ေက်ာ္ႏိုင္ - ကုန္ၾကမ္းသြင္း ကုန္ေခ်ာထုတ္ အခြန္လြတ္ထဲ လက္ခစားအထည္ခ်ဳပ္ပါသင့္ မသင့္



ေက်ာ္ႏိုင္ - ကုန္ၾကမ္းသြင္း ကုန္ေခ်ာထုတ္ အခြန္လြတ္ထဲ လက္ခစားအထည္ခ်ဳပ္ပါသင့္ မသင့္
(အမွားေတြ အမွန္ျပင္ခ်ိန္တန္ၿပီ)
မိုးမခ၊ ဒီဇင္ဘာ ၇၊ ၂၀၁၇
ကုန္ၾကမ္းသြင္းၿပီး ကုန္ေခ်ာျပန္လည္တင္ပို႔တဲ့လုပ္ငန္းေတြကို ရာနႈန္းျပည့္အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳမယ္လို႔ ရင္းနွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈနဲ႔ ကုမၸဏီမ်ားၫႊန္ၾကားမႈဦးစီးဌာနရဲ႕ ေၾကျငာခ်က္ကိုဖတ္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။

အဲ့ဒီသတ္မွတ္ခ်က္မွာ အၾကံဳးဝင္တဲ့လုပ္ငန္းေတြက လက္ခစားအထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္းေတြပါဝင္တယ္ဆိုၿပီး ဆက္လက္ေဖၚျပထားတာကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို စိတ္ပ်က္သြားရပါတယ္။

ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈနဲ႔ ကုမၸဏီမ်ားၫႊန္ၾကားမႈ ဦးစီးဌာနအေနနဲ႔ "ကုန္ၾကမ္းသြင္း၊ ကုန္ေခ်ာထုတ္" ဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္နဲ႔ "လက္ခစားလုပ္ငန္း" ရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို တကယ္ဘဲ ကြဲကြဲျပားျပားမသိတာလားလို႔ သံသယျဖစ္မိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ရွိလုပ္ေနၾကတဲ့ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြဟာ "လက္ခစား" လုပ္ငန္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ျပည္ပတိုင္းျပည္တစ္ခုကေန ဝါဂြမ္းတင္သြင္းၿပီး အဲ့ဒီဝါဂြမ္းကေန ခ်ည္ေဖါက္၊ ပိတ္စရက္လုပ္၊ အဝတ္အထည္အျဖစ္ခ်ဳပ္လုပ္ၿပီးမွ ျပည္ပကို ျပန္လည္တင္ပို႔မွသာလွ်င္ "ကုန္ၾကမ္းတင္သြင္းၿပီး၊ ကုန္ေခ်ာထုတ္လုပ္တင္ပို႔တဲ့လုပ္ငန္း" ျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ "လက္ခစား" လုပ္ေနၾကတဲ့ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြကို "ကုန္ၾကမ္းသြင္း၊ ကုန္ေခ်ာထုတ္" လုပ္ငန္းလို႔သတ္မွတ္ၿပီး ရာနႈန္းျပည့္အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ျပဳေနတာဟာ လံုးဝ မွားယြင္းပါတယ္။

အဲ့ဒီလိုဆိုေတာ့ "လက္ခစား" အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြကို အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ မေပးရဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဌာနရဲ႕ မူဝါဒအရ "လက္ခစား" အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြကို အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးခ်င္ရင္ သင့္ေတာ္တဲ့ ဥပေဒျပဌာန္းၿပီး ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ "လက္ခစား" အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းေတြကို "ကုန္ၾကမ္းသြင္း၊ ကုန္ေခ်ာထုတ္" လုပ္ငန္းလို႔ အမည္တပ္ၿပီး အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ေပးေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဥပေဒကို ခ်ိဳးေဖါက္ရာ ေရာက္ပါတယ္။ ဦးစီးဌာနအေနနဲ႔ အဲ့ဒီအခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္လည္စိစစ္ သံုးသပ္သင့္ပါတယ္။

ေျပာလက္စနဲ႔ ဆက္ေျပာရရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ထြက္တဲ့ဝါဂြမ္းကို ကုန္ၾကမ္းအေနနဲ႔ ျပည္ပကို႔ပို႔ပါတယ္။ ျပည္ပက အဲ့ဒီဝါဂြမ္းကို ပိတ္စအျဖစ္ရက္လုပ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို "လက္ခစား" နဲ႔ အထည္ခ်ဳပ္ခိုင္းေနတာပါ။ အဲဒါေလးကိုမွ ကြဲျပားေအာင္မျမင္တတ္ရင္ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာဌာနေတြမွာ အႀကီးအကဲေတြ လုပ္မေနၾကပါနဲ႔ေတာ့။ ဒါမွမဟုတ္ဘဲ လူေတြက ငါတို႔လိမ္သလို ယံုၾကလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီအထင္ေတြကို အျမန္ဆံုး စြန္႔လႊတ္သင့္ပါတယ္။

တကယ္တန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကုန္ၾကမ္းေတြကို ျပည္ပပို႔ၿပီး တန္ဘိုးမရွိတဲ့ ကုန္ေခ်ာေတြကို ျပန္လည္ တင္သြင္းစားသံုးေနတဲ့တိုင္းျပည္ပါ။

အမ်ိဳးေကာင္း ေကာ္ဖီေစ့ေတြကို ဒီအတိုင္း (ကုန္ၾကမ္းအေနနဲ႔) ျပည္ပကို ေရာင္းစားတယ္။ ျပည္ပက က်န္းမာေရးတန္ဘိုး နိမ့္တဲ့ coffee mix ေတြကို ျပန္ဝယ္ယူၿပီး စားသံုးတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ရာဘာေစးကို ႏိုင္ငံျခား ေရာင္းစားတယ္။ ႏိုင္ငံျခားက အရည္အေသြးသိပ္မေကာင္းတဲ့ ရာဘာထြက္ကုန္ေတြကို ျပန္ဝယ္သံုးတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ကၽြဲေကာသီးကို တဖက္ႏိုင္ငံကို တင္ပို႔တယ္။ တဖက္ႏိုင္ငံက အထဲက အသီးကိုစား၊ အခြံကို ယိုထိုးၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ပို႔တယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ အသည္းနာဘို႔ ေကာင္းတဲ့ကိစၥဘဲ။ ကိုယ့္ေျမမွာ ကိုယ့္လုပ္အားနဲ႔စိုက္တဲ့အပင္က အသီးကို သူမ်ားကိုေရာင္းလိုက္တယ္။ သူမ်ားက အထဲက အသီးကိုစားၿပီး အခြံကို ယိုထိုးၿပီး ကိုယ့္ကိုုျပန္ေရာင္းတဲ့အခါ အသီးေရာင္းရစဥ္ကထက္ ေစ်းပိုေပးၿပီး ျပန္ဝယ္စားရတယ္။

အဲ့ဒီလို ဥပမာေတြက စာနဲ႔ေရးျပေနရင္ ဆံုးမွာကို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေတြဘာေၾကာင့္ျဖစ္ေနသလည္းဆိုေတာ့ အပိုင္း ႏွစ္ပိုင္းေၾကာင့္။ တစ္ပိုင္းက ဌာနဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲေတြရဲ႕ လြဲမွားတဲ့ စီမံခန္႔ခြဲမႈ။ ေနာက္တစ္ပိုင္းက ကုန္ပစၥည္းထုတ္လုပ္ဘို႔ လိုအပ္တဲ့ ေျမနဲ႔ လွ်ပ္စစ္။

ေျမေစ်းႀကီးတာကို မူဝါဒခ်မွတ္ၿပီး ေျဖရွင္းရမယ္။ အျမန္ဆံုး ေျဖရွင္းရမွာ။ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကို အျမန္ဆံုးရတဲ့နည္းနဲ႔ ထုတ္ရမယ္။ ဘယ္နည္းနဲ႔ထုတ္ထုတ္ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္အျမန္ဆံုးရဘို႔ လိုရင္း။

အဲ့ဒီလိုမွ မလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ "လက္ခစား" လုပ္ေနရတဲ့အျဖစ္၊ "ကုန္ၾကမ္းပို႔၊ ကုန္ေခ်ာျပန္ဝယ္" အဆင့္ကေန ဘယ္ေတာ့မွ တက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
0