ေမာင္ေမာင္စုိး ● ႏွင္းဆီနီနီ အိပ္မက္မ်ား (၁၉၇၅ - ၁၉၈ဝ) - အပိုင္း (၆၁)

ေမာင္ေမာင္စုိး ● ႏွင္းဆီနီနီ အိပ္မက္မ်ား (၁၉၇၅ - ၁၉၈ဝ) - အပိုင္း (၆၁)
(မုိးမခ) မတ္လ ၁၉၊ ၂ဝ၁၈

● ၁ဝ၁ စစ္ေဒသ
တ႐ုတ္ျပည္မွ ျပန္ထြက္လာၿပီး KIA ဌာနခ်ဳပ္သုိ႔ အေရာက္တြင္ KIA ေခါင္းေဆာင္ လေထာ္ေဇာ္တူးႏွင့္ ဇခုံတိန္႔ယင္းတုိ႔ ေနာက္တၾကိမ္သေဘာထားကြဲလြဲမႈ ထပ္မံျဖစ္ပြါးသည္။ လေထာ္ေဇာ္တူး၏အကို KIO ဥကၠဌ လေထာ္ေဇာ္ဆိုင္းမွာ ထိုစဥ္က ထိုင္းနယ္စပ္သုိ႔ေရာက္ရွိေနသည္။ လေထာ္ေဇာ္ဆိုင္းသည္ ထိုင္းနယ္စပ္တြင္ ကူမင္တန္အပါ ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး အုပ္စုမ်ားႏွင့္ခ်ိတ္ဆက္မိၿပီး အေမရိကန္အကူအညီရယူရန္ စိုင္းျပင္းေနသည္ျဖစ္ရာ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္ႏွင့္ CPB တုိ႔ ပူးေပါင္းျခင္းမျပဳရန္ ဆံုးျဖတ္ခ့ဲသည္။ လေထာ္ေဇာ္တူးတုိ႔ကလည္း လေထာ္ေဇာ္ဆိုင္း၏ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ အညီလုပ္ေဆာင္ ရန္ သေဘာတူၾကသည္။

ဇခုံတိန္႔ယင္းကေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္နယ္စပ္တြင္ ရပ္တည္ေနေသာ ၎တုိ႔အေနႏွင့္ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴ နစ္ဆန္႔က်င္ေရးလုပ္သည္ မွာ မျဖစ္နိုင္၊ မိမိတုိ႔အတြက္ အက်ဳိးယုတ္နိုင္သည္ဟု ယူဆသည္။ တ႐ုတ္၊ CPB တုိ႔ႏွင့္ ေပါင္းရန္အားသန္သည္။ လေထာ္ ေဇာ္တူးက လက္မခံ။ တခ်ိန္တည္းတြင္ တ႐ုတ္ကအျပန္ လက္နက္တပ္ဆင္လာေသာ ဇခုံတိန္႔ယင္း စစ္ေၾကာင္းအင္အား၁၂ဝ ခန္႔မွ အင္အား ၁ဝဝ ခန္႔၎၏ကြပ္ကဲမႈေအာက္သုိ႔ ေျပာင္းလိုက္ၿပီးဇခုံတိန္႔ယင္းအား ဌာနခ်ဳပ္သုိ႔ တပ္ေထာက္အျဖစ္ ေျပာင္းေရႊလိုက္ေတာ့သည္။

ဤအႀကိမ္တြင္ေတာ့ ဇခုံတိန္႔ယင္းသည္ CPB ႏွင့္ ပူးေပါင္းရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ KIA ဌာနခ်ဳပ္သုိ႔ မေျပာင္းေရႊ႕ပဲ ၎ ေဒသ ဖီေမာ္သုိ႔ျပန္၍ မိန္းမယူခြင့္ျပဳရန္ လေထာ္ေဇာ္တူးထံဟန္ေဆာင္ခြင့္တင္ၿပီး ထြက္လာခ့ဲသည္။ လေထာ္ေဇာ္တူးေခၚ သြားေသာ ၎၏တပ္ဖြဲ႕ဝင္မ်ားအား ၎ေနာက္လိုက္ခ့ဲရန္ လွ်ဳိ႕ဝွက္အေၾကာင္းၾကားခ့ဲရာ ၎၏တပ္ဖြဲ႕ဝင္ေဟာင္းမ်ားက လည္း လိုက္ပါလာခ့ဲၾကၿပီး ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔တြင္ ဖရယ္ေတာင္ၾကား (နယ္စပ္ေက်ာက္တိုင္ အမွတ္ ၅ ႏွင့္ ၆ အနီး) မွ တ႐ုတ္ျပည္ထဲသုိ႔ဝင္ေရာက္သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ဇခုံတိန္႔ယင္းေခါင္းေဆာင္ေသာ အင္အား ၁၈၅ ဦးခန္႔သည္ KIA မွ ပထမဆံုး စတင္ခြဲထြက္ခ့ဲၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ လေယာက္ဇလြန္းဦးစီးသည့္ စစ္ေၾကာင္းမွ အင္အား ၂ဝဝ ခန္႔သည္လည္း ေကာင္း၊ ပန္ဝါေတာင္ ၾကားတြင္ေနာက္ခ်န္ထားသည့္ အင္အား ၆ဝ ခန္႔သည္လည္းေကာင္း၊ စသည္ျဖင့္ ထပ္မံ၍ လိုက္ပါပူး ေပါင္းခ့ဲၾကရာ စုစုေပါင္း အင္အား ၅ဝဝ နီးပါး KIA မွ ခြဲထြက္၍ တ႐ုတ္ျပည္သုိ႔ ဝင္ေရာက္ခ့ဲသည္။

ထိုအင္အားမ်ား KIA မွ ခြဲထြက္လာျခင္းသည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ေပါင္းေရးမေပါင္းေရး၊ CPB ႏွင့္ ေပါင္းေရး မေပါင္းေရးဆိုသည့္ နိုင္ငံေရးအျမင္ကြဲလြဲမႈအျပင္ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားအတြင္း လူမ်ဳိးစုမ်ားၾကား ကြဲလြဲမႈမ်ားေၾကာင့္လည္း တစိတ္တပိုင္းပါဝင္ပုံ ရသည္။ ထိုစဥ္က KIA တြင္ ကခ်င္လူမ်ဳိးမ်ားအတြင္ လူဦးေရအမ်ားစုျဖစ္ေသာ ဂ်င္းေဖါက လႊမ္းမိုးမႈ ရွိၿပီး က်န္လူမ်ဳိ း စုမ်ားႏွင့္ ပဋိပကၡအတန္ငယ္ရွိေနသည္။ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ပူတာအို၊ ေခၚဘူဒဲ (ေခါင္လန္ဖူး) ဘက္တြင္ KIA ႏွင့္ ရဝမ္တုိ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားခ့ဲသည္။ ထုိ႔အတူ ေမချမစ္အေရွ႕ဖက္ကမ္း ခ်ီေဗြ၊ ေဆာ့ေလာ္၊ ဖီေမာ္ေဒသသည္ လခ်ိတ္ႏွင့္ ေလာ္ေဝၚတိုင္းရင္းသားေဒသမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဇခုံတိန္႔ယင္းႏွင့္ လေယာက္ဇလြန္းတုိ႔မွာ လခ်ိတ္ႏွင့္ေလာ္ေဝၚတိုင္းရင္းသားမ်ားျဖစ္ေပရာ ဂ်င္းေဖါတုိ႔၏လႊမ္းမိုးမႈ ေအာက္မွ ႐ုန္းထြက္လိုျခင္းသည္လည္း အေၾကာင္းတခ်က္ ျဖစ္ပုံရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ လခ်ိတ္တိုင္းရင္းသား ဇခုံတိန္႔ယင္းႏွင့္ ေလာ္ေဝၚတိုင္းရင္းသား လေယာက္ဇလြန္းတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေသာ လခ်ိတ္နွင့္ေလာ္ေဝၚတပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္လခ်ိတ္ႏွင့္ ေလာ္ေဝၚတိုင္းရင္းသားေဒသသည္ CPB ၁ဝ၁ စစ္ေဒသအတြက္ ေရခံေျမခံျဖစ္လာေတာ့သည္။ ထုိ႔အတူ ဇခံုတိန္႔ ယင္းသည္ KIA အတြက္ သစၥာေဖာက္တဦးျဖစ္ခ့ဲၿပီး CPB အတြက္ သူရဲေကာင္းတဦးျဖစ္ခ့ဲေပေတာ့သည္။

တ႐ုတ္ျပည္တြင္းသုိ႔ေရာက္လာေသာ ဇခုံတိန္႔ယင္းႏွင့္ လေယာက္ဇလြန္းဦးစီး အင္အားမ်ားထဲမွ အတန္ငယ္အသက္ႀကီးသူ ၆ဝ ခန္႔ကို ထုတ္ႏႈတ္၍ ေဒသလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ေလ့က်င့္ၿပီး က်န္အင္အားစုအားလုံးကိုထိန္ျခံဳးၿမိဳ႕အနီး ကူတုန္ရွိ ၁ဝ၅ တပ္ဖြဲ႕စခန္းတြင္ စစ္ေရးေလ့က်င့္မႈျပဳလုပ္သည္ CPB ႏွင့္တ႐ုတ္တုိ႔ ပူးေပါင္းစီစဥ္ခ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ၁ဝ၅ တပ္ဖြဲ႕မွာ အိႏၵိယနိုင္ငံမွ အစိုးရအားပုန္ကန္ေနသည့္ နာဂတပ္ဖြဲ႕မ်ားအားလည္း တ႐ုတ္တုိ႔ ေလ့က်င့္ေပးသည့္စခန္းလည္းျဖစ္သည္။

ေလ့က်င့္မႈ မ်ားၿပီးဆံုးသည့္အခါ CPB ႏွင့္ ဗိုလ္ေနာ္ဆိုင္းတပ္မွ ရဲေဘာ္ေဟာင္းမ်ားျဖင့္ အင္အားျဖည့္တင္းၿပီး ၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕ကို ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းသည္။ ႏိုင္ငံေရးမွဴးအျဖစ္ ရဲေဘာ္ဘိုစိန္ (စစ္ခြၽမ္းရဲေဘာ္ေဟာင္း)၊ တပ္မွဴးရဲေဘာ္ဇခုံတိန္႔ယင္း၊ ဒုနိုင္ငံ ေရးမွဴး ရဲေဘာ္ဆြန္လြတ္ေနာ္ (ေကြ႕က်ဳိးရဲေဘာ္ေဟာင္း)၊ ဒုတပ္မွဴးရဲေဘာ္လေယာက္ဇလြန္း၊ စစ္ဦးစီးမွဴးရဲေဘာ္ထြန္းေမာင္ တုိ႔ျဖင့္ ေခါင္းေဆာင္မႈကို ဖြဲ႕စည္းၿပီး တပ္ဖြဲ႕အား တပ္ခြဲ ၆ ခြဲျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းခ့ဲသည္။

၁၉၆၉ ခုႏွစ္ေမလတြင္ ျမန္မာျပည္တြင္းသုိ႔ ဖီေမာ္ေဒသမွ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ခဲ့သည္။ ထိုခ်ိန္ကာလက တ႐ုတ္ျပည္တြင္း၌ လည္း ထိန္ခ်ဳံးမွ သံလြင္ျမစ္ေဘးရွိ လုခိုး (လီဆူးကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေဒသ) ထိသာ ကားလမ္းေပါက္ေသးသည္။ လုခိုးမွ တ႐ုတ္ပိုင္ဖီေမာ္ထိ ကားလမ္းမေပါက္ေသးေပ။ ၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕သည္ လုခိုးမွဖီေမာ္ေတာင္ေၾကာအားျဖတ္၍ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီ တက္ကာ ဖီေမာ္ေဒသသုိ႔ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၂ ရက္ေန႔တြင္ စတင္ဝင္ေရာက္ခ့ဲသည္။

ထိုအခ်ိန္က ထိုေဒသရွိ အစိုးရတပ္စြဲထားသည့္ ထန္တုန္ႏွင့္ ဖ်င္လို႔အား ၁၉၆၉ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၅ ရက္တြင္ စတင္၍ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ခ့ဲၿပီး ၁ဝ၁ စစ္ေဒသအား စတင္ဖြင့္လွစ္ခ့ဲသည္။ ထန္တုန္တိုက္ပြဲအၿပီး ဖီေမာ္ရွိ ရဲစခန္းလည္းဆုတ္ခြါသြားရာ၁ဝ၁ စစ္ေဒသသည္ ထိုေဒသအား ငဇြန္ေဘာင္ၿမိဳ႕နယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္၍စတင္ထိမ္းခ်ဳပ္နိုင္ခ့ဲသည္။ ထိုေနာက္ ေငါခ်မ္းခ ျမစ္႐ုိး အတိုင္း ဆက္လက္လႈပ္ရွားၿပီး နယ္ေျမတိုးခ်ဲ႕ခ့ဲသည္။ ေနာက္ပိုင္း အစိုးရတပ္ဖြဲ႕မ်ားကျပန္လွန္ထိုးစစ္ဆင္လာခ့ဲၿပီး ေငါ့ခ်မ္း ခ ျမစ္႐ုိးတေလွ်ာက္ အျပန္အလွန္တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားၿပီး တက္လိုက္ဆုတ္လိုက္ျဖင့္ စစ္ကစားေနခ့ဲၾကသည္။

၁၉၇ဝ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသဌာနခ်ဳပ္အား ပန္ဝါေတာင္ၾကားသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ဖြင့္လွစ္ခ့ဲသည္။ ပန္ဝါသုိ႔ ဌာနခ်ဳပ္ေျပာင္း ေရႊ႕ဖြင့္လွစ္ခ့ဲသည့္ အေၾကာင္းတခ်က္မွာ တ႐ုတ္မွေပးပုိ႔ေသာ ေထာက္ပုိ႔ပစၥည္းမ်ား လက္ခံရန္အတြက္ လြယ္ကူသည့္ေနရာ ကို ေရြးခ်ယ္ခ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။ ပန္ဝါေတာင္ၾကားသည္ ယူနန္ျပည္နယ္ ထိန္ခ်ဳံးခ႐ုိင္ၿမိဳ႕၏ ေျမာက္ဖက္တြင္ရွိၿပီး ထိုစဥ္က ကားလမ္းၾကမ္းေပါက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္တြင္ ကန္ပိုင္တီ (ဆဒံုးၿမိဳ႕အေရွ႕ဖက္နယ္စပ္) သုိ႔ ၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕မ်ား စတင္ ဝင္ေရာက္အေျခခ် လႈပ္ရွားခ့ဲသည္။ ကန္ပိုင္တီေဒသသုိ႔ ဝင္ေရာက္လာျခင္းမွာ အဓိကအားျဖင့္ ဝိုင္းေမာ္ႏွင့္ခ်ီေဗြကားလမ္းတေလ်ာက္အား ထိမ္းခ်ဳပ္လႈပ္ရွားနိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ ကန္ပိုင္တီသုိ႔ဝင္ေရာက္လာေသာ ၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ အစိုးရတပ္ဖြဲ႕ မ်ားႏွင့္သာမက KIA ရင္း ၃ တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ ေခ်ာင္းေျမာင္းပစ္ခတ္မႈကိုလည္း ရင္ဆိုင္ခ့ဲၾကရသည္။ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ KIA ႏွင့္ CPB တပ္ေပါင္းစုဖြဲ႕နိုင္သည့္အခါမွသာ အပစ္ရပ္ၿပီး နယ္ေျမခြဲျခားသတ္မွတ္နိုင္ခ့ဲၾကသည္။

၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕မ်ား ကန္ပိုင္တီသုိိ႔ ဝင္ေရာက္အေျခခ်နိုင္ခ့ဲၿပီးေနာက္ဝိုင္းေမာ္၊ ခ်ီေဗြကားလမ္းကို ေကာင္းစြာေႏွာက္ယွက္တိုက္ခိုက္နိုင္ခ့ဲၾကသည္။ ငဇြန္ေဘာင္ေဒသသုိ႔ ထိုးစစ္ဆင္မည့္ အစိုးရတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ ျမစ္ႀကီးနား၊ ဝိုင္းေမာ္၊ ခ်ီေဗြ ကားလမ္း အတိုင္း လူ၊ လက္နက္၊ ရိကၡာမ်ားကို ျဖည့္တင္းေစလႊတ္ရသည္ျဖစ္ရာ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသအတြက္ အဆိုပါလမ္းေၾကာင္းျဖတ္ေတာက္ေရးသည္ အေရးပါသည္။ အဆိုပါလမ္းေၾကာင္းတေလ်ာက္ရွိနမ့္မလီ၊ ဒြန္ဘန္၊ ေခ်ာင္းဆံု၊ ရွေငၚ၊ တံငါစခန္း၊ မန္ႀကိဳင္ စသည့္ ေနရာမ်ားစြာတြင္ အစိုးရတပ္ဖြဲ႕မ်ားက လမ္းလုံျခံဳေရး၊ တံတားလုံျခံဳေရးမ်ားအတြက္ စခန္းေနရာယူထားခ့ဲရသည္။ ထိုစခန္းမ်ား တံတားအားလုံးလိုလိုအား ၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕က အႀကိမ္ႀကိမ္ ဝင္ေရာက္ဝင္ေရာက္ေႏွာက္ယွက္တိုက္ခိုက္ျခင္း တံတားခ်ဳိးျခင္းတုိ႔အား ျပဳလုပ္နိုင္ခ့ဲၾကသည္။ အစိုးရတပ္မ်ားအေနႏွင့္ ျမစ္ႀကီးနားအေျခစိုက္ ခလရ ၃၇၊ ခလရ ၅၈၊ မိုးညႇင္း အေျခစိုက္ ခလရ ၁၅ တုိ႔ႏွင့္ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသတပ္ဖြဲ႕မ်ား ရင္ဆိုင္ခ့ဲရသည္။

ထင္ရွားသည့္ တိုက္ပြဲအခ်ဳိ႕မွာ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္တြင္ ခ်ီေဗြၿမိဳ႕ အနီးတြင္ ျဖစ္ပြါးေသာ ရွစ္ေဇာ္တိုက္ပြဲပါဝင္သည္။ ထိုတိုက္ပြဲတြင္ အစိုးရတပ္ဖက္မွ၁ဝ ေယာက္က် ၿပီး ၄ ဦးဖမ္းဆီးရမိခ့ဲသည္။ ၁ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕မွ ၂ ဦးဒဏ္ရာရရွိခ့ဲသည္။ ေနာင္ထပ္အက် အဆံုးမ်ားေသာ တိုက္ပြဲတခုမွာ ပန္ဝါႏွင့္ ရွေငၚၾကားတြင္ ျဖစ္ပြားေသာ မေကာင္တိုက္ပြဲျဖစ္သည္။ စခန္းသိမ္းတိုက္ပြဲျဖစ္သည္။
၁၉၇၂ ခုႏွစ္ မိုးမက်မီျဖစ္ပြားေသာ တိုင္ပြဲျဖစ္သည္။ ခလရ ၁၅ ႏွင့္ ခလရ ၅၈ တုိ႔၏စခန္းျဖစ္သည္။ အစိုးရတပ္ဖက္မွ ၂ဝ ခန္႔က်ၿပီး သုံ႔ပမ္း ၂ဝ ခန္႔ဖမ္းဆီး ရမိသည္။ ၇၅ မမ ေနာက္ပြင့္တလက္အပါ လက္နက္မ်ဳိ းစုံ ၅ဝ ခန္႔သိမ္း ဆည္းရမိခ့ဲသည္။ ၁ဝ၁ ဖက္မွလည္း တပ္ခြဲနိုင္ငံေရးမွဴးရဲေဘာ္ေနာ္ဆိုင္း(ေကြ႕က်ဳိးရဲေဘာ္ေဟာင္း) အပါ ၊ ဒုခြဲမွဴး၊ တပ္စုမွဴးမ်ားအပါ ၁ဝ ဦးခန္႔ က်ဆံုးခ့ဲသည္။ ၁၉၇၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေဆာ့ေလာ္ၿမိဳ႕ အားတိုက္ခိုက္ခ့ဲသည္။ အစိုးရတပ္ႏွင့္ ရဲမွ ၁ဝ ေယာက္ ခန္႔က်ဆံုးၿပီး ၄ ဦးဖမ္းမိကာ လက္နက္ ၂ဝ ခန္႔ သိမ္းဆည္းရမိခ့ဲသည္။ ၁၉၇၅ ႏွင့္ ၁၉၇၆ မ်ားတြင္လည္း ရွစ္ေဇာ္၊ ေဆာ့ ေလာ္ႏွင့္ ခ်ီေဗြ၊ ဝိုင္းေမာ္ကားလမ္းတုိ႔တြင္ တိုက္ပြဲငယ္မ်ားစြာျဖစ္ပြားခ့ဲေသးသည္။

ထိုအခိ်ိန္တြင္ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသ၌ အင္အား ၇ဝဝ ေက်ာ္ခန္႔အထိရွိလာၿပီး တပ္ရင္း ၃ ရင္း၊ လက္နက္ႀကီးတပ္ခြဲတခြဲ၊ အမ်ဳိ းသမီးတပ္ခြဲတခြဲလည္းဖြဲ႕စည္းခ့ဲၿပီး စစ္ေျမျပင္ေထာက္ကူျပဳ ရန္စီစဥ္ခ့ဲသည္။ ေျခလ်င္တပ္ရင္း ၂ ရင္းကို အဓိက ကန္ပိုင္ တီေဒသမွတဆင့္ ဝိုင္းေမာ္၊ ခ်ီေဗြကားလမ္း တေလ်ာက္လႈ ပ္ရွားေစခ့ဲသည္။

ေဒသအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ ကန္ပိုင္တီ အေျချပဳသည့္ ဆဒံုးၿမိဳ႕နယ္၊ ဝိုင္းေမာ္၊ ခ်ီေဗြကားလမ္းတေလ်ာက္၌ မန္ႀကိဳင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ပန္ဝါအေျချပဳသည့္ ခ်ီေဗြၿမိဳ႕နယ္၊ ေငါခ်မ္းချမစ္အထက္ပိုင္းအား ငဇြန္ေဘာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေငါခ်မ္းချမစ္ေအာက္ပိုင္းအား ေဆာ့ ေလာၿမိဳ႕ နယ္၊ အီေမာဘြမ္ေျမာက္ဖက္ျခမ္းအား မန္က်ီၿမိဳ႕နယ္ဟု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးၿမိဳ႕နယ္မ်ား ဖြဲ႕စည္းခ့ဲသည္။ အထက္ပါ အေျခအေနသည္ ၁၉၇၇/၇၈ ခန္႔က ပန္ဝါအေျခစိုက္သည့္ CPB ၁ဝ၁ စစ္ေဒသ၏ အေျခအေနျဖစ္ပါသည္။

၁ဝ၁ စစ္ေဒသအတြက္ ႀကီးမားသည့္အခက္အခဲမွာ ျပင္းထန္သည့္ ရာသီဥတုျဖစ္သည္။ ေဒသတြင္း ေပတေသာင္းေက်ာ္ျမင့္ သည့္ ေတာင္တန္းမ်ားသည္ အစဥ္ျမဲလို ေရခဲဖုန္းလႊမ္းေနသည္။ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေရခဲေတာင္မ်ားက တလက္လက္ ေတာက္ပေန၍ ထိုေတာင္မ်ားအား မွန္ေတာင္ဟုေဒသခံမ်ားက ေခၚၾကသည္။ နယ္စပ္ေက်ာက္တိုင္ အမွတ္ ၄ တြင္ရွိသည့္ ပန္ဝါေတာင္ၾကားပင္လ်င္ ေပ ၇ဝဝဝ ေက်ာ္ျမင့္သည္။ ေဆာင္းရာသီတြင္ ဆီးႏွင္းမ်ားဖံုးလႊမ္း၍ ျမက္ပင္၊ ငွက္ေပ်ာပင္မ်ား ႏွင္းကိုက္၍ ေသဆံုးၾကသည္။ ရိကၡာရွားပါးၿပီး ထင္းရူးေတာမ်ားသာဖုံးလႊမ္းေနသည္။ ေဆာင္းတြင္း၌ တေတာလုံး တေတာင္ လုံး ဆီးႏွင္းျဖဴ မ်ားဖံုးလႊမ္းေနၿပီ ဂ်ီက့ဲသုိ႔ေတာေကာင္မ်ားပင္ ျဖဴေဖြးေနသည္။ က်န္ရွမ္းျပည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ အေျခခံေဒသ မ်ားလည္း ေအးျမသည္ဆိုေပမင့္ ပန္ဝါေဒသေတာ့ မမီေပ။ ေဒသခံ လခ်ိတ္၊ ေလာ္ေဝၚရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္၍သာ ဆိုးဝါးသည့္ ရာသီဥတုကို ခံႏိုင္ရည္ရွွိသည္ဟု ဆိုရပါမည္။

ထုိ႔ျပင္ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသသည္ နယ္စပ္ေဒသရွိတပ္ဖြဲ႕ျဖစ္ေသာ္လည္း ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ထိ CPB မွ လက္နက္ခဲယမ္းႏွင့္ စစ္ယူနီေဖါင္းတပ္ဆင္ေပးေသာ္လည္း ရိကၡာဆန္ႏွင့္ ေငြေၾကးေထာက္ပ့ံျခင္းမရွိ၍ ေဒသခံလူထုထံမွ အခြန္အေကာက္ျဖင့္ ရပ္တည္ခဲ့ရသည့္တပ္ဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ ေဒသခံလူထုမွာလည္း မ်ားစြာႂကြယ္ဝျခင္းမရွိ၍ ကနဦးကာလမ်ားတြင္ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသမွ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ ရိကၡာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕င့ဲင့ဲ ျဖတ္သန္းခ့ဲရသည္။၁၉၇၃ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း တပ္အင္အား တစတစႀကီးထြားလာၿပီးေနာက္မွသာဗဟိုမွ ရိကၡာေထာက္ပ့ံခ့ဲသည္။ ထုိ႔ျပင္ စစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္းမ်ားႏွင့္ လက္နက္ခဲယမ္းေထာက္ပ့ံမႈ မ်ားလည္း ဗဟိုမွထိမ္းခ်ဳပ္ထားၿပီး ဗဟိုခြင့္ျပဳခ်က္ႏွင့္သာ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ရွိၾကသည္။ KIA မွ ခြဲထြက္လာသည့္ တပ္ဖြဲ႕ျဖစ္၍ CPB ဗဟိုမွ အျပည့္အဝ ယုံၾကည္မႈမရွိေသး၍ေလာ စဥ္းစားဘြယ္ျဖစ္သည္။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ကာလပိုင္းတြင္ ၁ဝ၁ စစ္ေဒသတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ ဖီေမာ္၊ ဂါလန္၊ ကန္ဖန္ေဒသ၊ ပန္ဝါ ေတာင္ၾကားႏွင့္ ကန္ပိုင္တီတုိ႔တြင္ စတင္အေျချပဳနိုင္ခ့ဲၿပီး ခီ်ေဗြႏွင့္ ဝိုင္းေမာ္ၾကားကားလမ္းအား ထိမ္းခ်ဳပ္ေႏွာက္ယွက္နိုင္ခ့ဲၿပီျဖစ္သည္။

ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
ေမာင္ေမာင္စိုး

ဓာတ္ပုံ - လေယာက္ဇလြန္း
0