စုိးခုိင္ညိန္း ● အမာရြတ္

စုိးခုိင္ညိန္း ● အမာရြတ္
(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၂၅၊ ၂ဝ၁၇

ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာ ဘယ္ဘက္ လက္ျပင္ေအာက္နားေလာက္မွာ မူးေစ့ ႏွစ္ေစ့ခန္႔ေလာက္ရွိတဲ့ ရွည္ေမွ်ာေမွ်ာ အမာ ရြတ္တခု ရွိပါတယ္။ ဒီအမာရြတ္ကို ျမင္မိၾကတဲ့သူ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာျဖစ္လို႔ရတဲ့အမာရြတ္လဲလို႔ ေမးေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အဲဒါ အေရးအခင္းတုန္းက က်ည္ဆံရွပ္မွန္သြားခဲ့တာေလဆိုၿပီး ေျပာင္သလို ေနာက္သလို၊ အတည္ ေပါက္ လိုလိုနဲ႔ ခပ္ဝါးဝါး မေရမရာ ေျဖမိတာခ်ည္းပါပဲ။ အမွန္ေတာ့ ဒီအမာရြတ္ ဘယ္လိုကေနရခဲ့တယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူကိုမွ အမွန္အတိုင္း မေျပာျပခဲ့ဘူးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္အက်ႌခြၽတ္တဲ့အခါ၊ ေရခ်ိဳးတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ တေယာက္ ေယာက္ ဒီအမာရြတ္ကိုျမင္သြားမွာ မလိုလားပါဘူး။ ဒီအမာရြတ္ရွိေနတာဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ရွက္စရာတခုလို စိတ္အနည္းငယ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ အမာရြတ္က လူျမင္ကြင္းမဟုတ္တဲ့ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာရွိေနလို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။

တခ်ဳိ႕ လူျမင္ကြင္း မ်က္ႏွာလို ေနရာမ်ဳိးမွာ အမာရြတ္ႀကီးရွိတဲ့ သူကို ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႔ဘူးပါတယ္။ သူခံစားေနရတဲ့ စိတ္ ဒဏ္ရာအမာရြတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္ခ်င္းစာ ခံစားမိပါတယ္။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ အမာရြတ္ႀကီးနဲ႔ ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္း တန္ေနတဲ့သူကို ကြၽန္ေတာ္က ေၾကာက္စရာ မသတီစရာေကာင္းတဲ့သူလို႔ေတာင္ ထင္မိပါေသးတယ္။ မ်က္ႏွာေပၚက အမာ ရြတ္ထက္ စိတ္အတြင္းထဲထိ ထိခိုက္သြားရတဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာ အမာရြတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေအာင္ မၾကည့္တတ္ခဲ့မိတာ ဝန္ခံပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ဒီအမာရြတ္ရခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းခ်င္းအရာအေပၚမူတည္ၿပီး အမာရြတ္အေပၚ ထားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းလဲႏိုင္တာပါပဲ။ အေပၚယံအေရျပားေပၚက အမာရြတ္ကို ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ ခက္ သလို စိတ္အတြင္းမွာ ရတဲ့ အမာရြတ္ေတြကလည္း ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ မလြယ္ကူပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံးမွာ ေမ့ပစ္လို႔ မရတဲ့ အမာရြတ္ေတြ ရွိခဲ့ၾကမွာပါပဲ။

အမာရြတ္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ ဒီလူဟာ ဆိုးခဲ့ မိုက္ခဲ့၊ ေတခဲ့ ေပခဲ့တာ ျဖစ္မွာပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရမ္းသန္း ထင္လုိက္မိ တတ္တာပါပဲ။ အဲဒီအျမင္ကေနပဲ အမာရြတ္ရွိတဲ့သူကို ေၾကာက္စရာ၊ လန္႔စရာလို႔ထင္ၿပီး ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ လုပ္လိုက္တဲ့ အခါ မွာ သူ႔မွာ စိတ္မွာ အမာရြတ္တခု ထပ္ရသြားသလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္ေရးတဲ့ သူ႔ဝတၳဳထဲက ဆရာဝန္ကိုျမင့္ေမာင္ကို ျဖတ္ခနဲ႔ သတိရလိုက္မိပါတယ္။ ကိုျမင့္ေမာင္က မီးေလာင္ေနတဲ့ အိမ္ထဲကို ကေလးတေယာက္ကို ဝင္ကယ္ရင္း သံျပားနဲ႔ရွၿပီး မ်က္ႏွာမွာ ဓါးျခစ္ရာႀကီးလို အမာရြတ္ႀကီး ျဖစ္သြားတယ္။ ေျခေထာက္တဖက္လည္း ထိခိုက္သြားတယ္။ ဒါကို အေၾကာင္းမသိတဲ့သူေတြက သူ ေလာ္လည္လို႔ရတဲ့ အမာရြတ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ သူ႔ကို အထင္ေသး ရြံရွာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိးနည္းနဲ႔ရတဲ့အမာရြတ္က သိမ္ငယ္စရာ၊ ရွက္စရာမဟုတ္ပါဘူး။ ဂုဏ္ယူေလးစားစရာ ဘဝရဲ႕ အလွတရားတခုျဖစ္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္က ယူဆပါတယ္။

တဆက္တည္း ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ေရႊေသြးစာေဆာင္ထဲက ဇာတ္လမ္းေလး တပုဒ္ကို သတိရမိပါေသးတယ္။ အေသးစိတ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ကေလးေလး တေယာက္က သူတို႔လမ္းထဲကို ေျပာင္းလာတဲ့ မ်က္ ႏွာမွာ ဓါးခုတ္ရာလို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ အမာရြတ္ႀကီးနဲ႔၏လူႀကီးကို ေၾကာက္ၿပီး မုန္းေနတယ္။ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ ကေလးက ေၾကာက္ၿပီးထြက္ေျပးတယ္။ လူႀကီးကေတာ့ ေတြ႔တိုင္း ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ၿပံဳးျပေပမဲ့ ကေလးတိုင္းလိုလုိက ေၾကာက္ၿပီး သူ႔အနား မကပ္ၾကပါဘူး။ ျပံဳးျပခါမွ သူ႔မ်က္ႏွာက အမာရြတ္ႀကီးနဲ႔ ပိုၿပီးအက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆိုးသြားသလိုပါပဲ။ တရက္မွာ ေတာ့ ကေလးတို႔အိမ္ကို မီးေလာင္တယ္။ အိမ္ထဲမွာ ကေလးက ပိတ္မိေနတယ္။ ဘယ္သူမွ ဝင္မကယ္ရဲၾကဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ မွာ အမာရြတ္နဲ႔ လူႀကီးေရာက္လာၿပီး ကေလးကို ဝင္ကယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကေလးေတြက သူ႔ကို ၾကင္ နာတဲ့သူဆိုၿပီး လူႀကီးရဲ႕မ်က္နွာေပၚက အမာရြတ္ကို ခ်စ္စရာ အလွတရားတခုအျဖစ္နဲ႔ ခ်စ္ခင္သြားၾကတယ္ဆိုတဲ့ ဇာတ္ လမ္းေလးပါ။ ဒီဇာတ္လမ္းေလးဟာ ကေလးဖတ္စာတခုအျဖစ္နဲ႔ေရးထားတာျဖစ္ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္အခုခ်ိန္အထိ အမွတ္ရေန မိတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာမွာရခဲ့တဲ့အမာရြတ္ကေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာတခုအျဖစ္နဲ႔ရခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ ေတာ္ေလးႏွစ္သား အရြယ္ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းႀကီး မနက္ေစာေစာမွာ အိမ္ေရွ႕က ကြက္လပ္က မီးဖိုးေလးမွာ မီးလႈံေနတုန္း အနားက ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္တာကိုေျဖရင္း လုံးေထြးရင္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က မီးဖိုးေပၚ ပက္လက္ လန္ လဲက်သြားတာပါ။ အဲဒီမွာ မီးက်ီးခဲနဲ႔ ထိၿပီး အနာျဖစ္ၿပီး ဒဏ္ရာ ရသြားတာျဖစ္ပါ တယ္။ အဲဒီအနာ မေပ်ာက္ေသးခင္မွာပဲ ၾကက္က စားစရာလို႔ ထင္လို႔ပဲလားမသိဘူး ႏႈတ္သီးနဲ႔ဆိတ္သြားတာ ခံလိုက္ရေသးတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို အေမက ကြၽန္ေတာ္ အသက္အေတာ္ႀကီးသည္အထိ စကားစပ္ရင္ စပ္သလို ႀကံဳရင္ ႀကံဳသလို "သူငယ္ငယ္ကေပါ့ သူ႔ေနာက္ေက်ာက မီးေလာင္တဲ့အနာကို ၾကက္က ဆိတ္သြားတာေအ၊ ငိုလိုက္တာမ်ား မေျပာနဲ႔" ဆိုၿပီး ဟာသတခုအျဖစ္ေျပာၿပီး ရယ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာ ဒါကို ရယ္စရာလို႔မထင္ဘူး၊ မရယ္ရတဲ့အျပင္ သူတို႔ အဲဒီလိုေျပာၿပီး ရယ္ေနတာကို ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ေနတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာၿပီးရယ္ေနတာကို မႀကိဳက္ဘူး။ မုန္းတဲ့စိတ္ေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ဒါက အဲဒီ အမာရြတ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စိတ္မွာရခဲ့တဲ့ အမာရြတ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား မသိပါဘူး။

လူတိုင္းမွာ ေမ့လို႔မရႏိုင္တဲ့ အတိတ္ဆိုတာ ရွိမွာပါပဲ၊ အဲဒီ ေမ့မရတဲ့ အတိတ္ဆိုတာဟာ စိတ္မွာရခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာေၾကာင့္ အမာရြတ္တခုလို ထင္က်န္ၿပီး အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း သတိရ မိတတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ စိတ္မွာ အနာ တရျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ အမာရြတ္ကိုယ္စီ ရွိၾကပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ေတြ ေရာက္ေလတိုင္း အဲဒီစိတ္မွာရတဲ့အမာရြတ္ကို အမွတ္တရျဖစ္ၿပီး ပြတ္သပ္ေျဖေဖ်ာက္ အရသာခံရပါတယ္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီး ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦးကို ၿဖိဳးခြဲၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခတ္ခဲ့တဲ့ 7 July ေန႔ရက္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမ့လို႔မရႏိုင္တဲ့ စိတ္ထဲက အမာရြတ္တခုေပါ့။ ဒီေန႔ ဒီရက္ေရာက္တိုင္း ကြၽန္ ေတာ္တို႔ဟာ စိတ္ထဲက အမာရြတ္ကိုပြတ္သပ္ၿပီး အမွတ္တရ ေအာက္ေမ့တသၾကရပါတယ္။

ထိုနည္းတူစြာပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တကြ အေပါင္းပါ အာဇာနည္ ၉ ဦး လုပ္ၾကံခံရတဲ့ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ကိုလည္း ကြၽန္ ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုမွေမ့လို႔မရႏိုင္တဲ့ စိတ္ထဲက အမာရြတ္တခုပါပဲ။ ဒီဇူလုိင္ ၁၉ ရက္ေရာက္တိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲ ႏွေမွ်ာတသျဖစ္ကာ အမာရြတ္ကိုပြတ္သပ္ၿပီး လြမ္းဆြတ္တသ ခံစားၾကရပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ၁၉ ဂ်ဴ လိုင္ပါပဲ။

စိတ္ထဲမွာ အမာရြတ္အျဖစ္ ထင္က်န္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ေလးလုံး အေရးအခင္း အျဖစ္အပ်က္ေတြကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမ့လို႔ မရ ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ေသတဲ့သူေတြဟာလည္း အတုန္းအ႐ုံးေသခဲ့ၾကသလို က်န္ခဲ့ရတဲ့သူေတြမွာလည္း ေသြးအလိမ္းလိမ္း အမာ ရြတ္ အထပ္ထပ္နဲ႔ စိတ္ဒဏ္ရာ အနာတရမ်ားစြာနဲ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခု ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ေမ့လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေထာင္မေၾကာက္ တန္းမေၾကာက္ ဘာလာလာ ရင္ဆိုင္မယ္ဆိုတဲ့ မာလာလာရဲ႕ လူငယ္ စိတ္နဲ႔ေပါ့ေလ၊ ေရွ႕ဆုံးက လိုက္ခဲ့တာေပါ့။ ေအးေဆးၿပီလို႔ ထင္ရတဲ့အခါက်မွ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔တြဲလုပ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အဖမ္းခံလိုက္ရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို လာဖမ္းတဲ့ညမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး အျပင္ကတေနရာမွာ ေရာက္ေနလို႔ သီသီေလး လြတ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေရွာင္ေျပးေနစဥ္ကာလမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ က်ီးလန္႔ စားစားနဲ႔ ေနခဲ့ရပါတယ္။ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ့္႐ုပ္ပုံ ပုံပန္းသဏၭာန္ကို အတိအက် အေသအခ်ာမသိေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန စစ္ကား ေတြ ျဖတ္ျဖတ္သြားတာ ျမင္ရတိုင္း ေျပးပုန္းၿပီး ေနခဲ့ရတာဟာ အမာရြတ္တခုလို စြဲက်န္ခဲ့ပါေတာ့ တယ္။ တကယ္ဖမ္းၿပီးဆိုေတာ့လည္း ေၾကာက္မိတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို သာမန္လူမသိ သူမသိလိုလူ ေထာင္ထဲေရာက္ သြားလို႔ကေတာ့ ေနာက္ကလိုက္မဲ့သူလည္း မရွိ၊ ဘာမရွိနဲ႔ ဘယ္ပို႔လို႔ ပို႔မွန္းမသိ ဘာသတင္းအစအနမွမရလိုက္ပဲ ေသမ လား ရွင္မလား မသိႏိုင္တဲ့အေနအထားဆိုေတာ့ ေၾကာက္မိတာေပါ့ေလ။

ဖမ္းခံခဲ့ရတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ငါးႏွစ္ၾကာလို႔ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ ျပန္လြတ္လာေတာ့ သူ႔ပုံစံဟာ အရင္ ကနဲ႔ အမ်ားႀကီးကြာျခား ေျပာင္းလဲသြားတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ သူ႔ပုံစံဟာ ေအးတိေအးစက္ ေငးတိေငးငိုင္နဲ႔ သူ႔အယူ အဆေတြပါ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားတာကို အံ့ၾသစြာ သိလိုက္ရပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ သူဘယ္လိုခံခဲ့ရသလဲ။ သူဘယ္လို ျဖစ္ခဲ့ တာလဲ၊ ဒါေတြဟာ သူ႔စိတ္မွာ ရခဲ့တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာ အမာရြတ္ေတြပါပဲ။ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း သတိရေနမဲ့ အမာရြတ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေတာ့ အရာအားလုံး ၿပီးသြားခဲ့ပါၿပီ။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း အဲဒီတုန္းကေပါ့လို႔ စကားထဲ ထည့္ထည့္ေျပာေနရတုန္း ပါပဲ။ ဒါကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္က အမာရြတ္ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ေရးလိုက္မိပါတယ္။

အမာရြတ္

သစ္ပင္ေတြက မႏုပ်ိဳေတာ့တာက လြဲရင္
အရင္တုန္းက နာမည္ေတြ အတိုင္းပဲ
သီးၿမဲ ပြင့္ၿမဲ လွၿမဲ စိမ္းၿမဲ
စကားေျပာရင္ အဲဒီတုန္းကလို႔ ထည့္ထည့္ေျပာရတယ္
တခ်ဳိ႕အရာေတြက မရွိေတာ့ဘူး
မရွိေတာ့တဲ့ အထဲ ကိုယ့္ငယ္ရြယ္မႈပါ ပါသြားတယ္
ေရဆင္းခ်ဳိးခဲ့ဘူးတယ္ဆိုတဲ့အျဖစ္နဲ႔
ဓါးထစ္ၿပီး မွတ္သားထားခဲ့တဲ့ ျမစ္ေရေတြဟာ
အထစ္အေငါ့မရွိ စီးဆင္းသြားေပါ့
ေရတိုက္စားျခင္းခံရတဲ့ ကမ္းပါးေတြသာ ေငးက်န္ရစ္ခဲ့။ ။

စိုးခိုင္ညိန္း
ဇူလုိင္ ၁၂၊ ၂ဝ၁၇
0