ရွာေဖြေရး ...

editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

ေမာင္လူေရး - လြမ္းစရာေသြးႏိႈးလႈပ္ရွားမႈမ်ား



ေမာင္လူေရး - လြမ္းစရာေသြးႏိႈးလႈပ္ရွားမႈမ်ား
(မိုးမခ) မတ္ ၁၆၊ ၂၀၁၇

၈၉/၉၀ ကာလေတြတုန္းက ဖိႏွိပ္မႈေတြက ပက္စက္လြန္းေတာ့ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ အရွိန္ေလ်ာ့ၿပီး ေသြးေအးမသြားေအာင္ ဗကသ၊ မတကသ၊ မႏၲေလးခ႐ိုင္၊ စက္မႈ၊ ေရဇင္းစတဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ိဳးစုံက ေက်ာင္းသားေတြ၊ မနတလတို႔ အလုပ္သမားအဖြဲ႔တို႔က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ေလးျပင္ေလးရပ္ သံဃာ့သာမဂၢီက သံဃာေတြေပါင္းၿပီး မႏၲေလးမွာ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးစုံ တရစပ္ မနားတမ္းလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။

 အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို ေသးႏႈတ္သြားေအာင္ စစ္အစိုးရက ဝါဒျဖန္႔ခ်ီေရးစာေတြ ႏိုင္ငံပိုင္သတင္းစာေတြကေန တရစပ္ေရးေနတဲ့အခ ်ိန္ေပါ့။ ၈၈-အေရးအခင္းမွာ ပါဝင္ခဲ့ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို သကၤန္းဝတ္ဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈံးနဲ႔ စတင္သုံးႏံႈးေရးသားတယ္။ ရဟန္းအစစ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္နဲ႔ေပါ့ေလ။ သာသနာေရးဌာနက လူေတြ အားကိုးနဲ႔ေပါ့။ သံဃာ့သာမဂၢီက အဲဒါကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့ ေတာင္းပန္ခိုင္းတဲ့စာထုတ္ျပန္ရင္းနဲ႔ မစိုးရိမ္ႏွစ္တိုက္ စာေစာင္ထုတ္ၾကဖို႔ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးျဖစ္ၾကတယ္။ မစိုးရိမ္ဆိုတဲ့ နာမည္သုံးမလား၊ ပထမမစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ႀကီးကိုဂုဏ္ျပဳၿပီး သူရိယဆိုတာလုပ္မလား၊ သူရိယဆိုရင္ ေရွးကထုတ္ခဲ့ဘူးတာလည္းရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးႏြယ္ေအာင္ ဦးဝိစာရဆိုရင္ေရာ၊ ေရြးရင္းေရြးရင္းနဲ႔ ဥတၱမ ဆိုတာ အတည္ျဖစ္သြားတယ္။


 ဥတၱမဂ်ာနယ္ဆိုတာ အဲဒီကာလက သိပ္နာမည္ႀကီးတယ္။ ဆြမ္းခံအိမ္ေတြကမွာရင္ ကိုရင္ေတြ ဦးဇင္းေတြ သပိတ္ထဲထည့္ယူသြားရတာပ။ လက္ေပြ႕ေရာင္းတဲ့သူေတြကလဲ အလုအယက္။ ၅က်ပ္တန္ဂ်ာနယ္ကို ၅၀ နဲ႔ ေရာင္းစားလို႔ရတာဆိုလို႔ ဥတၱမဂ်ာနယ္တခုဘဲ ရွိထင္ရဲ႕။ သူတို႔ ထမင္းအိုး စိတ္ခ်ရတယ္ေျပာတယ္။ ဥတၱမက တလ ႏွစ္ႀကိမ္ထြက္ရတယ္။ ၾကားျဖတ္အထူးထုတ္ေတြလည္း ရွိရဲ႕။

 ဗကသဥကၠ႒ စက္မႈက မိုးေက်ာ္ကလည္း ဥတၱမမွာ ကၽြႏ္ုပ္နားလည္သလို ေျပာဆိုပါမည္ ဆိုၿပီး အပတ္စဥ္ဝင္ေရးေသးတယ္။ သတင္းစာေတြဖတ္ၿပီး ေခ်ပတဲ့သေဘာေရးထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီေခတ္က နာမည္ႀကီးတဲ့ေခါင္းစည္းတခုကို မွီးၿပီးသုံးတာ။ ကိုျမတ္မိႈင္းတို႔ လူရႊင္ေတာ္ကိုခ်စ္စရာတို႔ဆီကလဲ (ဦး)လာဘက ေဆာင္းပါးေတာင္းတတ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက ျမတ္ခိုင္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ စာရင္ျပင္ကိုၾကည့္ၿပီး တတ္ႏိုင္ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ သတင္းရင္ျပင္အခန္းပါတယ္။ သတင္းကို ေထ့ေတ့ေတ့ဟန္နဲ႔ ေရးတာ။ ေနာက္ ေသာ္တာေဆြရဲ႕ ေျပာရမွာေပါ့ မခင္ေက်ာ့ရယ္ဆိုတာကိုယူၿပီး ေဆာ္တာေဆြဆိုျပီးေရးတာလဲ ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသေရာ္စာအခန္းက သံခ်ပ္ဆိုရင္ 'လာဘ'ႀကီးက လမင္းတရာအၿငိမ့္က ဆိုင္းေတြ ဗုံေတြ တီးမယ့္သူေတြ မ လာၿပီး ေခြေတာင္ သြင္းခဲ့ေသး။ သူက စန္းယု(ယခု ဂြသခင္)ကို တိုင္ခိုင္းတာ၊ မရလို႔ ကိုယ္တိုင္ဗ်င္းလိုက္တာေပါ့ေလ။ ႏိုင္ငံေရးသုံးသပ္ခ်က္အခန္းေတြ ကဗ်ာေဆာင္းပါးေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔။ ထြက္တာနဲ႔ ကုန္တာဘဲ။ အဲဒီတုန္းက အဖြဲ႔ရဲ႕ ထမင္းအိုးနီးနီးေတာင္ျဖစ္ခဲ့ေသး။

 စာေစာင္လုပ္ရတာကလဲ နားရတယ္မရွိပါဘူး။ ဗကသက မီးဒုတ္သတင္းစာနဲ႔ ဗဟိန္းဂ်ာနယ္၊ အဲဒါကေတာ့ အကုန္ဝိုင္းရတယ္။ ကိုတီးတို႔ က်ားႀကီးတို႔ေတြရဲ႕ မတကသက ေအာင္ေက်ာ္။ ေရဆင္းက ႐ိုးမေရစီး၊ ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ဘယ္သူလဲမသိဘူး။ မိုးေက်ာ္တို႔စက္မႈကလဲ ဒီေရသစ္ ထင္တယ္။ ခ႐ိုင္က တပ္လွန္႔သံ၊ ေအးေထြး(ယခု ဘီညိဳ) ဒိုင္ခံ။ သူက အထက္ကေက်ာင္းေတြကလုပ္တဲ့ စာေစာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္ရတယ္။ ကာတြန္းေရာ ပန္းခ်ီေရာရလို႔။ လက္ေရးေကာင္းေတာ့ လက္မလည္ေအာင္ ဖေယာင္းေဖာက္ရတယ္။ ညိဳေလးနဲ႔ တြဲထင္တာဘဲ။ ဘယ္သူထုတ္လဲ မသိဘူး။ အကသ ကေရာ လုပ္ေသးလားမသိဘူး။ အကသ က ရန္ကုန္က ေနလင္းသယ္လာတာ။ သူလဲ တိုက္ေဟာင္းထဲ ႏွစ္ခ်ီေနသြားတာဘဲ။ ခု ဘယ္ေရာက္ေနမသိ။ သူ႔နဲ႔တြဲၿပီး ခ႐ိုင္ကေန အကသထဲေရာက္သြားတဲ့ ေဇာ္ေဇာ္လင္းေတာ့ ေသသြားရွာၿပီ။ ခ႐ိုင္က မင္းႏိုင္လြင္(ေက်ာ္ႀကီး)တို႔။ ေအာင္မိႈင္းဆန္းေလးက အဲဒီတုန္းက ၈-တန္းလားမသိဘူး။ သူ႔လိုငယ္ငယ္ေလးက ခ်စ္ကိုဆိုတာရွိေသးတယ္။ သူက ၇-တန္းထင္ရဲ႕။ ကဗ်ာေရးေကာင္းတယ္။ အေစာႀကီး အဖမ္းခံလိုက္ရတာ။

ေနာက္ပိုင္း တမ်ိဳးေျပာင္းသြားတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေထာက္လွမ္းေရးကလဲ အၿမဲေခ်ာင္းေနတာ။ လစ္တယ္ဆို အဆြဲခံရတာဘဲ။ ေနာက္ ရန္ကုန္က ေဒါင္းဋီကာဆိုတဲ့ စာေစာင္လာလုပ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက လာလုပ္တဲ့သူကို ကတုံးလို႔ ေခၚၾကတယ္။ သူက ခ်ိဳတူးေဇာ္။ သူက ကတုံးတုံးထားတယ္။ စာေစာင္ေတြသယ္ၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ရမွာေလ။ ေထာက္လွမ္းေရးေၾကာက္ရေတာ့ ဒီအတိုင္း မျပန္ရဲဘူး။ သကၤန္းဝတ္ၿပီး ျပန္ရမွာ။ အဲဒါ ကတုံးက အသစ္ျဖစ္ေနရင္ ျပႆနာရွိမွာစိုးလို႔ ေရာက္ကထဲက ေခါင္းခနခနရိတ္တာ။ သူလဲ လခ်ီေနသြားတယ္။ ျပန္ကာနီးေတာ့ ဦးဇင္းဝတ္နဲ႔။ သူက သပိတ္ေမွာက္အစိုးရ ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးကို အဓိက ထုတ္ခ်င္လို႔လာတာ။ အဲဒီစာေစာင္ထဲ ဥတၱမက အခန္းတခန္းေတာင္ ထည့္လိုက္ေသး။ ေမာင္ရစ္လဲ စတူးဒင့္ရီဗ်ဴးနဲ႔ စစ္ဖိနပ္ေအာက္က ဗမာျပည္ဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါးေတြ လာလာလုပ္ဖူးတယ္လို႔ လာဘ ကေျပာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္က တိုက္သစ္ဘက္မွာဆိုေတာ့ သူလာလုပ္တာကို မသိလိုက္ဖူး။ သိပ္မမွတ္မိတာလဲ ပါတယ္။


 အားလုံး တိုက္သစ္ သီတဂူဆြမ္းစားေက်ာင္းေအာက္ထပ္က အဲဒီအခန္းေလးထဲ စုေနရတာဘဲ။ ညတိုင္ အိပ္ရင္ လွည့္လို႔ မရဘူး။ ျပည့္ေနတယ္။ စားလဲဒီထဲ။ စာေစာင္လုပ္ေတာ့လဲ ဒီထဲ။ စည္းေဝးလဲ ဒီထဲ။ ေျခရင္းဘက္မွာ တခါတရံ မိန္းခေလးေတြေတာင္ ဝင္ေခြၾကတယ္။ မႈန္ႀကီး(ျမင့္ျမင့္ခိုင္) ဥမၼာျမင့္ ေအးေအးမင္းတို႔လဲ အိပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ကို နာယကဆရာေတာ္ရဲ႕ အခန္းေပးထားလိုက္တယ္။ ဆရာေတာ္က တျခားေရႊ႕ေနတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအတြက္ေပးထားတာ။ အိပ္တယ္ဆိုတာလဲ အိပ္တယ္မည္ကာမတၱပါ။ ညလဲ မိုးလင္းျငင္းခုံ ေဆြးေႏြး ေရးသား ႐ိုက္ႏွိပ္ေနၾကရတာမ်ားပါတယ္။ ပိုက္ဆံရွိတုန္းက မကုန္တကုန္ထားခဲ့တဲ့ ဒန္ဖလားႀကီးထဲက ေဆးလိပ္တိုေလးေတြ ညွိရသေလာက္ ရွိဳက္ဖြာရင္း လက္ဖက္ရည္ ဖန္ခါးဇလုံႀကီး ခ်လို႔ေပါ့ေလ။ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ ညေပါင္းမ်ားစြာ။

  ဥတၱမဂ်ာနယ္က ေနာက္ပိုင္း ေစာင္ေရေသာင္းေက်ာ္႐ိုက္ရတယ္။ မ်က္ႏွာဖုံးဖေယာင္းက အဲေလာက္ မခံေတာ့ တခါတေလ ႏွစ္ရြက္ေဖာက္ရတယ္။ ဆြဲတဲ့သူေတြ မေခ်ာင္ဘူး။ မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔ အတြင္းသ႐ုပ္ေဖာ္ပုံေတြ အဓိကဒိုင္ခံဆြဲေပးတာက တိုက္ေဟာင္းက ဦးမေဟာသဓ(ရခိုင္ႀကီး)။ နဝတက ဘုရားႀကီးဗိုက္ေဖာက္တဲ့ကိစၥမွာ သူျပန္ဦးေဆာင္ တိုက္ပြဲဝင္ေတာ့ အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္။ ေထာင္၇-ႏွစ္။ စစ္ေၾကာေရးမွာ နားအုံေတြ ႐ိုက္ခံရေတာ့ နားေတာ့ ထိခိုက္သြားတယ္။ ခု ရခိုင္ဘက္က ရြာတရြာမွာ။ ေနာက္ ဦးသုစိတၱ၊ ဦးသံဝရ။ တိုက္သစ္က ဦးစႏၵာသီရိ။ ခု အေမရိကားမွာ။ သူက ကာတြန္းလဲ ပင္တိုင္ဆြဲေပးတယ္။ ဦးဉာဏိက(အခုအေမရိက) တို႔က လက္ေရးေကာင္းေတာ့ ကညစ္နဲ႔ ျခစ္ၾကရတာပ။ သူက ကဗ်ာေတြ ေဆာင္းပါးေတြလဲ ေရးေပးတယ္။ စကားဝိုင္းထဲ သူဝင္ၿပီးျပန္သြားရင္ အကုန္ေဝ ေထြ က်န္ရစ္တာဘဲ။ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားမိတဲ့ အခ်က္တခ်က္ေလာက္ျပၿပီး သူကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ျပန္သြားတယ္။


 စာေစာင္က သိပ္ေရာင္းရေတာ့ စာကူးစက္အသစ္ဝယ္ဖို႔လုပ္ၾကတယ္။ အေစာတုန္းကေတာ့ ဒလိမ့္တုံးနဲ႔ လွိမ့္ထုတ္ခဲ့ရတာေလ။ ေနာက္ပိုင္း ဝမ္းအိုဖိုက္ တလုံးဝယ္ထားတာ။ သူကလဲ သိပ္အဆင္မေျပေတာ့ အဲဒါကို ဆိုင္ျပန္ေရာင္းၿပီး သူတို႔ဆီက ေနာက္ထပ္ အသစ္တလုံးထပ္ဝယ္တာ။ အဖုံးကို ရြက္ေရ တေသာင္းေက်ာ္ ကူးလို႔ရမယ့္ဟာေပါ့။ ဥတၱမက ေစာင္ေရ ေသာင္းေက်ာ္႐ိုက္ေနရၿပီေလ။ အဲဒီစက္ ၾကာၾကာေတာင္ မသုံးလိုက္ရပါဘူး။ ၉၀-ေအာက္တိုဘာမွာ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီး စစ္တပ္ေတြဝင္စီးေတာ့ ဖြက္ထားခဲ့ေပမဲ့ ရွာေဖြသိမ္းဆီးခံလိုက္ရတယ္တဲ့။ အဲဒီစက္ကို ဦးဓမၼာနႏၵက ဦးေဆာင္သြားဝယ္ခဲ့တာ။

၂၀၁၃မွာ ဘုန္းႀကီးဦးရာဇရဲ႕ သဇီဝသရဏဂုံပြဲမွာ စုံၾကမယ္ဆိုေတာ့မွ သူလဲ မႏၲေလး ျပန္ေရာက္ေတာ့တာကိုး။ ေတြ႕ေတြ႕ျခင္း သူက ဘာေျပာတုန္းဆိုေတာ့ ငါကြာ ဒီႏွစ္ ၂၀-ေက်ာ္လုံး ေသာကေရာက္ေနတဲ့ ကိစၥတခုရွိတယ္တဲ့။ အဲဒါ အရင္သြားလုပ္မွျဖစ္မယ္တဲ့။ အဲဒါက စာကူးစက္ဝယ္တုန္းက ပိုက္ဆံမေလာက္လို႔ ေႂကြးႏွစ္ေထာင္မွတ္ခဲ့တာတဲ့။ အဲဒါ သြားမဆပ္ျဖစ္ဘဲ ေျပးရေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ ဒါႀကီးက ေခါင္းထဲ ခနခနေရာက္လာတယ္တဲ့။ ဒီအေႂကြး မေပးရဘဲနဲ႔ ေသသြားရင္၊ ဝိနည္းကိစၥ မေပါ့မပါးႀကီးနဲ႔၊ ဒုကၡဘဲဆိုၿပီး အေတြးေရာက္ေရာက္လာတာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ေက်ာ္ဇင္ကို ရတနာစာကူးစက္လုပ္ငန္းဆီ လိုက္ပို႔ခိုင္းတယ္။ သူက ရွင္းျပတယ္။ ဟိုက ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး။ သူက အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ေထာင္၊ ခု ႏွစ္ေသာင္းယူပါေပါ့။ ဟိုကလဲ မယူ သူကလဲ ဇြတ္ေပး။ ေနာက္ဆုံး ဝိနည္းကိစၥမို႔ ယူပါဆိုၿပီးထားခဲ့ေတာ့ ဟိုကလဲ ေဆးဗူးေတြ ေကာက္လွဴလိုက္ေလရဲ႕။ သူ႔မွာ အဲဒီေတာ့မွ ေနသာထိုင္သာရွိသြားပုံဘဲ။

 အဲဒီတုန္းက သုစရိတ(အခု ဆီသည္ႀကီး၊ ယခင္ပင္လုံ) ပင္လုံဆိုတာက တရက္မွာ တိုက္ေဟာင္းဘက္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ သူနဲ႔ ပင္လုံကိစၥေျပာၾကဆိုၾက ျငင္းၾကခုန္ၾကတာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ၾကာထင္တာဘဲ။ အဲဒီကထဲက သူ႔ကို ပင္လုံလို႔ေခၚၾကတာ။ သူတို႔ တိႆတို႔ေတြက ဆြမ္းခံၿပီးရင္ သပိတ္ေတြ အခန္းထဲ လာထည့္သြားတာဘဲ။ ႏိုးတဲ့သူ မနက္စာေလး ခ်ိန္ဆစား။ ေနာက္ ဇလုံေတြခ်ထားလိုက္ရင္ ဦးဇင္းေတြ ကိုရင္ေတြက ဆြမ္းလာေပါင္းသြားၾကတယ္။ အဲဒါေတြနဲ႔ ရွင္သန္ရတာဘဲ။ အရွင္တို႔ ေက်းဇူးေတြကလဲ လြမ္းရပါေသာ္ေကာဘုရား။ နာမည္ေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ပါတယ္။ သတိရတာေလးေတြ ေလွ်ာက္ေရးတာမို႔ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါဘုရား။ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူၾကပါခမ်ား။

 လူေတြကမ်ားရင္တို႔၊ ပြဲေတြရွိရင္တို႔ - ဒိုင္ခံ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးတာေတာ့ ကိုတင္ေဌး(ေသဆုံး)၊ ကိုေအးႏိုင္(ေသဆုံး)၊ ကိုေအာင္၊ ကိုေက်ာ္ဝင္းတို႔က မၿငီးမျငဴလုပ္ေပးၾကတယ္။ ေန႔စဥ္လိုလိုပါဘဲ။ ကိုေက်ာ္ဝင္းႀကီး အခု ႏိုင္က်ဥ္း႐ုံးမွာ ဒုကၡိတဘဝနဲ႔ေန ေနရတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္လူေတြကို လြမ္းလို႔ေရးတာပါ။

 ေမာင္လူေရး


(စာျဖည့္ - ခ်ဳိတူးေဇာ္က ၀င္ေရာက္ ျဖည့္စြက္ထားတာကို ပူးတြဲ ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္)


ခ်ဳိတူးေဇာ္ - "အိုဘယ့္ ယူဂ်ီ "

ဦးဇင္းေရးထားတာ နည္းနည္းေလးလြဲေနလို႔ပါ။

ဦးဇင္းေျပာသလို 'သပိတ္ေမွာက္အစိုးရ' အဓိက ထုတ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ "ေဒါင္းဋီကာ" ဂ်ာနယ္ေပါင္းခ်ဳပ္ ဆိုၿပီး၊ တႏိုင္ငံလံုး ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြရဲ႕ စာေစာင္ေတြ စုစည္းၿပီး ထုတ္ခဲ့တာပါ။ ေမာင္ရစ္ တို႔ RIT Union အုပ္စု စီစဉ္ၾကတာပါ။

က်ေနာ္က ေထာင္ကထြက္လာခ်ိန္မွာ ABPY လဲ ေတာထဲေရာက္သြားၿပီ ဆိုေတာ့၊ တကိုယ္ေတာ္ သူတို႔နဲ႔ေပါင္းၿပီး ဆက္လုပ္ျဖစ္တာ။ ေမာင္ရစ္ကို ေထာက္ က လိုက္ေနလို႔ က်ေနာ့္အိမ္မွာ သူက ခိုေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ကိုယ္စား သြားမယ္လို႔ တက္လာတာ။

ေထာင္ကလြတ္လြတ္ခ်င္း အိမ္က စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဒုလႅဘခံၿပီး မန္းေလးတက္လာတာမို႔ ကတံုးျဖစ္ေနတာ။

မန္းေလးမွာ အနကလနဲ႔ တပူးတြဲ 'ေအာင္ေဇာ္မင္း' ကို 'မိုးေက်ာ္' တို႔က လန္႔တန္႔တန္႔ လုပ္ျပလို႔
နာမည္မေျပာဘဲ 'ကတံုး' ဆိုၿပီး ေနခဲ့တယ္။

ျပန္ေတာ့ ငၾကပ္(ၾကပ္ကေလး - ျမင့္ႏိုင္ေက်ာ္) က ကတံုးနဲ႔ သကၤန္းစည္းၿပီး စာအုပ္ေသတၱာပံုးကို ဘုန္းႀကီးစာအုပ္ေတြ လို႔ ေျပာသယ္ဖို႔ တိုက္တြန္းလို႔ ထ သတ္ရတာ။ အဲလို မျပန္ျဖစ္ပါဘူး။

 ထင္႐ူးေသတၱာႀကီး က ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ အျမင့္သံုးေပ၊ အလ်ား ေလးေပ ေလာက္႐ွိမယ္ထင္တယ္။
မန္းေလး က ေန ျပည္၊ ျပည္ကေနမွ ရန္ကုန္ကို ဟိုင္းလက္စ္ကားနဲ႔ ျပန္ခဲ့ၾကတာ။ ဟိုင္းလက္စ္ေခါင္မိုးေပၚတင္လိုက္ ေသတၱာႀကီး က ျပဴးေနတာပဲ။ အဲဒါႀကီးၾကည့္ၿပီး စိတ္ဓါတ္က်ရတာ။

ေထာက္ၾကံ႕ဂိတ္မွာ စစ္တပ္က စစ္ေတာ့ ေသတၱာႀကီး ကို ပုတ္ၿပီး 'ဒါဘယ္သူ႔ေသတၱာလဲ'
 
 ငၾကပ္ က ေျဖတယ္။

'က်ေနာ္တို႔ေသတၱာပါ'
'အထဲမွာ ဘာေတြလဲ'
'စာအုပ္ေတြပါ'
'ဘာစာအုပ္ေတြလဲ'
'ဘုန္းႀကီးစာအုပ္ေတြပါ'
' မင္းတို႔ ဘယ္က တက္လာတာလဲ '
' ျပည္ေပါက္ေခါင္းကပါ'

ဦးေနဝင္းဇာတိ မို႔ တမင္ေျဖဆိုပဲ။

စစ္ဗိုလ္ကားထဲၾကည့္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကလဲ ဆံပင္ေပါက္စ က်ေနာ့္ကတံုးေလး ျမင္သာေအာင္ လည္ပင္းကေလးေထာင္ျပရသေပါ့။ 'မင္းတို႔ ဂိတ္ဆံုးထိ စီးမွာ မလား'
'ဟုတ္ကဲ့ စီးမွာပါ'

ဒါနဲ႔ ကားကို လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။
'ေခြးေကာင္ ေတာ္ေတာ္ မ်က္ႏွာမင္ေသတယ္'
' ငါက အေဆာင္မွာ ႐ႈိး႐ိုက္ေနက်မို႔ မင္းအခြက္ကလဲ ေၾကာက္ေနေတာ့ သနားကမားေလး ျဖစ္ေနတာကိုး '
' ငါက ဦးသာလိႈင္ ဗိုင္ဗာေမးခံရတဲ့ မုဒ္သြင္းၿပီး ေျဖတာ ငွိငွိငွိ'

က်ေနာ္တို႔ ဂိတ္ဆံုးေအာင္မစီးဘဲ၊ သမိုင္းလမ္းဆံုမွာဆင္း၊ ေလးဘီးငွားၿပီး ေျမနီကုန္းအေဘာင္တို႔အိမ္ကို သယ္၊ ေျမနီကုန္းက် ေရာ္ကတစ္ ( ရစ္ကေတာ္ မေမသန္းေဌး) က သူ႔ကားနဲ႔ လာသယ္ၿပီး " ေဒါင္းဋီကာ" ဂ်ာနယ္ေပါင္းခ်ဳပ္ႀကီး ထုတ္ေဝျဖန္႔ခ်ိခဲ့ပါေၾကာင္း။

(ခ်ိဳတူးေဇာ္)