ျမတ္လိႈင္း-ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္သူႀကီးတေယာက္အေၾကာင္း(ကဗ်ာဆရာေမာင္ေအာင္ပြင့္)

ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္သူႀကီးတေယာက္အေၾကာင္း
(ကဗ်ာဆရာေမာင္ေအာင္ပြင့္)
(စီးဆင္းေနေသာျမစ္မ်ားႏွင့္ျပန္မစီးဆင္းနိုင္ေတာ့ေသာျမစ္မ်ား)
ျမတ္လိႈင္း
(မိုးမခ)၊ စက္တင္ဘာ ၈၊ ၂၀၁၇

ကြ်န္ေတာ္အင္အယ္ဒီဌာနခ်ဳပ္မွာတာဝန္ယူေနရတဲ့ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္းကာလ။

အမွတ္၄၄၊ တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္း၊ အင္အယ္ဒီဌာနခ်ဳပ္ ရံုးစဖြင့္ခါစအခ်ိန္မွာ ဧရာဝတီတိုင္း စည္းရံုးေရးအဖြဲ႔(ရံုး)က ဌာနခ်ဳပ္ရံုးအေနာက္ဖက္မွာ တဲထိုးျပီး ေနရပါတယ္။ အင္အယ္ဒီဌာနခ်ဳပ္ရံုး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ဆရာဦးဝင္းခက္ပါ။ ဆရာဦးဝင္းခက္က အင္အယ္ဒီရဲ႕ပထမဗဟုိ ဦးစီးအဖြဲ႔ဝင္ ပါ။ 

အဲဒီအခ်ိန္ကအင္အယ္ဒီရံုးအဖြဲ႔ဝင္ေတြအားလုံးက ဆရာ ဦးဝင္းခက္ကုိ ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသခဲ့ၾကတယ္။ သူ႔ကြယ္ရာမွာ ဝခ လို႕နာမယ္ေပးထားခဲ႔ၾကတယ္။ ရံုးအဖြဲ႔ဝင္ေတြ အားလုံး ကုိ မနက္စာထမင္းေကြ်းေတာ့ ဦးဝင္းခက္က လက္မွတ္ေလးေတြ တေယာက္ခ်င္းထုတ္ေပးတယ္။ ထမင္းစားလက္မွတ္ဆိုပါေတာ့။

တမနက္ခင္းမွာေပါ့။ ဌာနခ်ဳပ္ရံုးေနာက္က တဲတန္းလ်ားမွာထိုင္ျပီးအလုပ္လုပ္ေနတုန္း (ဝခ) ေခၚခိုင္းလိုက္တယ္ဆိုေတာ့ ရံုးအေရွ႕မွာဖြင့္ထားတဲ့ ရံပုံေငြလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကုိ ထသြားခဲ့တယ္။ ဆရာဦးဝင္းခက္ေဘးမွာထိုင္ေနတာက ကုိေအာင္ပြင့္။


က်ြန္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။ ”ကုိပြင့္ေရာက္ေနျပီလား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင့္ေအာင္က ႏွင္ထုတ္လိုက္တာ မဟုတ္လား” လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ကုိပြင့္ကုိေျပာလိုက္တယ္။

ကုိေအာင္ပြင့္ျပံဳးျပီး ”ေမာင္ရင့္လိုေပါ့ကြာ” လို႔ ေလသံေအးေအးေလးနဲ႔ျပန္ေျပာတယ္”


မင္းတို႔က ဧရာဝတီသူပုန္ေတြေပါ့၊ ကုိေအာင္ပြင့္ကုိ မင္းတာဝန္ယူေပေတာ့၊ ကုိပြင့္က ျမတ္လိႈင္းတို႔ ရံုး အဖြဲ႔ကုိကူေပါ့၊ ဒါမွမနက္စာတနပ္ေတာ့စားရမွာ”

ဆရာဦးဝင္းခက္က ရီျပီး ေျပာတယ္။ ရံုးခ်ဳပ္မွာမနက္စာစား။ အလုပ္ေတြလုပ္၊ ညေနေရာက္ရင္ ကုိေအာင္ပြင့္၊ ကုိေအာင္ေဝးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ သုံးေယာက္သား ၃၃ လမ္းက ေလထန္ကုန္းကုိ ခ်ီတက္ ခဲ့တယ္။

ဒါကလည္း သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ကုိေအာင္ေဝးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကဧရာဝတီတိုင္းကုိ စည္းရံုးေရး ခရီးထြက္  ေတာ့ ဌာနခ်ဳပ္မွာ ကုိေအာင္ပြင့္တေယာက္ထဲ က်န္ေနခဲ့တယ္။တေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ေတာ့ မေနခ်င္ေတာ့ ဘူးထင္တယ္။ ကုိယမုံ၊ ကုိသာခ်ဳိတို႔ ကုိခင္လြန္းတို႔လုပ္ေနတဲ့ အိပ္မက္ဖူးမဂၢဇင္းအဖြဲ႔ဆီ ေရာက္သြား တယ္။

ကြ်န္ေတာ္ခရီးကျပန္လာတိုင္း ကုိပြင့္နဲ႔ ၃၃ လမ္းက ေလထန္ကုန္းမွာ ဆုံျဖစ္တယ္။ ေနာက္ အင္အယ္ဒီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဧရာဝတီတိုင္းပထမခရီးစဥ္၊ ပုသိမ္မွာ ကုိေအာင္ေဝး တို႔ အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ့ခရီးစဥ္ကအျပန္မွာ အင္းလ်ားကန္ အေရွ႕၊ ကန္လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ တေယာက္ထဲေနခဲ့ရတယ္။ ကုိေအာင္ေဝးအဖမ္းမခံရခင္က ကန္လမ္းမွာ ကုိေအာင္ေဝးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အတူေနခဲ့ရတယ္။

ကုိေအာင္ပြင့္နဲ႔အတူျပန္ေနျဖစ္တာက ၁၉၈၉ မွာေပါ့။ အစ္မႀကီး(ေဒၚ)စမ္းစမ္းႏြဲ႔ (သာယာဝတီ)က ေမာင္သာရဝတၳဳတိုဆုရတဲ့အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ကုိမင္းသစ္ျခံက်ယ္ႀကီးထဲမွာ ဧည့္ခံပြဲလုပ္ပါတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါတယ္။ စားရင္းေသာက္ရင္းနဲ႔ ကုိပြင့္က ကြ်န္ေတာ့္အနားမွာလာထိုင္ျပီးေျပာတယ္။

”ျမတ္လိႈင္း ေရ၊ ကုိယ္ညဖက္ေရာက္ရင္ ဟုိလူ႔ဆီလိုက္အိပ္ရမလား၊ ဒီလူ႔အိမ္လိုက္အိပ္ရ မလားနဲ႔ ညေနတိုင္း စိတ္ပူပန္ေနရတယ္၊အတည္တက်ျပန္အိပ္ရမယ့္အိပ္စရာေနရာေလးတခု လိုခ်င္တယ္ကြာ၊ အခုဟာက မျငိမ္းခ်မ္းဘူး”တဲ့။
ၿငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေလးေနခ်င္တဲ့ ကုိပြင့္ေျပာတာကုိ ကြ်န္ေတာ္ခံစားနားလည္လိုက္မိတယ္

ကုိပြင့္ကလည္း အားနာတတ္သူတေယာက္မဟုတ္လား။ ကြန္ေတာ္လည္းခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာလိုက္ တယ္။”ကြ်န္ေတာ့္အေဆာင္မွာလာေနေပါ့ကုိပြင့္ရာ၊ ကုိေအာင္ေဝးေနခဲ့တဲ့ ခုတင္လည္း ရွိတယ္၊ အိပ္ရာျခင္ေထာင္လည္း ရွိတယ္၊ ဘာမွအားနာစရာလည္းမလိုဘူး”

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနရာေပါင္းစုံမွာလိုက္အိပ္ဖူးတယ္ေလ။ ညေနေစာင္းရင္ဘယ္မွာအိပ္ရ မလဲလို႔ေတြးမိ မွာေၾကာက္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ကုိမင္းသစ္ျခံထဲမွာလည္း ညေပါင္း မ်ားစြာ အိပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ကုိမင္းႏြယ္စုိးအိမ္မွာလည္း လိုက္အိပ္ဖူးသလို၊ ကုိေဇာင္းထက္အိမ္မွာလည္း အိပ္ခဲ႔ဖူးေတာ့ အခု ကုိပြင့္ လို ခ်င္တဲ့အိပ္စရာေနရာေလးတေနရာဆိုတာကုိ ခံစားနားလည္နိုင္ခဲ့တယ္။

အဲဒီညမွာပဲ အစ္ကုိမင္းသစ္ျခံကအျပန္မွာ ကုိပြင့္ပါလာခဲ့တယ္။ မနက္ဖက္ဆို ကန္ လမ္းထိပ္က မုန္႔ဟင္း ခါးဆိုင္မွာ အတူစားေသာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္က တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းကုိ သြားတယ္။ ကုိပြင့္က ျမိဳ႕ထဲကုိ ခ်ီတက္တယ္။

ညဖက္ဆိုအေဆာင္မွာ ျပန္ဆုံျဖစ္ၾကတယ္။ ကုိပြင့္ျပန္ေရာက္ေနတာက မ်ားေသာအားျဖင့္ ေစာပါတယ္။ ညတိုင္းကြ်န္ေတာ္အတြက္ ဘီအီးတပုိင္း ဝယ္လာေပးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေပါင္မုန္႔တစ္လုံးဝယ္လာတယ္။

ဘီအီးနဲ႔ခပ္ေပါေပါေပါင္မုန္႔ကုိျမည္းတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေအးခ်မ္း ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ကာလေလးေတြလို႔ ဆိုရမွာပါ။ တခါတရံမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမၻာေလးကုိ အေႏွာင့္ အယွက္ေတြ ယူလာတတ္တာတခုပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္က ကုိပြင့္က ဗိုလ္ႀကီး(ေမာင္သင္းခိုင္)နဲ႔တြဲတယ္ေလ။ ဗိုလ္ႀကီးနဲ႔အတူ ကုိေခ်ာ (ေမာင္ေခ်ာႏြယ္)၊ ကုိေျမႀကီး(ေျမခ်စ္သူ)တို႔ အေဆာင္ကုိလိုက္လာတတ္တယ္။ ကုိေခ်ာနဲ႔ ကုိေျမႀကီးတို႔က ေအးေအးေဆးေဆးပါ။ စကားေျပာရင္လည္း ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။

ဗိုလ္ႀကီးကေတာ့ မေအးေဆးဘူးေလ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔က ကုိမင္းသစ္ျခံထဲမွာ တျခင္ေထာင္ထဲ အၾကာႀကီး အိပ္ခဲ့ဖူးေတာ့ ဗိုလ္ႀကီးအေၾကာင္းကုိ သိေနတယ္။ ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာၾကတဲ့ အခါမွာေတာ့ အားပါပါေ ေျပာတတ္တာအေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ တခါတခါ ဂ်ီက်တတ္တယ္ေလ။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ကုိပြင့္က အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ေပၚေခၚသြားရေတာ့တာပဲ။အေဆာင္ေအာက္ထပ္မွာက ပုိင္ရွင္ေတြရွိတယ္ေလ။ ကုိပြင့္က အရမ္းသိတတ္၊ အားနာတတ္ တယ္မဟုတ္လား

အင္အယ္ဒီမွာမွတ္တမ္းလႊာအယ္ဒီတာအျဖစ္ ကုိပိန္ပိန္နဲ႔တြဲျပီးတာဝန္ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ မွတ္ တမ္းလႊာထြက္တဲ့ေန႔ဆို မွတ္တမ္းလႊာ ၁၀ ေစာင္ ကုိပြင့္အတြက္ ယူလာေပးရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က မွတ္တမ္းလႊာကုိ ရံုးခ်ဳပ္ကျဖန္႔ခ်ိတာႏွစ္က်ပ္ျပားေလးဆယ္။

လက္ေပြ႔သမားေတြက ငါးက်ပ္နဲ႔ေရာင္းၾကပါတယ္။
”ကုိရင္ရယ္ ငါတို႔ကဗ်ာဆရာေတြမွာ မွတ္တမ္းလႊာဖတ္ခ်င္ေပမယ့္ ငါးက်ပ္က မတတ္နိုင္ဘူးကြာ၊ ကုိရင္ယူလာတဲ့မွတ္တမ္းလႊာဆယ္ေစာင္ကုိ ၃၃ လမ္းမွာ အလုအယက္ပဲ။ ဒီထက္ပုိရ ရင္ ေကာင္းမွာ” လို႔ ကုိပြင့္ကေျပာတာသတိရေနေသးတယ္။

အဲဒီမွတ္တမ္းလႊာအယ္ဒီတာလုပ္လို႔စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ကုိပြင့္ေနတဲ့ အေဆာင္ကုိ ညဘက္ႀကီးစစ္ကားႏွစ္စီးနဲ႔ဝုိင္းထားျပီးဖမ္းတာကုိခံလိုက္ရတယ္။

ကြ်န္ေတာ့္ကုိဖမ္းသြားျပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ကန္လမ္းအေဆာင္ကုိ ကုိပြင့္ျပန္မအိပ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီညက အေဆာင္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ကုိပြင့္ဟာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးစိတ္ထိခိုက္သြားပုံရတယ္။

ကုိပြင့္က တီအမ္တီဆိုတဲ့ ဗီဒီယုိဂ်ာနယ္လုပ္ေနတယ္။ ကုိေဇာင္းထက္ရဲ႕ညီ အာနိုးက ရိုက္ကူးေရးကုိ တာဝန္ယူျပီး ကုိပြင့္က တည္းျဖတ္ေရးကုိတာဝန္ယူတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဖမ္းသြား ၿပီးေတာ့ ကုိပြင့္က ဘားလမ္းကတီအမ္တီမွာပဲ ေနေတာ့တယ္။ တီအမ္တီ ကုမၸဏီပုိင္တဲ့ ဘားလမ္းတိုက္ႀကီးက ႀကီးက်ယ္ တယ္ထင္ျပီး ကုိပြင့္က မေနခ်င္ခဲ့တာ။

ကန္လမ္းအေဆာင္ေလးက ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္လို႔ ကုိပြင့္ခဏခဏေျပာတယ္။
ညဖက္အေဆာင္ျပန္ေရာက္ရင္ အေဆာင္ကလူေတြနဲ႔စစ္တုရင္(Chest)ထိုးေနတတ္တယ္။ ကုိေအာင္ပြင့္နဲ႔ကြ်န္ေတာ္က အတူေနတာၾကာေပမယ့္ တခါမွအျငင္းအခုန္မလုပ္ဖူးဘူး။


ဒါေပမဲ့ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာျပီးရင္ ကဗ်ာေလာကေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ ဗိုလ္ႀကီး (ေမာင္သင္း ခိုင္) ပဲ ရွိတာေပါ့ကြာလို႔ ကုိပြင့္ေျပာတာကုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ျငင္းဖူးတယ္။ ကုိပြင့္စိတ္ထဲမွာ တကယ္ယုံၾကည္ေနတာ ပါ။ ကြ်န္ေတာ္က ဆရာဒဂုန္တာရာဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကဗ်ာဆရာလို႔ ကြ်န္ေတာ္အေနနဲ႔ယုံထားတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာျပီးရင္ ကုိေအာင္ပြင့္ပဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ကလည္း တကယ့္ကုိယုံၾကည္ခဲ့တာပါ။ ကုိပြင့္အေမက ျပည္တြင္းစစ္မွာေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့တယ္၊  ေမာင္ေအာင္ပြင့္ဆိုတာ နာမယ္အရင္းပါ။

ဒီနာမယ္ရင္းနဲ႔ကဗ်ာေတြေရးေနတာ တကယ္လို႔ကုိပြင့္ရဲ႕အေမရွိေနေသးရင္သိရေအာင္ဆိုျပီး ခဏခဏ ေျပာျပဖူးပါတယ္။ ေျပာျပတဲ့အခါတိုင္းလည္း ျမန္မာျပည္ႀကီးစစ္ပြဲေတြ ၿပီးေစခ်င္လွၿပီ။ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားအားလုံး ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ျပီလို႔ တမ္းတမ္းတတေျပာေနတတ္တာပါ။

ကုိပြင့္ကခံစားခ်က္နူးညံ့တယ္။ စကားေျပာရင္လည္း သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ညင္ညင္သာသာ ေျပာတတ္တယ္။ သူမ်ားအေပၚမနာလိုဝန္တိုစိတ္မရွိတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ ႂကြားဝါလိုစိတ္လည္း အလ်ဥ္းမရွိပါဘူး။ တကယ့္ကုိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကဗ်ာဆရာပီသပါတယ္။

ကုိပြင့္ရဲ႕သားနဲ႔သမီးကုိ ေမာင္ႀကီးျငိမ္းခ်မ္းနဲ ႔လုံမျငိမ္းခ်မ္းဆိုျပီး နာမယ္ေပးတာကုိ ၾကည့္ရင္ သိနိုင္ပါတယ္။
ကုိပြင့္က အိမ္အရမ္းလြမ္းတယ္လို႔ေျပာတတ္တယ္။ သူ႔သမီးကုိလြမ္းရင္ မ်က္ရည္က် တတ္တယ္။ တခုခုကုိျမင္ေတြ႔လို႔ခံစားတတ္မႈဟာ နူးနူးညံ႔ညံ႔ေလး။ သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ေလးပါ။

သိပ္မၾကာခင္က ကုိပြင့္အေၾကာင္းကုိ နိုင္ငံတကာျငိမ္းခ်မ္းေရးကဗ်ာဆရာတေယာက္ဆိုျပီး ရုပ္ရွင္ရိုက္ တာျပသြားပါတယ္။ ဒီလိုျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ အသက္ထက္ေတာင္လိုလားတဲ့ ကဗ်ာ ဆရာတေယာက္က ျမန္မာျပည္မွာေထာင္ခဏခဏက်ေနတာကုိေတာ့ အံ႔ၾသမယ္ဆိုရင္ အံ႔ၾသစရာျဖစ္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ အေနနဲ႔ေတာ့မအံ့ၾသေတာ့ပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ေထာင္က်ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမင္းျခံေထာင္ကုိအပုိ႔ခံလိုက္ရေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္က တစ္ႏွစ္ ေလာက္မွာမွ တေခါေလာက္ပဲ ေထာင္ဝင္စာလာေတြ႔နိုင္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ ရွိေနေသးတဲ့ကုိပြင့္က တစ္လတခါ လူၾကံဳနဲ႔ေငြပုိ႔ေပးခဲ့တယ္။ အခုျပန္စဥ္းစားရင္ အလြန္ ေက်းဇူး တင္စရာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ျမင္းျခံေထာင္ထဲကေန သတင္းၾကားလိုက္ရတယ္။
ကုိပြင့္အဖမ္းခံလိုက္ရျပီတဲ့။

အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ဟာကုိပြင့္နဲ႔ျပန္မဆုံေတာ့တာပါ။ ေနာက္ပုိင္းကြ်န္ေတာ္ ကလည္း စာေပနယ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းကုိေရာက္သြားခဲ့တယ္။ မလွမ္းမကမ္းဆိုေပ မယ့္လည္း စာေပနယ္ကုိေျခဦး လုံးလုံးမလွည့္နိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ဇာတ္ညႊန္းေရးသူ တေယာက္ဘဝမွာ လုံးလုံး နစ္ျမဳပ္သြားခဲ့ရတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ စာေပနယ္ဖက္ကုိျပန္မလွည့္နိုင္ခဲ႔ေပမယ့္ ၂၀၁၂ မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး နိုဗယ္ဆုရတဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေျမာက္ေန႔အခမ္းအနားက ေနစျပီး နိုင္ငံေရးနယ္ကုိျပန္ေျခလွမ္းခ့ဲတယ္။

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနိုဘယ္ဆုရွင္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ဆႏၵျပခဲ့လို႔ ကြ်န္ေတာ္ေထာင္ (၁၀)ႏွစ္က်ခဲ့ရတာပါ။ ရွစ္ေလးလုံးေငြရတုမဂၢဇင္းထုတ္ဖို႔ အယ္ဒီတာအဖြဲ႔မွာ တာဝန္ယူေတာ့ ဘယ္သူေတြ ဆီက စာမူေတြေတာင္းမလဲဆိုၿပီးညိႇႏိႈင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ကဗ်ာဆရာထဲက ကုိေအာင္ပြင့္တေယာက္ထဲဆီက ေတာင္းဖို႔ဆုံးျဖတ္နိုင္ခဲ့တယ္။

ကုိျပည္ေသြးနိုင္က ကုိေအာင္ပြင့္ကဗ်ာေတာင္းဖို႔သူ႔မွာ Email ရွိတယ္ဆိုျပီး တာဝန္ယူလိုက္တယ္။ ဒါေလာက္နဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္အေနနဲ႔ ကုိပြင့္အေပၚမွာတာဝန္ေက်ျပီလို႔ မထင္ခဲ့ပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူေနခဲ့လုိ႔မဟုတ္ပဲ၊ ဒီစာေပနယ္မွာကြ်န္ေတာ့္အတြက္အစဥ္အျမဲခ်စ္ေနမယ့္ ကဗ်ာဆရာ အစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ရွိေနပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေအာင္ေဝးနဲ႔ ေမာင္ေအာင္ပြင့္ပါ။

ကုိေအာင္ေဝးကေတာ့ နိုင္ငံေရးအစဥ္တက္ႂကြတဲ့ကဗ်ာဆရာျဖစ္သလို ေမာင္ေအာင္ပြင့္ကေတာ့ အစဥ္ အျမဲၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိလိုလားတဲ့ကဗ်ာဆရာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မေသေသးခင္မွာ ဆုံေတြ႔နိုင္မယ္ဆိုရင္ ျပန္ဆုံေတြ႔ခ်င္ပါတယ္။

ျမတ္လိႈင္း
(Dailly Eleven Journal, Sept 6,2017) 
0