ေက်ာ္ေမာင္ (တိုင္းတာေရး) ● အေၾကာ္မပါရင္

ေက်ာ္ေမာင္ (တိုင္းတာေရး) ● အေၾကာ္မပါရင္
(မုိးမခ) ေအာက္တုိဘာ ၁၄၊ ၂၀၁၇

သိပ္မၾကာေသးေသာ တစ္ခါတုန္းက ျဖစ္စဥ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ကာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳ ေနေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးသားတစ္ေယာက္ ရွိသည္။ ရန္ကုန္သားဟု သုံးစြဲၾကပါစို႔။ တစ္ေန႔ေသာ္ သူသည္ သူအလုပ္လုပ္ ရာရုံးသို႔ ခါတိုင္းရက္မ်ားကဲ့သို႔ပင္ ပုံမွန္အခ်ိန္တြင္ေရာက္၏။ ျပဳလုပ္ရန္ရွိေသာ ကိစၥအ၀၀တို႔ကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ျပဳလုပ္ၿပီးေသာ္ ညေနပိုင္း ရုံးဆင္းခ်ိန္တြင္ MRT (Mass Rapid Transit) ဟု အမည္တြင္ေသာ တြဲေျခာက္တြဲပါ ရထား ျမန္ယာဥ္ႀကီးျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘူတာရုံ (City Hall MRT Station) သို႔ အျပင္းႏွင္ေလခဲ့သည္။ အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးၿပီးခ်င္း ဤသို႔ ဒေရာေသာပါးေျပးခဲ့ျခင္းမွာ မိတၱဴကူးထားေသာ မူရင္းစာအုပ္ႏွင့္ မိတၱဴစာအုပ္ကို ျပန္ေရြးယူရန္ ျဖစ္ေပသည္။ မိတၱဴဆိုင္သည္ ည ၇ နာရီတိတိတြင္ ပိတ္သိမ္းေလ့ရွိေသာ ဆိုင္ျဖစ္သည္။

ေက်ာပုိးအိတ္ထဲတြင္ ရန္ကုန္သားအတြက္ လမ္းတြင္ ဆာလွ်င္ စားရန္အလို႔ငွာ အိမ္သူသက္ထား ဇနီးမယားမွ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ထည့္ေပးလိုက္ေသာ စေတာ္ဘယ္ရီယုိသြတ္ထားသည့္ ေပါင္မုန္႔တထုပ္ ပါေလသည္။ ထိုေပါင္မုန္႔သည္ ဇာတ္လမ္း အစပင္တည္း။ ဇာတ္လမ္းအစဟုဆိုျခင္းမွာ ရုံးသြားရန္ အလို႔ငွာ အိမ္မွ မထြက္ခင္ပင္ ထိုေပါင္မုန္႔သည္ ရန္ကုန္သား၏ အိတ္ထဲတြင္ ရွိေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ စာဖတ္သူတို႔သည္ ဤေနရာတြင္ စေတာ္ဘယ္ရီေပါင္မုန္႔အား မိမိတို႔၏ စိတ္ထဲရွိ လြတ္ကင္းေသာ ေနရာတစ္ေနရာတြင္ ေခတၱမွတ္ထားၾကပါကုန္။

စင္ကာပူတြင္ အေသးသုံးကိစၥရပ္မ်ားအတြက္သာ ပိုက္ဆံကုိင္သုံးၾကေလ့ရွိသည္။ အေသးသုံးဟူသည္ ဘဏ္ကဒ္ျဖင့္ ၀ယ္ယူ၍မရေသာ လမ္းေဘးဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္လည္းေကာင္း၊ ကားခကို ဘာကဒ္ညာကဒ္တို႔ျဖင့္ ေပးေခ်၍မရသည့္ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ အငွားယာဥ္မ်ားအတြက္လည္းေကာင္း ငါးေဒၚလာ ဆယ္ေဒၚလာေအာက္ေလာက္ သုံးရသည့္ပမာဏ ကို ဆိုလိုသည္။ အေၾကြမ်ားအေနျဖင့္ ငါးျပား ဆယ္ျပား ျပားႏွစ္ဆယ္ ငါးမူး တစ္ေဒၚလာေစ့တို႔သည္ အေရးပါလွသည္။ ယခုဇာတ္လမ္း၏ ေက်ာရိုးသည္ အႏွီ အေၾကြတစ္ေစ့အေပၚတြင္ အေျချပဳသည္ဟု ဆို၍ရေလသည္။

အထက္တြင္ ဆိုခဲ့ၿပီးသည့္အတိုင္း အေသးသုံးရန္အတြက္သာ ေငြသားပမာဏ နည္းနည္းပါးပါးအား ေျခေစာင့္လက္ေစာင့္ ထား ေလ့ရွိေသာ စင္ကာပူၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ ရန္ကုန္သားသည္လည္း ပိုက္ဆံအိတ္ထဲတြင္ ေငြသားအနည္းငယ္ပါသည္ကိုသာ မွတ္ထားၿပီး ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘူတာသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ထိုဘူတာမွအထြက္ လမ္းအနည္းငယ္ေလွ်ာက္ကာ စက္ေလွကားတက္ၿပီး၍ လမ္းမတစ္ဖက္သို႔လွမ္းၾကည့္လွ်င္ တဖက္မွ လူကို အ၀တ္အစားမည္သည့္အေရာင္ ၀တ္ထား သနည္းဟု ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ႏုိင္သည့္ အရပ္တြင္ ေရႊျပည္ႀကီးမွ တုိင္းသူျပည္သားမ်ား စုေ၀းရာ၊ စားေသာက္ရာ၊ ခ်ိန္းဆို စကားေျပာၾကရာ၊ ေရႊျပည္ႀကီးထြက္ အစားအစာ အ၀တ္အထည္ စာအုပ္စာတမ္းမွသည္ ထိုထိုဤဤ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ ကားရာ စသည္ျဖင့္ ျပဳလုပ္စရာမ်ားျပားလွစြာရွိေသာ ပလာဇာႀကီး (Plaza) တစ္ခုသည္ ရွိ၏။ ထိုပလာဇာရွိ စားေသာက္ဆိုင္ မ်ားတြင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ထမင္းေပါင္း၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အစုံသုပ္၊ ျမန္မာထမင္းဟင္း၊ အေၾကာ္စုံ အစရွိသည္တို႔ မွာယူစားေသာက္ႏုိင္၏။ ရန္ကုန္သားကား ထိုပလာဇာသို႔ သြားေနျခင္းျဖစ္ေပသည္။

ပလာဇာအေရာက္တြင္ ATM (Automatic Teller Machine) ဟုေခၚေသာ ေငြထုတ္စက္ကို ေတြ႔၏။ ေငြသားတစ္ခ်ိဳ႕ လိုရ မယ္ရ ထုတ္ရန္ စိတ္ကူးမိလိုက္ေသးသည္။ ေငြထုတ္သူမ်ား တန္းစီေစာင့္ေနသည္မွာ ဆယ္ဦးထက္ပိုသည္ကို ေတြ႔ရသည့္ အခါ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းအလုပ္ကို ၿငီးေငြ႔သျဖင့္ ေငြထုတ္ရန္ အၾကံအစည္ကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ရသည္။

မိတၱဴဆိုင္တြင္ မိတၱဴဖိုးက်သင့္သေလာက္ ရွင္းေသာအခါ ဆုိင္ရွင္မွ ျပားႏွစ္ဆယ္သာ ထပ္ေပးရန္လိုေၾကာင္းေျပာ၏။ မိတၱဴကူးရန္ အလုပ္လာေရာက္အပ္ႏွံစဥ္က စရံအျဖစ္ေပးထားသည္ထက္ ျပားႏွစ္ဆယ္သာ လိုသျဖင့္ ထိုလိုေသာ ျပားႏွစ္ ဆယ္ကိုလည္း ကိစၥမရွိပါ၊ အေၾကြမပါလွ်င္ ေပးရန္မလိုပါဟု ေျပာေလသည္။ တိက်ေသခ်ာေသာ ရန္ကုန္သားမွာကား ေက်ာပိုးအိတ္ကို ဇစ္ဖြင့္ကာ အေႂကြႏႈိက္၏။ ပါလာေသာ အေႂကြေစ့မ်ားမွ ျပားႏွစ္ဆယ္ျပား တစ္ျပားကိုေတြ႔သည္တြင္ ထိုျပားႏွစ္ဆယ္ကို ဆိုင္ရွင္အား ဂရုတစိုက္ေပး၏။ ဆိုင္ရွင္သည္ ျပားႏွစ္ဆယ္ (၀ါ) ႏွစ္ဆယ္ဆင့္ျပားတစ္ျပားကို ျပံဳးစိစိျဖင့္ လက္ခံေနခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္သားကို ၾကည့္ကာ ဘယ္လို လူမ်ိဳးပါလိမ့္ဟူေသာ အေတြးကို ေတြးေနေပလိမ့္မည္။ ရန္ကုန္သားကား အေသးအဖြဲကိုသာ အဓိကထား၏။ ႀကီးႀကီးမားမားဆိုလွ်င္ သာမညမွတ္တတ္ ျပဳတတ္ေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္မွန္း ထိုဆိုင္ရွင္မွ သိဟန္မတူ။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ စာအုပ္မိတၱဴကူးခဖိုးကို အျပည့္ေခ်ခဲ့ေသာ အျဖစ္ကို ရန္ကုန္သားသည္ ေတြးေတြးၿပီး တစ္ဦးတည္း ဂုဏ္ယူေနေလသည္။ အိတ္ထဲမွ ျပားႏွစ္ဆယ္သည္ ကနဦးကုန္က်ေငြသားအျဖစ္ျဖင့္ မိတၱဴဆိုင္ရွိ ေငြသိမ္းစက္အတြင္း၀ယ္ ျပံဳးၿပံဳးႀကီး ခုန္ခ်ခဲ့ေလၿပီ။

အဓိက လာရင္းကိစၥျဖစ္ေသာ စာအုပ္ေရြးသည့္အလုပ္ၿပီးေသာ္ ဖုန္းကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ဖုံးထဲတြင္ ဆက္သားရွိ၏။ ယခုကာလ အသုံးတြင္ေနေသာ Messenger သည္ ဆက္သားမဟုတ္ပါေလာ။ ထိုဆက္သားမွတဆင့္ အိမ္သူမွာလိုက္ေသာ ၀ယ္ျခမ္းရန္ ကုန္စိုကုန္ေျခာက္တို႔ကို သိရွိရသည္။ ငါးက်ပ္ဖိုး (စင္ကာပူေဒၚလာဟု မသုံးဘဲ က်ပ္ဟူေသာ အေခၚအေ၀ၚျဖင့္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္ေသာ အသုံးအႏွဳန္းကို လွ်ၽိဳ႕၀ွက္စြာ သုံးစြဲသမွဳျပဳပါသည္) တိတိ မွာထားသည္မ်ားကို မလြဲေအာင္ ၀ယ္သည္။ မလြဲရေအာင္ကလည္း အမယ္သုံးမ်ိဳးသာ မွာေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ၀ယ္ျခမ္းျခင္း အလုပ္ၿပီးေျမာက္ေသာ္ ငါးက်ပ္ျပားႏွစ္ဆယ္သည္ အိတ္ထဲမွ စြန္႔ခြာသြားေၾကာင္း မွတ္ထားလိုက္ၿပီး က်န္ေငြကို သိရန္ ေက်ာပိုးအိတ္ရွိ အိတ္ကပ္ေပါင္းစုံကို ဟိုႏွိဳက္ ဒီႏွိဳက္အႀကိမ္ႀကိမ္ျပဳကာ ေငြအသျပာေရတြက္ျခင္းအမွဳ စတင္ေလေတာ့သည္။
လက္က်န္ေငြမွာကား ႏွစ္က်ပ္တန္တစ္ရြက္၊ က်ပ္ေစ့တစ္ေစ့၊ ငါးမူးေစ့တစ္ေစ့၊ ျပားႏွစ္ဆယ္တစ္ေစ့ႏွင့္ ဆယ္ျပားေစ့တစ္ေစ့ တို႔ျဖစ္၏။ စုစုေပါင္း သုံးက်ပ္ျပားရွစ္ဆယ္တိတိျဖစ္ေလသည္။ ပိုမိုေသခ်ာရန္ ေဘာင္းဘီအိတ္ႏွစ္ဖက္လုံးကိုလည္း လက္ႏွိဳက္ကာ အဖန္ဖန္ရွာေဖြ၏။ မန္းနီးကား မန္း (man) ဟူေသာ လူ၏အနီးတြင္ နီးနီးနားနားေနခ်င္ဟန္မတူ။

ေငြသားအသျပာ သုံးက်ပ္ျပားရွစ္ဆယ္သာ က်န္ရွိေၾကာင္း သိရခ်ိန္တြင္ ညစာပုံမွန္စားေနခ်ိန္ေရာက္၍ထင့္၊ အစာအိမ္သည္ သံစုံတီး၀ိုင္းကဲ့သို႔ ဟိုေနရာမွ ဒီေနရာမွ ထပ္တလဲလဲျမည္သံျပဳကာ သူ၏ဆႏၵကို ေဖာ္ထုတ္ေလသည္။ အိတ္ထဲမွ ေပါင္မုန္႔ကို သတိရ၏။ ထိုေပါင္မုန္႔မွာ စာဖတ္သူတို႔ကို ေခတၱမွတ္ထားပါဟု အေပၚတြင္ ဆိုခဲ့ေသာ ေပါင္မုန္႔ျဖစ္သည္။ အိတ္ကို လက္ျဖင့္ အျပင္မွ စမ္းေသာ္ ေပါင္မုန္႔သည္ သူ႔ကို စားလွည့္ပါဟု ျမည္းလွည့္ပါဟု ဖိတ္မႏၱက ျပဳသည့္ႏွယ္ရွိ၏။ ရန္ကုန္သားသည္ က်န္ရွိေနေသးေသာ ေငြအသျပာျဖင့္ ဗိုက္ျပႆနာကို လတ္တေလာေျဖရွင္းလို၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စေတာ္ဘယ္ရီေပါင္မုန္႔ကို ေနာက္မွစားမည္ဟု သို႔မဟုတ္ အိမ္ေရာက္မွ စားမည္ဟု အၾကံျဖစ္လိုက္ကာ ျမန္မာစားေသာက္ဆုိင္မ်ားကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္လုိက္ၾကည့္ေလသည္။

ၾကည့္ေနရင္းပင္ မုန္႔ဟင္းခါးစားခ်င္စိတ္ ေပၚလာသည္။ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ အိမ္တြင္ပင္ ဇနီးသည္က ရံဖန္ရံခါ ခ်က္ျပဳတ္စီမံေပး ေလ့ရိွေသာ ျမန္မာ့ရိုးရာ စားဖြယ္ရာျဖစ္သည္။ ယခုရွိေသာ ပိုက္ဆံႏွင့္ မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲေလာက္ စားႏိုင္ေလာက္ပါရဲ႕ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ အေၾကာ္မပါ တစ္ပြဲေလာက္ေတာ့ အဆာေျပ ေလြးလိုက္တာေပါ႔ဟု မစားခင္ပင္ သြားရည္က်မေလာက္ စိတ္ကူးမိကာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္သို႔ ၀င္ေမးေလေတာ့သည္။

“ဘာစားမလဲ ရွင့္”

“က်ေနာ့္ကို မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲ အေၾကာ္မပါ ဘယ္ေလာက္လဲဗ်ာ”

“ခဏေနာ္” ဟုဆိုကာ တျခားဖက္မွ အမ်ိဳးသမီးကို ေစ်းႏႈန္းလွမ္းေမးေပး၏။

ထို႔ေနာက္ “အေၾကာ္မပါရင္ ေလးက်ပ္” ဟု အေျဖေပးသည္။

“ေက်းဇူးပဲခင္ဗ်” ဟုဆိုကာ ရန္ကုန္သားသည္ ဆိုင္မွ လွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ ဆိုင္မွလွည့္ထြက္ရုံသာ မဟုတ္၊ ပါးစပ္မွလည္း အေၾကာ္မပါရင္ ေလးက်ပ္ ဆိုသည္ကို ခပ္တိုးတိုးျဖင့္ အဖန္တလဲလဲရြတ္ဆိုကာ အေၾကာ္မပါရင္ ဘာေၾကာင့္ ေလးက်ပ္ျဖစ္ ရသလဲဟု စိတ္ထဲတြင္ ေမးခြန္းအႀကိမ္ႀကိမ္ထုတ္ေန၏။ အေျဖကား မရ။

ေလးက်ပ္ျပည့္ရန္ ျပားႏွစ္ဆယ္လိုသည္။ ထိုျပားႏွစ္ဆယ္သည္ မိတၱဴဆိုင္သို႔ ေလာကြတ္ရွည္ကာ ေပးလိုက္ေသာ ျပားႏွစ္ ဆယ္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ မေပးျဖစ္ခဲ့ရင္ အေကာင္းသားဟု ျပစ္တင္ေတြးမိျပန္သည္။ မေပးျဖစ္ခဲ့ဦးပဲထား၊ အခုလို မုန္႔ဟင္းခါး အေၾကာ္မပါ ေစ်းႏွဳန္းလာေမးတဲ့အခါ ေလးက်ပ္မဟုတ္ဘဲ ေလးက်ပ္ျပားႏွစ္ဆယ္ဆိုလည္း တူညီဒုကၡျဖစ္ဦးမွာ ပဲဟု အေကာင္းျမင္ေတြးလိုက္မိျပန္သည္။

“ေလးက်ပ္ေတာ့ မျပည့္ဘူးခင္ဗ်ာ၊ သုံးက်ပ္ျပားရွစ္ဆယ္ဖိုးေတာ့ ေရာင္းလိုက္ပါ” ဟု ဆိုင္တြင္ ေခ်ေခ်ငံငံေျပာလွ်င္ ရေကာင္းရႏုိင္ေသာ္လည္း ထုိျပားႏွစ္ဆယ္သည္ ေရာင္းသူအတြက္ အျမတ္ေငြျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ေသးသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ဆာေလာင္ျခင္းေ၀ဒနာကို တြန္းလွန္ေနရေသာ ရန္ကုန္သားသည္ အစာအိမ္ကို အသာႏွိမ္ကာ ဘာမွ မစားျဖစ္ ေသာ္လည္း စိတ္အာဟာရျဖည့္တင္းရန္အလို႔ငွာ ေရႊျပည္ႀကီးမွ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ၀ယ္ယူလိုက္၏။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘူတာမွ နာရီ၀က္ခရီးခန္႔စီးရေသာ ဘူတာသို႔ သြားရေပဦးမည္။ ထိုဘူတာတြင္ ကုန္တိုက္ႀကီးရွိၿပီး ထိုကုန္တိုက္ႀကီးနားရွိ ဆိုင္တစ္ ဆိုင္တြင္ ယူစရာ တစ္ခုရွိေနေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ဆိုင္မပိတ္ခင္ ေရာက္ေအာင္ အမီသြား၏။ ဆိုင္တြင္ ပစၥည္း၀င္မယူခင္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ဖြင့္ကာ စေတာ္ဘယ္ရီေပါင္မုန္႔ကို ပလတ္စတစ္ခြာ၍ ၿမိန္ရည္ ယွက္ရည္စားေလေတာ့သည္။ ေလးက်ပ္ တန္ မုန္႔ဟင္းခါးကို သတိပင္မရေတာ့။

အိမ္ေဂဟာသုိ႔ေရာက္သည့္အခါ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲတြင္ ႏွစ္က်ပ္ျပားေျခာက္ဆယ္က်န္ေနေသးေၾကာင္း ၀မ္းသာစြာေတြ႔ရ ေလသည္။ အေၾကာ္မပါ ေလးက်ပ္အား ဆန္႔က်င္ႏိုင္ခဲ့ေသာ စင္ကာပူႏုိင္ငံေရာက္ရန္ကုန္သားသည္ စေတာ္ဘယ္ရီေပါင္မုန္႔ စားထားေသာေၾကာင့္ ခ်ိဳျမျမ ခ်ဥ္တင္တင္ျဖစ္ေနေသာ အာခံတြင္းအား ေရခဲေရ ေအးေအးေလး တစ္ခြက္ျဖင့္ ညစာမစားခင္ အေမာေျပေဆး တိုက္ေကြၽးလိုက္ရေပေတာ့သည္။

ဤတြင္ အေၾကာ္မပါရင္ ဟူေသာ တစ္ခါတုန္းကျဖစ္စဥ္တစ္ခု နိဌိတံေလသတည္း။


0