စမ္းစမ္းတင္ - ၾကည္ေအးစိတ္ကူး - တာရာကဗ်ာစပ္


စမ္းစမ္းတင္ - ၾကည္ေအးစိတ္ကူး - တာရာကဗ်ာစပ္
(မိုးမခ) ဧျပီ ၇၊ ၂၀၁၈
(သူ႔ေဖ့စ္ဘြတ္က ယူပါတယ္)

လူဆိုတာ တေန႔ေသကြဲမကြဲ ရွင္ကြဲကြဲရမွာပဲ ေျပာဖူးျပီး သူႏွင့္သာမဟုတ္ႏွစ္လိုသူ မႏွစ္လိုသူ ( သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေယာင္ဟန္ႏွင့္ မႏွစ္လိုသူ မရွိဟု ယတိျပတ္မေျပာနိုင္ပါ- ကိုယ္က်င့္တရားမဲ့သူ၊ မတရားသူ၊ အနိုင္က်င့္တတ္သူ၊ ေနာက္ေက်ာ္ဓားႏွင့္ထိုးတတ္သူတို႕သည္ မႏွစ္လိုစရာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ) မည္သူႏွင့္မဆို တေန႔ခြဲခြာရမည္မွန္းသိပါလ်က္ ၾကည္ေအး အမွန္တကယ္ေလာကမွ ထြက္ခြာ သြားသည့္တိုင္ တယ္လီဖုန္း သံၾကားလွ်င္ မသိစိတ္ျဖင့္ လာေနက် အန္တီ့ဖုန္းလားဟု ေတြးေနၾက အတိုင္း ရုတ္တရက္အမွတ္တမဲ့ ေပ်ာ္သြားျပီး ခ်က္ခ်င္းပင္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းစိတ္ တြယ္ျငိလာရျပန္ပါသည္။ (ေဒၚၾကည္ေအးသည္- သူ႕ကိုယ္သူ အန္တီဟု ေျပာပါသည္။ တယ္လီဖုန္းလာ၍ မကိုင္ျဖစ္သည့္အခါ အန္တီၾကည္ဖုန္းဆက္တယ္ ဟူ၍ အသံဖမ္းစက္မွာ အမွာစကားထားခဲ့ေလ့ရွိပါသည္။ )

သို႔ဆိုလွ်င္ ထိုသို႕ယူက်ံဳးမရေျဖမဆည္နိုင္တိုင္း အရင့္အရင့္ထံုးစံမ်ားအတိုင္း ကဗ်ာမ်ား ဖတ္ျမဲျဖစ္သည္မို႕ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ကထုတ္ေ၀သည့္ ၾကည္ေအး၏ကဗ်ာမ်ား စာအုပ္ကို လွန္မိသည္။ မည္သည့္ကဗ်ာရယ္မဟုတ္။ က်ရာမ်က္ႏွာတြင္ပါသည့္ ကဗ်ာကို ပထမဆံုးဖတ္သည္။ မည္သည့္ကဗ်ာျဖစ္ေစ စကားလံုးအလွအပကို ကစားတတ္သည့္အရာတြင္ ေမွာ္ေအာင္သည့္အျပင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ စကားလံုးတိုင္း တလံုးစီအဓိပၸာယ္ဖြင့္နိုင္သည့္ အေရးအဖြဲ႕မ်ားကို တအံ့့တၾသႏွင့္ ကဗ်ာကေပးေသာ အေတြးမ်ားဆီ စီးေမ်ာေလ့ရွိသည္မို႕ မည္သည့္ကဗ်ာကို လွန္လွန္- ေက်နပ္ရသည္ခ်ည္းျဖစ္ျပီး ကဗ်ာမ်ားႏွင့္ပင္ စိတ္အင္အားျပန္ျဖည့္တင္းရပါသည္။ ဤအေၾကာင္း အန္တီၾကည္ႏွင့္ ဖုန္းေျပာရသည့္အခါ ၾကံဳၾကိဳက္၍ ေျပာခဲ့မိပါေသးသည္။

အသက္ ၈၀ စြန္းလုလု သို႕တည္းမဟုတ္ စြန္းစတြင္ တမလြန္ရွိသည္ကို သက္၀င္ယံုၾကည္သြားေသာ အန္တီၾကည္သည္ ဘ၀ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မ်ားတြင္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရား သိမွတ္ ရွဳျမင္ ဥာဏ္အလင္း ပြင့္သြားသည့္အတြက္ သူ႕ကို တမ္းတလြမ္းက်န္ရစ္သူမ်ား ပူေဆြးေနသည္ကို လစ္လ်ဴရွဳနိုင္သည့္ အဆင့္ တက္လွမ္းလိမ့္မည္ဟု ယူဆရသျဖင့္ ေသလြန္သည္၏ အျခားတဘက္ သူ႕ကဗ်ာေခါင္းစဥ္အတိုင္း ဘ၀ကူးတြင္ ေလာကီေရးဘက္ သူငဲ့ေတာ့မည္မထင္… သူ ထားရစ္ခဲ့ သူမ်ားကို ငဲ့ေစာင္း လွည့္ၾကည့္ေဖာ္ပင္္ရေတာ့မည္ မထင္။ သူလို လူတေယာက္သည္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္သူပင္။ လူတန္းေစ့ေစ့ ေနနိုင္သြားသည္ထက္ လူသားပီပီသသ တန္ဖိုးရွိရွိေနထိုင္သြားေလသူသာ။ သူသည္ လူေသေသာ္လည္း လြမ္းလ်က္ရွိေနမည့္သူမ်ားကို က်န္ရစ္ေစသူ၊ သူ႕စာသူ႕ကဗ်ာမ်ားကို တရွိဳက္မက္မက္ စြဲစြဲလန္းလန္း ရွိမည့္ စာခ်စ္သူမ်ား ေမြးဖြားထားခဲ့ေလသူ။ စာေပသမိုင္းစင္ျမင့္တြင္ေရွ႕ဆံုးတန္းကပါေလသူ၊ လူေသေသာ္လည္း မေသသူမ်ားထဲ နံမည္ေကာင္းႏွင့္ ကမၺည္းတင္ခဲ့ေလသူသာ။

ၾကည္ေအးကဗ်ာစာအုပ္လွန္လိုက္သည့္အခါ…စစခ်င္းက ေပၚလာသည္က အတၱရုပ္ပံုလႊာ။ ကဗွာေခါင္းစဥ္အထက္ စာရြက္ေနရာလြတ္တြင္ ၾကည္ေအးလက္ေရးမွတ္စုရွိသည္။ ဤစာအုပ္သည္ ၁၉၉၈ ခု တြင္ အန္တီၾကည္ကိုယ္တိုင္ေပးထားသည့္ စာအုပ္၊ ရိုးရိုးတန္းတန္း ေပးထားသည္မဟုတ္၊ စာျပင္ဆရာမ်ား မ်က္စိလွ်မ္းသြားသည့္ စာစီအမွားမ်ား သို႕တည္းမဟုတ္ သူ႔မူရင္းစာသားမ်ားလြဲေနသည့္ စာလံုးမ်ားကို သူ႕လက္ေရးႏွင့္ ျပင္ထားသည့္ စာအုပ္၊ ေနာက္ပိုင္း ကဗ်ာစာအုပ္ျပန္ ထုတ္ေ၀မည္ဆိုလွ်င္ အမွားကင္းနို္င္သမွ်ကင္းေစလိုသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္။ တခ်ိဳ႕ကဗ်ာမ်ားတြင္ မွတ္ခ်က္ေရးထားသည္။ အတၱရုပ္ပံုလႊာသို႕ႏွယ္။

  အတၱရုပ္ပံုလႊာ
 

ဟင္းလင္းပြင့္မွာ
 ေလသာတိုးေ၀ွ႔၊ ထိေတြ႕ေနရ
 ပ်ပ်ကေလး၊ အေ၀းၾကီးလား
 နီးနီးလားဟု၊ ခြဲျခားမသိ
 ျမင္မိသည္ကား၊ တလ်ားခံုးခံုး
 အဆံုးမထင္၊ ျပာေကာင္းကင္သို႕
 ငါလွ်င္ထီးတည္း၊ တေယာက္တည္းတည့္
 မညည္းမညဴ ထိုင္ေန၏ ။ ။

အဆံုးမရ
 အစမထင္၊ အေတြးယဥ္ကို
 ညင္ညင္အေလွ်ာ၊ ေမ်ာေစေမွ်ာ၍
 ေပါေလာလႊတ္ကာ၊ ေတြးေတာရာ၀ယ္
 ကမၻာတ၀န္း၊ ထက္ေအာက္မႊမ္းေအာင္
 ပတ္ျပြမ္းစံုေစ့၊ ငါမေမ့ဘူး
 မေကြ႕မေထာက္ေရာက္ဘိ၏ ။ ။

အို …အို ….အို …အို
 ဘယ္ကိုသြားမလဲ၊ ေရထဲ ညြန္ေအာက္
 ေရညိွေျပာင္လား၊ ငါေရာက္သြားေသး
 ညြတ္ေကြးေကာ့ေက့ာ၊ ေရစက္ေလ်ာ့တြဲ
 ရြက္ေပ်ာ့မွ်င္ၾကား၊ ငါေနနားလိုက္
 တြားသြားစမ္းရြံ႕၊ တိမ္ျဖဴညြန္႔ထက္
 လြန္႔လြန္႔ထလက္ ၊ ရင္ခြင္ထက္မွာ
 ေမွးစက္အိပ္တာ ၊ ငါသာပါပဲ
 ဝါဝါႏႈတ္သီး ၊ အၿမီးစိမ္းယြန္း
 ပ်ံသန္းငွက္လည္း ၊ ငါပါပဲကြယ္
 အၿမဲ ‘ ငါ ’ ေတြပါကလား ။ ။

ဆက္ေတြးပါဦး
 အျပာအနက္ ၊ အျဖဴစက္၍
 စပ္ဖက္တစ္မ်ိဳး ၊ တိမ္ခိုးေရာင္ဆိုင္း
 မိႈင္းမိႈင္းညိဳမွာ ၊ ငါ ခုိနားမိ
 ၿမိဳင္ၾကားပင္ယွက္ ၊ သရက္သီးဝါ
 ရသာခ်ိဳျမ ၊ လွည့္ရြမ္းစမွာ
 ငါပင္ေရာက္ေလ ၊ ကူးလူးေနခဲ့
 ေမာင္ရဲ႕ရင္ခြင္ ၊ ငါပဲဝင္၏
 ဘယ္တြင္ရယ္မွ ၊ ထြက္လို႔ရဘူး
 အစမတံုး ၊ ငါ လံုးလံုးသည္
 အဆံုးအစ မရွိသည့္ ငါ ။ ။

ထို႔ေနာက္တြင္ကား
 ‘ သင္ ’ ကို ေတြးစမ္း ၊ မွန္း၍ၾကည့္ရာ
 သင္မွာငါကို ၊ စဥ္းစားလိုတိုင္း
 တိုးလွ်ိဳးယက္ေဖာက္ ၊ စိတ္ကူးေပါက္ၾကည့္
 ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ၊ ပြားသြားပါေစ
 တြက္ေရမရ ၊ ဆံုးစမရွိ
 သင္ေတြရွိလည္း ၊ ၾကြင္းသည္အၿမဲ
 တခုတည္းေသာ ၊ ငါပဲထြင္းေဖာက္
 ငါ တေယာက္မွာ ၊ က်န္ရစ္ပါသည္
 ဘယ္ခါမွ ၊ ငါ မေပ်ာက္ဘူး ။
ထိုသေဘာကို
 ညွိေႏွာတရား ၊ သခ်ၤာသားေသာ္
 သင္ကားညီမွ် ၊ ‘ ဆံုးစမရွိ ’
 ႏႈတ္ဘိတစ္ခု ၊ ထိုတခုကား
 ငါဟုပင္လွ်င္ ၊ ငါ တြက္ျမင္သည္
 သခ်ၤာကဗ်ာ လကၤာတည္း ။ ။

ၾကည္ေအး
 တာရာမဂၢဇင္း ၊ အတြဲ ၄ ၊ အမွတ္ ၂၄ ။


စာ-ကဗ်ာခ်စ္စိတ္ စစ္စစ္ဆိုသည္မွာလည္း ငယ္နုစဥ္ကတည္းမွ စတင္သေႏၶတည္ေလ့ရွိသည္ဟု ၾကည္ေအးက ေျပာတတ္ပါသည္။ အခ်စ္စစ္မည္သည္ ရိုမီယိုနဲ႔ ဂ်ဴးလီယက္တို႕တြင္သာရွိသည္ ဆိုသကဲ့သို႕ပင္။ ဤကဗ်ာပါသည့္ တာရာမဂၢဇင္းသည္ ၁၉၄၆ တြင္စတင္ထုတ္ေ၀သည္၊ ၾကည္ေအးက ၁၉၂၉ ခုဖြား၊ ၁၈ ႏွစ္သမီးတြင္ ထိုည ၀တၱဳတိုက ၁၉၄၇ ခုမွာ ထုတ္ေ၀သည့္ တာရာမဂၢဇင္းအတြဲ (၁) ၊အမွတ္ (၄) တြင္ စပါေနေလျပီ၊ စာကဗ်ာကိုငယ္ကခ်စ္သည့္အျပင္ ငယ္ကပင္ ေရးသားေလသူ။ ဆိုရလွ်င္ ... စာေရးသူႏွင့္မဂၢဇင္းဖန္တီးသူ စာေပသစ္ခရီးႏွင္သူခ်င္း စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္း ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေထာင္မ်ားကာလက ပါသည့္ အတၱရုပ္လႊာ ကဗ်ာ။ ဤကဗ်ာကား- ၾကည္ေအးစိတ္ကူးကို ဒဂုန္တာရာက စာဖြဲ႔ျပီး မူလစိတ္ကူးရွင္အား ကဗ်ာေရးသူအျဖစ္ တာရာမဂၢဇင္းတြင္ေဖာ္ျပသည္တဲ့။

ထိုစာစုဖတ္ျပီး … ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ကကြယ္လြန္သြားေသာ ကြယ္လြန္သူစာေရးဆရာမ မိုးမိုး-အင္းလ်ားႏွင့္ ယခု ပန္းခ်ီဆရာအဆြဲနည္းသြားသည့္ -စာေရးဆရာမ မသိဂီ ၤ တို႔ဆီအေတြးကေရာက္သြားသည္။ မိတ္ေဆြတေယာက္၏ မွတ္စုစာအုပ္တြင္ ဆရာထင္လင္းေရးသားသည့္ ဆံုးမစာကို ျမစ္တစင္းအေၾကာင္း ဟူေသာေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ကဗ်ာဖြဲ႔မိစဥ္က ဆရာ့အေတြးပါဟု ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပဖူးျပီး မိုးမိုး-အင္းလ်ားႏွင့္ မသိဂီ ၤတို႕ေပးေသာအေတြးနွင့္ ေရးမိေသာကဗ်ာမ်ားတြင္မူ သူတို႕ေက်းဇူးကို မေဖာ္ျပမိခဲ့။ မမိုးကေတာ့ သူမကြယ္လြန္မီ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာတြင္ေဖာ္ျပသည့္ - ၾတိ- ၀တၱဳတိုတြင္ ထိုအေၾကာင္းေျပာထားပါသည္။ သူခရီးတခုကအျပန္ * ေတြ႕ခဲ့ရသည့္ျမင္ကြင္းကို ၀တၱဳေရးသူပီပီ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္လာေအာင္ ခေရေစ့တြင္းက် ေျပာျပျပီး နင္ကဗ်ာေရးဟုဆိုပါသည္။

ပံုမွန္အားျဖင့္ အဆိုင္းမင့္ assignment ဆန္ဆန္ တာ၀န္ေပးသည့္သေဘာမ်ိဳးႏွင့္ ကဗ်ာေတာင္းလွ်င္ အလြန္တရာလက္တြန္႔တတ္ပါသည္။ သို႕တေစ မမိုးေျပာျပသည္ကိုက စိတ္၀င္စားစရာ… ကဗ်ာေရးခ်င္စိတ္တဖြားဖြားေပၚသည္။ သို႕ႏွင့္ အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ သူ႔အျမင္ကို ကဗ်ာေရးျဖစ္သည္။ သို႕တေစ… ေအာက္ေျခတြင္ မိုးမိုး-အင္းလ်ား ေျပာျပသည္ကို ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္ဟု မေရးမိခဲ့။ ဒိအတြက္ မမိုးက စိတ္မခု။ အမ်ိဳးသမီးကဗ်ာရွင္မ်ားရွားပါးသည့္ကာလတြင္ ဤကဗ်ာ မဂၢဇင္းတြင္ပါလင့္ကစား မည္သူခ်ီးက်ဴးမက်ဴးက်ဴး သူ႕ၾတိတြင္ေရးသည့္အခါ မမိုးက ထိုကဗ်ာကို ေက်နပ္ေနသည့္ပံုျဖင့္ေရးသည္။ ကဗ်ာေရးရသည္က လိပ္ျပာကိုဖမ္းရသဘိသို႕ …လိပ္ျပာ ဖမ္းနိုင္သူဟူ၍ပင္ေရးလိုက္ေသး။ ( စကားလံုး အတိအက်ေတာ့ မဟုတ္ေလပါ။) ကြန္ႏွင့္ငါးသည္ မိုးမိုး-အင္လ်ားစိတ္ကူးျဖစ္သျဖင့္ ဆရာတာရာ့ႏွယ္ ၾကည္ေအးစိတ္ကူးျဖစ္ေလ၍ ကဗ်ာေရးသူကို ၾကည္ေအးဟု အခြင့္မေပးသကဲ့သို႕ မိုးမိုး-အင္လ်ားဟု မေရးမိခဲ့။ မမိုးစိတ္ကူးက သို႔ႏွယ္--

  ကြန္ႏွင့္ငါး

ကြန္ထဲကငါး-လြတ္မလားရယ္ႏွင့္
 စြမ္းအားရွိသေရြ႔-မနားရုန္းကန္

ကြန္ျပင္ကငါး-ငရဲအလား
 ဆူသံၾကားမွာ-မွား-မွန္မသိ
 လွဳပ္ရွားမိ၍-ကြန္ႏွင့္ ျငိလိုျငိ
 ကြန္ထဲေရာက္လိုေရာက္-အလွေပ်ာက္ဆံုး
 ဘ၀ရွံဴးရ
 ကြန္ထဲကငါး-လွဳပ္ရွားရုန္းကန္
 ခါတရံမွာ-ကြန္ခ်ာကလြတ္
 ကြပ္မဲ့ဘ၀-လြတ္ေျမာက္မွဳရ
 ခါတရံမွာ
လွဳပ္ရွားပါလည္း-ကြန္ကကြန္ထဲ
ကြန္ထဲျပန္ေရာက္-အလွေပ်ာက္ဆံုး
 ဘ၀ရွံဴးရ

ကြန္ႏွင့္ငါး-ငါးႏွင့္ကြန္
 ဘ၀လြန္ပြဲ -အနိုင္ႏႊဲဆဲ
 ကြန္ဆြဲရာေနာက္-ေယာက္ယက္ခတ္ကာ
 ငါးမ်ားလိုက္ပါ

စံပယ္ျဖဴ၊ ၁၉၈၇ ေအာက္တိုဘာ 
ေနာက္တဦး- သူကေတာ့ မိုးမိုး-အင္းလ်ား၏ ၾတိ ၀တၱဳတြင္ပါသည့္ ပန္းခ်ီဆရာမ ၀ါ၀ါဆိုသည့္ ဇာတ္ေကာင္။ အျပင္တြင္တကယ္ရွိေနသည္က မသိဂီ ၤ။ တရက္တြင္ မသီဂီ ၤ အေစာၾကီးေရာက္လာျပီး ကန္ေတာ္ေလးတြင္ရွိသည့္ စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္း တိုက္သြားရေအာင္ဟု လာေခၚသည္။ သူ႕လက္ထဲမွာလည္း သတင္းစာစကၠဴျဖင့္ပတ္ထားသည့္ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္။ ထိုပန္းခ်ီကားကို မမခင္ေဆြဦးကို သြားေပးမည္ဟုဆိုသည္။ ( ေနာက္ပိုင္းတြင္ မမခင္ေဆြဦးကို အမ်ားစုက ေမဦးဟု ေခၚေနၾကပါသည္။)

သို႕ေခၚသည္ႏွင့္ ဇာတ္လိုက္ဆိုသည့္အတိုင္း ဇာတ္ကနဲထလိုက္ခ်င္လင့္ကစား ခဏေလးေတာ့ ေစာင့္ပါ-ေရခ်ိဳးလိုက္မည္ဆိုလွ်င္- ထိုသို႕ အေဖာ္လာေခၚတတ္သူတိုင္းက ခြင့္ျပဳေနက်။ ၾကာမွမၾကာသည္ကို၊ ေရကမန္းကတန္းခ်ိဳး- သနပ္ခါး မညီမညာပြတ္- ဘီဒိုကပ်ာကယာဖြင့္လိုက္ျပီး ဘာဘာညာညာေရြးမေနဘဲ အေပၚဆံုးကေတြ႕သည့္ လံုခ်ည္ဆြဲ၀တ္၊ ၾကယ္သီးပင္မပါသည့္ ဘေလာက္စ္အက်ီ ၤ သို႕မဟုတ္- တီရွပ္တထည္စြပ္လိုက္ရံုႏွင့္ အျပင္သြားရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႕ ၁၀ မိနစ္- ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ေပးရသည္ကို မျငဴစူၾက၊ ညိဳမွိဳင္းေသာ၊ ျပာမွိဳင္းေသာ၊ ေမွာင္ညစ္ေသာ လံုခ်ည္မ်ားသာ အ၀တ္မ်ားေလ၍ အေပၚကစြပ္သည့္ အေရာင္မလြင္တတ္သည့္ မည္သည့္ေျပာင္အက်ီ ၤျဖင့္မဆို လိုက္ဖက္ျပီးသားမို႕- အေပၚအက်ီ ၤအေရာင္တမ်ိဳး-လံုခ်ည္က အေရာင္တမ်ိဳးျဖစ္စရာမလို၊ အလွအပၾကိဳက္ေသာ-အလွအဂရုစိုက္ေသာ ပန္းခ်ီဆရာမပင္… ထိုအျပင္အဆင္ အေရာင္အေရြး အခ်ယ္ကို အျပစ္မဆိုသာ။

ထိုေန႔က ေစာလြန္လြန္းေန၍ ဒီအခ်ိန္ မမခင္ေဆြဦး မလာေသးဟု ေယာက္လမ္းအိမ္ကအထြက္ အလံျပဘုရားလမ္းဘက္ ဦးတည္ေလွ်ာက္ခ်ိန္တြင္ေျပာသည္။ ကိစၥမရွိဘူး… တို႕က ပန္းခ်ီကားပဲ ေပးခ်င္တာ… ဒီလိုေပးတာလူခ်င္းဆံုေနရမွာ ရွက္တယ္တဲ့- အဲဒါက မသိဂီ ၤ။ သူတို႕ခ်င္း လူခ်င္းမဆံုဖူးၾကေသး၊ မိုးမိုး-အင္လ်ားႏွင့္လည္း မသိဂီ ၤက စာခ်င္း အဆက္အသြယ္သာႏွစ္ခ်ီလုပ္ေနသည္။ လူခ်င္းမဆံုျဖစ္ၾက၊ ေက်ာက္ေျမာင္းအိမ္ မမိုးေျပာင္းသြားျပီးမွ နင္မသိဂီ ၤနဲ႕သိလား ေမးမိသည့္အတြက္… သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆံုေပးနိုင္သည္မို႕ မမိုး၏ လြမ္းေမာတမ္းတအမွတ္ရဖြယ္ ၾတိ ၀တၱဳတို ထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။

မသိဂီ ၤ အင္းစိန္ေထာင္တြင္းေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ေရးသားထားျပီး ပုဂၢိဳလ္ေရးဆန္လြန္း၍ မည္သည့္မဂၢဇင္းမွ မပို႕ဘဲ အခ်ိန္ဆြဲထားသည့္ ၀တၱဳ၊၊ ေနာက္ဆံုး စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္း သူ႕လက္ေရာက္သြားျပီး အလုပ္မအားလြန္းဘဲ စာမူေတာင္းသူမ်ား မ်ားလွလြန္း၍ မတတ္သာ၍ ေပးလိုက္ရသည့္ သေဘာ။ ထိူစာမူပါသည့္အခါ မသိဂီ ၤ အျပင္တြင္မရွိ၊

မမိုးႏွင့္ လူခ်င္းမဆံုဘဲ ႏွစ္ခ်ီစာေပးစာယူလုပ္သည့္ မသိဂီ ၤ သည္မမခင္ေဆြဦးအတြက္ သူအမွတ္တရဆြဲသည့္ ဖန္အိုးထိုး ကႏြဲ႕ကယစံပယ္ပြင့္ျဖဴမ်ား ပန္းခ်ီကားကို ေပးခ်င္ေနျပန္သည္။ မမခင္ေဆြဦးက စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းလုပ္ေနသည္ကို၊ ေယာက္လမ္းကထြက္လိုက္ျပီး ေအာင္ဆန္းအားကစားကြင္းကို ျဖတ္လိုက္သည္ႏွင့္ စံပယ္ျဖဴတိုက္ရွိသည့္ ကန္ေတာ္ေလးသို႕ ေရာက္သည္မို႕- ေနပူပူ မိုးရြာရြာ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္ကို ႏွစ္သက္သူႏွစ္ဦး စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလွ်ာက္လာစဥ္ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးေရွ႕ အေရာက္ ဖဆပလ တိုက္ခန္းေတြ ဘက္ျခမ္းတြင္ က်ေနသည့္ မနက္ခင္းေနျခည္တြင္ ၀င္းေတာက္ရႊင္ေနသည့္ ဇီးကြက္ရုပ္မ်ားကို ဆိုင္းထမ္းႏွင့္ လွည့္ေရာင္းေနသည္႕ ဇီးကြက္သည္ကို မသိဂီ ၤက ပန္းခ်ီမ်က္စိျဖင့္ အလ်င္စျမင္သည္။ ပန္းခ်ီဆရာမက ပန္းခ်ီဆြဲလိုသည့္ စိတ္ကူးကို မေျပာဘဲ လူေတြ အယူသည္းသည္ကို  ေထာက္သည္။ ဇီးကြက္ရုပ္ေဆာင္ရင္ မဆင္းရဲဘူးေျပာၾကတယ္- အဲဒီလိုေၾကးဆို ဒီဇီးကြက္သည္ေလာက္ ခ်မ္းသာမယ့္လူ မရွိဘူးတဲ့။ သူက မမိုးလို အဲဒါ ကဗ်ာေရးပါလားေျပာ-မေျပာ မမွတ္မိ- သို႕တေစ သူ႕စိတ္ကူးႏွင့္ ကဗ်ာတပုဒ္ ျဖစ္လာသည္။


   ဇီးကြက္သည္

ဇီးကြက္ရုပ္လွ်င္-လာဘ္ရႊင္သည္တဲ့
 လာဘ္ရႊင္မရႊင္-မွန္ပင္သူမသိ

ေရႊမွ်င္ေရးေရး-ေရႊေရာင္ေျပးသည့္
 ဇီးကြက္ေသးၾကီး- စုစည္းခ်ိတ္တြယ္
 လြယ္အိတ္ကိုပိုး- ထမ္းပိုးကိုထမ္း
 လမ္းသြယ္လမ္းၾကား-ေလွ်ာက္ကာသြား၍
 ေဖာက္ကားေရာင္းသူ

ဇီးကြက္ရုပ္ေရာင္း-ေျခေညာင္းေအာင္ေလွ်ာက္
 အာေျခာက္ေအာင္ေအာ္-ထမ္းပိုးေအာက္မွာ
 ထြက္ေပါက္မရွိ-ရင္မခ်ိလည္း
 ဒါပဲလုပ္တတ္
 ထမင္းတနပ္-ဟင္းတဖတ္တြက္

ေနပူစပ္ၾကား-မေရွာင္အားေခ်
 ႏွင္းၾကားတိုးေ၀ွ႕-မိုးေန႕မ်ားစြာ
 ျဖတ္ေက်ာ္သြားရ
 ငခံုးအသားမာ-လက္ၾကားေခၽြးေစး
 ေခါင္းဖ်ားေနေလာင္
 ဖ၀ါးအက္လည္း-ေန႕တြက္မပ်က္ေရး
 ေန႕ရက္ဆက္ျမဲ-ေရာင္းရက္မပ်က္ရဲ

ဇီးကြက္ရုပ္လွ်င္- လာဘ္ရႊင္သည္တဲ့
 ဇီးကြက္ရုပ္ေဆာင္- လာဘ္ေအာင္သည္တဲ့
 ဇီးကြက္ရုပ္ထား- လာဘ္မ်ားသည္တဲ့
 ဇီးကြက္ရုပ္ခ်ိတ္-လာဘ္မတိတ္ေခ်တဲ့
 လာဘ္ရႊင္ လာဘ္ေအာင္ လာဘ္မ်ား
 လာဘ္မတိတ္ရေအာင္
 ဇီးကြက္ေဆာင္သည္တဲ့
 ဇီးကြက္ရုပ္သည္…နားမလည္

ဒဂုန္မဂၢဇင္း- ၁၉၈၇

ဤကဗ်ာကိုလည္း ၾကည္ေအးစိတ္ကူးကို ဒဂုန္တာရာက စာဖြဲ႔ျပီး မူလစိတ္ကူးရွင္အား ကဗ်ာေရးသူအျဖစ္ တာရာမဂၢဇင္းတြင္ေဖာ္ျပသည္ ဆိုသည္မ်ိဳးျဖင့္ မသိဂီ ၤကဗ်ာဟု နာမမတပ္ခဲ့သည့္အျပင္ စိတ္ကူးရွင္နံမည္လည္း မေဖာ္ျပခဲ့။

မိုးမိုး-အင္လ်ား၊ ဒဂုန္တာရာ၊ ၾကည္ေအး… မမိုးက အေစာဆံုး-ကြယ္လြန္သြားသည္- အသက္ပင္ ၄၆ မျပည့္ေသး။ ဆရာတာရာက အသက္ ၉၀ ေက်ာ္သည္ထိေနသြားရသည္။ ဆရာဆံုးေတာ့ အန္တီၾကည္ ( ၾကည္ေအး) ကို ဖုန္းျဖင့္ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ရိုးေျဖာင့္သူမ်ား က်ပ္တည္းၾကသည္ဟု အန္တီၾကည္က မွတ္ယူေသာ္လည္း ဆရာ့ေနာက္ခံ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတာင့္သည္ကို အသိအမွတ္ျပဳသည္။ ဆရာ့စ်ာပန အခမ္းအနားမွတ္တမ္းဗီဒီယိုကို သူ႕ သမီးမွတဆင့္ အင္တာနက္က ပို႔ျဖစ္ပါသည္။ ၾကည့္ျဖစ္-မၾကည့္ျဖစ္… စကားမစပ္မိပါ။ ၾကည္ေအးက မိုးမိုး-အင္လ်ားထက္ အသက္ရွည္ေသာ္ျငား ဒဂုန္တာရာေလာက္ အသက္မရွည္။ ထိုေသာ အနုပညာရွင္တို႕ဖန္တီးခ်က္မ်ား ထာ၀ရ လင္းလက္ေနမည္မို႕ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ မတတ္သာေတာ့ဘဲ သက္ရွိထင္ရွား ရွိ-မရွိက အေရးမပါ… အႏုပညာသာ အခရာဟု … ဖာသာ တရားခ်မိပါေတာ့သည္။

( * မွတ္မိရသေလာက္ ငါးေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းတခုက ဖိတ္ၾကားျပီး ငါးကန္တကန္ကို သြားသည့္ခရီးျဖစ္ပါသည္။ )

မွတ္ခ်က္- အတၱရုပ္ပံုလႊာႏွင့္ဆက္စပ္၍ ကြန္ႏွင့္္ငါး ႏွင့္ဇီးကြက္သည္ ကဗ်ာမ်ား၏စိတ္ကူးအစကို ျပန္ေျပာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ၀ါခ်င္း၊သမၻာခ်င္း ၊ပါရမီခ်င္း အနုပညာခ်င္း၊ ျဖတ္သန္းရသည့္ ေခတ္ခ်င္း ကြာလွ၍ မႏွိဴင္းယွဥ္ ထိုက္သည္ကိုလည္း သိပါသည္။ သို႕တေစ သူ႕စာကဗ်ာမ်ားကို ဤသို႔ေရာေရးသည္ကို အန္တီၾကည္ခြင့္လႊတ္ပါမည္။ အေၾကာင္းရွိပါသည္။ သူေနာက္ဆံုးထုတ္ခဲ့သည့္ ပြင့္တဂၤ ကဗ်ာစာအုပ္တြင္ အမွာေရးမလား ေမးပါသည္။ အန္တီရယ္ ဘုရားေလာင္းနဲ႕ ႏြားေက်ာင္းသား ျဖစ္ေနပါမယ္- မေရးရဲပါဟု ျပန္ေျပာရပါသည္။ သူ႕စာအုပ္မ်ားတြင္ တျခားသူမ်ားအမွာ မလို- သူလိုလားသူကို အခြင့္ေပးေသာ္လည္း မေရးရဲ- … ေသြးနထင္လည္းမေရာက္ရဲပါ။

စမ္းစမ္းတင္
 ဇန္န၀ါရီ ၁၄- ၂၀၁၇ တြင္အျပီးသတ္သည္။
0