ႏိုုင္၀င္းသီ - လြင္​့​ေမ်ာတ​ေစၧ
(အက္ေဆးလွည္းတန္း ၄ စာအုုပ္မွ) မိုုးမခ၊ ဧျပီ ၁၊ ၂၀၁၈

( တစ္ )
ၿမိဳ႕ျပဟာ မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာ နစ္ျမဳတ္ၿငိမ္သက္လို႔ ...
ရူးနွမ္းေနတဲ့မိုးတိမ္ေတြဟာ ေသြးရူးေသြးတန္း ေျပးလႊားေအာ္ ဟစ္လို႔။  
မိုးေလဟာ တရွပ္ရွပ္ ... 
လ်ွပ္ႏြယ္ေတြဟာ တဝင္းဝင္း ... 
"မနိုးပါေစနဲ႔မိုးရယ္"ဟာျပန္လည္လို႔ မရနိုင္ေတာ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕လူငယ္ဘဝ။ 
နွစ္ေပါင္း သုံးဆယ္ေက်ာ္ေလးဆယ္နီးပါး ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီေပါ့။ 
"မနိုးပါေစနဲ႔မိုးရယ္"ကို  စြဲမက္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနဆဲ။

သီခ်င္းေလးကိုက အလြမ္းျပဇာတ္​ေလး တစ္ပုဒ္ကို ေငးေငးရီရီ ထိုင္ၾကည့္ေနရသလို ထိခိုက္ေၾကကြဲစရာေကာင္းေနသည္။ နားေထာင္မိေလတိုင္းလည္း အသံမ်ားရဲ႕ ၾကည္လင္လွပမႈထဲမွာ အၿမဲတမ္းနစ္ေမ်ာ
သြားခဲ့။  လူငယ္ဘဝထဲကို လက္ဝဲဆန္ေသာ အယူအဆနွင့္ ​ေတာ္လွန္စာေပအရိပ္ေတြ ထိုးက်​ေနခဲ့ေသာ္လည္း ဂီတဟာမြန္းက်ပ္ေနတဲ့ လူငယ္ဘဝရဲ႕ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ...

ညဘက္ဆိုရင္ ေကာ္မက္သာဇင္လား။
မားလား။ ဘီအီးလား။
အားလုံးဟာ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္။
ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္။
သည့္ထက္အဆင္ေျပသည့္ လူေတြကေတာ့ အေရျပားထဲကို အပ္ဖ်ားနွင့္ ဆစ္ကနဲ ထိုးသြင္းလိုက္ၾက။
ေခတ္ႀကီးထဲကေန ထြက္ေျပးခဲ့ၾကတာလား။
 ၿငိမ္းေအးရာ နယ္ေျမသစ္​ တစ္​ခုဆီ႐ြက္လႊင့္ခဲ့ၾကတာလား။
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိပ္​ ၿပီးမသဲကြဲလွေသာ္လည္း ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ပါးလ်​ေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ့
ကေတာ့ အ​ေသအခ်ာ။
ညေတြဟာမူးမူးရီရီ၊ သီခ်င္းေတြဟာ မူးမူးရီရီ ၊ နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြဟာ မူးမူးရီရီ ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြဟာလည္း မူးမူး ရီရီ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ နွစ္ကာလေတြေပါ့။

ဒီလိုနွင့္ပဲ .....
မိုးနွင့္ပတ္သက္ၿပီး လႊမ္းမိုးရဲ႕မိုးစက္​တင္ေလ၊ မင္းေအာင္ရဲ႕ ျမမ်က္ရည္မိုး၊ ကိုျမႀကီးရဲ႕ မိုး ၊ အဲဒီမိုးကိုပဲ ခံစား ျပန္ဆိုထားခဲ့တဲ့ ခင္ၫြန္႔ရည္ရဲ႕ မိုး၊ ၿပီးေတာ့ အလကၤာ​ေက်ာ္​စြာ ဆရာေစာင္းဦးဘသန္းရဲ႕ လ်ွပ္ပန္းေခြႏြဲ႕
​ေစာင္းညႇင္းလုံးေလးေတြ ...
ၿပီးေတာ့ ယမကာေလး ယစ္ယစ္ေထြေထြနွင့္ မနိုးပါေစနဲ႔ မိုးရယ္ကို ထိခိုက္ေၾကကြဲစြာ ဆိုညည္းေလ့ရိွသည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ...ၿပီးေတာ့ မိုးေရစက္မ်ား ...
ၿပီးေတာ့ လွည္းတန္း ...အင္းလ်ား...လမ္းနီေလး ....ၿပီးေတာ့ ေအးစက္ၾကမ္းရွေသာေလရိုင္းေတြ ျဖတ္တိုက္သြားခဲ့ရာ နွစ္​ကာလမ်ား ...
အာရုံဟာ မိုးေရစက္ေတြထဲကို တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးၿပီး တိုးဝင္သြားခဲ့တာ။ မိုးတိမ္ေတြဟာ ၿမိဳ႕ျပထဲကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ နိမ့္ဆင္းလာခဲ့တာ။မိုးဟာ ​ေလာကသုံးပါးထဲကို ဘာအဆက္အစပ္မွ မရိွပါဘဲနဲ႔ လြင့္စဥ္
က်ေရာက္ေနခဲ့တာ။ စိတ္ဟာ လမ္းနီေလး၊ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံ၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း၊ လွည္းတန္း၊ ေျခာက္
မိုင္ခြဲ၊ အင္းလ်ားကန္၊ လမ္းနီေလးထိပ္က ကိုဆန္းတို႔ ညီအစ္ကိုရဲ႕လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး၊ သမိုင္း ခဝဲၿခံ လမ္းနီေလး ေျပးဆြဲေနတဲ့ ကားေလးဂိတ္။ အာရုံဟာ တရွပ္ရွပ္နဲ႔လြင့္ေျပးေနရာက လွည္းတန္းထဲကို ပြတ္သပ္တိုးဝင္လာခဲ့။

ဝင္းဆံသ၊ ႏြားျဖဴဘိနပ္ဆုိင္၊ ေ႐ႊဝါဖူးဓာတ္ပုံတိုက္၊ D . Mate ၊ ဂိုးရိွဴး ၊ မာလာေဆာင္၊ ရတနာေဆာင္၊ သီရိေဆာင္၊ ညဥ့္နက္ ထမင္းေၾကာ္ဆိုင္ေလးမ်ား။ အဲဒီတုန္းက လွည္းတန္းဟာ အခုလို ဘီဗာလီေတာင္ကုန္းဆန္ေသာ အရပ္ေဒသ မ်ိဳးမဟုတ္ေသး။ ႏြယ္ရိပ္သစ္ရိပ္ စိမ္းစိမ္းနဲ႔၊ ေျမလမ္းေလးေတြနဲ႔၊ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြနဲ႔၊ စာအုပ္အငွားဆိုင္ေလးေတြနဲ႔၊ တိတ္ေခြအငွားဆိုင္ေလးေတြနဲ႔ ၊ လူမသိသူမသိ အရက္အိမ္ေလးတခ်ိဳ႕နဲ႔ ေခတ္ေတြကို တစ္ ေခတ္ၿပီးတစ္ေခတ္ ...နွစ္ေတြကို တစ္နွစ္ၿပီး တစ္နွစ္ ေအးစက္ေလးကန္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ကြန္တမ္ပိုရာရီလွည္းတန္းေပါ့။
အဲဒီ ကြန္တမ္ပိုရာရီ လွည္းတန္းထဲမွာပဲ "လွည္းတန္းကပ္စ္ထရို " ကို စတင္​ေတြ႕ရိွခဲ့ရတာပါပဲ။ အဲဒီ ကာလေတြတုန္းက လွည္းတန္းက အေဆာင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူ႔ရဲဝပ္က်င္းေလးေတြ အေသအခ်ာ ရိွခဲ့ဖူးပါတယ္​။ ဦးထြန္းလင္းၿခံ၊ စပယ္ၿခံ၊ ​ေဇယ်ာသီရိလမ္း၊ ၂ လမ္း၊ ၆ လမ္း။ အၿမဲတမ္းလိုလို အိမ္အျပန္ ညဥ့္နက္ေလ့ရိွတဲ့ သူ႔အရိပ္ကို အဲဒီလမ္းကေလးေတြဟာ အေသအခ်ာ မွတ္မိေနခဲ့ၿပီ။ လမ္းကေလးထဲကို ေျခသံတရွပ္ရွပ္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးမွ ဝင္လာခဲ့ရင္ သူမွတစ္ပါး အျခားလူမရိွၿပီ လို႔ ေျပာလို႔ရေအာင္ အၿမဲတမ္း အိမ္အျပန္​ ​ေနာက္က်တတ္တဲ့ လူ။ အဲဒီလို အမူအက်င္​့​ေတြေၾကာင့္လည္း ဘယ္လိုအ​ေဆာင္မ်ိဳးမွာမွ သူဟာ အဆင္မေျပခဲ့။

ကပ္စ္ထရိုေဆာင္းေလ့ရိွတဲ့ ဦးထုပ္​မ်ိဳးကို ​ေတာ့သူ ေဆာင္းတတ္ပါတယ္။ ကပ္စ္ထရိုလို မုတ္ဆိတ္ေမြး ပါးသိုင္းေမြးေတြကိုလည္း သူ႔ရဲ႕မ်က္နွာေပၚမွာ အခါမလပ္ ျမင္​​ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ကပ္စ္ထရိုဂိုက္ ဘယ္
​ေလာက္ပဲဖမ္းဖမ္း ေဆးျပင္းလိပ္နံ႔ကိုေတာ့ သူ ဘယ္လိုမွမခံနိူင္ပါဘူး။ ဟာဗားနားေဆးျပင္​းလိပ္ကိုေတာ့ အလကားလာ​ေပးေတာင္ မေသာက္ဘူးကြာ။ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ Three Lion ပဲတဲ့။Three Lion ဆိုတာ ျခေသၤ့သုံး​ေကာင္ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ​ေျပာတာပါ။
မဆလေခတ္ႀကီးကို က ပ ရ "၈"စီးၿပီး ေ႐ြ႕လ်ားခဲ့ရတဲ့ ရက္စြဲတခ်ိဳ႕မွာ လွည္းတန္းကပ္စ္ထရိုနဲ ႔ကြၽန္ေတာ္ဟာအင္းလ်ားညေတြကို လြမ္းေမာစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဌာနႀကီးတစ္ခုကေန အင္းလ်ားထဲမွာရိွတဲ့ ေလွေလွာ္႐ြက္တိုက္စခန္းတစ္ခုမွာ တြဲထားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္။ ဘုုတ္ကလပ္လို႔ ေခၚတဲ့ ေလွေလွာ္႐ြက္တိုက္အသင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္​့ ဂ်ဴတီရက္​မ်ိဳးဆိုရင္​ လွည္​းတန္းကပ္စ္ထရိုဟာ ညေန ေလးနာရီေလာက္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ့္ဆီကိုေရာက္နွင့္ေနခဲ့ၿပီ။ သူလာရင္ ဘီအီးတစ္လုံးပါလာမယ္။ သိပ္အဆင္ေျပတဲ့ရက္မ်ိဳးဆိုရင္ ရမ္ေပါ့။ မႏၲေလးရမ္ေပါ့။ ဂစ္တာတစ္လက္ပါလာမယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ မယ္ဒလင္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဝါးပတၱလားေလးကိုေတာင္ လိပ္ၿပီးယူလာခဲ့တတ္ေသးတယ္​။ ဂစ္တာတီးၿပီး သီခ်င္းဆိုရင္ေတာ့ သန္းႏုိင္၊ ဘိုဘိုဟန္၊ ခိုင္ထူးသီခ်င္းေတြ သူဆိုတတ္ ပါတယ္။ ေရခ်ိန္အျမင့္ဆုံးေရာက္လာခဲ့ရင္ လမ္းဆက္ေလ်ွာက္မယ္ကို အျပင္းထန္ဆုံး ေပါက္ကြဲၿပီး ဆိုေလ့ရိွတာေပါ့။ ေနာက္ ရိွပါ ေသးတယ္။ 

အထင္ကရ အလွ တို႔တေတြမပါ ...
နွစ္ေယာက္သား ဘဝကြာျခား .......
အညၾတ ကိုယ့္အေျခဟာ
 ေအာက္တန္းကပါလား ....
သန္းနိုင္ရဲ႕ ပကာသနဇာတ္ပ်က္သမားေပါ့။
ဘုတ္ကလပ္ထဲမွာကလည္း ေအာ္ခ်င္သေလာက္ေအာ္ ၊ ဟစ္ခ်င္သေလာက္သာဟစ္၊ ညႀကီးတစ္ခုလုံး ပြင့္ထြက္သြားေအာင္ ေအာ္ ဟစ္ ပစ္လိုက္။ ဘာျပႆနာမွ မရိွဘူးဆို​ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဂ်ဴတီက်တဲ့ ရက္မ်ိဳးဆိုရင္ သူဟာ ဘုတ္ကလပ္ရဲ႕ဝိုင္းေတာ္သားတစ္ဦး​ေပါ႕။ ညဥ့္သိပ္နက္လာခဲ့ရင္ လွည္းတန္းထဲမွာ ေပါက္ကြဲဖို႔ရာ သူ႔အတြက္ အဆင္သိပ္မ​ေျပ​နိုင္​​ေတာ့ဘူးမို႔လား။ ဘုတ္ကလပ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့ ေမွာင္သြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ပိုးေကာင္မႊားေကာင္ေတြရဲ႕ တစီစီျမည္ေအာ္သံေတြကိုသာၾကားေနရတာပါ။ ညဥ့္နက္လာ​ေလ တိတ္ဆိတ္လာေလေလမို႔ ဘုတ္ကလပ္မွာ ဂ်ဴတီစဝင္ရတဲ့ရက္ေတြတုန္းကဆို စိတ္ဟာေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာေပါ့ ။ မီးေရာင္မရိွရတဲ့ၾကားထဲ ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံးကပါ တိတ္ဆိတ္ေနေလ​ေတာ့ ေလွရုံထဲမွာ ေမွာက္ထားတဲ့ ရွည္ေမ်ာ​ေမ်ာ ​ေလွႀကီးေတြကို ျမင္ေတြ႕​ေနရတာဟာ လူေသအေလာင္းေကာင္​​ေတြကို တန္းစီ ခ်ထားတဲ့ အတိုင္းပဲ။ အရမ္းတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ သန္ေကာင္သန္လြဲညမ်ိဳးဆိုရင္ အဲဒီရွည္ေမ်ာေမ်ာ အေလာင္းေကာင္ႀကီးေတြဟာ ​ေငါက္ကနဲ ထထိုင္လာမွာလားလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္ရပါရဲ႕။
လွည္းတန္းကပ္စ္ထရိုဟာ ရႈပ္ေထြး လႈပ္ခတ္ေနတဲ့ လွည္းတန္းထဲမွာေနေပမယ့္  တိတ္ဆိတ္ေအးစက္ေနတဲ့ ညမ်ိဳးကိုစြဲမက္ခုံမင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညထဲကိုယမကာေလး ရီရီေဝေဝနဲ႔ သီခ်င္း
​ေလးေတြဆိုၿပီး တိုးဝင္သြားခ်င္တဲ့လူေပါ့။ ဘာကိုမွေမ်ွာ္လင့္လို႔မရတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲက​ေနၿပီး ဘာကိုမွ ေမ်ွာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့ လူထူး လူဆန္းတစ္ေယာက္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိ ​ေနေသးတယ္။ အဲဒီ ကာလတုန္းက အနက္ ေရာင္ 929 ေတြကို ျပည္လမ္းေပၚမွာေတြ႕ ​ေတြ႕၊ ကမာၻေအးဘုရားလမ္းေပၚ ​ေတြ႕ေတြ႕၊ ​ေတြ႕တဲ့ေနရာမွာ သူ ​ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ဆဲဆိုတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ 929တင္ မကေတာ့ဘူး။ 323 ကားေရာင္စုံ ေတြ႕ ရင္လည္း ဆဲေတာ့တာပဲ။ သိပ္ၿပီးေပါက္ကြဲ လာတဲ့ရက္မ်ဳိးဆို ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ မာဇဒါဂ်စ္အစိမ္း စီးလာတဲ့လူေတြကိုပါ သူ ဆဲေလ့ရိွပါတယ္။ မဆလ ​ေခတ္ဆိုးႀကီးထဲမွာ ဒီလူေတြဟာ သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔ အခြင့္ထူးေတြ ရေနၾကတဲ့ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစားေတြပဲ မဟုတ္လား။
လမ္းဆက္ေလ်ွာက္မယ္၊ ေ႐ႊေတာင္ၾကား၊ အားလုံးကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္၊ အတၱသမားကြၽန္ေတာ္ ... လို သီခ်င္းေတြနဲ႔ ညဟာ ဆူပြက္တုန္ခါသြားၿပီလား။ လက္က်န္အရက္ခြက္ကို တစ္ခ်ီတည္း ေမာ့ခ်လိုက္ၿပီး " ဖြီး... မီးခဲေတြကို မ်ိဳခ်လိုက္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲလားကြာ" ဆိုၿပီး ညည္းညဴျပလိမ့္မယ္။ သူဟာအရက္ခြက္ထဲကို ဘယ္တုန္းကမွ ေရေရာခဲ့တဲ့လူ မဟုတ္ပါဘူး။ အရက္ခြက္နဲ႔ ေရခြက္ကို တစ္လွည့္စီ ေမာ့လိုက္၊ အျမည္းေလး တစ္ဖတ္နွစ္ဖတ္ ေကာက္ဝါးလိုက္နဲ႔ တေအာင့္ေလာက္ေနရင္ ဂစ္တာအစား မယ္ဒလင္ကို သူေကာက္ကိုင္
လိမ့္မယ္။ ေစာင္း ကိုသိန္းေဖရဲ႕ အခ်စ္ေရကို  မယ္ဒလင္​​ေလးတီးၿပီး ​ေဆြးေဆြးျမည့္ျမည့္နဲ႔ သူဆိုျပလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ လေရာင္မႈန္မႈန္ေအာက္က အင္းလ်ားညဟာ  အခ်စ္​​ေရ ....အခ်စ္​​ေရ .......စကားလုံး​ေတြ ​ေအာက္​မွာ လြမ္​းလြမ္​းရီရီ ​ေၾက​ေၾကကြဲကြဲ။
တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ စိတ္ဟာဘယ္လို ေထြျပားသြားတယ္မေျပာတတ္။ ေလွရုံထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးထြန္းၿပီး ဝါးပတၱလားေလးကို သူ႔ဟာသူ တစ္ေယာက္တည္း တီးေနတတ္ပါတယ္။  သူ႔ရဲ႕ ဝါးပတၱလားသံ​ ထုံထုံရီရီ​ေလးကို ၾကားလိုက္ရရင္ ဘုတ္ကလပ္မွာေနတဲ့ ႀကီးျမင့္လို စိတ္ၾကမ္းကိုယ္ၾကမ္းနဲ႔ အရိုင္းထည္ႀကီးေတာင္မွ ၿငိမ္က်သြားၿပီးညိဳေမွာင္​ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အင္းလ်ားေရျပင္ကို ရီ​ေဝ ​ေဝမ်က္လုံးႀကီးေတြနဲ႔​ေငးၾကည့္ေနတတ္ပါတယ္။ တလြန္႔လြန္႔ လႈပ္ခတ္ေနတဲ့ ​ေရျပင္ထဲမွာေတာ့ ညဥ့္နက္ၾကယ္တစ္အုပ္ဟာ တဆတ္ဆတ္နဲ႔ တုန္ရီလို႔ေပါ့။ ေလွရုံရဲ႕ အ​ေနာက္ဖက္ဆီက ေလစိမ္းေတြတရွဲရွဲနဲ႔ တိုးဝင္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ယိမ္းႏြဲ႕ေနတဲ့ဖေယာင္းတိုင္ မီးေတာက္ေလးရဲ႕​ေအာက္မွာ သူ႔ရဲ႕အရိပ္မည္းမည္းႀကီးဟာ ရွည္ေမ်ာတြန္႔လိမ္
သြား။ ေအးစက္ျပာမိႈင္းေနတဲ့ အင္းလ်ားညဟာလည္း ရွည္ေမ်ာတြန္႔လိမ္သြား။ ဝါးပတၱလားေလးဆီကထုံရီေမ်ာလြင့္လာတဲ့  ေဝဇယႏၲာပတ္ပ်ိဳးဟာလည္း ရွည္ေမ်ာတြန္႔လိမ္သြား။ ေနာက္ဆုံး ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရင္ခုန္
သံေတြပါ ရွည္ေမ်ာတြန္႔လိမ္သြားခဲ့တဲ့ အင္းလ်ားရဲ႕ ညျပာရိုင္းမ်ား။
သူဟာ ဂစ္တာကို ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ တီးနိုင္သလို မယ္ဒလင္ကိုလည္း အသံသာေအာင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးတီးနိုင္တဲ့လူပါ။  ဂီတနွင့္ပတ္သက္ၿပီး အဆိုေရာ၊ တီးခတ္မႈအပိုင္းမွာပါ အဲဒီလို လက္စလက္န ရိွေသာ္ျငားလည္း အင္းယားေဆာင္၊ မာလာေဆာင္၊ ရတနာေဆာင္၊ သီရိေဆာင္ ည​ေတြအစား လူသူ အေရာက္အေပါက္ လုံးဝ မရိွ​ေလတဲ့ အင္းလ်ားရဲ႕ ညေတြကိုသာ သူဟာခ်စ္မက္ စြဲလမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဘုတ္ကလပ္ညေတြေပါ့။
လွည္းတန္းသားတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနခဲ့ေပမယ့္ သူ က်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ တကၠသိုလ္အေၾကာင္းကို ဘယ္တုန္းကမွသူ မေျပာဖူးဘူး။ အဂၤလိပ္စာ​ေတာ့ အရမ္းေကာင္းတဲ့လူပါ။ ဟာရိုးေရာ္ဘင္နဲ႔ အာသာေဟလီစာအုပ္ေတြကို မူရင္​းအတိုင္း ဖတ္ခဲ့တဲ့လူေပါ့။ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ဂ်က္ဟစ္​ဂင္၊ ဆစ္ဒနီရွယ္လ္ဒန္၊ ေရာ္ဘင္ကြတ္....... ​ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရိွပါတယ္။ သူမိတ္​ဆက္​​ေပးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ ဘာသာျပန္ေတြကို ရွာၿပီးဖတ္ရတာေပါ့။

ညထဲမွာ လြင့္ေမ်ာေနရင္းနဲ႔ အင္းလ်ားေပၚမွာ နကၡတ္တာရာေတြစုံလင္လာၿပီဆိုရင္ လွည္းတန္းကို သူ သတိျပန္ရသြားပါၿပီ။ အရက္ေတြလည္းကုန္၊ အျမည္းေတြလည္းကုန္၊ သီခ်င္းေတြလည္း ကုန္စင္သြားရုံမက
ခံစားခ်က္ေတြဟာလည္း ပါးလ်သြားခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။ အူထဲမွာ တၾကဳတ္ၾကဳတ္နဲ႔ ေအာ္ျမည္လာၿပီး အားလုံးဟာ ဆာေလာင္ မြတ္သိပ္လာပါၿပီ ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပါစကမီးေတြ ​ေတာက္ေလာင္လာတာက ညဦးပိုင္းဆိုရင္ ျပႆနာ သိပ္မရိွလွပါဘူး။ ဘုတ္ကလပ္ထဲမွာ ငါးရွာဖားရွာလုပ္လို႔ရတဲ့ တံငါေလွေလးတစ္စီးရိွပါတယ္။ အဲဒီေလွေလးနဲ႔ အင္းလ်ားရဲ႕ ဟိုဘက္အျခမ္းကို ေဗဒါပင္ေတြၾကားကေနၿပီ းကပ္ကပ္သပ္​
သပ္​ေလွာ္ခတ္သြား။အဲဒီတုန္းက လစၥေဒါင္းကထြက္တဲ့ ဗိုက္ပူ ၁၆ လိုင္းဟာ ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံမွာ ဂိတ္ဆုံးပါတယ္။ တကၠသိုလ္ရိပ္​သာလမ္းဘက္အျခမ္းေပါ့။ အဲဒီ ၁၆ဂိတ္ဆုံးကားေတြထိုးရပ္ထားတဲ့ ​ေနရာနား​ေလးမွာပဲ လက္လုပ္လက္စားမိသားစုေတြ ​ေရာေထြးစိမ့္ဝင္ေနတဲ့ အဝန္းအဝိုင္းေလးတစ္ခု ရိွပါရဲ႕။ စုံစီနဖာျပႆနာမ်ိဳးစုံနဲ႔ အၿမဲတေစဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ေနတတ္တဲ့ အိုေအစစ္အပူ​ေလးေပါ့။ အဲဒီ အိမ္စုေလးေတြထဲမွာ ကြၽန္​ေတာ္တို႔ မၾကာခဏ ​ေရာက္​ ​ေရာက္ သြားတတ္​တဲ့ အမိုးတို႔ရဲ႕ ဆိုင္ေလး ရိွပါတယ္။ အိမ္ေသးေသးေလးထဲမွာ ဖြင့္ထားတဲ့  အိမ္ဆိုင္ေလးပါ။ အမိုးလက္ရာ ဆိတ္ပဲနဲ႔ ၾကက္ေခါင္းသုတ္ကိုေတာ့ သူတအားႀကိဳက္လွတယ္။ နံႏြင္းေတြ ဝါထိန္ေနတဲ့ အာလူးစိတ္ေလးေတြနဲ႔ ကုလားပဲလုံးကို ႏူးေနေအာင္ျပဳတ္ၿပီး မန္က်ည္းရည္႐ႊဲ႐ႊဲနဲ႔ ေရာေထြး နယ္ဖပ္ထားတဲ့ ကုလားပဲလုံးသုတ္ကိုလည္း သူ အရမ္း ခံတြင္းေတြ႕တယ္။ အရက္ကေတာ့ ဘီအီးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါမွာေတာ့ ဂ်န္းဂဲလ္လို႔ေခၚတဲ့ ေထြးညိဳေပါ့။
ဘာပဲေျပာေျပာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ​ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ပါတယ္။ ကုန္လုပ္ဆက္ဆံေရးတို႔၊ ကုန္ထုတ္စြမ္းအားစုတို႔၊ လူနွင့္ ရုပ္ပတ္ဝန္းက်င္တို႔၏ အညမညျဖစ္စဥ္တို႔၊ နွစ္တိုနွစ္ရွည္ စီမံကိန္းတို႔လို စကားလုံးေတြနဲ႔ မခ်ိမဆန္႔ ပစ္
ေပါက္ခံခဲ့ရတဲ့ ျမန္႔မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ ပါတီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ အသက္ဇီဝဓာတ္ကို ရွာေဖြေတြ႕ရိွခဲ့တဲ့ လူေတြေပါ့။ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ အခ်မ္းသာ အႂကြယ္
ဝဆုံးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ကုန္း​ေကာက္စရာ မရိွရ​ေလ​ေအာင္ စီမံအုပ္​ခ်ဳပ္​သြားခဲ့တဲ့ သြားေလသူ ​ေဂ်ာ္ကီႀကီးကိုလည္း ​ေက်းဇူးေတြ တစိမ္​့စိမ္​့ တင္ရပါေသးတယ္။
အဲဒီ အမိုးဆိုင္ေလးမွာ ညဥ့္နက္သြားလို႔ အမိုးက ေခ်ာ့ေမာ့ျပန္ခိုင္းၿပီဆိုရင္ လွည္းတန္းကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ခ်ီတက္ရၿပီေပါ့။ အမိုးဆိုင္ေလးထဲကေနၿပီး ဟိုတိုးဒီတိုး၊ ဟိုေကြ႕ဒီေကြ႕နဲ႔ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားေလးေတြ
က ထြက္လာလိုက္ရင္ ၁၆ ဂိတ္ဆုံး ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ဘာကားမွလည္း ရိွတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံနဲ႔ လွည္းတန္း။ လမ္းနီ​ေလးနဲ႔ လွည္းတန္းကို မၾကာခဏ ဆိုသလို လမ္းေလ်ွာက္သြားခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ညေမွာင္ေမွာင္ လေမွာင္ေမွာင္ထဲက မဆလ​ေခတ္ ​ေမွာင္ေမွွာင္ႀကီးထဲမွာ မူးရီ ယိမ္​းထိုးေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေျခသံေတြဟာ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔။ ကားမီးေရာင္ေတြက
လည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚမွာ လင္းျဖဴစူးရွလို႔ ။ မူႏြဲ႕တဲ့ ရယ္​ ​ေမာသံေလးေတြကလည္း တစ္ခါတစ္ခါမွာ ကားေပၚကေန လြင့္စဥ္က်ေရာက္လို႔ ။
လွည္းတန္းထဲေရာက္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ မီးကို စတင္ေတြ႕ရိွခဲ့တဲ့ ကမၻာဦး လူသားေတြလိုေပါ့။ အစာေရစာ စားနပ္​ရိကၡာေတြကို ျဖည့္တင္းလို႔ရၿပီေပါ့။ လမ္းနီေလး၊ ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံ၊ လွည္းတန္း
ရဲ႕ မူးရစ္ေဝေသာ လြမ္းေမာစရာ အလြမ္းညေတြပါပဲ။
သူ႔ၿမိဳ႕က လူႀကံဳနဲ႔ ေငြပို႔လိုက္လို႔ သိပ္ၿပီး အဆင္ေျပတဲ့ရက္မ်ိဳးဆိုရင္ လွည္းတန္းကေန ၈ စီးၿပီး ဆူးေလကို တက္​ညီလက္​ညီနဲ႔ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္​းက အိုရီယင့္တို႔၊ နန္းသီတာတို႔မွာ မႏၲေလးဘီယာ
တစ္လုံးမွ ျမန္မာေငြ တစ္ဆယ္က်ပ္​ပဲ ေပးရတာပါ။  

ကြၽန္ေတာ္ ဘုတ္ကလပ္မွာ ရိွေနတုန္းမွာပဲ ၿမိဳ႕ကို ခဏျပန္ဦးမယ္ကြာဆိုၿပီး သူ႔ၿမိဳ႕ကို ျပန္သြားခဲ့ေလတယ္။ သူ႔ၿမိဳ႕ဆိုတာက မင္းလွလား၊ အုတ္ဖိုလား။ ကြၽန္ေတာ့္အမွတ္သညာ​ထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ၿပီ။  တစ္ပတ္လည္းမလာ။ နွစ္ပတ္လည္း မလာ။ တစ္လလည္းမလာ။ နွစ္လလည္းေပၚမလာနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သူဟာ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ ပါတယ္။ ဂ်ဴတီဝင္ရတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ သူမ်ား
ေရာက္လာေလမလား။ လမ္းနီေလးထိပ္ကို ေငးရီၾကည့္ေနမိေပမယ့္ အင္းလ်ားညထဲကို သူဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္မလာခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ လွည္းတန္းဘူတာေလးမွာ နွစ္ေယာက္သား မူးမူးရီရီနဲ႔ သြားထိုင္ခဲ့ၾကတာ၊ စာအုပ္ဟာင္းတန္းက လူေတြဟာ ဆိုင္သိမ္းတဲ့အထိ စာထိုင္ျမည္း​ေနတတ္တဲ့ သူ႔ကိုျမင္​ရင္ ရယ္ေမာၿပီး
အေလးျပဳတတ္ၾကတာ၊ လွည္းတန္းမီးပိြဳင့္ထိပ္က ရဲစခန္းထဲကိုဝင္ၿပီး ​ေဆးလိပ္ေလး​ေသာက္ခ်င္လြန္းလို႔ ကူညီပါခင္ဗ်ာလို႔ ေျပာၿပီး ရဲတစ္ေယာက္ ​ေသာက္ေနတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္တို​ေလးကို ​ေတာင္​းၿပီး တရိႈက္​မက္​မက္ ​​ရိႈက္​ဖြာ​ေနခဲ့တာ။ ညေတြဟာ သူမရိွေတာ့လည္း လြမ္းစရာ​ေကာင္းေနျပန္ပါတယ္။ သူ မရိွေတာ့ေပမယ့္ လွည္းတန္းဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘဝထဲမွာ ရိွေနပါေသးတယ္။
လွည္းတန္းအလြန္ ေျခာက္မိုင္ခဲြက သင္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ "သူမ" ဟာ အဆင့္လတ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ သင္တန္းတစ္ခုကို လာၿပီး တက္ရပါတယ္။  ဆိုေတာ့ စေနလိုရက္မ်ိဳးမွာ သန္လ်င္ကိုျပန္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ အၿမဲတမ္း သြားႀကိဳ​ေနရ​ေတာ့ လွည္းတန္းဟ ာကြၽန္ေတာ္ ထရန္​စစ္​ လုပ္တဲ့ ေနရာေလးျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။သန္​လ်င္ကလာရင္ လစၥေဒါင္းအင္းစိန္ ၈ ကို စီးၿပီး လွည္းတန္းမွာဆင္း။ ဘုတ္ကလပ္မွာ ညအိပ္ရင္ေတာ့ ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံကေနၿပီး လွည္းတန္းကို ေရာက္ေအာင္လာ။ အဲဒီကမွ ေျခာက္မိုင္ခြဲကို မဂၤလာဒုံ ၉ စီးၿပီး သြားႀကိဳရေတာ့ လွည္းတန္းရဲ႕ အရိပ္ေတြ အေရာင္​​ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ နီးကပ္စြာ တည္ရိွေနပါေသးတယ္။ ေျခာက္မိုင္ခြဲကေန ၉ စီးၿပီ​းျပန္လာခဲ့ရင္ ရတနာေဆာင္မွာ ​ေနခဲ့ဖူးတဲ့ သူမဟာ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသူဘဝကို ျပန္လြမ္းသြားနိုင္​သလို ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အာရုံဟာလည္းပဲ အင္းလ်ား​ရဲ႕ဟိုတစ္​ဖက္ဆီက ဘုတ္ကလပ္ေလးဆီကို လူးကာလြန္​႔ကာ....  ​ေဝ့ကာဝဲကာနဲ႔။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တိုေတာင္း လွတဲ့ဘဝေလးေတြဟာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ိဳးစုံနဲ႔ ရွည္လ်ားခဲ့ရေလတယ္။  အဲဒီကာလထဲမွာပဲ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ဟာ ၿမိဳ႕ျပထဲကဆုတ္ခြာၿပီး သူတို႔ယုံၾကည္ရာ ေလာကသစ္မ်ားဆီကို တုိးဝင္ခိုလႈံခဲ့ၾက ​ေလတယ္။  ေခတ္ႀကီးထဲက မ်က္လုံးေတြဟာ ​ေသြ႕ေျခာက္မြဲရီေနတဲ့ မ်က္လုံးမ်ိဳးေတြ၊ ဘဝေတြဟာ ဆြံ႕အၿငိမ္သက္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ိဳး၊ စေနလို ရက္မ်ိဳးမွာေတာင္ အသက္ကို ဝဝ လင္​လင္ မရွဴရိႈက္​ခဲ့ရတဲ့ လူေတြအတြက္ ဝုန္းကနဲ ​ေပါက္ကြဲဖို႔ရာအဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ နွစ္ကာလေတြပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူေတြဟာ စေနေန႔မွာ ေန႔ဝက္ အလုပ္ဆင္းေပးရတယ္။ ေန႔ဝက္ ေက်ာင္းတက္ေပးရတယ္။ စ​ေန​ေပး​ေဒး ဗိုလ္​ခ်ဳပ္​​ေစ်း။ စ​ေန​ေန႔​ေတြ ငါ့ကိုျပန္​​ေပး။ စ​ေန​ေန႔ည ​ေဝဒနာ။ စ​ေနဟာ ဘာအဓိပၸာယ္​လဲကြာ။ အဲဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာပဲ .....
( နွစ္ )

မီးစြဲေနတဲ႔ နာရီလက္တံေတြဟာ တဖ်စ္​ဖ်စ္နဲ႔ ျမည္ေအာ္ေလာင္ကြ်မ္း ....
တခ်ိဳ႕ႏွစ္ေတြမွာ လက္ယာရစ္။
တခ်ိဳ႕ႏွစ္​​ေတြထဲမွာ လက္ဝဲရစ္...
အဲဒီကာလအပိုင္းအျခားထဲမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အင္းလ်ားကို အႀကိမ္ေပါင္း မေရတြက္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖတ္သန္း သြားလာခဲ႔။ ျပည္လမ္းဘက္ကလည္း အင္းလ်ားကို အလြမ္းေျပ ​ေငးရီၾကည့္ခဲ႔။ ကမၻာေအး
ဘုရားလမ္းဘက္ကလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ေငး​ေမာ ၾကည္​့ခဲ့ဖူးေပါ့။ အဲဒီ နယ္ေျမတေၾကာကို ေရာက္သြားခဲ့
ေလတုိင္း ဘဝထဲမွာ ဖ်ပ္​ကနဲ ရိွခဲ့ဖူးတဲ့  လွည္းတန္းကို ေငးေမာမင္သက္ခဲ့ရ ... ။ လမ္းငါးသြယ္​ဆုံေတြ႕ရာ လွည္းတန္းဟာ ေခတ္ႀကီးငါးေခတ္ကိုလည္း ထိစမ္းပြတ္သပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရိုးရွင္းေသာ လူေနစုဖြဲ႕ပုံမ်ိဳးနဲ႔
လည္း ၾကည္လင္လွပခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေရးႀကီးရင္လည္း ​ေသြးနီးခဲ့ဖူးပါတယ္။ သမိုင္းစာမ်က္နွာေတြကိုလည္း သူရဲေကာင္းတစ္​​ေယာက္လို တည္ၿငိမ္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူး​ေပါ့။
သို႔ျငား ဘာဘီက်ဴးယဥ္ေက်းမႈေတြ တုိးဝင္လာခဲ့တဲ့ ဆာရီယယ္လွည္းတန္းဟာ  အရင္တုန္းက လွည္းတန္းမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသြားခဲ့ၿပီ။ လွည္းတန္းဘက္ဆီကို ​ေရာက္သြားခဲ့​ေလတိုင္း ၾကည္လင္လွပ
​ေသာ လွည္းတန္းကို ေပ်ာက္ဆုံးေနသလုိလို အၿမဲတမ္​း ခံစားခဲ့ရသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ နွစ္ကာလေတြထဲကို ေရာေထြးစိမ့္ဝင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လွည္းတန္းရဲ႕ဟာ ေခတ္ႀကီးထဲကေန နာက်င္ေအာ္ဟစ္ၿပီး ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ေလၿပီလား။ 

မိုးေရစက္ေတြဟာ အာရုံထဲမွာ ဖြဲဖြဲ လြင့္လြင့္ ......
လွည္းတန္းတေစၧဟာ ေအးစက္ေနတဲ့ အာရုံကို ၿဖဲရဲကုတ္ျခစ္ၿပီး တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ အတင္​းတိုးဝင္လာခဲ့တာ ... 
လမ္းနီေလးထိပ္က ကိုဆန္းတို႔ညီအကိုဖြင့္ထားခဲ့တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလး၊
ကုကၠိဳင္းလမ္းဆုံက ဗိုက္ပူ ၁၆ ေတြ ​​ေျခပစ္​လက္ပစ္ ဂိတ္ထိုးထားရာ ​ေနရာေလး။
 မီး​ေရာင္မႈန္ရီေအာက္က အမိုးတို႔ရဲ႕ အိမ္ဆိုင္​ေလး။ 
ညႀကီးအခ်ိန္မေ​တာ္​ အင္းလ်ားထဲမွာ ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ​ ​ေ႐ြ႕လ်ားေနတတ္တဲ့ တံငါ​ေလွမည္းမည္းေလးတစ္စီး။
ျပာရီေအးစက္​​ေနတဲ့ အင္းလ်ားညထဲကို တိုးတိုးညင္ညင္​ေလး ေမ်ာလြင့္လာတတ္တဲ့ ဝါးပတၱလားသံေလး၊ 
လွည္းတန္းကပ္စ္ထရိုရဲ႕ ပကာသနဇာတ္ပ်က္သမား၊
 ေခတ္ႀကီး ငါးေခတ္ကို  ဆန္တက္ကူးခတ္ခဲ့ေလေသာ ကြန္တမ္ပိုရာရီလွည္းတန္း။
အားလုံးဟာ ဟိုဖက္နွစ္ေတြထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ။
နိုင္ ဝင္း သီ
0