ရွာေဖြေရး ...

editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

သားႀကီးေမာင္ေဇယ် ● သတိ မီးနီမျဖတ္ရ

သားႀကီးေမာင္ေဇယ် ● သတိ မီးနီမျဖတ္ရ
(မုိးမခ) ဇန္နဝါရီ ၄၊ ၂၀၁၇

ကြၽန္ေတာ္ ေအာင္မဂၤလာလမ္းထိပ္ ျမင္႔ ကဖီး သတင္းလႊတ္ေတာ္ကိုေရာက္ေတာ႔ လူေတာ္ေတာ္စံုေနၿပီ။ သူတုိ႔ စားပြဲေရွ႕မွာ မုန္႔ဟင္းခါး လက္ဖက္ရည္ေတြ ေရာက္ေနၿပီ။ မ်က္ႏွာသြယ္သြယ္ အသားညိဳညိဳ မ်က္မွန္ေသးေသးနဲ႔ ကိုေက်ာ္စိုး၊ ဆံပင္ ေထာင္ေထာင္ မ်က္မွန္ထူထူ အသားလတ္လတ္နဲ႔ ကိုေအာင္သူ၊ ျဖဴျဖဴႏြဲ႕ႏြဲ႕ မသူဇာလင္း၊ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ကို စိုးမိုးေအာင္တုိ႔ ေရာက္ေနပါၿပီ။

ဒီေန႔ သတင္းလႊတ္ေတာ္မွာ ဘာေတြေျပာၾကမလဲ။ အေထြအထူး စဥ္းစားစရာမလိုပါ။ ဦးကိုနီ အလုပ္ၾကံခံရတဲ့အေၾကာင္း ေပါ႔။ လူေတြအားလံုး ဒီအေၾကာင္းပဲေျပာေနၾကတာ။

ကြၽန္ေတာ့္ေဘးစားပြဲက ပလပ္စတစ္ထိုင္ခံု အနီပုကေလးကိုယူၿပီး သူတုိ႔စကား၀ိုင္းထဲကို တိုးတိုးေဝွ႔ေဝွ႔ ထိုင္လိုက္ပါတယ္။
အေရးထဲ ဖုန္းက ဝင္လာျပန္တယ္။

‘ဟုတ္ပါတယ္ ကြၽန္ေတာ္ ေဇယ်ပါ၊ DVB သတင္းဌာနကပါ’

‘မင္းတုိ႔သတင္းေထာက္ေတြသတိထား၊ ကားနဲ႔တိုက္သတ္လို႔ရတယ္၊ ကားနဲ႔တိိုက္သတ္ရင္ ကားတိုက္မႈပဲျဖစ္မွာ လူသတ္မႈ မျဖစ္ဘူး၊ သိလား’

တဖက္က အသံမာမာျပတ္ျပတ္နဲ႔မို႔ ကြၽန္ေတာ္ လက္ေတြ ေျခေတြ တုန္သြားပါတယ္။

ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိပါ။ တယ္လီဖုန္း နံပါတ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ႔လည္း နံပါတ္က အစိမ္းသက္သက္။

‘ဦးကိုနီကိုသတ္တဲ့သူေတြက ဥပေဒကို နားမလည္လို႔ ေသနတ္ပစ္သတ္တာ၊ နားလည္လား’
‘ဟုတ္ကဲ႔’ ကြၽန္ေတာ့္အသံက ႐ို္ေသ က်ဳိးႏြံေနတဲ့အသံ။ အလုိလိုျဖစ္သြားတာပါ။

‘ဘာ ဟုတ္ကဲ႔လဲ။ မင္းကသတင္းေထာက္ျဖစ္မွ ေတာ္ေတာ္႐ိုေသတတ္ေနတာလား’

‘မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ’

‘ဘာ ခင္ဗ်ာလဲ။ ငါပါ စိ္န္ႀကီးပါ။ ဦးကိုနီ အသတ္ခံရလို႔ စိတ္ပူၿပီး မင္းဆီဖုန္းဆက္လိုက္တာ။ သတိေပးတာပါ’

‘မင္း သတိေပးတာႀကီးကလည္း ၿခိမ္းေျခာက္သလိုႀကီးပါလားကြာ’

ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြမို႔ ေျပာမနာ ဆိုမနာ၊ လူခ်င္း မေတြ႕ရတာၾကာေတာ့ အသံကိုမမွတ္မိ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကလည္း ခဏ ခဏေျပာင္း၊ အင္းေလ ေျပာင္းလဲခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ေျပာင္းေနၾကတာေပါ့။

ကိုယ္ကလည္း အရာရာကိုေၾကာက္ေနရသူမို႔ သတိေပးတာကို ၿခိမ္းေျခာက္တာလို႔ ထင္မိတာပါ။

ကြ်န္ေတာ္ ဖုန္းပိတ္လိုက္ၿပီး သတင္းေထာက္ေတြစကား၀ိုင္းထဲကို ၀င္ၿပီး သူတုိ႔ ေျပာတာကို နားေထာင္ေနပါတယ္။

ဦးကိုနီအေၾကာင္းပါပဲ။ သူတုိ႔ ဒီေန႔ ဦးကုိနီသတင္းကို ရဲအရာရွိေတြဘက္က သတင္းထုတ္တာ ေႏွးတဲ့အေၾကာင္း။ မေန႕က ဦးကိုနီသတ္တဲ့သတင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမဝတီမွာ ဦးျမင္႔ေဆြကိုဖမ္းမိတဲ့သတင္းေတြ အတည္ ျဖစ္မျဖစ္ ျငင္းခုန္ေနၾကပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ ျမဝတီမွာ ဦးျမင္႔ေဆြဆိုတဲ့သူေတြကို အကုန္လိုက္ဖမ္းထားတယ္ဆိုတဲ့သတင္းလည္း သူ ၾကားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ စိုးရိမ္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဒုသမၼတႀကီး ဦးျမင္႔ေဆြ ျမဝတီကို အလည္ သြားတာနဲ႔ႀကံဳရင္ ဒုကၡပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ့္စိုးရိမ္စိတ္ကို မေအာင့္ႏိုင္ေတာ႔ပဲ စကားဝိုင္းမွာ ဖြင္႔ေျပာမိပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း သတင္းေထာက္ေတြလည္း ကြၽန္ေတာ့္လိုပဲ စိုးရိမ္သြားၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သတင္းေထာက္ကိုေက်ာ္စိုးကေတာ႔ သူမစိုးရိမ္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုတာကို ပံုျပင္ကေလး တစ္ ပုဒ္နဲ႔ ရွင္းျပပါတယ္။

သူေျပာတဲ့ပံုျပင္ကေလးက ဒီလိုပါ။

တခါက အေနာက္ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ လံုျခံဳေရးအႀကီးအကဲတေယာက္ရဲ႕ ေဆးတံေပ်ာက္သြားသတဲ့။ အႀကီးအကဲဟာ စိတ္ ဆိုးၿပီး သူ႔လက္ေအာက္က လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြကို ေဆးတံသူခိုးကို ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီအတြင္း အမိဖမ္းေပးဖို႔ အမိန္႔ေပး လိုက္ပါသတဲ့။

ႏွစ္ဆယ္႔ေလးနာရီ မျပည့္ခင္မွာပဲ လံုျခံဳေရးအရာရွိငယ္တေယာက္ဆီက သတင္းပို႔လာပါတယ္။ မသကၤာသူ ဆယ္ေယာက္ ဖမ္းမိထားေၾကာင္း၊ တေယာက္က ဝန္မခံေသးေပမယ္႔ ကိုးေယာက္က ဝန္ခံထားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း။ အဲဒါ အႀကီးအကဲအေနနဲ႔ ဘယ္တစ္ေယာက္ကို သူခိုးျဖစ္ေစခ်င္သလဲ။ အျမန္ အေၾကာင္းျပန္ပါ။ အမိန္႔နာခံရန္အသင့္လို႔ အစီရင္ခံစာ တင္လိုက္သတဲ့။ ပံုျပင္ကေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ႐ံုးဖက္ကိုလာေတာ့ သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ ကားလမ္းျဖတ္ကူးခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သ တင္းေထာက္ေတြ ကားလမ္းကူးတဲ့အခါ လမ္းစည္းကမ္းလိုက္နာပါ။ သတိနဲ႔ လမ္းျဖတ္ကူးၾကပါခင္ဗ်ာ။

သားႀကီးေမာင္ေဇယ်
(၂- ၀၂-၂၀၁၇)
 illustration : Farhad Foroutanian