ေမာင္ေမာင္စုိး ● အသစ္ျမင္ ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး - အပိုင္း ၁

ေမာင္ေမာင္စုိး ● အသစ္ျမင္ ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး - အပိုင္း ၁
(ျမန္မာျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ သုံးသပ္ခ်က္)
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၄၊ ၂၀၁၇

● ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၏ အလြဲမ်ား
၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီၿပိဳကြဲၿပီးေနာက္ ေပၚထြက္လာခ့ဲေသာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မူလရွိၿပီးေသာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ နဝတသည္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲ ေရးႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုသည္ကို တည္ေဆာက္ထားနိုင္ခ့ဲသည္။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြင္းမွစ၍ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္အထိ ကခ်င္ျပည္နယ္ႏွင့္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း အလယ္ပိုင္းတုိ႔တြင္ အဓိကအားျဖင့္ အပစ္ရပ္ထားနိုင္ခ့ဲသည္။ ထိုကာလမ်ားတြင္ စစ္မက္သည္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းႏွင့္ ကရင္ျပည္နယ္တုိ႔တြင္သာ ျဖစ္ပြားခ့ဲသည္။

ထိုစဥ္ကာလက အပစ္ရပ္ေရး ကတိကဝတ္မ်ားတြင္ ပါဝင္သည့္ အခ်က္တခ်က္မွာ လက္ရွိကာလတြင္ အပစ္အခတ္ရပ္ထားၿပီး စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလြန္ေျမာက္၍ အရပ္သားအစိုးရေပၚေပါက္လာခ်ိန္တြင္ နိုင္ငံေရးျပႆနာကို ေဆြးေႏြးေျဖရွင္းေရးျဖစ္ခ့ဲသည္။ သုိ႔ေသာ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒေရးဆြဲျပဌာန္းၿပီး ၂၀၀၉ ခုႏွစ္တြင္ ထိုအေျခအေနသည္ ေျပာင္းလဲသြားခ့ဲသည္။ အပစ္ ရပ္ထားေသာ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား နယ္ျခားေစာင့္တပ္ Boder Guard Force BGF ဖြဲ႕စည္းရန္၊ အတြင္းပိုင္းရွိအဖြဲ႕အ ခ်ဳိ႕အား ျပည္သူ႔စစ္ဖြဲ႕စည္းရန္ နအဖကေတာင္းဆိုလာခ့ဲၿပီး ယင္းသုိ႔ဖြဲ႕စည္းရန္အတြက္ အခ်ိန္သတ္မွတ္၍ ရာဇသံေပးမႈ ျပဳ လုပ္လာခ့ဲသည္။

ဤသုိ႔ျပဳလုပ္ခ့ဲျခင္းေၾကာင့္ နအဖအတြက္ တစုံတရာ ရည္မွန္းခ်က္ေပါက္ေျမာက္ခ့ဲသည္ကိုလည္း ေတြ႕ခ့ဲရသည္။ ကခ်င္ ျပည္နယ္ ပန္ဝါအေျခစိုက္ ဇခုံတိန္႔ယင္းဦးစီး NDAK သည္ BGF အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ကယားျပည္နယ္မွ ဦးထြန္းေက်ာ္ဦးစီး ကလလတသည္ BGF အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ကရင္ျပည္နယ္မွေစာခ်စ္သူဦးစီး DKBA အင္အားအခ်ဳိ႕သည္ BGF အျဖစ္လည္း ေကာင္း ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းခ့ဲသည္။ ထို႔ျပင္ ရွမ္းျပည္နယ္ ေကာင္းခါးအေျခစိုက္ မထုေနာ္ဦးစီး KDA သည္ ေကာင္းခါး ပသစ အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ SSPP/SSA မွ အင္အားအခ်ဳိ႕ကြဲထြက္ၿပီး တပ္မဟာ ၃ သည္ စိန္ေက်ာ့ ပသစအျဖစ္လည္းေကာင္း တပ္မဟာ ၇ သည္ ကာလိပသစအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ကယားျပည္နယ္မွ ဦးသန္းစိုးနိုင္ဦးစီး ကယန္းျပည္သစ္ပါတီသည္ ပသစအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဦးေအာင္ခမ္းထီဦးစီး PNO အဖြဲ႕အား ပအို႔ဝ္ ပသစအျဖစ္လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းနိုင္ခ့ဲ သည္ကို ေတြ႕ရသည္။

BGF ဖြဲ႕စည္းေရးကို ျငင္းဆန္သည့္ ဖုန္ၾကားစင္းေခါင္းေဆာင္သည့္ ကိုးကန့္ MNDAA အဖြဲ႕အား အင္အားသုံးဖိအားေပးဖယ္ရွားခ့ဲၿပီး ၎အဖြဲ႕မွကြဲထြက္၍ လာေရာက္ပူးေပါင္းသည့္ ပယ္ေစာက္ခ်ိန္၊ ေဝစမ္းတုိ႔အဖြဲ႕အား ကိုးကန္႔ BGF အျဖစ္လည္း ေကာင္း ဖြဲ႕စည္းေပးနိုင္ခ့ဲသည္။ ထိုျဖစ္စဥ္၌ တိုက္ပြဲအခ်ဳိ႕ျဖစ္ပြားၿပီး ကိုးကန္႔သားလူဦးေရေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ေဒသကိုစြန္႔ခြာ ထြက္ေျပးခ့ဲရသည္။

ဤျဖစ္စဥ္တြင္ အင္အားနည္းပါးသည့္ အဖြဲ႕အခ်ဳိ႕ႏွင့္ နိုင္ငံေရး စစ္ေရး အၾကပ္အတည္းရွိသည့္ အဖြဲ႕အခ်ဳိ႕အား သိမ္းသြင္းနိုင္ ခ့ဲသက့ဲသုိ႔ SSPP/SSA ႏွင့္ DKBA တုိ႔အားသေဘာထားကြဲ အင္အားမ်ားကြဲေစခ့ဲသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ အင္အား ေတာင့္တင္းေသာ သုိ႔မဟုတ္ နိုင္ငံေရး စစ္ေရးအရ ေတာင့္ခံႏိုင္ေသာ အဖြဲ႕မ်ားကို သိမ္းသြင္းနိုင္ခ့ဲျခင္းမရွိေပ။ ထ႔ိုျပင္ ထိုအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ယုံၾကည္မႈပ်က္ျပားၿပီး စစ္ေရးတင္းမာမႈမ်ားစတင္ခ့ဲေပေတာ့သည္။

အကယ္၍သာ အဆိုပါ BGF ျပႆနာမေပၚဘဲ အရပ္သားအစိုးရ (ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ) လက္ထက္ေရာက္မွ မူလကတိကဝတ္ မ်ားအတိုင္း နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ ျပဳလုပ္ပါက စစ္ပြဲမ်ားကို ေရွာင္ရွားနိုင္ရံုသာမက ယုံၾကည္မႈႏွင့္ နားလည္မႈကို ပိုမိုတည္ ေဆာက္နိုင္ၿပီး သေဘာတူညီခ်က္မ်ား ပိုမိုရရွိေစနိုင္မည္ဟု ဆိုရမည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ BGF ႏွင့္ ပသစ အသြင္ေျပာင္း ေရးအတြက္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားကို ဖိအားေပးခ့ဲျခင္းသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္အတြက္ဆိုလ်င္ ပထ မဆုံးအလြဲဟု ဆိုရပါမည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္မွ စတင္ခ့ဲေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္သည္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္တြင္ တစုံတရာ သေဘာတူညီမႈဝါ အေျခခံသေဘာတူညီမႈ ရရွိလာသည္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ဆံုးသေဘာ တူညီခ်က္ ရယူခါ နီးတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားဖက္မွ ေဆြးေႏြးသည့္ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ NCCT အစား SD ကို အစားထိုးလိုက္ၿပီးေနာက္ ေဆြး ေႏြးပြဲသည္ တစုံတရာထစ္ေငါ့သြားၿပီး သေဘာတူညီခ်က္မ်ား၌ ေၾကလည္မႈရရန္ အေျခအေန တစုံတရာႂကြင္းက်န္သည္ဟု ယူဆရေပသည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း MPC ႏွင့္ SD သေဘာတူညီမႈရရွိခ့ဲျပီဟု ဆိုခ့ဲၿပီးေနာက္ NCA လက္မွတ္ေရးထိုးေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ သမတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ UNFCထိပ္သီး ပါတီ ၅ ခု (KIO/SSPP/KNU/KNPP/NMSP) တုိ႔မွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ စက္တင္ ဘာလ ၉ ရက္ေန႔တြင္ ေတြ႕ဆံုခ့ဲၾကသည္။ ထိုေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ေဆြးေႏြးသည့္ အဓိကအေၾကာင္းအရာမွာ NCA ပါအခ်က္ အလက္မ်ားမဟုတ္ဘဲ NCA လက္မွတ္ထိုးရာတြင္ အားလုံးပါဝင္ေရးျပသနာျဖစ္ေနခ့ဲသည္။ အဓိကအားျဖင့္ NCA လက္မွတ္ ထိုးရာတြင္ TNLA/MNDAA/AA အဖြဲ႕ ၃ ဖြဲ႕ပါဝင္ေရးအား UNFC ကေတာင္းဆိုၿပီး အစိုးရႏွင့္ တပ္မေတာ္ဘက္မွ လက္မခံ ခ့ဲေပ။

ထိုအေျခခံေပၚမွ UNFC သည္လည္း သေဘာထားကြဲသည္။ NCA လက္ မွတ္ထိုးၿပီး အားလုံးပါဝင္ေရးကို ဆက္လက္ေဆာင္ ရြက္မည္ဟူေသာ အဖြဲ႕ မ်ားႏွင့္အားလုံးပါဝင္မွ NCA လက္မွတ္ထိုးမည္ဟူေသာ အဖြဲ႕မ်ား သေဘာထားကြဲလြဲၾကသည္။ သုိ႔ႏွင့္ KNU အပါ အဖြဲ႕ ၈ ဖြဲ႕က လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး KIO ေခါင္းေဆာင္သည့္ UNFC ၇ ဖြဲ႕ႏွင့္ TNLA/MNDAA/AA အဖြဲ႕ ၃ ဖြဲ႕ စုစုေပါင္း ၁၀ ဖြဲ႕က NCA လက္မွတ္ေရးထိုးရာတြင္ မပါဝင္ခ့ဲေပ။ ဤေနရာတြင္ မတူေသာအျမင္မ်ားအရ NCA ထိုးၿပီး အားလုံးပါဝင္ေရး ႀကိဳးစားသင့္သည္ သုိ႔ုမဟုတ္ အားလုံးပါဝင္မွ NCA လက္မွတ္ထိုးသင့္သည္ဆိုသည္တုိ႔မွာ ဝိဝါဒကြဲျပားမႈ ဟုဆိုနိုင္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕ရလဒ္မွာ မ်ားစြာကြာျခားသည္။

အကယ္၍သာ သမတဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္က အဆိုပါ ၃ ဖြဲ႕ ကိုသာ NCA လက္မွတ္ထိုးခြင့္ျပဳ ခ့ဲပါက လက္ရွိ NCA ထိုးထားေသာ အဖြဲ႕ ၈ဖြဲ႕အျပင္ UNFC ၇ ဖြဲ႕ႏွင့္ အဆိုပါ ၃ ဖြဲ႕ စုစုေပါင္း ၁၈ ဖြဲ႕သည္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ေအာက္တိုဘာ ၁၅ ရက္က NCA လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထိုသုိ႔ဆိုပါက NCA လက္မွတ္မထိုးေသးေသာအဖြဲ႕မ်ားအျဖစ္ UWSA/NDAA မိုင္းလားႏွင့္ NSCN (K) အဖြဲ႕ ၃ ဖြဲ႕သာက်န္ေပမည္။ NSCN (K) နာဂ အဖြဲ႕သည္ျမန္မာအစိုးရအား ဦးတည္တိုက္ခိုက္ေနျခင္း မရွိဘဲ အိႏၵိယအစိုးရႏွင့္သာလက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡျဖစ္ပြားေနရာ သီးျခားျပသနာအျဖစ္ စဥ္းစားလုပ္ကိုင္၍ ရသည္။ ျငိမ္းခ်မ္း ေရးေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္စဥ္မွ ဖယ္ထား၍ရသည္။ အလားတူပင္ UWSA ႏွင့္ NDAA မိုင္းလားတုိ႔မွာ သူ႔နယ္ေျမ သူ႔တပ္ႏွင့္ရွိေနၿပီး တပ္မေတာ္ႏွင့္ နယ္ေျမအခ်င္းပြားမႈႏွင့္တိုက္ပြဲမ်ားမရွိ။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားတြင္ သီးျခားပုံစံရွိေနသည္ ျဖစ္ရာ ၎အဖြဲ႕ ၂ ဖြဲ႕အား အတင္းအၾကပ္ NCA ထိုးခိုင္းစရာမလိုဘဲ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ၏ထူးျခားခ်က္ႏွင့္ အညီ သီးျခားေျဖရွင္းနိုင္သည္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ မည္သုိ႔ျဖစ္ေစ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္က TNLA/MNDAA/AA ၃ ဖြဲ႕သာNCA ထိုးခြင့္ျပဳခ့ဲပါက အဖြဲ႕ ၁၈ ဖြဲ႕ လက္မွတ္ထိုးၿပီးျဖစ္ မည္။ စစ္ပြဲမ်ားအားလုံးမရပ္တန္႔ေတာင္မွ စစ္ပြဲႀကီးမ်ား ေလ်ာ့ခ်နိုင္မည္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ လမ္းစပြင့္မည္ဟု ဆိုနိုင္ မည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ အဆိုပါ ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕အား NCA တြင္ လက္မခံခ့ဲျခင္းသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ဒုတိယအလြဲဟု ဆို နိုင္ပါသည္။ ထိုအလြဲသည္ ၂၀၁၇ အထိ သက္ေရာက္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ေလ့လာသူအျဖစ္ ပါ ဝင္ေနေသာ တ႐ုတ္တုိ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ထဲထဲဝင္ဝင္ပါဝင္လာျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ေျမာက္ပိုင္းမဟာမိတ္ ၇ ဖြဲ႕ေပၚလာျခင္းသည္လည္းေကာင္း ထိုလြဲေခ်ာ္မႈမွဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားလာခ့ဲေသာ အက်ဳိဆက္ဟု ဆိုနိုင္သည္။

မိမိတုိ႔အေနႏွင့္ ၿပီးခ့ဲေသာ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ျပန္လည္သုံးသပ္ျခင္းသည္ တရားခံရွာလို၍ မဟုတ္ေပ။ အလြဲမ်ားကို မည္သုိ႔ျပန္လည္တည့္မတ္မည္နည္းဆိုသည့္ လမ္းစရွာေဖြရန္သာ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ ၿပီးခ့ဲေသာျဖစ္စဥ္မ်ားမွေတြ႕ရသည္မွာ ေျမျပင္ျဖစ္စဥ္အရဆိုလ်င္ ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕ ပါဝင္ေရးသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ ငန္းစဥ္တြင္ အခရာက်ခ့ဲကို ေတြ႕ရသည္။ မူဝါဒပိုင္းအရဆိုလ်င္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႕ျပႆနာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ျပႆနာအား ဖိအားေပး၍ မိမိလိုခ်င္ေသာပုံစံရရွိရန္ ဖန္တီးျခင္းသည္ တစိတ္တပိုင္းအရ ရည္မွန္းခ်က္ေပါက္ေျမာက္ခ့ဲ သည္ဟု ဆိုနိုင္ေသာ္လည္း တခုလုံးအရ အမ်ားစုအရ ျပႆနာမေျဖရွင္းနိုင္ဟု ဆိုရပါမည္။
ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ႏွင့္ NCA လက္မွတ္မထိုးသူမ်ား
၂၀၁၅ ေအာက္တိုဘာ ၁၅ ရက္ NCA လက္မွတ္ထိုးရာတြင္ မပါဝင္ခ့ဲသာ KIO ေခါင္းေဆာင္သည့္ UNFC အဖြဲ႕ဝင္ ၇ ဖြဲ႕၊ NCA လက္မွတ္ထိုးရာတြင္ပါဝင္ရန္ ျငင္းဆန္ခံထားရသည့္ ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕ႏွင့္ NCA လက္မွတ္ထိုးရန္မလိုဟု ျငင္းဆန္ ေနေသာ UWSA ႏွင့္ NDAA မိုင္းလား ၂ ဖြဲ႕စသည့္ ပုံစံမတူကြဲျပားေနသည့္ စုစုေပါင္း အဖြဲ႕ ၁၂ ဖြဲ႕သည္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ NLD အစိုးရတက္လာၿပီးေနာက္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္အတြက္ ေျဖရွင္းရမည့္ ျပသနာတခုအျဖစ္တည္ရွိသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္အစိုးရတက္လာၿပီးေနာက္ NRPC၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္စသည့္ အင္စတီက်ဴရွင္းမ်ား ဖြဲ႕စည္းၿပီး ပထမအျကိမ္ ၂၁ ပင္လုံညီလာခံကို ေခၚဆိုသည္အထိ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးျဖစ္စဥ္အတြင္း အစိုးရသစ္ႏွင့္အတူ အေျပာင္းအလဲတခုကို ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲၾကသည္။ ပထမအႀကိမ္ ၂၁ ပင္လုံအဖြင့္တြင္ NCA ထီးရိပ္ေအာက္မွ သြားမည္ဆိုေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္၏ ေျပာဆိုခ်က္ေနာက္ပိုင္းတြင္ အစိုးသစ္ႏွင့္အတူ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အေျပာင္းအလဲမပါေျကာင္း စတင္သေဘာေပါက္ခ့ဲျကရသည္။

နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲတြင္ က်န္ေသးအဖြဲ႕မ်ားပါလာရန္ NCA လက္မွတ္ထိုးရန္ လိုအပ္သည္ဆိုသည့္ မူေဘာင္သတ္မွတ္ ခ်က္ေအာက္တြင္ က်န္အဖြဲ႕၁၂ ဖြဲ႕အတြက္ NCA လက္မွတ္ထိုးေရးသည္ ေရွ႕တန္းေရာက္သည့္ျပႆနာျဖစ္လာခ့ဲသည္။ NLD အစိုးရတက္လာၿပီးေနာက္ ေျဖရွင္းရမည့္ ျပသနာလည္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ NCA မူေဘာင္အတိုင္းသြားမည္ဆိုေသာ္လည္း ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕အား NCA ထိုးရာတြင္ ပါဝင္ခြင့္ျပဳမည္ မျပဳမည္ဆိုသည္မွာ ယေန႔တိုင္ ရွင္းလင္းမႈမရွိေပ။ UWSA ႏွင့္ NDAA မိုင္းလားကေတာ့ သူတုိ႔အေနႏွင့္ NCA ထိုးရန္ မလိုအပ္ဟု အစဥ္တစိုက္ ျငင္းဆိုခ့ဲၾကသည္။ UNFC အဖြဲ႕ဝင္မ်ားကို NCA လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းသြားမည္ဟုဆိုေသာ္ NCA အားျဖည့္စြက္ျပင္ဆင္ရန္ အခ်က္ ၉ ခ်က္တင္ျပလာခ့ဲသည္။ ထိုအ ခ်က္မ်ားထဲတြင္တျပည္္လုံးအပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးႏွင့္ နိုင္ငံတကာအကဲခတ္မ်ားေစာင့္ၾကည့္ေရးသည္ အေရးပါခ့ဲသည္။

NCA လက္မွတ္မထိုးသူမ်ားသည္ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ ပါဝင္နိုင္ျခင္းမရွိေပ။ ခြၽင္းခ်က္အေနႏွင့္ ပထမအႀကိမ္ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံတြင္ NCA လက္မွတ္မထိုးေသးသည့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားအပါတိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ားသည္ (TNLA/MNDAA/AA အဖြဲ႕ ၃ ဖြဲ႕မွအပ) မိမိတုိ႔အဖြဲ႕အသီးသီး၏ အျမင္မ်ားကို တင္ျပခြင့္ရခ့ဲၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထို ညီလာခံတြင္ တက္ေရာက္ အဖြဲ႕အသီးသီးမွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား ညီလာခံကိုယ္စားလွယ္ဟုမသံုးဘဲ ညီလာခံတက္ေရာက္သူမ်ား ဟု သာ သုံးစြဲသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

NLD အစိုးရအေနႏွင့္ NCA ထီးရိပ္ေအာက္မွသြားမည္ဆိုေသာ္လည္း ၎အစိုးရသက္တမ္း ၁ ႏွစ္ခန္႔အတြင္း NCA လက္ မွတ္မထိုးေသးသူမ်ားအား NCA ထိုးေရး စည္းရံုးေဆြးေႏြးမႈမွာ ေအာင္ျမင္မႈ မရရွိခ့ဲေပ။ UWSA ႏွင့္ NDAA မိုင္းလားတုိ႔မွာ ၎တုိ႔ အေနႏွင့္ NCA ထိုးရန္ မလိုအပ္ဟု ရပ္တည္ခ့ဲၾကသည္။ NRPC ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္တုိ႔မွ ေဆြးေႏြးခ့ဲေသာ္လည္း ၎တုိ႔သေဘာထားအား မေျပာင္းလဲနိုင္ခ့ဲေပ။

TNLA/MNDAA/AA ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕အား ပထမအႀကိမ္ ၂၁ ရာစု ပင္လုံမတိုင္မီက ျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္က မိုင္းလား၌ တႀကိမ္ေဆြးေႏြးခ့ဲသည္။ ထိုအျကိမ္ေဆြးေႏြးမႈတြင္ ေတြ႕ရသည့္ထူးျခားခ်က္မွာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေဆြးေႏြးျခင္းမဟုတ္ေပ။ ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕မွ ေၾကညာခ်က္တေစာင္ ထုတ္ျပန္ေရးျဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရသည္။ တပ္မေတာ္ဖက္မွ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ အတြင္း သေဘာထား ေဖၚျပခ့ဲသည့္ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕ႏွင့္ KIA တပ္မဟာ ၄ တုိ႔ လက္နက္စြန့္ရမည္ဆိုသည့္ အခ်က္အစား ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕ အေနႏွင့္ လက္ နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကို စြန့္လႊတ္မည္ဟူေသာေျကညာခ်က္ကို ထုတ္ျပန္ရန္ ေတာင္း ဆိုခ့ဲသည္။ ထိုသုိ႔ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ျပန္ပါက ပထမအႀကိမ္၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံ တက္ခြင့္ျပဳမည္ဟု ဆိုခ့ဲသည္။ ေျမာက္ ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕ကေတာ့ ေဆြးေႏြးညိႇႏႈိင္း၍ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡကို ေျဖရွင္းသြားမည္ဟု ေျကညာခ်က္ထုတ္ျပန္ခ့ဲၿပီးေနာက္ ေဆြးေႏြးညိႏႈိင္းမႈ ပ်က္ျပားသြားခ့ဲသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အဆိုပါ ေျမာက္ပိုင္း ၃ ဖြဲ႕ႏွင့္ ထပ္မံေတြ႕ဆံုညိႏႈိင္းႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ ေပ။

KIO ေခါင္းေဆာင္ေသာ UNFC အဖြဲ႕ ၇ ဖြဲ႕ ကိုယ္စားလည္မ်ားႏွင့္မူ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္တုိ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈမ်ားရွိခ့ဲ သည္။ ညိႏႈိင္းမႈမ်ားရွိခ့ဲသည္။ မူအရသေဘာတူသည္ဟူသည့္ ေျပာဆိုမႈမ်ား ထုတ္ျပန္မႈမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႕က်သည့္ သေဘာတူညီမႈေတာ့ ရရွိျခင္းမရွိေပ။ ခ်ဳပ္၍ဆိုလ်င္ NLD အစိုးရတက္လာၿပီးေနာက္ NCA ထီးရိပ္အတိုင္းသြားမည္ဟုဆိုခ့ဲေသာ္လည္း NLD အစိုးရသက္တမ္း ၁ ႏွစ္ေက်ာ္သည္အထိ NCA လက္မွတ္ထိုးသည့္ အဖြဲ႕ တိုးလာျခင္း မရွိ။ NCA လက္မွတ္မထိုးေသးသည့္တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ား၏အင္အားမွာ စုစုေပါင္းတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အင္အား၏ ၈၀ % ခန္႔ရွိေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္သည္လည္း ျပည့္စုံျခင္းမရွိနိုင္ေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း NCA အား၎ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္အားလည္းေကာင္း၊ ျပန္လည္သုံးသပ္ရန္ (review) လုပ္ရန္ လို အပ္သည္ဟုဆိုလာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ NCAသည္ dead lock ျဖစ္ေနျပီေလာ ေမးခြန္းထုတ္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္ NCA မထိုးေသးသူမ်ား မပါဝင္နိုင္ေသးျခင္းသည္ NCA ထိုးၿပီးေသာ အဖြဲ႕မ်ားအတြက္လည္း အခက္အခဲျဖစ္ေနသည္။ NCA ထိုးၿပီးေသာအဖြဲ႕မ်ားအေနႏွင့္လည္း နိုင္ငံေရးအရေရွ႕ဆက္ရန္ NCA မထိုးေသးေသာ အဖြဲ႕ မ်ားပါဝင္ရန္လိုအပ္ေနသည္။ KNU ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္လည္း က်န္ေသာအဖြဲ႕မ်ားပါဝင္နိုင္ေရးအတြက္ အျကိမ္ျကိမ္ေျပာ ဆိုခ့ဲၾကၿပီး NCA လက္မွတ္ထိုးထားေသာအဖြဲ႕မ်ားသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္တုိ႔ႏွင့္ေတြ႕ဆံုခြင့္ ေတာင္းဆို တင္ျပခ့ဲၾကသည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ ၂၁ ရာစုပင္လုံ ညီလာခံတြင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ရယူၾကရာ၌ လက္မွတ္မထိုး ေသးေသာအဖြဲ႕မ်ား ပါဝင္ရန္လိုအပ္သည္ဆိုသည္ကို NCA ထိုးထားေသာ KNU/RCSS တုိ႔ ပိုမိုေျပာဆိုရပ္ခံလာသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္းရွိ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား၌ NCA မထိုးေသးသူမ်ား ပါဝင္ခြင့္မရွိဟူ၍ ဆံုးျဖတ္ထားသည္ျဖစ္ရာ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အားလုံး နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ပါဝင္နိုင္ေရး နိုင္ငံေရးသေဘာတူညီခ်က္ရယူေရးအတြက္ NCA အားေက်ာ္ျဖတ္ရန္လိုအပ္ေနသည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ တိုင္းရင္းသားအားလုံး နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲတြင္ ပါဝင္ သေဘာတူညီခ်က္ယူေရးထက္ NCA ကပိုအေရးႀကီးေနသည္ဟု ဆိုရမည္။

ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
ေမာင္ေမာင္စိုး
0