ေအာင္သူၿငိမ္း ● ခရီးရွည္ အိမ္အျပန္လမ္း

ေအာင္သူၿငိမ္း ● ခရီးရွည္ အိမ္အျပန္လမ္း
(မုိးမခ) ႏုိဝင္ဘာ ၇၊ ၂၀၁၇

● လူငယ္တေယာက္ရဲ႕ ဘဝခ်ည္ေထြး (၂)
က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ကာကြယ္ေရးနဲ႔ လူမႈေရး ေဆးပညာ ကြင္းဆင္းေလ့လာၾကရတဲ့ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ရဲ႕ မတ္လက ပူလွတယ္။ က်ေနာ္တို႔က 'အညာ' လို႔ထင္ေပမယ့္ ေဒသခံေတြကေတာ့ ဒီေဒသကို ေျမလတ္ပိုင္းလို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိတဲ့အေၾကာင္းေတြ ရွိေနတယ္။ စာေတြ႔ေတြပါ။ ေမာင္သိန္းဆိုင္ေရးတဲ့ "ေရနံ႔သာ ခင္ခင္ႀကီး" ဝတၳဳရွည္ႀကီးပဲ။ အရင္ကာလ ေရနံေခ်ာင္းေဒသက တြင္းစားသူေဌးေတြ၊ ေရနံတြင္းတူး လုပ္သားေတြနဲ႔ ေရနံေခ်ာင္းေဒသအေၾကာင္းကို ဝတၳဳဖြဲ႔ထားတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕တည္ေနပံုက လြမ္းေမာစရာ၊ ေျခာက္သေယာင္းေနတဲ့ ေတာင္ပူစာေတြ ရွိတယ္။ သစ္ပင္ကလည္း ရွိလွ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ။ အဲဒီမွာမွ နာရီလက္တံေတြလို တခ်က္ခ်က္ လႈပ္ေနတဲ့၊ စည္းဝါးက် သူ႔ဘာသာေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ ေရနံတူး စင္ေတြကို ဟိုနားသည္နား ေတြ႔ရတယ္။ ဒီေဒသဟာ ေရနံထြက္လို႔ အရင္ တခ်ိန္တည္းက ဘီအိုစီ (British Oil Corporation) လို ေရနံကုမၸဏီႀကီးေတြ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ အေျခစိုက္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ ေဒသ။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္လို႔ အဂၤလိပ္ေတြအဆုပ္မွာ ေရနံတြင္းေတြကို ပိတ္ဆို႔ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကတယ္။ မစားရတဲ့အမဲ သဲနဲ႔ပက္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သမိုင္းမ်ဳိးလည္း က်ေနာ္တို႔ သင္ခဲ့ရဖူးတယ္။ ေရနံေျမ သခင္ဖိုးလွႀကီးတို႔လို မဝေရစာစားၿပီး၊ ေရနံတြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတဲ့၊ ေနာက္ဆံုး "ေဖာင္စီးရင္း ေရငတ္" မခံမရပ္ႏိုင္လို႔ ထႂကြပုန္ကန္ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္း ေတြရဲ႕သမိုင္းလည္း က်ေနာ္တို႔ သမိုင္းမွာ သင္ခဲ့ၾကရဖူးတယ္။ ေနာက္တခု က်ေနာ္စာအုပ္ေတြထဲက မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ေန တာက စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕ဝတၳဳေတြထဲက ေရနံေခ်ာင္းပဲ။ ဆရာမက ေရနံေခ်ာင္းသူ။ သူႀကီးျပင္းရာ အရပ္ကို တနည္းတဖံု စာအုပ္ေတြထဲ ထည့္ေရးဖြဲ႔တယ္။ အဲသည္ ဝတၳဳတို၊ စာအုပ္ေတြထဲက ေရနံေခ်ာင္းကို က်ေနာ္ျမင္ခ်င္ေနမိတယ္။ "အေဝး ၾကည့္ မွန္ေျပာင္း" ဝတၳဳတိုထဲကလို တဖက္ ေတာင္ကုန္းကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ သူ႔ဝတၳဳထဲက ဇာတ္ေကာင္အမ်ဳိးသမီးကေတာ့ အေဝးၾကည့္ မွန္ေျပာင္းတလက္နဲ႔ ေရနံေခ်ာင္းတဖက္က ေတာင္ကုန္းေတြကို လွမ္းေမွ်ာ္ေငးေမာေနမလားပဲ။

ေရနံေခ်ာင္း တကယ္ေရာက္ေတာ့ ပူတယ္။ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလထုကစလို႔ ပူေလာင္ေနတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြ က ေျခာက္သေယာင္းလို႔၊ အပင္ေပၚမွာ မက်န္ေလာက္ေအာင္ ေႂကြက်ကုန္ၾကၿပီ။ ေပါက္ပင္၊ လဲပင္ေတြက ပန္းနီနီေတြ မီး ေတာက္သလို ဖူးပြင့္ေနၾကတာကိုပဲ ေႏြအလွလို႔ မွတ္ယူရေတာ့မယ္။ ေခြၽးေစးေတြထြက္တယ္။ အက်ႌနဲ႔ကိုယ္ မကပ္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ ပူသေယာင္းေပမယ့္၊ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းၾကားထဲမွာ ကပ္ညိလာတဲ့ဖုန္ေတြကို ေခြၽးေတြေရာၿပီး ျပန္ျပန္ သုပ္ေနရတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔တည္းခိုရာ အေဆာင္တခုေနာက္က သစ္ေျခာက္ပင္ႀကီးကို အခုတိုင္ ျပန္ အ မွတ္ရေနေသးတယ္။ ေဆး႐ံုေနာက္ေက်ာက တက္သြားရင္ ေတာင္ကုန္းေလးတခုနဲ႔အေပၚမွာ ေစတီတဆူရွိတယ္။ နည္း နည္းတက္လိုက္ရင္ အင္မတန္ေဆြးေျမ့ဖြယ္ သစ္ေျခာက္ပင္တပင္ကို ျမင္ရတယ္။ အဲဒီသစ္ေျခာက္ပင္ ေျခရင္းမွာ ဘယ္သူ မွန္းမသိရတဲ့သူတဦးရဲ႕အုတ္ဂူငယ္တခုကိုလည္း ျမင္ရတယ္။ ညေန ေနက်ခ်ိန္ နီက်င္က်င္မွာ ဒီသစ္ေျခာက္ပင္နဲ႔ အုတ္ဂူ ငယ္ဟာ ဇာတ္လမ္းတခုခုကို ေျပာေနသလိုပဲ။ ဘာရယ္လို႔မဟုတ္ဘူး။ ဒီျမင္ကြင္းက ေဆြးေျမ့ဖြယ္အလြမ္းဓာတ္ကို ရေစ တယ္။

က်ေနာ္တို႔ ကြင္းဆင္းအဖြဲ႔ေတြအတြက္ေတာ့ ဒီခရီးစဥ္ဟာ အေတာ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စရာခရီးစဥ္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ကို ဧည့္ခံရတဲ့ ၿမိဳ႕ နယ္ က်န္းမာေရးအရာရွိဆရာဝန္ကလည္း ေဖာ္ေရြလွတယ္။ လူငယ္သေဘာကိုသိေတာ့လည္း ေပါင္းလို႔သင္းလို႔ အဆင္ေျပ လွတယ္။ ဒီခရီးတိုေလးအတြင္းမွာ အားလံုးဟာ ေမာင္ႏွမေတြလို ရင္းႏွီးသြားတယ္။ စၾက ေနာက္ၾကတယ္။ ရယ္ေမာၾက တယ္။ သူမသိေသးတ့ဲ၊ ကိုယ္မသိေသးတဲ့ ဘဝေနာက္ေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပျဖစ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔အထဲက ေက်ာင္းသူ တေယာက္က လမ္းေဘးဆိုင္ေတြဆို သူမစားတတ္ဘူး။ ၿမိဳ႕မွာကလည္း စားေသာက္ဆိုင္နည္းလွတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၿမိဳ႕ရဲ႕အ ေကာင္းဆံုး စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာ မနက္စာလည္း အဲဒီမွာ၊ ညစာလည္း အဲဒီမွာ ျဖစ္ၾကရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ျမင္ရတဲ့ ေက်းရြာလူထုေတြကေတာ့ ဆင္းရဲလွတယ္။ ပူေျခာက္တဲ့ေဒသျဖစ္ေတာ့ ေရရွားတယ္။ မ်က္ခမ္းစပ္ ေရာဂါသည္ေတြေပါတယ္။ ႏူနာေရာဂါသည္ေတြလည္း ရွိတယ္။ ရာသီဥတုေၾကာင့္ အခ်ဳိ႕ေဒသခံလူထုေတြ အသားအေရ က မြဲေျခာက္ေနသလို ထင္ရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေရနံေခ်ာင္းကို အလာ၊ ရထားခရီးမွာ စိတ္ထိခိုက္စရာ အျဖစ္အပ်က္တခုလည္း ၾကံဳရတယ္။ ေက်ာက္ပန္း ေတာင္း-ေၾကးနီ ရထားလမ္းတိုကေလးတခုကို လမ္းခြဲစီးၾကရတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြ စီစဥ္ထားတဲ့ ေဆးေက်ာင္းသားေတြ က ရထားတြဲတဝက္စာကို ခံုနံပါတ္နဲ႔ရတယ္။ ရထားလမ္းတိုျဖစ္ေတာ့ တြဲလည္းနည္းတယ္။ အဲဒီမွာက်န္တဲ့ လူထုေတြက တြဲတဝက္မွာ ႁပြတ္သိပ္က်ပ္ညႇပ္ၿပီး ရထားတိုးစီးေနၾကရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ တြဲက်န္တဲ့တဖက္ျခမ္းမွာ ခံုကိုယ္စီနဲ႔ ဇိမ္က်ေနၾက တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ခ်ဳပ္လာၾကတဲ့ ေဆးေက်ာင္းဘက္တံဆိပ္ေတြနဲ႔ ကုတ္အက်ႌေတြကလည္း သစ္သစ္လြင္လြင္။ ခရီး အစဆိုေတာ့ စကားေတြလည္း တေဖာင္ေဖာင္။ အခြင့္ထူးခံ ဗြီအိုင္ပီဆန္ဆန္နဲ႔ ခရီးစလာၾကတယ္။ ရထားတြဲ တျခမ္းကို တဖက္ကသူေတြ မလာရေအာင္ အိပ္ေတြနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ကာထားၾကတယ္။ ရထားတြဲ တဖက္ကေန က်ပ္ညႇပ္စီးလာရတဲ့ သူေတြ ရဲ႕အၾကည့္ေတြကေတာ့ စိမ္းကားလွတယ္။ ဒီေက်ာင္းသားအုပ္ေၾကာင့္ သူတို႔ ရထားပိုက်ပ္ေနသလိုမ်ဳိး၊ ပိုဒုကၡေရာက္ရ သလိုမ်ဳိး ၾကည့္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ထဲက ေက်ာင္းသူတေယာက္က တဖက္က အသက္ႀကီး လြန္းတဲ့ အဖိုးအိုတေယာက္ကိုသနားလို႔ က်ေနာ္တို႔ဖက္ကိုေခၚၿပီး ထိုင္ေစတယ္။ ဒီအထိ ျပႆနာမဟုတ္ေသးပါဘူး။

က်ေနာ္ကေတာ့ စာေရးဆရာ ႏိုင္ဝင္းေဆြရဲ႕ေႏြတညဝတၳဳကို သတိရေနမိတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဇာတ္လိုက္က ရထား ဘူတာရံုငယ္တခုက အလံခ်ဳိးတဲ့ စာေရးကေလး၊ မင္းသမီးျဖစ္သူက ဒီရထားေပၚ ထန္းလ်က္ေမွာင္ခိုသယ္ရတဲ့ ေစ်းသည္မ ကေလး မခင္ေဝ။ အဲဒီဆိုရွယ္လစ္ေခတ္က က်ပ္တည္းပင္ပန္းပံုမ်ား ထန္းလ်က္ကိုေတာင္ တနယ္နဲ႔တနယ္ လြတ္လပ္စြာ သယ္ေဆာင္စီးဆင္းခြင့္ မေပးဘူး။ ေမွာင္ခိုသယ္ၾကရတယ္။ ေမွာင္ခိုလုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့အေလွ်ာက္ သယ္ေဆာင္ ေရာင္းဝယ္ၾက သူေတြမွာ အႏၱရာယ္ အထိုက္အေလ်ာက္ စြန္႔စားၾကရတယ္။ ဒီလို ဇာတ္လမ္းနဲ႔ ဘဝေတြကို စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ စီကနဲ ျပႆနာေတြက စျဖစ္လာတယ္။ ေက်ာင္းသူတေယာက္က ပိုက္ဆံအိပ္ ေပ်ာက္တယ္ဆိုၿပီး ထလုပ္တယ္။ ဟိုအဖိုး အိုမွာ မ်က္ႏွာေသြးမရွိေတာ့ဘူး။ တုန္ယင္ေနတယ္။ "သူ…. ခိုးတာမဟုတ္ပါဘူး" လို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျငင္းေနတယ္။ က်န္တဲ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကလည္း ျပန္ရွာပါဦး၊ အထားမွားသလား။ ဟိုနား ရွာပါ။ သည္နားရွာပါ ျပာယာခတ္ကုန္ၾကတယ္။ ပိုက္ဆံအိပ္ကလည္း ရွာလို႔မေတြ႔ဘူး။ ရထားက တာဝန္ခံအေစာင့္ေတြကို သတင္းေပးၾကတယ္။ အေစာင့္ေတြလည္း ျပာ ယာခတ္ကုန္ၾကတယ္။ ရထားတြဲရဲ႕က်ေနာ္တို႔ဖက္အျခမ္းကို အျခား လာတဲ့သူလည္း မရွိခဲ့ဘူး။ ရွိတာကလည္း ခုန သနားလို႔ ေခၚထိုင္ေစတဲ့ အဖိုးအိုတေယာက္ပဲ။ သူ႔ကိုလည္း ရထားတြဲေစာင့္ေတြက ရွာေဖြၾကတယ္။ ပိုက္ဆံအိပ္ေပ်ာက္တဲ့ ေက်ာင္း သူကိုလည္း ဒီေလာက္ နေမာ္နမဲ့ႏိုင္ရသလား ဝိုင္းဆူၾကတယ္။ သူကလည္း ငိုေနတယ္။ ရထားတြဲရဲ႕တဖက္ျခမ္းက က်ပ္ ညႇပ္ၿပီးစီးလာတဲ့ လူထုရဲ႕အၾကည့္ေတြက ပိုစိမ္းကားလာတယ္။ ဒီလို သာမန္ရထားခရီးသည္ေတြအၾကားမွာလည္း ရထား တြဲေစာင့္ေတြက အိပ္ေတြဖြင့္ လွန္ေလွာစစ္ေၾကာၾကတယ္။ ဒီရထားရဲ႕ေလထုဟာ ပိုသိပ္သည္းလာသလိုပဲ။ ဘယ္ေလာက္ တင္းက်ပ္လိုက္ပါသလဲ။ အားလံုးကလည္း တိတ္ဆိတ္တင္းမာေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ဘာမွမဆိုင္ေပမယ့္ အျပစ္ရွိေနသ လိုလုိ ခံစားလာရတယ္။ ဘယ္လိုဆက္ျဖစ္ၾကတယ္ မသိဘူး။ က်ေနာ္တို႔က လမ္းတဝက္ ဘူတာမွာဆင္းရေတာ့ စိတ္သက္ သာရာ ရခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တို႔ ကြင္းဆင္းခရီးၿပီးေတာ့ ေမၿမိဳ႕ (ျပင္ဦးလြင္)၊ မႏၱေလးတို႔ ဆက္လည္ပတ္ၾကတယ္။ ဒီခရီးစဥ္တေလ်ာက္မွာ အား လံုး ေမာင္ႏွမလို ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ စုလိႈင္က က်ေနာ့္ကို ကပ္တယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း စ ေနာက္ၾကတယ္။ သူကလည္း အခြင့္အေရးေပးသလို ထင္ေနမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အခ်ဳိ႕ေလ့လာေရးကိစၥေတြမွာ ႏွစ္ေယာက္ တတြဲ၊ သံုးေယာက္တတြဲ အုပ္စုဖြဲ႔ လုပ္ေဆာင္ၾကရတာမ်ဳိးေတြ ရွိတယ္။ ဒီလိုကိစၥမ်ဳိးေတြမွာ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေရွာင္ေနမိတယ္။ စုလိႈင္က ပြင့္လင္းတယ္။ ခင္စရာေကာင္းပါတယ္။ သိပ္ဟန္ေဆာင္တတ္တာမ်ဳိး မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အေခ်ာႀကီးထဲကေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ညိဳေခ်ာပဲေပါ့။ သူ႔ကို ေရွာင္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ထဲက မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ္ ပိုလို႔တြဲမိတယ္။ မ်ဳိးမ်ဳိးကေတာ့ ဆံပင္တိုတို၊ ကေလးဆန္ဆန္၊ ပိုၿပီး ေယာက္်ားေလးဆန္သလိုလို ပံုစံမ်ဳိး။ ဒီခရီးစဥ္တခုလံုး က်ေနာ္ သူ႔ကို ေရွာင္ခ်င္ေလေလ၊ မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ပိုၿပီးနီးစပ္လာေလေလ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ေျပာရရင္ စုလိႈင္ကို က်ေနာ္ရင္မခုန္မိဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ 'ႏြယ္နီ' တေယာက္ ရွိေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ ငယ္ခ်စ္ေပါ့။ က်ေနာ္ ဟိုက္စကူးေက်ာင္းသား ဘဝကတည္းက ရင္ထဲႀကိတ္ၿပီး တမ္းတခဲ့ရတဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔က ဘာဆိုဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ က်ေနာ္က ေဆးတကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့၊ သူက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ (RASU) ေရာက္သြား တယ္။ အေစာပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ က်ေနာ္သူရွိရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို သြားသြားလည္တယ္။ က်ေနာ္ ဖြင့္ေျပာဖို႔၊ တိတိ က်က် ေျပာရရင္ ေမတၱာစာေပးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာက လမ္းေၾကာင္းမွား မ်က္ေစ့လည္ က်ေနာ့္ဆီျပန္ေရာက္လာတယ္။ က်ေနာ္ တို႔ မပြင့္လင္းခဲ့ၾကဘူး။ ဒီၾကားထဲ ျပႆနာတခု ျဖစ္လာခဲ့ေသးတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ဆီမသြားျဖစ္တဲ့ ကာလေတြရွိခဲ့။ လူငယ္ တေယာက္ပီပီ ကိုယ့္အရႈပ္အေထြးေတြနဲ႔ ကိုယ္ေပြလီေနခဲ့။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တတိယႏွစ္ MBBS ေလာက္မွာ၊ ရန္ ကုန္တကၠသိုလ္ထဲက သူတို႔ အတန္းေတြက ၄-ႏွစ္မွာ သူေက်ာင္းၿပီးသြားခဲ့တယ္။ အဆက္အသြယ္လည္း ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ ႏြယ္နီကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတုန္း။ တခ်ိန္ ျပန္ေတြ႔ဖို႔ က်ေနာ္စိတ္ကူးရွိေနတုန္း။

အိမ္အျပန္ရက္ နီးလာေလေလ၊ စုလိႈင္က မရႊင္မျပ ျဖစ္လာတယ္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္မေကာင္းမိဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ရထားနဲ႔ ျပန္လာၾကေတာ့ သူ ရန္ကုန္အထိ လိုက္မလာခဲ့ဘူး။ လမ္းတဝက္ ပဲခူးဘူတာမွာ ဆင္းသြားခဲ့တယ္။ အမွန္က ပဲခူးဘူတာ မွာ ရထားမရပ္ပါဘူး။ ဘူတာအဝင္မွာ အရွိန္ေလွ်ာ့ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခုတ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ စုလိႈင္က ခုန္ဆင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ က်န္အဖြဲ႔သားေတြက အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ဆိုၿပီး တားၾကေသးတယ္။ သူနားမေထာင္ဘူး။ ဇြတ္ဆင္းသြားတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြက အထုပ္အပိုးေတြကို ေနာက္ကလိုက္ၿပီး ခ်ေပးရတယ္။ သူ ဘယ္လိုခံစားေနရသလဲ။ သူ သိပ္ၿပီးမ်ား ရွက္ သြားေလသလား။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာလည္း တႏံု႔ႏုံ႔နဲ႔ မေကာင္းလွဘူး။
0