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ေဖေဖ့ေနာက္လိုက္လာၿပီးေတာ့လည္း မဂၤလာဒံုနဲ႔ ေမၿမိဳ႕တို႔မွာ ေနခဲ့တဲ့အိမ္ေတြဟာ အဂၤလိပ္ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြ ေနသြားခဲ့တဲ့ တိုက္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ တင္းနစ္ကြင္း၊ ကေလးကစားကြင္းမၽားပါရွိတဲ့ ပန္းျခံက်ယ္ႀကီးမၽားနဲ႔ပါ။ ကင္းနဲ႔ အလံတိုင္နဲ႔ အိမ္ေတြပါ။ ကားေတြကလည္း အလံတလူလူနဲ႔ပါ။ 

အဲသလိုေနေနရာကေန ျဗဳန္းဆို တပ္ကထြက္ရၿပီး စမ္းေခ်ာင္းဆီဆံုလမ္းက တလိုင္းအိမ္(ေပ ၂၅+ ၅၀) ကေလးကို ေျပာင္းေရႊ႕လာရၿပီး လူမမယ္ကေလး ၅ ေယာက္အတြက္ ပညာေရး၊ ကၽန္းမာေရး၊ ေနထိုင္ေရး၊ စားေသာက္ေရးစတာေတြကို တေယာက္တည္း ဒိုင္ခံသိမ္းက်ဳံးတာဝန္ယူ ထမ္းေဆာင္ ရာမွာ တခါမွ ၿငီးျငဴတာ ၿငိဳျငင္တာ မရွိခဲ့တာ အံ့ၾသစရာပါပဲ။ ဒီေလာက္ႀကီးမားတဲ့ ေလာကဓံအလွည့္ အေျပာင္းႀကီးကိုတခ်က္မွ ျမည္တြန္ေတာက္တီး အျပစ္တင္ ၿငီးျငဴျခင္းမျပဳဘဲ ဘယ္လိုမၽား ေအာင့္အီးသည္းခံသြားသလဲဆိုတာ က်မမစဥ္းစားႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ ကၽမတို႔မိသားစု ဆင္းဆင္းရဲရဲ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္းနဲ႔ ၁၇ ႏွစ္နီးပါး ေနခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီကာလအတြင္း ေမေမရဲ႕ျဖတ္သန္းမႈဟာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးက႑ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တခါကေရႊထီးေဆာင္းခဲ့ရတဲ့ဘဝကိုလည္း မေတာင့္တ၊ ေဖေဖ့ကိုလည္း အျပစ္မတင္၊ လက္ရွိက်ပ္က်ပ္တည္းတည္းေနရမႈအေပၚမွာလည္း မၿငီးျငဴမျငဴစူ၊ သူရဲ႕အိမ္ေထာင္ရွင္မ ဝတၲရားေတြကို တစက္မွမလစ္ဟင္းေအာင္လုပ္ေဆာင္သြားႏိုင္ခဲ့တာကိုေတာ့ က်မက ေတြးေလ၊ ေက်းဇူတင္ မဆံုးျဖစ္ေလပါပဲ။ အခၽိန္ၾကာေလ ေမေမ့တန္ဖိုးကို သိေလပါပဲ။

 ေဖေဖကလည္း ဒါကို ေတြးမိ၊ သတိထားမိဟန္ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူ႔ရဲ႕ အတၳဳပၸတၲိ စာအုပ္တေနရာမွာ အခုလို ေရးထား တာေတြ႔ရပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးႏွင့္ လက္မထပ္မီကတည္းကပင္ ေဆြးေႏြးထားခဲ့သည့္ အခ်က္မ်ား ရွိထားခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဂ်ပန္မွာ စစ္ပညာသင္ေနစဥ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေဂ်ာ့ဝါရွင္တန္တို႔ အေမရိကန္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ၇ ႏွစ္ တိုက္ခဲ့ရသလို တို႔မၽားရဲ႕ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲလည္း ေရရွည္တိုက္ရင္ တိုက္ရႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ျပန္ေျပာထားပါသည္။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ ေရွ႕ေရး ေဘးဒုကၡမ်ဳိးစံု ႀကံဳလာႏိုင္ရသည့္အတြက္ မိမိ ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳလွ်င္ မိမိမွာႏိုင္ငံေရးသမားျဖစ္သျဖင့္ ေရွ႕တြင္ ေဘးဒုကၡမ်ဳိးစံု ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းမႈေတြလည္း ရွိမည္။ ဒီဒုကၡမ်ဳိးေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္မွ မိမိနဲ႔လက္ထပ္ဖို႔ စိတ္ကူးဖို႔ ေျပာျပေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါသည္”

“ဤသို႔ ေျပာရျခင္းမွာလည္း ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးမွာ ငယ္စၪ္ကတည္းကစၿပီး တေလွ်ာက္လို ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ေအးခ်မ္းသည့္ဘဝတြင္ ေနထိုင္လာခဲ့ရသူျဖစ္ေန၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ သူသည္ ႏိုင္ငံေရးသမားတဦးလည္းမဟုတ္ဘဲ လင္ ေယာက်ာ္းအေပၚ ေမတၲာစိတ္အရင္းခံ သက္သက္သာ ရွိေနမည္ျဖစ္၍ ေျပာရျခင္းျဖစ္ပါသည္”

“ထိုစဥ္ကတည္းက သူက ‘လင္ရယ္၊ မယားရယ္ျဖစ္လာမွေတာ့ ဆင္းရဲအတူ၊ ခ်မ္းသာအမွ်ေပါ့။ က်မဒီလို ဒုကၡေတြေတြ႔လာရလွ်င္လည္း ရင္ဆိုင္သြားပါ့မယ္’ဟု ေျပာခဲ့ဖူးပါသည္။ တကယ္လည္း သူ႔စကားတည္ပါသည္။ ဘာမွ ၿငိဳျငင္ပူပင္ျခင္းမျပဳပါ။ ေတြ႔လာသမွ် ဒုကၡဆင္းရဲဟူသမွ် ခါးစည္းခံခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ႀကိဳက္လို္က္ေလ်ာေနထိုင္ခဲ့ရွာပါသည္” ….. တဲ့။

 ေနာက္ၿပီး ဆီဆံုလမ္း အိမ္ေလးေျပာင္းလာခါစ အေတြ႔အႀကံဳကိုေရးရာမွာလည္း ေဖေဖေရးထားတာက-

“ကၽြန္ေတာ္တပ္က ထြက္ရၿပီး ထိုအိမ္ေလးသို႔ ေျပာင္းေရာက္လာစက ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက အိမ္ေဖာ္ေလးတေယာက္ေတာ့ ရွိမွ ျဖစ္မည္ဟု ေျပာလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ အိမ္ လံုျခံဳေရးအတြက္ လူပိုထားလို႔မျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အိမ္အလုပ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ကူလုပ္ပါမည္ဟု ဆိုကာ ႏွစ္သိမ့္ၿပီး တားျမစ္ရပါသည္။ သူက ဤကိစၥတခါပဲေျပာဖူးၿပီး ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ေျပာ ဆိုျခင္းလည္းမရွိေတာ့ဘဲ အိမ္အလုပ္ဟူသမွ် တေယာက္တည္း က်ဳံးလုပ္ခဲ့ပါသည္” … တဲ့။

ၾကည့္ရတာေတာ့ ေဖေဖလည္း က်မလိုပဲ ေမေမတန္ဖိုးကို ၾကာေလသိေလျဖစ္ၿပီး ႀကိတ္ေဆြးေနဟန္ ရွိပါတယ္။

 လွေက်ာ္ေဇာ
မွတ္ခ်က္ ။ ။ အလြမ္းစာပန္းျခင္းေလး၊(ေနရီရီစာေပ)မွ …