မင္းကုိႏုိင္ ● ရင္ခြင္ေတာင္းေနသူမ်ား

မင္းကုိႏုိင္ ● ရင္ခြင္ေတာင္းေနသူမ်ား
(မုိးမခ) ဇန္နဝါရီ ၁၇၊ ၂၀၁၈

ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ကူးယူသည္။

မိဘမဲ့ကေလးမ်ားေဂဟာတခုသို႔ က်ေနာ္ေရာက္သည္။ ေမြးကင္းစမွ မူလတန္းေက်ာင္းေနသည္အထိ အရြယ္စုံ ကေလးမ်ား ကို ေတြ႕ရပါ၏။ ေက်ာင္းေနအရြယ္မ်ားကို ျမင္စဥ္က အလိုက္သင့္ ႏႈတ္ဆက္အားေပးစကားေျပာ ေထာက္ပံ့ခဲ့ၾကသူမ်ားမွာ ရင္ခြင္ပိုက္အရြယ္မ်ားထားရွိရာ အခန္းသို႔ေရာက္လွ်င္ကား ဂရုဏာယိုဖိတ္ကာ အပါးသို႔ ခ်ည္းကပ္ၾကသည္။ အခန္းဝတြင္ ဧည့္သည္မ်ား စနစ္တက်လက္ေဆးရန္ သတိေပးထားသည္ကို ယခုမွ သေဘာေပါက္ေတာ့သည္။

အႏွီးျဖင့္ေထြးထားေသာ ေမြးကင္းစနီတာရဲကေလး၊ ပက္လက္အေနအထားျဖင့္ ယက္ကန္ယက္ကန္ကေလး၊ ဝမ္းလ်ားထိုး ကေလး၊ ငုတ္တုတ္ထိုင္လ်က္ကေလးမ်ား တိက်သည့္ စကားလုံးျဖင့္ ေဖာ္ျပရလွ်င္ စြန္႔ပစ္ခံကေလးမ်ား။သူတို႔မ်က္လုံးကေလးမ်ားကို ၾကည့္ပါ၊ တစုံတရာကိုေတာင္း ခံေနသည့္ ႏွယ္။ ကစားစရာေတြေပးထားေပမယ့္ မေပ်ာ္၊ အာဟာရေကြၽးထားေပမယ့္ မလုံေလာက္၊ သူတို႔လိုအပ္ေနတာ စကားႏွင့္မေျပာတတ္ေပမယ့္ မ်က္လုံးေတြႏွင့္ေျပာေန၏။

ရင္ခြင္ေတာင္းေနျခင္း(သို႔မဟုတ္)ခ်ီေပြ႕သူကို ေမွ်ာ္ေနျခင္းပင္။ ဒါကိုျမင္သူတိုင္း စာနာစိတ္ကလက္ေတြကို အလိုလို ဆန္႔ ထြက္ေစရၿမဲ။

ခ်ီေပြ႔သူလက္ထဲေရာက္သြားသည့္ ကေလးတိုင္းမ်က္လုံးကေလးမ်ားကို ၾကည့္ပါ။ လုံၿခံဳမႈရ သြားသည့္အတြက္ ၾကည္ႏူးသြား ရသည့္အေရာင္ေတြႏွင့္။ ေခါင္းကေလးေတြကို နီးရာရင္ခြင္ထဲ မွီအပ္လိုက္ၾကပုံ။ သူတို႔ကို ခ်မထားခဲ့ရန္ ေတာင္းပန္ ေနၾကသေယာင္။

ထိုအေတြ႕အႀကံဳကို က်ေနာ္ ျပည္သူ႔အေရးဂ်ာနယ္တြင္ ေဆာင္းပါးေရးခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ယခုျပန္၍ အစအဆုံး စာစီစာရိုက္လုပ္ရန္ မအားလပ္ပါ၍ ေဆာင္းပါး၏ နိဂုံးအပိုဒ္ကို စာျမည္းမွ် ျပန္လည္ေဝငွလိုက္ပါသည္။
*****

ကေလးတေယာက္သည္ သူ႔အားပိုက္ေထြးထားသူရင္ခြင္ထဲမီလ်က္ ႏို႔ဗူးကို ဇိမ္က်က်စို႔ေနသည္။ သူ႔ လက္ကေလးေတြက တလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ စကားတစုံတရာ ေျပာေနသည္သို႔။

က်ေနာ္က ဒီကေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း မနက္ျဖန္မ်ားစြာကို ေမွ်ာ္ၾကည့္မိသည္။ ဒီေန႔အထိေတာ့ ေနစရာ အမိုးအကာေပးသူ၊ အာဟာရျဖည့္စရာ ေပးသူေတြရွိပါရဲ႕၊စာသင္ေပးေနသူေတြလည္းရွိပါရဲ႕။ သူ႔တို႔နဲ႔တြဲလ်က္ ေပြ႕ဖက္ဓါတ္ပုံရိုက္သူေတြလည္း ရွိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ အသက္ေမြးမႈ ဘဝလမ္းေၾကာင္းေရြးခ်ယ္မႈ အတတ္သင္မႈေတြအတြက္ ဘယ္သူက ဘယ္လို အာမခံ ႏိုင္ပါသလဲ။

မိဘမဲ့ကေလးေတြတန္းစီလ်က္ အစာမစားမီအလွဴရွင္မိသားစုေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေပးေနတာေတြ႕တိုင္း က်ေနာ္က သူတို႔ရဲ႕ ရွည္လ်ားေသာ ဘဝလမ္းေတြေပၚ ေလွ်ာက္ရမည့္ေျခလွမ္းေတြအတြက္သာ ပူေမာေမာေန မိပါသည္။

သနားပါတယ္၊ ႏိုင္သေလာက္ထည့္ခဲ့ၾကရေအာင္ ထမင္းဟင္းေကာင္းေကာင္းခ်က္ေကြၽးလိုက္ၾကရေအာင္၊ စာအုပ္အဝတ္ အစား ေထာက္ပ့ံၾကရေအာင္ အဲသလို က်ေနာ္တို႔ လူစု၍လြယ္သလို၊ အိတ္ထဲလက္ႏႈိက္လြယ္ၾကပါလိမ့္မည္။ သည္ထက္ပို၍ ဘာမ်ားတတ္ႏို္င္ပါေသးသနည္း။

က်ေနာ့္ေမးခြန္းအပူ က်ေနာ္မယူႏိုင္ မေျဖႏိုင္။

ရင္ခြင္ေတာင္းေနသည့္ ကေလးတေယာက္ကို ေကာက္ခ်ီလိုက္သည္။ အေမွ်ာ္ႀကီးေမွ်ာ္သမွ် အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္သြားသည့္ သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း ခ်ိဳမိုင္မိုင္ကေအာင္ က်ေနာ္က လက္ဖဝါးေလးျဖန္႔ခ်ီ ဆုပ္ခ်ီ လုပ္နည္း သင္ေပးသည္။ သူ႔အား တစုံတရာသင္ေပးေနမွန္းသူေကာင္းစြာသိပုံရပါ၏။ သို႔ေသာ္ မသင္ယူပါ၊ သူ႔အားစြန္႔ခ်သြားမည့္ အေရးကိုသာစိုးရိမ္ဟန္ျဖင့္ က်ေနာ့္အားဖက္တြယ္ထားမႈကို ပိုတင္းက်ပ္လိုက္ျခင္းျဖင့္ တုန္႔ျပန္သည္။

အရြယ္ႏွင့္မမွ်ေသာ သူ႔ပူပန္မႈကို က်ေနာ္အကူးစက္ခံလိုက္ရသည္။ သူ႔လက္ကေလးက က်ေနာ့္ပုခုံးကို မလြတ္စတမ္း ဖက္ တြယ္ရန္ အားကိုတႀကီးတင္လာၿပီ

ႏို႔စို႔ကေလး၏ လက္တဖက္တင္ရုံေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ပုခုံးေတြခံႏိုင္သည္ေပါ့။

သူတို႔ဘဝလမ္းေတြကိုေရာ၊ က်ေနာ္တို႔ပုခုံးေတြ ထမ္းႏိုင္ပါမလား။

မင္းကိုႏိုင္
0