ရွာေဖြေရး ...

editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

တူေမာင္ညိဳ - “အမ်ိဳးသားေရး” အစစ္နဲ႔အတု

Photo - Irrawaddy

တူေမာင္ညိဳ - “အမ်ိဳးသားေရး” အစစ္နဲ႔အတု
(မိုးမခ) ေမ ၁၃၊ ၂၀၁၇


“အမ်ိဳးသား” ဆိုတဲ့ေဝါဟာရကို ျမန္မာစာအဖြဲ႔က ထုတ္ေဝတဲ့၊ ျမန္မာအဘိဓာန္ (ဒုတိယအႀကိမ္ ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ ပုံႏွိပ္ျခင္း) ထဲမွာ

၁၊ ႏုိင္ငံတစ္ခုတည္းတြင္ ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ အတူတကြေနထိုင္လာၾကသူမ်ား။

၂၊ လူမ်ိဳး

၃၊ ေယာက္်ား --- တို႔ကို ယဥ္ေက်းဖြယ္ရာ ေခၚေသာအသံုးအႏႈန္းဆုိၿပီး ဖြင့္ဆုိထားပါတယ္။

“အမ်ိဳးသားစိတ္” ဆုိတာကုိေတာ့ “တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳး၏ အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္လိုစိတ္” လို႔ ဖြင့္ဆုိ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒီေတာ့ အထက္မွာေဖာ္ျပထားတဲ့ ေရွ႕ေနာက္အနက္ အဓိပၸာယ္ေတြကို ဆက္စပ္ၿပီး “အမ်ိဳးသားေရး” ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိၾကည့္မယ္ဆုိရင္ “တုိင္းျပည္ႏွင့္လူမ်ိဳး၏အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ေသာ အေရးအရာ” လို႔ ဖြင့္ဆုိႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက စာအုပ္ထဲက ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို တည္မွီၿပီးစဥ္းစားၾကည့္တာ၊ ဖြင့္ဆုိၾကည့္တာပါ။

ဒီေတာ့“အမိ်ဳးသားေရး”ဆိုတာ က်ဥ္းက်ဥ္းေျမာင္းေျမာင္းမဟုတ္ အင္မတန္က်ယ္ျပန္႔ၿပီး ႀကီးမားတဲ့ အေရးအရာ လႈပ္ရွားမႈ ႀကီးျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ သေဘာအဓိပၸာယ္ ေပၚလြင္ထင္ရွားေနပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဆန္႔က်င္ဘက္အဓိပၸာယ္အားျဖင့္လည္း “အမ်ိဳးသားေရး” ဆုိတာဟာ “လူမ်ိဳးစုတစ္စု၊ ကုိးကြယ္ရာဘာသာတစ္ခုခုရဲ႕ေဘာင္နဲ႔ကန္႔သတ္ စည္းျခားထားတဲ့ အေရးအရာ မဟုတ္” ဆုိတဲ့ အနက္ အဓိပၸာယ္လည္းေပၚလြင္ေနပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ယေန႔ ဗမာျပည္အတြက္ “အမ်ိဳးသားေရး” ဆိုတာကို အနက္ဖြင့္ဆုိမယ္ဆိုရင္

၁။ ဗမာျပည္လို႔ သတ္မွတ္ေျပာဆို ေခၚေဝၚေနတဲ့ ပထဝီေဒသအပုိင္းအျခားအားလံုး ျပည့္ျပည့္စံုစံု လႊမ္းၿခံဳပါဝင္ေစရမယ္။

၂။ ထုိပထဝီေဒသအတြင္း ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ လူမ်ိဳးအားလံုး၊ ကုိးကြယ္ရာဘာသာအားလံုး ခြဲျခားမႈ မရွိ လႊမ္းၿခံဳပါဝင္ေစရမယ္။

အလြယ္တကူေျပာရရင္ “အမ်ိဳးသားေရး”ဆုိတာဟာ တတုိင္းတျပည္လံုးအေရး၊ လူမ်ိဳးေပါင္းစံုျပည္သူ တစ္ရပ္လံုးအေရးပဲ ျဖစ္ ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္မႈကို ရင္ဆုိင္ရတဲ့အခါ (သုိ႔မဟုတ္) ႀကီးမားျပင္းထန္လွတဲ့ သဘာဝကပ္ေဘး (ငလ်င္၊ မုန္တိုင္း၊ ေရေဘး၊ ကူးစက္ေရာဂါ စသျဖင့္) ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့အခါ၊ တမ်ိဳးသားလံုးဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈအတြက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးစီမံကိန္းႀကီးေတြ လုပ္ေဆာင္အေကာင္ အထည္ေဖာ္တဲ့အခါ စတဲ့ ကိစၥရပ္ႀကီးေတြမွာ အမ်ိဳးသားရဲ႕သီအုိရီသေဘာနဲ႔ လက္ေတြ႔သေဘာကို အထင္အရွားျမင္ႏုိင္ပါတယ္။

ဥပမာ ႏုိင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္မႈကို ရင္ဆုိင္ရတဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားနယ္ခ်ဲ႕က်ဴးေက်ာ္ေရးသမားကို ဆန္႔က်င္တိုက္ဖ်က္ေရး အလံေတာ္ ေအာက္မွာ (ပုဆိန္ရုိး သစၥာေဖာက္မွအပ) တမ်ိဳးသားလံုးစုရံုးပါဝင္ၾကရမယ္။ ႏုိင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္မႈ ဝင္မလာခင္က ရွိေနတဲ့ ပဋိပကၡ ျဖစ္မႈမွန္သမွ်ကို အခ်ိန္ေရႊ႕ဆုိင္ထားရမယ္။ အဓိကျပႆနာျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားနယ္ခ်ဲ႕က်ဴးေက်ာ္မႈကို လက္ငင္းဦးတည္ခ်က္ထားရမယ္။

ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားနယ္ခ်ဲ႕က်ဴးေက်ာ္မႈရင္ဆုိင္ရတဲ့ကာလမွာ “ ဘုရားေပၚဖိနပ္မစီးရလႈပ္ရွားမႈ” ဟာ တမ်ိဳးသားလံုးကို ႏိုးၾကား လာေအာင္ လႈ႔ံေဆာ္စည္းရံုးႏုိင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔လိုကာလမွာေတာ့ “ဘုရားေပၚဖိနပ္မစီးရ” ဆုိတာ လူမ်ိဳး တစ္မ်ိဳးရဲ႕ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ကို ေလးစားတဲ့ ဒီမုိကေရစီ အမူအက်င့္တစ္ခုသာျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ဘဝမွာ “သခင္” လို႔ ကုိယ့္နာမည္ေရွ႕မွာတပ္တဲ့လႈပ္ရွားမႈဟာ အင္မတန္ေရွ႕တန္းေရာက္တဲ့ အမ်ိဳးသားႏုိးၾကားေရး အတြက္ စည္းရံုးလႈံ႔ေဆာ္မႈ ေကာင္းတစ္ခုပါ။ “သခင္လႈပ္ရွားမႈ” ဟာ ၁၉၃၀ တစ္ဝိုက္မွာမွ စတင္ခဲ့တာပါ။ ၁၈၂၄ အဂၤလိပ္ျမန္မာ ပထမ စစ္ပြဲ၊ ရႏၱပုိစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ပုိင္းကေန စၿပီးေရတြက္ရင္ ၿဗိတိသွ်ကိုလုိနီကၽြန္ဘဝမွာ တမ်ိဳးသားလံုး အိပ္ေမာက်ေနခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။ဒါ့အျပင္ ဒီသခင္လႈပ္ရွားမႈထဲမွာ တုိင္းရင္းသားေတြအျပင္ အိႏၵိယအမ်ိဳးသားကုလားေတြ၊တရုတ္လူမ်ိဳးေတြ ပါ ပါဝင္ခံယူခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား။ ဘယ္ေလာက္ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ စည္းရံုးမႈျဖစ္ပါသလဲ။ စံနမူနာ ယူစရာပါ။ ဂုဏ္ယူစရာပါ။

ဒီကေန႔ကာလမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ဦးတစ္ေယာက္က သူ႔ဘာသာသူ “သခင္မ်ိဳးေဟ့ ဒုိ႔ျမန္မာ”လို႔ လက္သီး လက္ေမာင္းတန္း ေနရင္ စိတ္ပံုမွန္ မဟုတ္တာျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မျဖစ္ရင္ေတာ့ သူ႔မွာ၊ သူ႔ေနာက္ကြယ္မွာ မဖြယ္မရာ တိတ္တိတ္ပုန္းႀကံစည္မႈရွိေနလို႔ပဲ။

ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္က်ဴးေက်ာ္မႈကို ေတာ္လွန္တဲ့ျဖစ္ရပ္မွာလည္းအလားတူပါပဲ။ “ဂ်ပန္အလိုေတာ္ရိ” မွအပ က်န္တဲ့ တမ်ိဳးသားလံုး စည္းလံုးၿပီး တြန္းလွန္ခဲ့ၾကရတဲ့ လႈပ္ရွားမႈႀကီးပဲမဟုတ္ပါလား။ ဗမာျပည္က ကိုလုိနီေတာ္လွန္မႈ၊ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္မႈေတြဟာ ကမၻာ့ ျပည္သူမ်ားရဲ႕ကိုလိုနီေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕အစိတ္အပုိင္း ျဖစ္ျပန္တယ္။ ဒါဟာ ကမၻာျပည္သူေတြနဲ႔လက္ေတြ႔ေသြး စည္း ညီညြတ္မႈလည္းျဖစ္တယ္။

ဒီသမုိင္းျဖစ္ရပ္ႀကီးေတြ၊လႈပ္ရွားမႈႀကီးေတြကိုသာလွ်င္ “အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈ”လို႔ ဂုဏ္နဲ႔ျဒပ္ကုိက္ညီစြာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ကင္းပြန္း တပ္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုသမုိင္းလႈပ္ရွားမႈႀကီးေတြကို၊ ဒီလုိသမုိင္းအေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္တုိ႔ ဂုဏ္ယူတတ္ ေအာင္ သင္ၾကားေပးဖို႔လိုအပ္တာျဖစ္ပါတယ္။

ပေဒသရာဇ္ေခတ္က အိမ္နီးခ်င္းေတြ အျပန္အလွန္တိုက္ခိုက္ၾကၿပီး ၿမိဳ႕ျပျပည္ရြာနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြကို မီးတုိက္ဖ်က္ဆီးတာ၊ အႏုိင္ထက္ဖမ္းဆီးကၽြန္ျပဳတာေတြဟာ ဂုဏ္ယူစရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွက္တတ္ရင္ ရွက္စရာသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ရုိင္းစုိင္းတဲ့ လုယက္ ဖ်က္ဆီးမႈေတြကို ႏွစ္ဖက္အုပ္စုိးသူမ်ားက “သမုိင္း” အျဖစ္သင္ၾကားေပးၿပီး (သူတုိ႔ အက်ိဳးစီးပြားလိုအပ္မႈရွိလာတဲ့အခါ) ႏွစ္ႏုိင္ငံျပည္သူ ေတြကို ေသြးခြဲရန္တုိက္ဖို႔ အသံုးခ်ေလ့ရွိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ မျမင္ဖူးတဲ့ ပေဒသရာဇ္ဘုရင္ရုပ္ထုႀကီးေတြ ထုလုပ္ၿပီး၊ “အမ်ိဳးဂုဏ္၊ ဇာတိဂုဏ္ျမင့္မားေရး” လုိ႔ ေအာ္ဟစ္ေန တာဟာ သိပ္ၿပီးရယ္စရာေကာင္းသလို၊ ရြံရွာစက္စုတ္ဖြယ္ကိစၥလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပေဒသရာဇ္သမုိင္းရဲ႕ေမွာင္မဲတဲ့အပုိင္း ျဖစ္တဲ့ လူမဆန္မႈေတြ၊ ရုိင္းျပမႈေတြ၊ ေသြးညွီနံ႔ေတြ၊ အပုတ္နံ႔ေတြကို မရွက္မေၾကာက္ေဖာ္ထုတ္ၿပီး “အမ်ိဳးသားေရးရနံ႔” အျဖစ္ အတင္း အဓမၼ မိႈင္းတုိက္ေနတာ၊ ရွဴရိႈက္ခုိင္းေနတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ေတြကို သမုိင္းျပတိုက္ထားထဲမွာ ပိတ္ေလွာင္ေသာ့ခတ္ထားဖုိ႔ပဲ။

ေနာက္တစ္ခု ကေတာ့ ႀကီးမားျပင္းထန္လွတဲ့ သဘာဝကပ္ေဘး (ငလ်င္၊ မုန္တိုင္း၊ ေရေဘး၊ ကူးစက္ေရာဂါ စသျဖင့္) ႀကံဳေတြ႔ရတဲ့အခါမွာ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ “အမ်ိဳးသားလႈပ္ရွားမႈႀကီး” ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးဟာ သဘာဝကပ္ေဘးတစ္ခုခုေၾကာင့္ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ေတြ အႀကီးအက်ယ္ပ်က္စီးဆံုးရႈံးႀကံဳရတဲ့အခါ အစိုးရနဲ႔ျပည္သူဟာ တျခားအရာေတြ ပဋိပကၡေတြကို ေခတၱ ေဘးခ်ိတ္ထားၿပီး တမ်ိဳးသားလံုးကယ္တင္ေရး၊ ကူညီေရး၊ နာလံထူေရးကို လံုးပမ္းရတဲ့အေရးအရာကိစၥႀကီးပဲျဖစ္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္မွာ ရွိသမွ်အင္အားကို ကုိယ္စီထည့္ၿပီး တုိင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္လႈပ္ရွားရတဲ့ မြန္ျမတ္လွတဲ့ အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွား မႈႀကီးျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာ့ သဘာဝကပ္ေဘးဆုိက္ေရာက္မႈသမုိင္းမွာအျပင္းထန္ဆံုးျဖစ္တဲ့ “နာဂစ္မုန္တုိင္းႀကီး” ၾကမ္းက်ဳတ္ရက္စက္လွတဲ့ ေဘး အႏၱရာယ္ကို ျပည္သူေတြ အလူးလူးအေခြ႔ေခြ႔ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ရင္ဆုိင္ရတုန္းက တုိင္းျပည္ကိုအုပ္စုိးေနတဲ့ (နအဖ)စစ္အစုိးရက ဘာလုပ္ ခဲ့သလဲ။ ဘယ္မွာလဲ သူတုိ႔ ရဲ႕ “အမ်ိဳးသားေရး” ၊ ဘယ္မွာလဲ သူတို႔ပါးစပ္က ေျပာေနတဲ့ “မိ်ဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္”။ ဝဋ္နာကံနာရွိလို႔ ခံရတာလို႔ ရက္စက္ယုတ္မာစြာ ေျပာခဲ့တယ္မဟုတ္လား။

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” အတည္ျပဳေရးအတြက္ အကြက္ေကာင္း အခြင့္အခါေကာင္းအျဖစ္ မုိက္မုိက္ကန္းကန္း အသံုးခ်ခဲ့တာ လက္ေတြ႔ပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဒါဟာ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာဆိုတဲ့ ယုတ္မာမႈသာျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသက္ေသြး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေျခေဆးတဲ့လုပ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ျပည္သူေတြက ဒီ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” ကို “နာဂစ္ဥပေဒ” လုိ႔ နာနာက်ည္း က်ည္းေခၚခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ယေန႔ ဗမာျပည္မွာ “အမ်ိဳးသားေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈ”ဆုိတာကို “ ကြမ္းစားတာနဲ႔ ကြမ္းတံေတြး” ေထြးတာကို ေရွာင္ မရ၊ လႊဲမရျမင္ေနသလို ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ အထက္မွာ အမ်ိဳးသားေရးရဲ႕ သေဘာနဲ႔အဓိပၸာယ္ကို ႀကိဳးစားၿပီး နားလည္သလုိ ဆန္းစစ္ တင္ျပခဲ့ပါတယ္။

“တပ္မေတာ္” ကလည္း “ႏုိင္ငံေတာ္၏ အမ်ိဳးသားႏုိင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈအခန္းက႑တြင္ ပါဝင္ႏုိင္ေရးအစဥ္တစုိက္ ဦးတည္ သည္” လုိ႔ “၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” ထဲကေန ေျပာေနပါတယ္။

(မဘသ) ဆုိတဲ့ သကၤန္းဝတ္အသင္းအဖြဲ႔တစ္ခုကလည္း “အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသာနာ” လို႔ ဟစ္ေနပါတယ္။

“ဝီရသူ” ဆိုတဲ့ သကၤန္းဝတ္ကလည္း “အမ်ိဳးသားေရးအလံ” ထူေနပါတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးေပၚမွာတင္ “အမ်ိဳးသားေရးဗရုတ္ဗရက္လုပ္မႈေတြေၾကာင့္” ျပည္သူေတြ က်ီးလန္႔စာစားဘဝျဖစ္ေနရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ “အမ်ိဳးသားေရး” ဆုိတာဟာ

ျပည္သူေတြရဲ႕မ်က္ေစ့နဲ႔နားထဲကို ဘာသာေရး၊လူမ်ိဳးေရး ခုတံုးလုပ္ ဗန္းျပၿပီး အပင္းအဆိပ္ ေလာင္းထည့္တဲ့ လႈပ္ရွားမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

ျပည္သူအခ်င္းခ်င္း ေသြးထြက္သံယံုျဖစ္ေအာင္ ရန္တုိက္ေပးတဲ့့လႈပ္ရွားမႈမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

တေနရာၿပီးေနရာ ဘူးေပၚသလို ေပၚလာေနတဲ့ ခုိးထုတ္ခုိးထည္ကိစၥေတြကို မ်က္ေျချပတ္အာရံုလႊဲဖို႔ အခ်ီးႏွီးႀကိဳးစားတဲ့ တစ္ပြဲထိုး တစ္နပ္စားလႈပ္ရွားမႈမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” ျပင္ဆင္ေရးႀကိဳးပမ္းေနသူေတြကို ၿခိမ္းေျခာက္ဟန္႔တားတဲ့ အၾကမ္းဖက္လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္ေရးမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

“၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ” ပါ ပုဒ္မတခ်ိဳ႕ကို အသံုးခ်ၿပီး အမ်ားစုျပည္သူလူထုဆႏၵကို လူတစ္စုက ဆန္႔က်င္၊ ဟန္႔တား၊ ပစ္ပယ္၊ ပယ္ခ်ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

“အမ်ိဳးသားေရး” ဆိုတာ တခြန္းထဲနဲ႔ေျပာရရင္ အက်ယ္ျပန္႔ဆံုးနဲ႔ အႀကီးမားဆံုးေသာျပည္သူလူထုအက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ တာ၊ ထိန္းသိမ္းတာ၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ပြားမ်ားေစတာ သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္ငန္းစဥ္ႀကီးမွာ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ပါဝင္လုပ္ ေဆာင္တာကို “အမ်ိဳးသားေရးလႈပ္ရွားမႈ” လုိ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေခၚဆုိရမွာပါ။