ဗိုလ္သူရိန္ ● သေဘၤာသားတေယာက္ လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕သို႔ အလည္တေခါက္ - အပုိင္း (၁)

 ဗိုလ္သူရိန္ ● သေဘၤာသားတေယာက္ လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕သို႔ အလည္တေခါက္ - အပုိင္း (၁)
(မုိးမခ) ႏုိဝင္ဘာ ၇၊ ၂၀၁၇

ဒီတေခါက္ သေဘၤာက ကိုရီးယားကေန စတီးပလိပ္ သံျပား သံေခ်ာင္းေတြတင္လာၿပီး ဥေရာပဘက္ထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။ ေပၚတူဂီ စပိန္ႏိုင္ငံတုိ႔ရဲ႕ဆိပ္ကမ္းေတြမွာ ကုန္တခ်ဳိ႕ခ်ၿပီး ေနာက္ဆံုး လက္က်န္ကုန္မ်ားကို အဂၤလန္နိုင္ငံ လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕  (liverpool) ဆိပ္ကမ္းႀကီးမွာ ဆက္ခ်ဖုိ႔ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။

ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္မ်ားမွ စၿပီး အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီလက္ထပ္အထိ အဂၤလန္ကို ျမန္မာေတြလာရင္ လစ္ဗာပူးဆိပ္ကမ္းအထိ သေဘၤာစီးလာၿပီး လန္ဒန္ၿမိဳ႕ကို ရထား ကားမ်ားနဲ႔ ဆက္လက္ထြက္ခြာၾကရပါတယ္။ တၿမိဳ႕လံုးရဲ႕  လမ္းအမည္ေတြကလည္း ဆိပ္ကမ္းအမည္ေတြသာမ်ားေပမယ့္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕က ဘဏ္လုပ္ငန္းကိုအဓိကထားလုပ္လာတဲ႔အတြက္ ဆိပ္ကမ္းမ်ားမွာ၂၀ ရာစုေႏွာင္းပိုင္းကာလေလာက္ သေဘၤာေတြအဝင္အထြက္ မမ်ားေတာ့ဘူးလုိ႔ သိရပါတယ္။

အဂၤလန္ကို သေဘၤာကုန္သြားခ်မယ္ဆိုထဲက လန္ဒန္က BBC မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း တဖက္မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ဘိုဘိိုကို (စာေရးဆရာႀကီး လူထုဦးလွ လူထူေဒၚအမာတုိ႔ရဲ႕ေျမး) ႀကိဳးတင္ခ်ိတ္ထားလိုက္တယ္။ သူက လန္ဒန္ကိုလာေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သေဘၤာေပၚမွာက အလုပ္ခ်ိန္ တေန႔ ၈ နာရီက ၄ နာရီစီ ခြဲလုပ္ရတဲ႔အျပင္ နားရက္ယူလုိ႔မရပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးလစ္ဗာပူးကေန လန္ဒန္ကို ရထားစီးရင္ ၃ နာရီခြဲကားစီးရင္ ၆ နာရီေလာက္ၾကာမွာဆိုေတာ့ ဘယ္လိုမွ အခ်ိန္စြဲမရ တာနဲ႔ ဘိုဘိုကိုပဲ လစ္ဗာပူးလာခဲ့ဖုိ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။ သူကလည္း ေက်ာင္းခ်ိန္ အသံလႊင့္ခ်ိန္က တဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့ သေဘၤာကပ္ၿပီး ၂ ရက္ေလာက္ေနမွ လာႏိုင္မယ္ေျပာပါတယ္။ ကုန္ခ်တာက တပတ္ေလာက္ၾကာမယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ေစာင့္ေနရင္း လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕ရဲ႕  နာမည္အႀကီးဆံုးကမ႓ာေက်ာ္ လစ္ဗာပူးေဘာလံုးအသင္းရဲ႕ အန္ဖီးအားကစားကြင္းကို သြား ေရာက္ေလ့လာခဲ႔ပါတယ္။

● အန္ဖီး (Anfield) ေဘာလံုးကစားကြင္း
သေဘၤာက ဆိပ္ကမ္းဆင္းခြင့္လက္မွတ္ Show pass ရၿပီဆိုေတာ့ Seaman club ကကားနဲ႔ အႀကိဳအပို႔ လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕ထဲကို လုပ္ေပးပါတယ္။ၿမိဳ႕ထဲကတဆင့္ အန္ဖီးကြင္းကို Taxi ကားငွားၿပီးသြားရပါတယ္။ ၂၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကမ႓ာေက်ာ္ လစ္ဗာပူးအသင္းရဲ႕ အန္ဖီေဘာလံုးကြင္းကိုေရာက္ပါတယ္။ ပြဲ ကစားရက္ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း လာေရာက္လည္ပတ္သူမ်ား စည္ကားေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြင္းအျပင္ အေဆာက္အဦးထဲ ေရာက္ေရာက္ျခင္း Liverpool Football Club Museum ဆိုတဲ႔ လစ္ဗာပူးအသင္းရဲ့ ျပတိုက္ ဆိုင္းဘုတ္လမ္းညႊန္ေတြ႔တာနဲ႔ အရင္ဝင္ၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး အေပၚထပ္ကို တက္သြားလိုက္ တယ္။ ျပတိုက္ အေပါက္ဝေရာက္ေတာ့ဝန္ထမ္းေတြက လက္မွတ္ျပခိုင္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က အလကားဝင္ၾကည့္လုိ႔ရ တာ ေအာက္ေမ့ေနတာ။ ဒါနဲ႔ ေငြေပးၿပီး ဝင္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။  ကြင္းထဲ သြားၾကည့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီးျပန္မယ္လုိ႔ ပါလာတဲ႔ သူ ငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔တိုင္ပင္ကာ အဲဒီဝန္ထမ္းကိုပဲ ကြင္းထဲ ဘယ္လိုသြားရလည္း ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဝန္ထမ္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး သေဘာေပါက္ကာ လမ္းညႊန္ေပးပါတယ္။

ခုနက တက္လာတဲ႔ေနရာကို ျပန္သြားပါ။ ဘယ္ဘက္ကို ဝင္လိုက္ပါ။ အဲဒိမွာ ကြင္းထဲဝင္လုိ႔ရတဲ့ လက္မွတ္ေရာင္းေနပါတယ္။ အဲလက္မွတ္နဲ႔ဒီျပတိုက္ကို ျပန္လာၾကည့္လုိ႔လည္း ရပါတယ္လုိ႔ ေသခ်ာရွင္းျပေတာ့ ရွက္လိုက္တာ ကိုေရႊေတာသားေတြ။ ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္းေျပာတဲ႔ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အင္တာေနရွင္နယ္ေတာသားျဖစ္လာတယ္ဆိုတာ ဒါကို ေျပာတာျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ လက္မွတ္႐ံုကိုေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ေတြလိုပဲ လက္မွတ္ဝယ္သူေတြတန္းစီလုိ႔။ အလွည့္ေရာက္ေတာ့ဘယ္လက္ မွတ္ဝယ္မွာလည္း ေမးပါတယ္။ ေနာက္က ကပ္ထားတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ေနတဲ့ၾကာခ်ိန္ေပၚမူတည္ၿပီး ေစ်းပိုေပးရတာကိုး။ ဒါနဲ႔ ေစ်းအသက္သာဆံုး လက္မွတ္ကိုဝယ္လိုက္တယ္။ ဆယ့္ခုႏွစ္ေပါင္ ေပးရပါတယ္။

တစ္ေပါင္ကို ျမန္မာေငြ ၁၆၅၀ ေလာက္ရွိေတာ့ ၃၀၀၀၀ နီးပါးေလာက္က်ပါတယ္။ လက္မွတ္ရလုိ႔ ကြင္းထဲတမ္းဝင္လုိ႔ မရ ေသးဘူး။ ေနာက္ နာရီဝက္ၾကာရင္ကြင္းေရွ႕မွာ ေစာင့္ေနဖုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ယခုလိုအခ်ိန္ ျပတိုက္သြားေရာက္ၾကည့္ရႈ႕နိုင္ေၾကာင္း လမ္းျပန္ညႊန္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ျပတိုက္ဘက္ ျပန္တက္ခဲ႔ၾကတယ္။

အဲဒီမွာ ရယ္စရာတစ္ခုေျပာရဦးမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လစ္ဗာပူးကိုေရာက္ခ်ိန္က နိုဝင္ဘာလကုန္ခါနီးပါ။ညဆို တအား ေအး ၿပီး ေန႔ဘက္ဆို ေနလုိ႔ထိုင္လုိ႔ေကာင္းေပမယ့္ အေႏြးထည္ေတာ့ ဝတ္ထားရပါတယ္။ အန္ဖီကြင္းေရာက္ေတာ့ အတူပါလာသူ သေဘၤာသားေလးက အေပၚက အေႏြးထည္ပါပါေလးသာဝတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ျပတိုက္ထဲေရာက္ေတာ့ ေနာက္ကေန ဝန္ထမ္း တစ္ဦးက ေမတၱာရပ္ခံတဲ့ စကားလာေျပာပါတယ္။ သူတုိ႔ကြင္းမွာ အျခားေဘာလံုးအသင္းအက်ႌ မဝတ္ဖုိ႔ေျပာပါတယ္။ ကိုယ့္ လူက အန္ဖီးတကြင္းလံုးပတ္သာလာရတာ ခ်မ္းခ်မ္းတံုတံုနဲ႔ မန္ယူအေႏြးထည္ လက္ကကိုင္ၿပီးေတာ့။ ဒါနဲ႔ အမွတ္တရ အက်ႌဆိုင္မွာ ဝယ္ဖုိ႔သြားေတာ့ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို အေပၚ Track အေႏြးထည္တထည္ကို တစ္သိန္းခြဲေလာက္ၾကေနေတာ့ မဝယ္ ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အက်ႌဘယ္နိုင္ငံထုတ္လည္း လွန္ၾကည့္ေတာ့ ေအးေနတာ ပိုေအးသြားတယ္။ Made in Myanmar တဲ့။ ထိုင္ဝမ္ သူေဌးတေယာက္ ကိုယ္စားလွယ္ယူၿပီး ဗီယပ္နန္ တရုတ္ ျမန္မာနိုင္ငံက အထည္စက္ရံုေတြမွာ တဆင့္ ေအာ္ဒါျပန္ ခ်ဳပ္ခိုင္းတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ဘာလုိ႔တိုက္ရိုက္ကိုယ္စားလွယ္မေပးတာလည္း စဥ္းစားစရာ။ စီးပြားေရး ပိတ္ဆုိ႔တယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ႕အုပ္စိုးသူေတြကို တိုက္ရိုက္ထိတာမဟုတ္ဘဲ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနၾကတဲ႔ ျပည္သူကိုသာ အထိ နာေစတယ္ဆိုတာ စစ္အာရွင္တုိ႔ အသိတရားေနာက္က်ခဲ့ေလသလား။

လစ္ဗာပူးေဘာလံုးအသင္းရဲ႕ ျပတိုက္ထဲမွာက နာမည္ေက်ာ္ကစာသမားတုိ႔ရဲ႕  အားကစားဝတ္စံုေတြ ဆုတံဆိပ္ေတြ ဆုဖ လားေတြ တန္းစီ ျပထားပါတယ္။ နွစ္ေပါင္း ၁၀၀ နီးပါးရွိျပီျဖစ္တဲ့အသင္း စတင္တည္ေထာက္ခါစထဲက အားကစား အသံုး အေဆာင္မ်ား ေခတ္အဆက္ဆက္ အသင္းမန္ေနဂ်ာပံုမ်ား၊ အသင္းပိုင္ရွင္ Boss ပံုမ်ား၊ အားကစားလႈပ္ရွားမႈပံုမ်ား ေတြ႔ျမင္ရသလို လစ္ဗာပူး အသင္းရဲ႕  ကစားခဲ႔ပံု ဂိုးတြင္းပံုမ်ားကိုုျပသထားတဲ႔ ရုပ္ရွင္ရံု အေသးစားေလးကိုလည္း ေတြ႔ရွိရပါ တယ္။ ေနာက္ၿပီး လစ္ဗာပူးအသင္းရဲ႕ေနာက္ဆံုးရရွိထားတဲ႔ ဆုုဖလားကိုကိုင္ၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္လုိ႔ရပါတယ္။ ကိုယ့္ပံုရဲ႕ တဖက္ မွာ မိမိႀကိဳက္နွစ္သက္တဲ့ကစားသမားရဲ႕ပံုကို Photoshop နဲ႔ ထည့္ေပးပါတယ္။ ခ်က္ျခင္း႐ိုက္ ခ်က္ခ်င္းထုတ္ တပံု ငါး ေပါင္ေပးရပါတယ္။

နာရီဝက္ျပည့္ေတာ့ ကြင္းေရွ့ကို ျပန္ဆင္းလာခဲ႔တယ္။ ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈမယ့္သူ ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ေတြ႔ရပါတယ္။ အေမ ရိက ဥေရာပတိုက္ကသူေတြ ေတြ႔ရသလို အာရွက တရုတ္ ဖိလစ္ပိုင္မေလးရွားနိုင္ငံက လူမ်ိုးေတြလည္း လာေရာက္လည္ ပတ္ၾကတယ္။ လိုက္လံရွင္းျပမယ့္သူ Guide ေရာက္ရွိလာၿပီး ကြင္းထဲကို စတင္ေခၚေဆာင္သြားပါတယ္။ အေပၚေလွကားထစ္ ေတြကို တက္လိုက္တာနဲ႔ လစ္ဗာပူးၿမိဳ႕  လစ္ဗာပူးအားကစားအသင္းရဲ႕ ႀကိဳးၾကာနီ အမွတ္တံဆိပ္ စတင္ျမင္ရပါတယ္။ ၿပီး ေတာ့ ဓါတ္ေလွကားနဲ႔ ဆက္တပ္ရပါတယ္။ ''ကြာဘ'' ဆိုတဲ့စကားလံုးနဲ႔ သုဝဏၰကြင္းကို ခဏေမ့ထားပါတယ္။

ပထမဆံုးလိုက္ပို႔တဲ႔ေနရာက ကြင္းအေပၚဆံုးပြဲၾကည့္စင္အထက္က အရက္ဘားနဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္တခုကိုပါ။ ငါတုိ႔ကို အစားအေသာက္ေကြၽးေမြးတာလည္းပါဦးမွလား ၾကံဖန္ ငတ္ႀကီးက်ေနပါေသးတယ္။ လိုက္လံရွင္းျပသူက ဒီေနရာကေန ေဘာလံုးပြဲၾကည့္လုိ႔ရသလိုဆိုင္က အစားအေသာက္ေတြကို ႀကိဳက္တာမွာယူစားလုိ႔ရတယ္ ေျပာပါတယ္။ တခံုကို တႏွစ္ စာ ပြဲစင္အတြက္ ဝယ္ယူရမယ္။ ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ ေမးပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေဒၚလာ နွစ္ေသာင္းေလာက္ အထိေျပာၾကပါတယ္။ ရွင္းျပသူက ေခါင္းတၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔။ ၿပီးမွ သူက တခံုကို စတာလင္ေပါင္ ၂၅၀၀၀ ပါ။ အနည္းဆံုး ၂ ခံု ဝယ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာေငြသိန္း ၄၀၀၀ ေက်ာ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အင္းကနဲသက္ျပင္းခ်ကာ ခံုကို ခပ္တည္တည္ ဝင္ထိုင္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတာ့ ႐ိုက္ခဲ့လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ေဘာလံုးသမားေတြရဲ႕ နားေန စားေသာက္ခန္းမကို လိုက္ပို႔ျပန္ပါတယ္။ ပြဲရက္ေတြမွာ ဘူေဖးအစားအေသာက္ စီစဥ္ေပးထားၿပီး ေက်ာနံပါတ္အလိုက္ ထိုင္ခံုေတြမွာ အမည္နဲ႔တြဲေရးထားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကမ႓ာပတ္လာတဲ့ကြၽန္ေတာ္ ဂြမ္း ေတာ့တာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က ေဘာလံုးပြဲဆို ကိုယ့္ရြာနဲ႔ သူမ်ားရြာ ကိုယ့္နိုင္ငံနဲ႕ သူမ်ားႏိုင္ငံကမ႓ာ့ဖလားဆို Final ပြဲေလာက္မွ ၾကည့္တဲ့သူ၊ ေဘာလံုးကို ဗဟုသုတတစ္ခုအျဖစ္သာ ၾကည့္တက္တဲ႔သူဆိုေတာ့ လစ္ဗာပူး အသင္းဆိုတာၾကား
ဖူးတယ္၊ အျဖဴနဲ႔ အနီဝတ္စံုဆိုတာျမင္ဖူးတယ္ေလာက္ပါပဲ။ ဘယ္အသင္းက ဘယ္သူပါတယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘက္ခမ္းနဲ႔ ဘရက္ပစ္ေတာင္ တခါတေလမွားေနတာ။ ဒါနဲ႔ အတူပါလာသူ သေဘၤာအရာရွိေလးကို အသာေလးကပ္ေမးလိုက္တယ္။ ဒီ အသင္းမွာ အခု နာမည္အႀကီးဆံုးက ဘယ္သူလည္းလုိ႔။ ဂ်ရက္တဲ့။ ဘယ္ရမလည္း ကိုယ္က အဲခံုလိုက္ရွာၿပီး ထိုင္လိုက္ သူမ်ားေတြလို ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္။

ဆက္လက္ၿပီးေတာ့ ကြင္းထဲကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ထိုင္ခံုေလးေတြက သမၼတရုပ္ရွင္ရံုကလိုေအာ္တို အနီေရာင္ေခါက္ခံုေလး ေတြနဲ႔။ ကစားကြင္း ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးက စိမ္းစိုေနသလို ေဘးပတ္လည္ကြင္းႀကီးတစ္ခုလံုးက အနီေရာင္ကို လႊမ္းေနပါတာ။ တကယ့္ TV ျပင္မွာ ေတြ႔ရသလိုပါပဲ။ ထူးျခားတာေတြက အေပၚ ပြဲၾကည့္စင္အေပၚကေန နည္းျပထိုင္တဲ႔ေနရာ ကစားသမား ထိုင္တဲ႔ေနရာ အထိ ဘာမွ မကာထားပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြ ေရသန္႔ဘူးေတြ ဖိနပ္ေတြမေၾကာက္ၾကဘူးလား မသိ။ တခါတေလ ကြင္းထဲဝင္တဲ႔ ပရိတ္သတ္ေတြရွိတာ ဒါေၾကာင့္ကိုး။ နည္းျပကစားသမားထိုင္တဲ့ ထိုင္ခံုအထိ သြားထိုင္ၾကည့္ ကြင္းပတ္ ၾကည့္လုိ႔ ရေပမယ့္ကစားကြင္း ျမက္ခင္းစိမ္းေပၚေတာ့ ဧည့္သည္မ်ားကို အဝင္မခံပါဘူး။ ပြဲေန့မဟုတ္ေပမယ့္ သန့္ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းမ်ားက အျမဲအလုပ္လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကစားကြင္းႀကီး တခုလံုးကို ထိုင္ခံုေပါင္း ၅၄၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသလို ကစားပြဲေန့မွာလည္း ခံုအျပည့္ လူအျပည့္ပါပဲလုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။ တစ္ခံုကို စတာလင္ေပါင္ ၅၀ ေပးရပါတယ္။ ျမန္မာေငြနဲ႔ ေျမႇာက္သာ ၾကည့္ေပေတာ႔။

စာေရးဆရာႀကီးေမာင္ထင္ေျပာသလို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔နိုင္ငံက စကားေတြ ဝါဒျဖန္႔တာေတြ အလံတရာေလာက္ ေရွ႕ေရာက္ ေနၿပီး လက္ေတြ႔လုပ္ငန္း စီမံကိန္းေတြက မိုင္တရာေလာက္မွာက်န္ခဲ႔တယ္ဆိုသလိုမ်ဳိး ျမန္မာ့အားကစား အေရွ႕ေတာင္ အာရွ လႊမ္းရမယ္ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ကစလိုက္ရင္ ေအာက္ေျခပိုခိုင္မာမယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ အားကစား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ ပါေစ။

ဆက္လက္ေဖၚျပပါဦးမည္။
ဗိုလ္သူရိန္
၄ ၁၁ ၂၀၁၇
ေခတၱ နယူးကယ္လီတိုးနီးယား (New calidonia)
0