ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

ေဆာင္းယြန္းလ ● စစ္ျပန္ႀကီး


ေဆာင္းယြန္းလ ● စစ္ျပန္ႀကီး
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

သူ႔ရဲ႕အခန္းထဲက
ေရခဲေသတၱာ နံေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ
ရယ္ဒီမိတ္ မုန္႔ပံုးေတြက ဝါက်င့္က်င့္
သူ နာမက်န္းျဖစ္ရင္ ေသာက္ဖို႔ ဝယ္ထားတဲ့
ေဆးပုလင္းေတြက ဝါက်င့္က်င့္
သံုးစြဲႏူိင္မႈ သက္တမ္းထက္ ရက္လြန္ေနတာက ငါးႏွစ္
သူ စုေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြနဲ႔
သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ ေၾကာ္ျငာစာရြက္ေတြက ဝါက်င့္က်င့္

ေစ်းဝယ္ထြက္တဲ့အခါတိုင္း
သူ႔ အနီးအနားမရွိေတာ့တဲ့ သားသမီးေတြအတြက္ပါ ပိုဝယ္တယ္
စစ္ႀကီးျဖစ္ရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အစားအေသာက္ေတြကို ပိုဝယ္တယ္

သူ႔ ပတ္ဝန္းက်င္က သူနဲ႔အတူ လိုက္ေနေပးေပမယ့္
သူက ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အတူလိုက္မေနႏုိင္ရွာေတာ့ဘူး
ေခတ္က သူနဲ႔အတူ လိုက္ေနေပးေပမယ့္
သူက ေခတ္နဲ႔ အတူလိုက္မေနႏုိင္ရွာေတာ့ဘူး

သူ မပစ္ရက္လို႔ သိမ္းထားတဲ့
သူ႔အခန္းထဲက ရွိရွိသမွ် ႐ုပ္ဝတၳဳပစၥည္းအားလံုးက ဝါက်င့္က်င့္
သူ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးလြန္းလို႔
သူ႔ အိမ္ေရွ႕မွာလႊင့္တင္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္အလံက
အၿမဲတမ္း ျဖဴနီျပာ
ဘယ္ေတာ့မွ ဝါက်င့္က်င့္ျဖစ္မေနခဲ့ပါဘူး

သူက
ဆယ္လူလာဖုန္းကို စကားေျပာဖို႔သံုးတယ္
မလိုအပ္ပဲ Text မက္ေဆ့ခ်္ေတြ႐ုိက္ရတာကို အင္မတန္မွမုန္းသူ

သူက ဒုတိယကမၻာစစ္ထဲက ပဲ့က်က်န္ခဲ့တဲ့ လူတေယာက္
လူတခ်ဳိ႕က သူ႔ကို
ေခတ္ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္သူလို႔ တံဆိပ္ကပ္တယ္
ဒါေပမယ့္..သူက
သူ႔လမ္း သူ ေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေနခဲ့သူတေယာက္..။

ေဆာင္းယြန္းလ (စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆)

မင္းကုိႏုိင္ ● ဥၾသတြန္တဲ့ လရာသီ


မင္းကုိႏုိင္ ● ဥၾသတြန္တဲ့ လရာသီ
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ျပန္လည္ကူးယူပါသည္။

သမီးနဲ႔သား..
ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ စကားေတြ အတူေျပာျပီး မျငင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ စာေရးျပီးေျပာျပတာပဲ တတ္ႏုိင္ေတာ့မယ္။ အေဝးၾကီး ေရာက္ေနလုိ႔ပါ။ ဘယ္ေရာက္ေနလဲဆုိတာေနာက္ျပီးမွ ေျပာျပမယ္။ ဒီေရာက္ေရာက္ခ်င္း သမီးနဲ႔သားကုိ သတိရစရာေတြ႕ တာပဲ။ ဘာလဲဆုိေတာ့ သမီးနဲ႔သားတုိ႔ စိတ္ဝင္စားတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ ကုိယ္သိထားတာ အျမဲမွန္တယ္လုိ႔ ထင္ေနရာက ေနာက္ထပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးလည္း ရွိေသးတယ္ဆုိတာသိရင္ အျမဲအံ့ၾသတယ္၊ ျပီးေတာ့ သေဘာက်တယ္ မဟုတ္လား။

အခု ဦးဦးေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာ ဥၾသေတြက တစ္မ်ဳိးကြ။ သမီးတုိ႔ဆီမွာ ဥၾသဆုိတာ ေႏြရာသီရဲ႕သေကၤတပဲ။ ဥၾသတြန္ရင္ ေႏြေရာက္ျပီး ေႏြဥၾသလုိ႔ေတာင္ ေခၚၾကေသးတာ။ ဒီမွာေတာ့ မုိးတစိမ့္စိမ့္ ရြာေနတဲ့ၾကားက ဥၾသေတြန္ေနတာကြ။ ဒါေၾကာင့္ ဦးတုိ႔ငယ္ငယ္က မွတ္ထားတဲ့ ဥၾသတြန္သံၾကားရင္ ေႏြေရာက္ျပီဆုိတာ မမွန္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီမွာက ေဆာင္းရာသီလည္း မရွိေတာ့ ဥၾသဆုိတာ တစ္ႏွစ္လုံးတြန္ေနတာပဲ ေျပာပါေတာ့။

ဒီေလာက္ဆုိရင္ ဒီေနရာဟာ ဘယ္ႏုိင္ငံလည္းဆုိတာအကင္းပါးတဲ့ သမီးနဲ႔သား ရိပ္မိၾကမွာေပ့ါ။ ဒီႏုိင္ငံရဲ႕ ထင္ရွားတဲ့ပုံကုိ ေျပာပါဆုိရင္ ငါးကုိယ္လုံးနဲ႔ ျခေသၤ့ေခါင္းရဲ႕ပါးစပ္ထဲက ေရပန္းေတြ ထြက္ေနတဲ့ပုံလုိ႔ေျပာရင္ သိျပီးမဟုတ္လား။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ငါးဆယ္ဝန္းက်င္က တံငါရြာသာသာ ဒီေနရာဟာခုေတာ့ ဦးတုိ႔ဆီကလူေတြ လာအလုပ္လုပ္ရတဲ့ တုိင္းၾကီး ျပည္ၾကီး ျမဳိ႕ျပၾကီးျဖစ္ေနျပီေပါ့။ အလုပ္ပိတ္ရက္ဆုိရင္ ပင္နီဆူလာဆုိတဲ့ ေနရာမွာ ျမန္မာေတြလာစုရင္း ခုေတာ့ေစ်း ဆုိင္ ေတြကအစ ျမန္မာဆုိင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ ျမန္မာေတြသုံးတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြ၊ ျမန္မာႀကိဳက္ ရုိးရာအစာေတြနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေရာက္ ေနသလား ထင္ရေအာင္ ျမန္မာေတြ မ်ားလုိက္တာ..။
-*-*-*-*-*-

ေလဆိပ္မွာ လာၾကဳိသူေတြ ၊ ေဟာေျပာပြဲ ေဆြးေႏြးပြဲက်င္းပဖုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက လာသူေတြ အမ်ားစုဟာ ပညာတတ္ေတြ မ်ားတယ္။ အထူးသျဖင့္ အင္ဂ်င္နီယာေတြအမ်ားဆုံးပဲ။ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္က ဒါကုိ ၾကည့္ျပီးျမန္မာျပည္က အင္ဂ်င္နီယာေတြ အကုန္ ဒီေရာက္ေနျပီလားလုိ႔ေတာင္ ေျပာေသးတယ္။

ညဘက္ လမ္းေဘးမွာေတြ႕ေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေရးေတြ၊ သေဘၤာက်င္းေတြမွာ အလုပ္ၾကမ္းဝင္လုပ္ရတဲ့ တုိ႔ႏုိင္ငံသားေတြ အမ်ားစုကုိ ေတြ႕ရေတာ့တာပဲ။

ပင္နီဆူလာထဲ ေစ်းလာ၀ယ္သူေတြ၊ ေငြလာလႊဲသူေတြ၊အားလပ္ခ်ိန္မုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လုိ႔ လာသူေတြထဲ အမ်ား စုဟာ ဒီမွာ အိမ္အကူ လာလုပ္ေနတဲ့မိန္းကေလးေတြတဲ့။ အသက္ေတြက ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ဝန္းက်င္ေတြ။ ကေလးရုပ္ေတြ မ ေပ်ာက္ေသးဘူးလုိ႔ ျမင္တာနဲ႔ေျပာခ်င္စရာ ရုပ္ရည္ ငယ္ရြယ္သူေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႕ရတယ္။

အားလပ္ရက္မုိ႔ အျပင္ထြက္ခြင့္ရတုန္း အေျပးအလႊားလာေနၾကတာ ေလွာင္အိမ္တံခါးပြင့္လုိ႔ ထြက္လာတဲ့ငွက္ေတြလုိပဲ။ သူတုိ႔ကုိယ္မွာ ေတာင္ပံမပါေပမယ့္ေျခေတြ လက္ေတြက ေတာင္ပံ ဖ်ပ္ဖ်ပ္ရႊင္ျမဴးေနဆုိသလုိ ခတ္ေနၾကတယ္လုိ႔ ျမင္တာပဲ။

တုိင္းတစ္ပါးက လူမ်ဳိးျခားေတြအိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းအလုပ္လုပ္ၾကရတာဆုိေတာ့ စကားေျပာေဖာ္လည္းမရွိၾကဘူး။ တစ္ပတ္လုံး အထီးက်န္ေနၾကတာတဲ့။ ၇ ရက္မွတစ္ခါေလာက္ အားခြင့္ရတာ ဒီလုိစုရပ္မွာလာျပီး အေဖာ္ေတြနဲ႔ ေနခ်င္ၾက တာ သဘာ၀ေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ တခ်ဳိ႕အိမ္ရွင္ေတြနဲ႔ နားလည္မႈယူျပီး သေဘာတူခ်က္ေတြလုပ္ၾကတယ္။ တစ္ပတ္ကုိ ေဒၚ လာႏွစ္ဆယ္ ပုိရမယ္ အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ ေနရမယ္တဲ့။ တစ္လကုိ ေဒၚလာရွစ္ဆယ္ပုိရမယ္ဆုိျပီး သေဘာတူ လက္မွတ္ထုိးၾက တာတကယ္တမ္းက်ေတာ့ အိမ္ထဲ အျမဲမေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ တုိက္ပိတ္မိသလုိ ခံစားၾကရတယ္။

ေဆာက္လုပ္ေရးတုိ႔ သေဘၤာက်င္းတုိ႔မွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြမွာလည္း  အမ်ားစုကငယ္ရြယ္သူေတြပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္းလြန္းေတာ့ ညဘက္က်ရင္ ေစ်းရုံတန္းေလးေတြ၊ ရပ္ကြက္ေစ်းဆုိင္ေလးေတြနားမွာ အရိပ္ခုိ ရင္း ၀ုိင္းဖြဲ႕ၾကရတာပဲ။
-*-*-*-*-*-

အင္ဒုိနီးရွား အစုိးရကေတာ့ သူ႔ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မယ့္ အစီအစဥ္ေတြ အားထုတ္ထားထားတာ ရွိတယ္။ ဒီႏုိင္ငံမွာ အိမ္အကူ လုပ္သူေတြဟာ၂၄ နာရီ အိမ္ထဲေနရရင္ မလုိလားအပ္တဲ့ စိတ္အနာတရေတြ ျဖစ္တာမ်ဳိး မရွိေအာင္၊ မနက္ ဘယ္ႏွစ္နာရီအလုပ္ဝင္၊ ညေန ဘယ္ႏွစ္နာရီ အလုပ္ထြက္ၿပီး အလုပ္သမားေတြစုေနတဲ့ တန္လ်ားကုိျပန္ စသျဖင့္ သေဘာတူခ်က္ ယူထားတာမ်ဳိးေပါ့။ အိမ္ရွင္နဲ႔ ၂၄ နာရီအတူေနရရင္ ျဖစ္လာတတ္တဲ့ ျပႆနာေတြကိုလည္း ေရွာင္ရွားေစခ်င္တာ ပါတာေပါ့ေလ။

ဦးတုိ႔ႏုိင္ငံကသြားလုပ္ၾကတဲ့ အိမ္ေဖာ္ေတြမွာ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးေတြ၊ ရပုိင္ခြင့္ေတြ၊ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ တိတိ က်က် သိသူနည္းပါတယ္တဲ့။ ဒီလုိနဲ႔အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အိမ္ေတြထဲက မထြက္ျဖစ္ၾကဘဲ အျပင္ေလာကၾကီးကုိ လြမ္းေနရတဲ့ သူေတြ ရွိၾကတာေပါ့။ သူတုိ႔ရဲ႕ လြမ္းေတးညည္းသံဟာလည္း ဥၾသတြန္သံလြမ္းေတးလုိပဲေပါ့။ ေႏြဦးမွာမွ မဟုတ္ဘဲ ဆယ့္ ႏွစ္ရာသီၾကားေနရာတမ်ဳိးပါပဲ သမီးနဲ႔ သားတုိ႔ေရ..။

ခ်စ္တဲ့ ဦးဦး

#မင္းကုိႏုိင္
[ျပည္သူ႔အေရးဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၂ ၊ အမွတ္ ၁၀၁ ေဆာင္းပါး]

ေမာင္ရင္ငေတ ● စပ်စ္ဝိုင္ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ (Viticulture)

ေမာင္ရင္ငေတ ● စပ်စ္ဝိုင္ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ (Viticulture)
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆
 
ေမာင္ရင္ငေတ စပ်စ္ခူးသမား ျဖစ္ခဲ့ဖူးလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ေရာက္ရွိဖူးတဲ့ေနရာေဒသေတြမွာ စပ်စ္ခင္း တက်ယ္တေျပာ ႀကီးေတြေတြ႔လိုက္ရတာနဲ႔ မျဖစ္မေန ဓါတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာေစခဲ့ပါတယ္။ စပ်စ္အေၾကာင္း ဝိုင္အ ေၾကာင္းေတြေတြ႔ရရင္ ဖတ္ခ်င္မိရပါတယ္။ ေရးခ်င္မိရပါတယ္။ ဝိုင္ပုလင္းေတြ ဝိုင္ပံုးေတြ ေတြ႔ရရင္ေတာ့ ေသာက္ခ်င္ မိရတာေပ့ါ။

စပ်စ္စိုက္ပ်ိဳး ဝိုင္ခ်က္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းဟာ အခုအခါမွာေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စီးပြားျဖစ္လုပ္ကိုင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းလာ ၾကပါၿပီ။ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ရဲ႕ ေမြးရပ္႒ာေန ေရႊျပည္ေတာ္ႀကီးဆီမွာလည္း ဂ်ာမဏီနည္းပညာ အရင္းအႏွီးမ်ားနဲ႔ လုပ္ကိုင္တဲ့ ေအးသာယာ စပ်စ္ဝိုင္လုပ္ငန္းဟာ အေတာ္ကို နာမည္ႀကီးေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။


စပ်စ္ပ်ိဳးခ်ိန္ ဧပရယ္ (ဓါတ္ပံု မရငတ)


ျမန္မာ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေအးသာယာ စပ်စ္ျခံနဲ႔ စပ်စ္ဝိုင္ပံုေတြက ေတာ္ေတာ္ကို အေတြ႔ရမ်ားလာပါတယ္။ စိမ္းလန္းေျမ စပ်စ္ျခံဆိုၿပီး ေဖ့စ္ဘုတ္ခ္စာမ်က္ႏွာတခုကိုလည္း ေတြ႔ရွိမိပါတယ္။ ေမၿမိဳ႕ မိုးကုတ္လမ္း သံဘိုရြာမွာ ရွိပါ တယ္တဲ့။ ဟိုအရင္ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ မိတၳီလာေပ်ာ္ဘြယ္နယ္ဘက္ေတြမွာေတာ့ အသီးစားတဲ့ စင္ထိုးစိုက္ရတဲ့စပ်စ္ စင္ေတြကိုေတာ့ ေတြ႔ျမင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေအးသာယာစပ်စ္လိုမ်ိဳး ဝိုင္ခ်က္ဖို႔အတြက္ရည္ရြယ္ၿပီး စိုက္ၾကတာကုိေတာ့ မျမင္ ေတြ႔ဖူးခဲ့ပါဘူး။

တကယ္ကေတာ့ စားတဲ့စပ်စ္နဲ႔ ခ်က္တဲ့စပ်စ္က မတူဘူးလို႔သာ လြယ္လြယ္ေျပာရမွာပါ။ ဝိုင္ခ်က္တဲ့ စပ်စ္ပင္ေတြက စင္ ထိုးစိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ပင္ပ်ိဳသက္ ေလးငါးႏွစ္ရွိမွ စတင္အသီးသီးတာပါ။ ပင္စည္ကေန ျဖာထြက္သြားတဲ့ အကိုင္း အခက္အညြန္႔ေတြကေနမွ အသီးေတြသီးလာတာပါ။ စပ်စ္ခူးရာသီ ကုန္ဆံုးၿပီးခ်ိန္ က်န္ရစ္တဲ့ စပ်စ္ရြက္ဝါရြက္ရင့္ ရြက္ ေျခာက္ေတြကို ဖယ္ရွားရွင္းလင္းၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ စပ်စ္ခင္းေတြဟာ ဥေရာပ ေဆာင္းတြင္းရာသီကုန္ခ်ိန္အထိ ႐ိုးတံက်ဲက်ဲ ပင္စည္ငုတ္တုတ္နဲ႔သာ ေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။


New World vs Old World Wine ကမၻာ့ဝိုင္ အဓိကထုတ္လုပ္ရာေဒသမ်ား (Photo Google)


ဝိုင္ကမၻာေဟာင္း ႏိုင္ငံမ်ားကေတာ့ ေရာမအင္ပါယာေခတ္ေနာက္ပိုင္းကာလ အဓိကခ်က္လုပ္ခဲ့ရာႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ Italy, France, Spain, Portugal, Austria, Germany, Greece တို႔ ျဖစ္ၾကၿပီး Hungary, Israel, Romania, Slovakia, Slovenia, Croatia, Cyprus, Switzerland, England, Macedonia. ႏိုင္ငံမ်ားကေတာ့ ဝိုင္သမိုင္းမွာ ပါဝင္ခဲ့ေပမယ့္လည္း အခုအခါ မွာေတာ့ အနည္းအပါးေလာက္သာ ေဒသတြင္းသံုးအျဖစ္ ခ်က္လုပ္ေတာ့ပါတယ္။

ဝိုင္ကမၻာသစ္ကိုေတာ့ ဦးေဆာင္ေနၾကသူေတြက ထံုးစံအတိုင္း အင္အားႀကီး ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ United States, Australia, တို႔ပါ၊ New Zealand, Argentina, Chile, South Africa, China, India, Uruguay, Brazil, Mexico, Canada တို႔မွာလည္း အခု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထုတ္လုပ္လာေနၾကပါၿပီ။

ဝိုင္ကမၻာေဟာင္း ႏိုင္ငံမွာပါဝင္ခဲ့တဲ့ အစၥေရးလို ေဒသမ်ိဳးေတြမွာကေတာ့ ဘာသာေရးအခက္အခဲေတြေၾကာင့္ ထြန္းကားမႈ နည္းပါးခဲ့ရပါတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဝိုင္ကမာၻေဟာင္းနဲ႔အသစ္ အဓိကကြာျခားမႈကေတာ့ ထြက္ရွိလာတဲ့ဝိုင္ေတြကို ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ဝိုင္အျဖစ္ သိမ္းဆည္းထားရွိရာမွာ ကြာတာပါတဲ့။

ရီစရာတခုလို႔ေျပာရမွာျဖစ္တာကေတာ့ ဝိုင္အမ်ားဆံုး ေသာက္သံုးရာ နယ္ေျမစာရင္းမွာ ပုတ္ရဟန္းမင္းႀကီး ေနထိုင္ရာ အီ တလီက Vatican City State က နံပါတ္တစ္အျဖစ္ စာရင္းတခုမွာ ေတြ႔ရွိေနရတာပါ။ ဗာတီကန္ စီးတီးဆိုတာက ပုလ္ရဟန္း မင္းႀကီးအပါအဝင္ ေနထိုင္ၾကသူေပါင္း အေယာက္ရွစ္ရာ့ငါးဆယ္ခန္႔ ေလာက္သာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံပိစိေလးတခုသာပါ၊ တေယာက္ ကို တႏွစ္မွာ ဝိုင္လီတာ ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ေသာက္သံုးပါသတဲ့။ ဒါေတာင္ ခေလးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါမပါ မသိပါဘူး။


The Principal Wine Regions in France ျပင္သစ္ျပည္ရဲ႕ ရွန္ပိန္ ေကာ့ညက္ အရ္မာညက္ကာဗားဒိုးနဲ႔ အျခားေသာ စပတ္ကလင္ဝိုင္မ်ိဳးစံု ထြက္ရွိရာျပတဲ့ ေျမပံု (Photo Google)


ကမၻာ့စပ်စ္ဝိုင္ စိုက္ပ်ိဳးထုတ္လုပ္မႈမွာေရာ တင္ပို႔ေရာင္းခ်မႈမွာပါ စပိန္ ျပင္သစ္ အီတလီ  သံုးႏိုင္ငံက ထိပ္ဆံုးမွာ ရွိေနပါတယ္။ သံုးႏိုင္ငံေပါင္းရင္ ထုတ္လုပ္တင္ပို႔ေရာင္းခ်မႈက ၆၀  ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ရွိၿပီး စိုက္ပ်ိဳးဧရိယာ ဟက္တာေပါင္း စပိန္မွာ ဆယ္ႏွစ္ သိန္း ျပင္သစ္မွာ ကိုးသိန္းနဲ႔ အီတလီမွာ ရွစ္သိန္း ရွိပါတယ္။

ဒီသံုးႏိုင္ငံေနာက္မွာေတာ့ တူရကီ အေမရိကန္ တ႐ုတ္ ေတာင္အာဖရိက ၾသစေတးလွ်  အာဂ်င္တီးနားတို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကေတာ့ လူဦးေရကမ်ားလြန္းလို႔လား ဝိုင္ ကြာလတီေကာင္းတာ မထြက္လို႔လား မသိပါဘူး။ ျပန္သြင္းရတာ တ ႏွစ္ကို ေဒၚလာ သန္းေလးငါးရာဖိုး ရွိပါသတဲ့။

ေမာင္ရင္ငေတကေတာ့ ျပင္သစ္မွာေနလို႔ ျပင္သစ္ဘက္ကေန လိုက္ေျပာပါတယ္ဆိုရင္လည္း မျငင္းခ်င္ပါဘူး။ ေသာက္ခဲ့ဖူး တဲ့ ဝိုင္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ေစ်းအရမ္းႀကီးတဲ့ နာမည္ႀကီးတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဝိုင္အမ်ိဳးအစားမ်ားကိုေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ မေကာင္း ပါဘူးဆိုတာကို သံုးသပ္မေျပာလိုေပမယ့္ ေစ်းခပ္ေပါေပါနဲ႔ ေသာက္လို႔လည္းေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ ဝိုင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကေတာ့  မိတ္အင္ျပင္သစ္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း အတည္ျပဳေျပာၾကားလိုပါတယ္။

ေရႊျပည္ေတာ္ေအးသာယာထြက္ စပ်စ္ဝိုင္ဆိုတာကို မေသာက္ဖူးလို႔ ေကာင္းမေကာင္းကို မေျပာၾကားႏိုင္ေပမယ့္ ေအးသာ ယာ ဝိုင္တပုလင္းတန္ဖိုးက ျပင္သစ္ဝိုင္ သာမန္ နိစၥဓူဝ တန္းဝင္ေသာက္သံုးႏိုင္တဲ့ ဝိုင္ေစ်းႏႈန္းထက္ ေလးငါးဆႀကီး ေနပါ တယ္။ ေအးသာယာဝိုင္ေသာက္သံုးဖူးသူ ေမာင္ရင္ငေတ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ေျပာၾကားမႈပါ။

ျပင္သစ္ဝိုင္ရဲ႕ တပုလင္းေစ်းႏႈန္းက ေရႊက်ပ္ေငြနဲ႔ဆိုရင္ ႏွစ္ေထာင္သံုးေထာင္ေက်ာ္ေလာက္သာ ရွိေနေၾကာင္းပါ။ ဒါေတာင္မွ ေမာင္ရင္ငေတတို႔ နိစၥဓူဝ ေသာက္သံုးေနၾကတဲ့ ငါးလီတာဝင္ စကၠဴပံုးတပံုးရဲ႕တန္ဖိုးက ေရႊက်ပ္ေငြ ရွစ္ေထာင္ေလာက္ သာေပးရေၾကာင္းပါ။ ဒီထက္သက္သာခ်င္ရင္ ရွာတတ္ေဖြတတ္မယ္ဆိုခဲ့ရင္ေတာ့ စကၠဴပံုးသြပ္ ပလပ္စတစ္ ပုလင္းသြပ္ စပိန္ဝိုင္ေတြကေတာ့ ေစ်းပိုမိုခ်ိဳသာေၾကာင္းပါ။



ရွန္ပိန္နယ္က စပ်စ္ခင္း (ဓါတ္ပံု မရငတ)


စပ်စ္ပင္ အမ်ိဳးအစားမ်ားစြာကေန ခ်က္လုပ္တဲ့ ဒီအရည္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးခ်က္လုပ္ရာနယ္ေျမေဒသမ်ားကို အစြဲျပဳၿပီး ေခၚၾက တာပါ၊

Champagne နယ္က စိုက္ၿပီးခ်က္တာကို ရွန္ပိန္လို႔ေခၚဆိုၾကၿပီး Cognac နယ္မွာ စိုက္ပ်ိဳးၿပီးခ်က္လိုက္ရင္ ေကာ့ညက္ အ မည္တြင္ပါတယ္။ Cognac ေဒသအျပင္က ဘယ္ေဒသကမဆို နည္းပညာအသစ္ေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေအာင္ ခ်က္ ခ်က္ ေကာ့ညက္လို႔ ေခၚခြင့္မရွိပါဘူး။

Jura ေတာင္တန္းေပၚက ထြက္ရွိတဲ့ Crémant du Jura ဆိုတာကလည္း ရွန္ပိန္ကဲ့သို႔ အျမႇဳပ္ထြက္တဲ့ စပတ္ကလင္ဝိုင္ အ မ်ိဳးအစားပါ။ ဒါေပမယ့္ ရွန္ပိန္လို အရသာရွိ ေသာက္လို႔ေကာင္းပါတယ္ဆိုေပမယ့္ ရွန္ပိန္ျပည္နယ္ကထြက္ရွိတာမဟုတ္လို႔  ရွန္ပိန္အမည္ခံလို႔မရသလို ရွန္ပိန္ေစ်းကိုလည္း မေက်ာ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီလိုသာပါ။

Armagnac နယ္ကထြက္ရွိတာမို႔ အရ္မာညက္ေခၚၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ေကာ့ညက္နဲ႔အတူတူပါ။ ေကာ့ညက္ အရ္မာ ညက္တို႔ရဲ႕အမ်ိဳးအစားကိုေတာ့ ဘရန္ဒီလို႔ သတ္မွတ္ၾကျပန္ပါတယ္။

အားလံုးဟာ စပ်စ္သီးေတြက ခ်က္ထားၾကတဲ့အရည္ေတြသာပါ။ ေကာ့ညက္ အရ္မာညက္တို႔နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူ ဘရန္ဒီ စာရင္းဝင္ေတြရွိၾကေသးေပမယ့္ ေဒသအလိုက္ ႐ိုးရာအဆင့္မွ်သာ ရွိပါတယ္။  အဲဒီလို ဘရန္ဒီအဆင့္အားလံုးကို ျခံဳၿပီး ေတာ့ Eaux-de-Vie de Vin "Water of Life" လို႔ ေခၚဆိုေလ့ ရွိၾကပါတယ္။


စပ်စ္ညႊန္႔ စပ်စ္ႏြယ္ (ဓါတ္ပံု မရငတ)


စပ်စ္ပင္မ်ိဳးကြဲေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရွိေပမယ့္ Chardonnay, Pinot Noir, Cabernet  Sauvignon, Sauvignon Blanc, Melon de Bourgogne, Syrah , Merlot, Gamay, Chenin Blanc, Muscat de Hambourg တို႔ကေတာ့ နာမည္ႀကီး အမ်ိဳးေကာင္းေတြလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

စပ်စ္အမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္ စိုက္ပ်ိဳးေျမေနရာေဒသေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ ထြက္ရွိလာတဲ့ ဝိုင္အရည္အေသြး အနိမ့္အျမင့္ ကြာသြားတတ္ေပမယ့္ ရိတ္သိမ္းခါနီး ရာသီဥတုကလည္း အဓိက အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္ထဲမွာ ပါပါတယ္တဲ့။ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္တဲ့ႏွစ္က ထြက္ရွိတဲ့ စပ်စ္သီးကေန ဘယ္လိုခ်က္ခ်က္ ခ်က္တဲ့ဝိုင္ကေတာ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ဝိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔လည္း ဆို ၾကပါတယ္။

၁၉၇၅ ခုႏွစ္က ရွန္ပိန္နယ္ေတြမွာ ရာသီဥတုမွန္ၿပီး ထြက္ရွိခဲ့တဲ့ ရွန္ပိန္ေတြဝိုင္ေတြက ႏွစ္ခ်ိဳ႕သိမ္းဖို႔ ေကာင္းလွတာေၾကာင့္ ေစ်းႏႈန္းျမင့္မားတဲ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႕အျဖစ္ နာမည္ႀကီးပါတယ္။ ဘီစီ ၆ ရာစုခန္႔ကတည္းက စတင္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုတဲ့ ျပင္သစ္ဝိုင္လုပ္ငန္း ကေတာ့ အႀကီးက်ယ္ဆံုးပါဘဲ။ တႏွစ္ကို တလီတာဆန္႔ ပုလင္းေပါင္း ၈ ဘီလီယံ ထုပ္လုပ္ပါတယ္တဲ့။

ကမၻာ့လူဦးေရ သန္း ၇၀၀၀ နဲ႔သာ တြက္ၾကည့္ၾကပါေတာ့၊ ျပင္သစ္ျပည္ တဝန္းလံုးနီးပါးမွာ စပ်စ္ဝိုင္ စိုက္ပ်ိဳး ခ်က္လုပ္ၾကတယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း တကမာၻလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ လူသိမ်ားတာကေတာ့ Bordeaux ေဘာ္ဒိုးေဒသက ထြက္တဲ့ ဝိုင္ပါ။

Burgundy ေခၚ ျပင္သစ္လို Bourgogne ဘူးဂြန္းန္းေဒသကေတာ့ အခုအခါမွာ ပိုမိုလူသိမ်ားလာေပမယ့္လည္း ဘူးဂြန္း န္ဝိုင္ရဲ႕ အေျခခံ ေစ်းႏႈန္းေတြက ႀကီးျမင့္လွတာေၾကာင့္ ေနရာတကာ ဆိုင္တကာမွာ ေတြ႔ရေလ့ သိပ္မရွိပါဘူး။ တယူ႐ိုခြဲႏွစ္ ယူ႐ိုတန္တဲ့ ေဘာဒိုးဝိုင္ပုလင္းေတြကို အလြယ္တကူ ဝယ္လို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ ဘူးဂြန္းန္ ဝိုင္ပုလင္းေတြကိုေတာ့ ေတြ႔ရခဲပါတယ္။

ေရႊျပည္ႀကီးက စိမ္းလန္းေျမ ေအးသာယာ စပ်စ္ျခံမ်ားရဲ႕ပံုေတြကို ျဖတ္ညႇပ္ကပ္ထားတာပါ။ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ဘေလာက္ခ္ စိမ္းလန္းေျမစပ်စ္ျခံနဲ႔ မူရင္းပိုင္ရွင္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။



(Viticulture) စပ်စ္စိုက္ပ်ိဳး ဝိုင္ထုတ္လုပ္ျခင္းဆိုင္ရာ ေလ့လာမႈအတတ္ပညာကို ေမာင္ရင္ငေတရဲ႕ ဘာသာစကားဖလွယ္မႈ ပညာအရ *စပ်စ္ဝိုင္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ* ဟုသာ လြယ္လြယ္ကူကူ ဘာသာျပန္လိုက္ရေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။

ေမာင္ရင္ငေတ ၁၈၀၃၂၀၁၅

ထြန္းဝင္းၿငိမ္း ● စိတ္တုိင္းက် လေရာင္

 
ထြန္းဝင္းၿငိမ္း ● စိတ္တုိင္းက် လေရာင္
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

လ ေရာင္လုိ စိတ္အၾကည္ဓါတ္ရွိသူ
အရာရာကုိအေကာင္းျမင္တတ္လြန္းသူ
အနစ္နာခံမယ္၊ ကူညီဖုိ႔အသင့္ရွိတယ္ဆုိတဲ့သူ
စိတ္တုိင္းမက်ႏုိင္တာေတြကုိ
စိတ္တုိင္းက်ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သူ
လူခ်စ္လူခင္မ်ားေပမယ့္
မ်က္ႏွာမမ်ားႏုိင္ရွာ
လူပ်ဳိႀကီး ဇာတာပါခဲ့သူ။

မလုိသူေတြ မနာလုိေလာက္ေအာင္
ေပါက္ေရာက္ခဲ့ေလသမွ်
သူ႔ခမ်ာ ႏွိမ့္ႏွိမ့္ခ်ခ်နဲ႔သာ
၇၄၊ ၇၅၊ ၇၆
ဆရာႀကီး ဂူဗိမာန္ေစာင့္ေရွာက္ေရး
မႈိင္းၿငိမ္းကြန္ရက္
အန္အယ္ဒီ လူမႈေထာက္ကူ
အားလုံးနဲ႔ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပါပဲ။

ႏုိင္ငံေရးဝကၤႏၱမွာ
ေပ်ာ့ေျပာင္းျခင္းအႏုပညာနဲ႔
ေလးကုိင္းသဖြယ္နည္းနာကုိ က်င့္သုံးေလသူ
စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ဖ်က္သိမ္းလုိသူ
ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ကုိ ထူေထာင္လုိသူ
၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ အသစ္ေရးလုိသူ
အစစ္အမွန္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ဖြံၿဖိဳးတဲ့တုိင္းျပည္ကုိ ရရွိလုိသူ
အဲဒီလုိ ေစ်းႀကီးတာေတြကုိမွ
ေရြးၿပီး ပတ္သက္ခဲ့ရင္း
အသက္ပါေပးခဲ့ေလသူ။

ထြန္းဝင္းၿငိမ္း
၂၃၊ ၉၊ ၂၀၁၆

(အကုိႀကီး ကုိေအာင္ထုိက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။ ဂါရဝမ်ားစြာနဲ႔ အေလးျပဳလုိက္ရပါတယ္။)

ဇာနီႀကီး ● အဂတိ (ေငြပါဝါ) ကို ဆိုရွယ္မီဒီယာျဖင့္ တိုက္ဖ်က္ျခင္း


ဇာနီႀကီး ● အဂတိ (ေငြပါဝါ) ကို ဆိုရွယ္မီဒီယာျဖင့္ တိုက္ဖ်က္ျခင္း
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

ဒီအေၾကာင္း လူေတြစိတ္မဝင္စားသလို လူတိုင္းလဲသိျပီးသားဆိုေတာ့ ေရးလဲမေရးခ်င္ပါ။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသမီးသမဂၢ (BMU) ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကေတာ့  ျပႆနာမ်ား အရင္းအျမစ္မ်ားကို စုေပါင္းအေျဖရွာသည့္အခါ တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈမရွိျခင္းႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္အတြင္း လာဘ္စားမႈမ်ား၊ ဘက္လိုက္မႈမ်ား ဆက္လက္အားေကာင္းေနဆဲေၾကာင့္သာ ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ ပြားေနရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းလုိ႔ သိရပါတယ္။ မွန္လွပါတယ္။ ကမၻာ့ Corruption Index မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေအာက္ဆံုးမ်ာ ေရာက္ေနဆဲပါပဲ။ နဲနဲေတာ့ တိုးတက္လာလုိ႔ ဝမ္းသာေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

(၁)
အခုတေလာ ယာဥ္ (ဆိုင္ကယ္) စည္းကမ္းေဖါက္တဲ့ ဖမ္းခံရတဲ့ ျပည္သူေတြကို ဒဏ္ေငြမ်ားစြာနဲ႔ ဖမ္းဆီးေနၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပညာေပးကာလအေနနဲ႔ ရပ္ကြက္ လမ္းသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖုိ႔ ဒဏ္ေပးျခင္းက အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပါ။ အခု ေတာ့ ယာဥ္ထိန္းရဲ ကညန လမ္းစည္းကမ္းထိန္းအဖြဲ႕ ဝန္ထမ္းေတြ အာဏာျပလုပ္စားသလို ျဖစ္ေနပါျပီ။ တေန႔လုပ္ တေန႔ စားေတြအတြက္ ဒဏ္ေငြေတြလည္း မနည္းပါ။

ဒဏ္ေငြ အခြန္ေငြေတြ အစိုးရလက္ထဲ မေရာက္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ ရပ္ေက်း ၿမိဳ႕နယ္ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားက ဘတ္ဂ်တ္ဆိုတာ ပြင့္ လင္းမႈမရွိတာ ၾကာပါၿပီ။ ရသံုးေငြစာရင္း ႐ံုးတိုင္းမွာ လစဥ္ ကပ္ထားသင့္ပါတယ္။

(၂)
အခုေတာ့  တျပည္လံုး ေက်းရြာမက်န္ လိုင္စင္မဲ့ေတြကို ဒဏ္ေငြ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ႐ိုက္စားေနတယ္။ ယာဥ္ေတြကို သိမ္းတယ္။ ကား/ ဆိုင္ကယ္ လိုင္စင္လုပ္ဖို႔ကလည္း ခက္ေအာင္ ကညနလုပ္စားျပန္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဖမ္းဆီးမႈေတြလုပ္လိုက္ နား လိုက္ ျဖစ္မွာပါပဲ။

အဆိုးဆံုးက အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မေလးမစား ေအာ္ေငါက္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ေျပာဆိုမႈပဲ။ ဘယ္ေလာက္ျငင္းျငင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြပဲ ႏိုင္သြားတာပါပဲ။

ျပည္သူ အမ်ားစုကေၾကာက္ၿပီး ၿငိမ္ေနေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ကေတာ အေျခတင္ေျပာၾကတယ္။ အျပစ္ရွာခံရရင္ အျပစ္ေတာ့ေတြ႕ တာပါပဲ။ တာဝန္ဝတၱရား ေႏွာက္ယွက္မႈဆိုတာနဲ႔ ျပန္ျခိမ္းေျခာက္တဲ့ အာဏာပိုင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။

႐ံႈးသြားတဲ့ ျပည္သူကေတာ့ ေဖ့ဘုတ္က ဖြ႐ံုပဲရွိေတာ့တယ္။ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ထဲ ထည့္ႏိုင္ဖို႔လည္း မလြယ္။ အႏိုင္က်င့္ခံ ရျပီးမွ အစိုးရဌာနေတြကိုတိုင္ၾကားဖုိ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ကို တိုင္ၾကားဖို႔ကလည္း ေျပာသေလာက္မလြယ္ေတာ့ ေဖ့ ဘုတ္ေပၚပဲ ေရာက္လာပါတယ္။

(၃)
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ရန္ကုန္ေရာက္စ မလည္ဝယ္လုိ႔ ကားကရိန္း ဆြဲခံရေတာ့ ဆြဲခ ၅ ေသာင္း စည္ပင္ဒဏ္ေၾကး ၂ ေသာင္း တေနကုန္ အလုပ္ပ်က္ လူတေယာက္ လိုက္လုပ္ရပါတယ္။ ဒဏ္ေငြေဆာင္တာလည္း လုပ္စားစနစ္ေတြ တိုးတိတ္္ စာရင္းမ သြင္းတဲ့ အဂတိေတြရွိၿပီး၊ စာရင္းသြင္းတဲ့ ဒဏ္ေငြေတြလည္း စည္ပင္သူေဌးႀကီးမ်ားက ျခစားပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဇီးသီးဗန္း ေမွာက္တာေတြ အစိုးရသစ္က မႏိုင္မနင္း လုပ္ေနရပါတယ္။ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ အျငင္းပြားမိတဲ့ က်ေနာ္လည္း စကားေျပာဆင္ျခင္ဖုိ႔ကိုယ္ခ်ည္းရႈံးမွာေသခ်ာလုိ႔ ေနာက္ေနာင္မပတ္သက္မိဖုိ႔ သင္ခန္းစာ မ်ားစြာရခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ပ်က္ျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ ရပါတယ္။  ယာဥ္ထိန္းရဲနဲ႔ပတ္သက္မိတိုင္း က်ားသနားမွ ႏြားခ်မ္းသာရမဲ့ အေျခေနပါ။

(၄)
Sep 2016  လႊတ္ေတာ္မွာ လဝက မွတ္ပံုတင္ဌာန လာဘ္စားမႈကို ေမးခြန္းကို လဝကဝန္ႀကီး ေျဖပါတယ္။  ေဆြးေႏြးၾက ပါတယ္။ အထက္အမိန္႔စာထုတ္ထားတာကလည္း ျပည္သူကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္လုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ လႊတ္ ေတာ္ ဥကၠဌ ဦးဝင္းျမင့္ကိုယ္တိုင္ ေျပာယူရပါတယ္။

ဌာနဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ဂိုဏ္းသားေတြ အဂတိလိုက္စားေနတဲ့ေခတ္ကို ဝန္ၾကီး ဒုဝန္ၾကီး အသစ္ေတြ မနည္း လုပ္ေနရပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ကေတာ့ လႊတ္ေတာ္မွာေျပာေပးတာပဲ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။

(၅)
အခုကိစၥ  ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ား ဖမ္းဆီးျခင္းမွာ အေျခခံလူတန္းစားေတြကို ႏိွပ္ကြပ္ ဒဏ္ေငြ႐ိုက္ေနတာ မလုပ္သင့္ပါ။ ပ ညာေပး အရင္လုပ္ရပါမယ္။ ရပ္ကြက္လမ္းေတြမွာ စည္းကမ္းေဖါက္သူမ်ား စာရင္းကပ္ထာရပါမယ္။ စာအုပ္နဲ႔ စည္း ကမ္းေဖာက္ မွတ္တမ္းထားသင့္ပါတယ္။ ျပည္သူအမ်ားစုက အရွက္တရားရွိလုိ႔ စည္းကမ္းလိုက္နာလာၾကမွာပါ။ ပထမ လမ္း  အမိႈက္ေကာက္ အျပစ္ဒဏ္ေပးျပီး  ဆက္ဖမ္းခံရမွ ဒဏ္ေငြ႐ိုက္သင့္ပါတယ္။

ျမိဳ႕ရြာမ်ားက လမ္းစည္းကမ္း ယာဥ္စည္းကမ္း ထိန္းသိမ္းေရး အဖြဲ႕ေတြ  လူသစ္ေတြနဲ႔ ျပန္ဖြဲ႕ေနၾကပါတယ္။ ဌာနဆိုင္ရာခ်ည္း မဟုတ္ပဲ ေကာ္မတီဝင္တဝက္ကို ျပည္သူလူထုထဲက ေရြးထည့္မွ တရားမွ်တမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၆)
ဒဏ္ေငြေပးစနစ္ကလည္း အဂတိမရွိေအာင္ ပုဂၢလိက ဘဏ္အေကာင့္ထဲ ဒဏ္ေငြသြင္းျခင္းနည္းလမ္းပဲ မလုပ္မျဖစ္ လုပ္ရ ပါမယ္။

ေငြသြင္းျဖတ္ပိုင္း ေကာ္ပီပဲ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားက သိမ္းရမွာပါ။ အခုျဖစ္ေနတာ မူရင္းေျပစာ ျဖတ္ပိုင္းေတြကို ဌာနဆိုင္ရာေတြက အျပီးသိမ္း အစေဖ်ာက္သလို လုပ္ေနပါတယ္။ ျဖတ္ပိုင္းမူရင္းကို ဒဏ္ေငြေပးေဆာင္သူပဲ သိမ္းထားရပါမယ္။ ဒဏ္ေငြ ကားနံ ပါတ္နဲ႔ ဘဏ္ေကာင့္မွာသြင္းလိုက္ရင္ လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ ၿပီးမဲ့ကိစၥ ရွည္လ်ား ေထြျပားစြာ ေငြလက္ခံေနတာ စိတ္ပ်က္စရာပါ။

ႏိုင္ငံေတာ္ကရမဲ့ အခြန္ေငြ ဒဏ္ေၾကးေငြ အခေၾကးေငြအားလံုး ႏိုင္ငံေတာ္လက္ထဲေရာက္သြားတာ ျပည္သူလူထု လိုလား ခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံဝန္ထမ္းမ်ား လစာနဲ႔ စားဝတ္ေနေရး အဆင္ေျပဖုိ႔လိုပါတယ္။  ေလာဘမႀကီး အဂတိမစားဖုိ႔ ဌာန ဆိုင္ရာ ေလာကမွာလည္း ပညာေပးကာလ ၁ ႏွစ္ျဖစ္ေစ လိုအပ္ေနပါျပီ။ ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနသူမ်ားကိုေတာ့ ထုတ္ပယ္ အ ေရးယူရပါမယ္။

(၇)
ဌာနဆိုင္ရာမ်ား အာဏာပိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားရဲ႕ အဂတိ လိုက္စားမႈမ်ားက ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးကို တင္းၾကပ္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးနည္းသြားတာ အလြန္ဝမ္းသာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေက်ာင္းျပင္ပ က်ဴရွင္ျပျခင္း ေဆးရံု ခြဲစိတ္ခ လက္ ေဆာင္ေငြယူျခင္း အနည္းအက်ဥ္းရွိေနဆဲေပမဲ့ အရင္ထက္ အမ်ားၾကီးတိုးတက္လာပါတယ္။

ကိုယ္ေတြ႕အရဆိုရင္ အစိုးရဌာနေတြကို မသြားရဲေလာက္ေအာင္ စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။ လူမ်ားမ်ားနဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ့ဌာနေတြ ကေတာ့ သူေဌးဝန္ထမ္းမ်ားပါ။
 

အခ်မ္းသာဆံုးကေတာ့ စည္ပင္ဌာန ျဖစ္ပါတယ္။ ငါတို႔ဌာနတံဆိပ္က ျမန္မာႏိုင္ငံေျမပံုမုိ႔လုိ႔ တႏိုင္ငံလံုး ပိုင္တယ္ကြဆို ျပီး ဘဝင္ျမင့္ၾကပါတယ္။

• ဆက္သြယ္ေရး (လိုင္းဖုန္း လိုင္းအင္တာနက္ျဖတ္ခံရျခင္း)
• လွ်ပ္စစ္မီး (မီးဖ်က္ခံရျခင္း)
• ကညန ေမာ္ေတာ္ယဥ္ဌာန လိုင္စင္မ်ား
• လဝက မွတ္ပံုတင္ (အခ်ိန္ကာလမရွိ ၾကန္႔ၾကာေစျခင္း)
• ေျမစာရင္းဌာန
• တရား႐ံုးမ်ား
• ျပည္သူ႔ရဲႏွင့္ ယာဥ္ထိန္းရဲ
• အခြန္ဌာန
• အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဌာနမ်ား

ဒီဌာနမ်ားက ျပည္သူလူထုနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ဆက္ဆံရေတာ့ လုပ္ငန္းခက္ခဲေစတဲ့ အထက္အမိန္႔မ်ားနဲ႔ အလြန္ အဂတိလိုက္စား ေနၾကပါတယ္။

ေငြေၾကးျပသနာမ်ား အိမ္ေျမ တရားမဝင္ ေပါင္ႏွံထားမႈေတြ တတိုင္းျပည္လံုးမွာ လယ္ေပါင္ ေျမေပါင္ေတြ အေရာင္းစာခ်ဳပ္နဲ႔ တရားမဝင္ ေငြတိုးၾကီး လုပ္စားျပီး အေပါင္ခံတယ္။ ၂ လ ၃ လ အတိုးမေပးႏိုင္ရင္ သိမ္းတယ္။ သိမ္းလုိ႔မလြယ္ရင္ တရား႐ံုး တင္ ေထာင္ခ်တယ္။ တရား႐ံုးက လယ္ေျမအိမ္ေတြ ေလလံတင္ ေရာင္းခ်တယ္။

စီပြားေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္  အလုပ္ကိုင္မ်ားစြာေပးတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံမႈေတြ မလာတာ East of doing business အလြန္ဆိုးဝါးလုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္း စီးပြားေရးလုပ္သူကေတာ့ မတတ္သာပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္က  အခြန္မရ၊  ဥပမာ အခြန္ေရွာင္ျခင္းကို လုပ္ေနက်ျဖစ္သလို အျခားအဖိုးအခမ်ားလည္း ေတာင္းရင္ ညႇိေပးလိုက္ရတာ လုပ္ငန္းရွင္တိုင္း သိျပီးသားပါ။ စီးပြားေရး လိုင္စင္ပါမစ္ အခြန္အခ အဂတိေတြကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္က လုပ္ရမဲ့က႑မုိ႔လုိ႔ မေရးလိုပါဘူး။ သာ မန္ ျပည္သူလူထုမ်ားစြာနဲ႔ ဆက္ဆံရတဲ့ဌာနေတြပဲ ဘယ္လိုမီဒီယာနဲ႔ တိုက္ဖ်က္ဖုိ႔နည္းလမ္း ရွာၾကည့္တာပါ။

(၈)
●  မီဒီယာနည္းလမ္း
ေတာင္ကိုးရီယား အဂတိတိုက္ျဖတ္ေရးကို အင္တာနက္ဝက္္ဆိုဒ္မွာတင္ျပ တရားခံမ်ားကို အရွက္ရေစျပီး မွတ္တမ္းတင္ အေရးယူပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ကေတာ့ ေသဒဏ္နဲ႔ အျပင္းထန္လုပ္ပါတယ္။ စင္ကာပူကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ကုမၸဏီ ႀကီးမ်ားရဲ႕လစာအတိုင္း လခ အခြင့္ေရးေပးနည္း သံုးပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားမွာေတာ့ အဂတိတိုက္ျဖတ္ေရးအဖြဲ႕ကို အာဏာမ်ားစြာ ေပးထားပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ အစိုးရသစ္က ရင္ၾကားေစ့စပ္ေရး ျငိမ္းခ်မ္းေရးေတြ ဦးစားေပးေနခ်ိန္ အဂတိ တိုက္ျဖတ္ေရး အားစိုက္မလုပ္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ လုပ္ရင္လည္း အားနာစရာ ျဖစ္ေနမွာပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္ကို Myanmar Now က သတင္းေထာက္ခ်ဳပ္ ကိုေဆြဝင္းက အိမ္ေဖာ္ မိန္းမငယ္၂ ဦးကို အင္းဝအပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္သူေဌးက လူမဆန္ ညႇဥ္းပမ္းႏွိပ္စက္ျခင္း အမႈျဖစ္လာပါတယ္။  မီဒီယာနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ေပးမႈက စံနမူ နာျဖစ္ပါတယ္။

အဂတိေတြကို မီဒီယာက တင္ျပေရးသားမႈကလည္း လူကိုယ္တိုင္ တိုင္ၾကားမႈေတြကို တိုင္ၾကားစာအဖြဲ႕ရွိေတာ့ အရင္ထက္ ေကာင္းလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရကိုယ္တိုင္က အားစိုက္အေရးမယူခ်ိန္မွာ ေအာက္ေျခ ရပ္ေက်း တာဝန္သိ မီဒီယာအဖြဲ႕ အင္အားမ်ားနဲ႔ပဲ ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔အေရးယူဖို႔ပါ။ 

ဒါေၾကာင့္  ရပ္ေက်း ၿမိဳ႕နယ္ အဆင့္တိုင္းမွာ အဂတိလိုက္စားမႈေတြကို မီဒီယာနည္းနဲ႔ပဲ တိုက္ဖ်က္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၉)
အစိုးရ မလုပ္ႏိုင္ေသးရင္ တာဝန္သိသူမ်ား မီဒီယာနည္းလမ္းကေတာ့ ...

• ရပ္ေက်းေတြမွာ အဂတိတိုင္စာမ်ားကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ ဝက္ဆိုဒ္တခုကို တာဝန္သိသူမ်ားက ထူေထာင္ရပါမယ္။ ၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲ  mVoter 2015 အဖြဲ႕လို လူငယ္မ်ားက လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ App အျဖစ္ လင့္လုပ္ျပီး Data Update လုပ္ႏိုင္ ပါတယ္။
• ဝက္ဆိုဒ္မွာ တိုင္စာမ်ားထည့္ေပးထားရပါမယ္။
• ကိုယ္ ရပ္ရြာတိုင္းမွာ တာဝန္သိ မီဒီယာသမားေတြ အဖြဲ႕အစည္း ဖြဲ႕ပါ။
• အဖြဲ႕အစည္းကတဆင့္ အဂတိလိုက္စားမႈ တိုင္စာေတြကို တိုင္ၾကားသူကိုယ္တိုင္ရဲ႕ မွတ္ပံုတင္ လိပ္စာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ပါ။ သက္ဆိုင္ရာက အေရးယူမႈ အေျခအေနကို လစဥ္ Update လုပ္ပါ။

ရပ္ေက်း ျပည္သူလူထုနဲ႔ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားကပဲ လုပ္ေဆာင္မွ ဌာနဆိုင္ရာ အဂတိမ်ား အလ်င္အျမန္ နည္းပါးသြား မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Facebook နည္းလမ္းက တင္ျပီး ေကာက္႐ိုးမီးလို ျပန္ရွာရခက္ ေပ်ာက္သြားတာမုိ႔ ဝက္ဆိုဒ္နည္းလမ္းနဲ႔ပဲ မွတ္ တမ္းတင္ထားဖုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။

● နိဂံုး
ဒီကိစၥ ၾကာဦးမယ္လုိ႔ ေျပာဆိုေရးသားၾကပါတယ္။ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆၊  ကမၻာ့ကုလသမဂၢ ညီလာခံမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ ေျပာသြားပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ Corruption က ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူတာကိုပဲ မဟုတ္ ေတာ့ပါဘူး။ ယဥ္ေက်းမႈထဲစိမ့္ဝင္မႈအဆင့္ထိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကမၻာက ကူညီေပးၾကဖုိ႔ ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တေယာက္က ေတာင္ ေျပာယူရပါတယ္။ ပထမေရးသြားသလို တရားဥပေဒ စိုးမိုးမႈမရွိျခင္းႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္အတြင္း လာဘ္စားမႈမ်ား၊ ဘက္လိုက္မႈမ်ား ဆက္လက္အားေကာင္းေနဆဲေၾကာင့္ပါ။  အဂတိလိုက္စားျခင္းတိုက္ဖ်က္ဖုိ႔  ျပည္သူမ်ားကိုယ္တိုင္ လိုက္ ပါလာရင္ လွ်င္ျမန္စြာ ေလ်ာ့နည္းသြားမွာပါ။

ဇာနီႀကီး
၂၁ စက္တင္ဘာ ၂၀၁၆

စုိးေနလင္း ● မ်က္စိတမွိတ္ စိတ္တပ်က္


စုိးေနလင္း ● မ်က္စိတမွိတ္ စိတ္တပ်က္
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

ခုထိလည္း…
က်ားသနားမွႏြားခ်မ္းသာ
က်ားဥပုသ္ေစာင့္မွာကို ေမွ်ာ္လင့္ေနတံုး
က်ားဆြဲေကာင္းေအာင္ ႏြားကြဲေနတံုး
က်ား က်ား မီးယပ္ ျဖစ္ေနတံုး
က်ားေတာေျပာင္းဖို႕ ျဖားေယာင္းေကာင္းတံုး
က်ားရဲရာ ၾကမၼာ မယိုးသာ ျဖစ္ေနတံုး…
ၾကား ၾကားသမွ် …..
အမွ် ယူၾကဖို႔သာ ႀကိဳးပမ္းေနသူေတြက
ဒါတို႔ေျပ …ဒါတို႔ေျမ ျဖစ္ေနၾကတံုး…

“အားလံုးေကာင္းပါတယ္ ဆရာႀကီး” ေတြ မ်ားေနဆဲကာလ
က်ားငစဥ္းလဲ မင္းမူဆဲ ကာလ
အကာလ။ ။

ေမာင္ဥကၠလာ ● ခိုျဖဴခိုျပာမ်ားနဲ႔ လာေလ အတူသြားၾကစို႔

ေမာင္ဥကၠလာ ● ခိုျဖဴခိုျပာမ်ားနဲ႔ လာေလ အတူသြားၾကစို႔
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

အဟြတ္ … အဟြတ္နဲ႔ ရက္ရွည္ဖ်ားနာၿပီး မိုးမခစာမ်က္ႏွာထက္ကေန ေပ်ာက္ကြယ္သြားလို႔ စာဖတ္သူမ်ားေတာ့မသိ၊ အေႂကြးရွင္ေတြကေတာ့ ေပးဆပ္ရမယ့္အေႂကြးေတြ မေပးဆပ္ဘဲ  ဒီတႀကိမ္  ဓါးေတာင္ကို မေက်ာ္ႏိုင္၊  မီးပင္လယ္ကိုလည္း မျဖတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ျပည္သူမ်ားေမတၱာအလြန္ထားတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ေသာင္း၊ ဗိုလ္စိုးဝင္း၊ ဗိုလ္ရႈပ္ေတြေနာက္ လိုက္ရွာၿပီလို႔ ေမတၱာေရွ ႔ထား ရွိေနၾကမည္။

အဟမ္း .. အဟမ္း … အဲ့ဂေလာက္ ေမတၱာေရွ႕ထား မေတြးေလနဲ႔ ကြၽႏု္ပ္အဖို႔ အဲ့ဂလို တာဝန္မဲ့  အလြန္ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဤ ကမာၻေျမႀကီးမွ ထြက္ခြာသြားလို႔ မျဖစ္ေသး … ေလအဟုန္နဲ႔ ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္လို႔ ေျပာင္းေတာ့မယ္ ေျပာင္းလဲမႈေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ (ေစာင့္ပဲေစာင့္ၾကည့္တတ္တာ ကိုယ္တိုင္ဘာမွ မလုပ္တတ္ - ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာတာပါ။ ေဘးထိုင္ဘိုင္က် ဘု႔ေျပာေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအရႈံးသမားေတြကို ေစာင္းေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး)။  ျမန္မာ့အေရး သံုးသပ္သူ အမည္ခံၿပီး၊ ဖြဘုတ္ ကေန ဆရာႀကီးေလသံနဲ႔ ေဝဖန္ေလကန္ႏိုင္ဖုိ႔ သက္ရွင္ရအံုးမယ္ေလ။

ျပန္ေကာက္ေျပာရရင္ ကြၽႏု္ပ္ စာမေရးႏိုင္တာ အာဇာနည္မုိးေၾကာင့္ ေလးငါးရက္ဖ်ားၿပီး အရွိန္ေသခဲ့သလို အဂယ္ေတာ့ ေနပူေတာ္မွာ တခမ္းတနား က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့  လူတုိင္းပါဝင္ဆင္ႏႊဲခ်င္၊ လိုခ်င္တာ အကုန္ေတာင္းႏုိင္တဲ့ (ေပးႏုိင္မေပးႏုိင္ တာကိုေတာ့ အာဏာကုန္ရွိတဲ့ မယ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ဘဝရွင္မင္းတရားႀကီးရဲ ႔သစၥာရွင္ ကာခ်ဳပ္တို႔ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္) (၂၁) ရာစု ေခတ္သစ္ေခတ္ေပၚ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာတမ္းဖတ္ပြဲႀကီးကို ဝင္စြက္ဖက္ႏုိင္ဖို႔ နည္းလမ္းရွာ ခက္ခက္ခဲခဲ စာတမ္းျပဳစု* (ကြၽႏု္ပ္္ ခက္ခက္ခဲခဲ ေလ့လာရွာေဖြ မွတ္တမ္းျပဳသည့္ စာတမ္းမွာ “လြန္ေလၿပီေသာ (၆၉) ႏွစ္က ဗမာတစုနဲ႔ တိုင္းရင္း သားတစု ပင္လံုရြာေလးမွာ ႏွစ္တရာေက်ာ္ အဂၤလိပ္ ေက်ာခ်သမွ် ဆံုးခန္းတိုင္ဖို႔ ဘာဘာညာညာ၊ ေရွ႕မရွင္း ေနာက္ရႈပ္ မွာေတြကို loosely သေဘာတူညီခဲ့ၿပီးေနာက္ ယူနီယံဂ်က္ျပဳတ္က်၊ မဟာဗမာအလံ တိုင္ထိပ္ေရာက္တာနဲ႔ တအုပ္စုနဲ႔ တအုပ္စု ေဆာ္ပေလာ္ တီးလာခဲ့သည္မွာ ယေန႔ထက္တိုင္ မရပ္မနား။ ဒီလို အျပတ္မေဆာ္မရွင္းႏုိင္ သေရက်ေနေတာ့ အခု ပြင့္လင္းဒီမုိေခတ္ႀကီးမွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခြဲေရးတြဲေရး အေပးအယူကိစၥေတြ ဆက္ေျပာၾကမယ္ေပါ့ … The End)။

အဲ့ဂလို လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ အနယ္နယ္အသီးသီးမွ ဝတ္စံုျပည့္ တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ လက္နက္ကိုင္ vs. လက္နက္မကိုင္ အထင္ကရပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ပြဲႀကီးကို အဆင့္ျမင့္ဘတ္စ္ကားႀကီးကို အဆင့္ျမင့္အေဝး ေျပးကားဂိတ္ႀကီးမွ တိုးေဝွ႔စီးၿပီး အဆင့္ျမင့္ ေနပူေတာ္သြားလမ္းႀကီးကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ အဆင့္ျမင့္ၿမိဳ႕ ေတာ္သစ္ႀကီးဆီ ေရာက္ျမန္းသြားခဲ့တယ္။

အခုမွ တေရးႏိုးထေအာ္တာေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာတမ္းဖတ္ပြဲႀကီးအေၾကာင္း ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာ၊ ဘယ္အုပ္စု စိတ္ ေကာက္၊ ဘယ္အေပါက္ကထြက္ၿပီး၊ ဘယ္ဂလိုေတြ ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာကို လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းမီဒီယာေတြ အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ တင္ျပခဲ့တဲ့ ညီလာခံသတင္းေတြကို မိုးမခစာဖတ္သူေတြ ခေရေစ့တြင္းက် အကုန္သိၿပီးၿပီမို႔ အပ္ေၾကာင္းထပ္ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

သို႔ေပျငား ကြၽႏု္ပ္္ လွ်ာရွည္ေျပာလိုသည္မွာ  ဘယ္လူမွ ေခြးမထင္တဲ့ ေခြးေလေခြးလြင့္ေပါ၊ ျခင္ယင္ေပါ၊ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ တ ဝုန္းဝုန္းနဲ႔ အလစ္သုတ္မယ့္ က်ီးေတြ၊ တခ်ိန္လံုး ငိုညည္းတြားေနတဲ့ ခုိေတြ ေပါမ်ားလွတဲ့ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ လူမ်ဳိးတစ္ရာ့တစ္ပါး အမ်ဳိးမတူတဲ့ အမ်ဳိးသားေတြ ရင္ၾကားမေစ့ႏိုင္ဘဲ ေသနတ္သမား၊ ဓါးသမားေတြ မင္းမူခဲ့တာ ႏွစ္ရာခ်ီခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။ အ ေၾကာက္ႀကီးတဲ့ ကြၽႏု္ပ္္လုိ ဓါးေၾကာက္ ေသနတ္ေအာက္ ေနခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြကေတာ့ ဖြတ္မရ ဓါးဆံုးအျပင္ လည္မ်ဳိပါ အနင္းခံ (အလီွးခံ) ရတဲ့ဘဝမွာ ပံုျပင္ထဲကလို ခပ္ညံ့ညံ့ ဖ်ံႏွစ္ေကာင္ ငါးခြဲဖုိ႔ ျငင္းခုန္ရန္ျဖစ္ေနတုန္း ေျမေေခြး ဝင္ဆြဲသြားသလို အသြင္မတူသူေတြ တြဲေရးခြဲေရး ရတတ္မေအး ျဖစ္ခဲ့လို႔ ေျမေခြးေတြ ေခတ္ေကာင္း၊ ေျမစာပင္ ေက်ာမြဲျပည္သူေတြ ဘဝ ပ်က္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ေပါ့။

အခုတႀကိမ္မွသည္ ေနာက္အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေတြ႔ဆံုျငင္းခုန္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ … အမ်ဳိးအႏြယ္ ၁၃၅ plus ပါဝင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ သမိုင္းဝင္တယ္လို႔ မွတ္တမ္းျပဳခ်င္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲ၊ စာတမ္းဖတ္ပြဲ (ဝါ) အထူးအခြင့္အေရး ေတာင္းဆို ပြဲႀကီးကို ေနပူေတာ္မွာ ဆန္ကုန္ေျမေလး (တက္ေရာက္လာတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေထာင္ခ်ီကို ေလးငါးရက္ ေကၽြးေမြးရေတာ့ ဆန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ကုန္ၿပီး၊ အဲ့ဂလို လူဝႀကီးေတြ (လူဝါးဝသူေတြ) တေနရာထဲမွာ စုၾကေတာ့ ေျမႀကီးေလးတာေပါ့) က်င္းပလိုက္တာ ေပ်ာ္စရာႀကီး။

အဲ့ဂလိုနဲ႔ အပစ္အခုတ္ရပ္စဲေရး ျပန္ေဆြးေႏြးတဲ့ ေပ်ာ္စရာပြဲေတာ္ႀကီးမွာ စားလိုက္ေသာက္လိုက္၊ ေဟာလိုက္ေျပာလိုက္နဲ႔ ရိုက္လိုက္ၾကတာ ေၾကာက္စရာလန္႔စရာ (မသိလို႔က ေအာ္စကာပြဲ (Oscar)၊ ဂရမ္မီ (Grammy) ပြဲ ေရာက္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္)။ ခန္းမအျပင္မွာရိုက္၊ ခန္းမထဲမွာရိုက္၊ စင္ေပၚကလူကို ရိုက္၊ စင္ေအာက္ကလူကို ရိုက္၊ ငိုက္ျမည္းသူကို ရိုက္၊ ၿပံဳးသူကို ရိုက္၊ မုန္းသူကို ရိုက္ၾကၿပီး ဖြဘုတ္ေပၚတင္ ဖြလိုက္ၾကြားလိုက္ၾကတာ ဟိုေလးတေၾကာ္ေၾကာ္ … ဘယ္ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးနဲ႔ ရိုက္ထားတာ၊ ဘယ္ပညာရွင္ ျမန္မာ့အေရး သံုးသပ္သူ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ႀကီးနဲ႔  တြဲရိုက္၊ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေတြေၾကာင့္ နားမခံသာျဖစ္လို႔ ကိုယ္ဘာသာ Selfie ရိုက္ထားပံု အဲ့ဂလို အဲ့ဂလိုနဲ႔ ဟိုရိုက္ဒီရိုက္နဲ႔ ဘတၳရီ (battery)၊ မမ္မိုရီ (memory) ကုန္အထိ အဂယ့္ကို ေပ်ာ္စရာႀကီး။

ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္စား (ကပ္စား) ကာ ျမန္မာ့အေရး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူတဦးအျဖစ္ လူသိမ်ားေသာ (ရပ္ကြက္အတြင္း လဘက္ရည္ဝယ္တိုက္လို႔ နားပိတ္နားေထာင္ခဲ့ၾကတဲ့ လက္တစုပ္စာ အသိအမွတ္ျပဳ)  ဘယ္အဖြဲ႔အစည္း၊ ဘယ္အုပ္စု၊ ဘယ္လူမ်ဳိးကိုမွ ကိုယ္စားျပဳခြင့္မရတဲ့ ကြၽႏု္ပ္္အဖို႔ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြေဟာေျပာၿပီး၊ ဘယ္သူေတြ ဘာေတြေဆြးေႏြး မယ္ဆိုတာကို ဂဃနဏ ႀကိဳမသိဘဲ အေမာင္ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္းမသိ သူမ်ားေတြသြားလို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ရေအာင္ သြားခဲ့ ေပမယ့္  ဘာေျပာလို႔ ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ၀ရုန္းသုန္းကား ၿပီးဆံုးသြား (တခ်ဳိ ႔ဆရာမ်ားက မွတ္ခ်က္ျပဳေသး “a very smooth and flawless convention”)  တဲ့ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲေတြထက္ ရွည္လ်ားေထြျပားမယ့္ ပင္လံု-ေနျပည္ေတာ္ ဇာတ္လမ္းတြဲႀကီးကို ရင္တမမနဲ႔ ဆက္လက္ေစာင့္ၾကည့္ဖုိ႔ လူသူအလြန္နည္းတဲ့ ေနပူေတာ္ကေန အလြန္ညစ္ပတ္ေပေတ က်ပ္တည္းလွေသာ ရန္မကုန္ေသးတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ေဟာင္းသို႔ အဆင့္ျမင့္ဘတ္စ္ကားႀကီးစီးၿပီး ျပန္လာခဲ့ျပန္။

အဲ့ဂလိုနဲ႔ ငယ္စဥ္ဘဝကေန ဒီေန႔အထိ ကြၽႏု္ပ္္တို႔ ေရႊျပည္မိုးေကာင္ကင္မွာ ခ်ဳိးျဖဴငွက္ေတြ ပ်ံသန္းေနတာေတာ့ မေတြ႔မိ၊ တိုက္အို တိုက္ၾကား ခိုေအာင္းေနတဲ့ (ခ်ဳိးနဲ႔တူတဲ့) ခိုေတြကေတာ့ တပံုတပင္ က်ီးထိုး၊ ေခြးေဟာင္ တညံညံနဲ႔ ဆက္ညည္း ညဴေနရွာေပါ့။

ကာတြန္း ညီပုေခ် - သူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္တဲ့ ဟိတ္



ကာတြန္း ညီပုေခ် - သူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္တဲ့ ဟိတ္
(မိုးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

ဂ်ဴနီယာ၀င္း -ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ ႏွင့္ မစၥတာဟိုက္



ဂ်ဴနီယာ၀င္း  -ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ ႏွင့္ မစၥတာဟိုက္
(အေတြးအျမင္-အမွတ္၂၉၀) မိုးမခ၊ စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

Robert Louis Stevenson (1850-1894) ေရးသားခဲ့ေသာ Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde (ေဒါက္တာ ဂ်က္ကဲလ္ ႏွင့္ မစၥတာဟုိက္) ၀တၲဳသည္ ၁၈၈၆ ခုႏွစ္တြင္ ထြက္ရိွခဲ့သည္။ စာေရးဆရာသည္ အဆုတ္ေရာဂါျပင္းထန္စြာ ခံစားေနရစဥ္ကာလအတြင္း ထုတ္ေ၀သူ၏ ေတာင္းဆိုမႈ၊ သူကုိယ္တိုင္အတြက္လည္း ေငြေရးေၾကးေရး အခက္အခဲ ရင္ဆုိင္ေနရစဥ္မွာ ထို္၀တၲဳကို ေရးသားခဲ့သည္။ ၀တၲဳသည္ သိပၸံပညာရပ္ဆန္ဆန္ ထူးျခား ဆန္းၾကယ္ရံုမက တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားဖြယ္ျဖစ္သည္။

၀တၲဳထဲတြင္ ေဒါက္တာဟင္နရီဂ်က္ကဲလ္ (Henry Jekyll) ကို လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ဦး၊ ဆရာ၀န္တစ္ဦးအျဖစ္ မိတ္ဆက္ထားသည္။ အဓိကဇာတ္ေကာင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မွာ လန္ဒန္ျမိဳ႕က ေရွ႕ေနဂါဘရီရယ္ဂြ်န္အက္တာဆင္ (Gabrial Utterson) ျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္သည္ သူ၏ မူလရုပ္သြင္ျဖစ္ေသာ ေအးေဆးတည္ျငိမ္ေသာ ဆရာ၀န္တစ္ဦး ရုပ္သြင္ကေန ဆိုးရြားယုတ္မာေသာ စိတ္ရိုင္းရိွရံုမက ရုပ္ရည္ရူပကာ ဆိုးရြားၾကမ္းတမ္းေသာ လူၾကမ္းၾကီးတစ္ေယာက္အသြင္အျပင္ကုိ ေျပာင္းပစ္ႏုိင္သည့္ေဆးတစ္မ်ိဳးကို တီထြင္ႏို္္င္ခဲ့သည္။ ထုိလူၾကမ္းအသြင္ျဖစ္သြားေသာ သူအျဖစ္မစၥတာဟုိက္ (အက္ဒ္၀က္ဒ္ဟိုက္) (Edward Hyde) ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ႏွင့္ မစၥတာဟိုက္တို႔ၾကားက ထူးဆန္းေသာ ဆက္သြယ္ ခ်က္ကို ေရွ႕ေနျဖစ္သူ အက္တာဆင္က စံုစမ္းေထာက္လွမ္းမႈမ်ားျဖင့္ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႔ထားသည္။

ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္သည္ ေဆးေသာက္ျပီး ေျပာင္းသြားသည့္ စိတ္ရိုင္း၀င္သြားေသာ မစၥတာဟိုက္အသြင္ျဖင့္ လန္ဒန္ျမိဳ႕က လမ္းေတြေပၚမွာ မိမိ၏စိတ္မ်ားကို အဆံုးစြန္အထိ ရူးသြပ္ကာ မိုက္ရိုင္းေသာအျပဳအမႈမ်ား လုပ္သြားရံုမက လူသတ္မႈမ်ားပင္ က်ဴးလြန္ခဲ့သည္။ ျပီးလွ်င္ ေျဖေဆးကုိ ျပန္ေသာက္ကာ လူအမ်ားခ်စ္ခင္ေသာ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္အျဖစ္ ျပန္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူ တီထြင္လုိက္ေသာေဆး၏ တုန္႔ျပန္မႈမ်ားကို မကာကြယ္ႏုိင္ျခင္း၊ သူ႕ကိုယ္ထဲ ၀င္လာေသာ မေကာင္းဆိုး၀ါး မစၥတာဟိုက္၏ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္က မရုန္းထြက္ႏုိင္ျခင္း၊ ဟိုက္၏အသြင္ကို မတားဆီးႏိုင္ေတာ့ျခင္းမ်ားတုိ႔ေၾကာင့္ အသက္ဆံုးသြားရသည္။ မေကာင္းဆိုး၀ါးအသြင္ျဖင့္ ေသဆံုးသြားစဥ္မွာ သူကုိယ္တိုင္ေရးသားခဲ့ေသာ ေျဖာင့္ခ်က္ေၾကာင့္ သူ႕ဘ၀ အမွန္တရားကို လူအမ်ား သိသြားရေလသည္။

Robert Louis Stevenson သည္ သူငယ္စဥ္က ၾကားခဲ့ဖူးေသာ Edriburge ျမိဳ႕စား William Bordie ၏ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံျပီး ေရးသားခဲ့တာျဖစ္သည္။ William Bordie သည္ ရိုးသားျပီး စိတ္ေကာင္းရိွသူတစ္ဦး အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ တစ္ဖက္တြင္ တရားမ၀င္ေသာ ဒုစရိုက္အေမွာင္ လုပ္ရပ္မ်ားကုိ က်ဴးလြန္သူအျဖစ္လည္းေကာင္း ဘ၀ႏွစ္ခု၊ အိမ္ေထာင္ႏွစ္ခု တည္ေထာင္ကာ လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ေနထုိင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ Bordie သည္ သူ႔အေပါင္အပါမ်ားႏွင့္ ဘဏ္ပိုက္ဆံမ်ား ခိုးထုတ္၊ ရတနာေရႊေငြမ်ား ခိုးယူရင္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ လူဆိုးမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းရင္း မထိန္းႏုိင္ျဖစ္လာသည္။ Bordie က အမွန္ေတာ့ John Gay ေရးသားေသာ ကပၸတိန္ Macheath ၀တၲဳၾကီးကို အားက်ျပီး အဲသည္လို ေနထိုင္ဖို႔ စိတ္ကူးရလာသည္ဟု ဆိုသည္။ ၀တၲဳထဲက ကပၸတိန္ကေတာ့ လူရမ္းကား (ဗီလိန္) လူဆိုးတစ္ဦးျဖစ္ကာ ဥပေဒကို ယဥ္ေက်းစြာ ေရွာင္လဲႊေနထိုင္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ Bordie ကေတာ့ ထုိဘ၀ကုိ သေဘာက်ကာ ဘ၀ႏွစ္ခု ဖန္တီးခဲ့တာ ျဖစ္ေလသည္။ Bordie သည္ ေနာက္ဆံုးတြင္ အေမရိကသုိ႔ ထြက္ေျပးဖိ္ု႔ ၾကိဳးစားစဥ္ အဖမ္းခံလုိက္ရကာ သူ႕ဘ၀အစစ္အမွန္ ေပၚသြားသည္။ ၾသစၾတီးယားရိွ Botany ပင္လယ္ေအာ္နားတြင္ ၾကိဳးဆြဲခ်သတ္မိန္႔က်စဥ္ သူ႕သမီးတစ္ဦးသာ သူမေသခင္ လာေတြ႕သြားေလသည္။ Robert Louis Stevenson သည္ ဘ၀ေသဆံုးသြားသူ Bordie ဇာတ္လမ္းကို ထပ္မံအသက္သြင္းခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။

Dr. Jekyll and Mr. Hyde ၀တၲဳၾကီးကို ရုပ္ျပအဂၤလိပ္စာေပတြင္ Illustrated Classice အျဖစ္ ငယ္စဥ္က ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ Dr. Jekyll ၏ ရုပ္ရည္ကုိ ေခ်ာေမာေျပျပစ္ေသာအသြင္ ေရးဆြဲထားကာ ေျပာင္းလဲသြားေသာ Mr. Hyde ကို လူ႕ဘီလူးၾကီးသဖြယ္ ေဖာ္ျပျခယ္မႈန္းထားသည္။ ေဒါက္တာဂ်က္ကယ္လ္သည္ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူအေလးစားခံပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ သူ႕အတြင္းစိတ္သည္ လူ႔သဘာ၀အေလ်ာက္ ေျပာမထြက္ေသာ စိတ္ခံစားမႈမ်ား၊ ေပါက္ကြဲမႈမ်ားႏွင့္ အျပည့္ျဖစ္ေနသည္။ ထုိမေကာင္းေသာစိတ္ႏွင့္ ေကာင္းေသာစိတ္ၾကား လြန္ဆြဲမႈတြင္ မေကာင္းဆိုး၀ါးကသာ သူ႔ကုိ ၀ါးမ်ိဳသြားရပံုကို ေဖာ္ညြန္းျခင္းသည္ စာေရးဆရာ၏ အဓိကဆိုလိုရင္း ျဖစ္ပံုရသည္။

Robert Louis Stevenson သည္ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ကို ပံုေဖာ္ရာတြင္ “ သူက အသက္ ၅၀ အရြယ္၊ ကုိယ္ခႏၶာၾကံ့ခိုင္ျပီး မ်က္ႏွာေခ်ာေမြ႕တဲ့ ရုပ္ရည္ပုိင္ဆိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႕ရဲ႕ရုပ္သြင္ဟာ တစ္ခုခုကို ၾကံစည္ေနတဲ့ပံုေတ့ာ နည္းနည္းေပါက္တယ္” ဟု ဆိုထားသည္။ သူဟာ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတာ့ နည္းနည္း၀င္စီးေနတဲ့ ပံုသ႑ာန္ရိွျပီး မေကာင္းမႈနဲ႔ေကာင္းမႈဆိုတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္ႏွစ္ခုၾကားမွာ လြန္ဆြဲေနပံုရတဲ့ ဟန္ပန္ကုိေပၚေအာင္ ေရးဖြဲ႕ထားသည္။ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ဟာ သူနဲ႕ဘာမွမသက္ဆိုင္ဘူးလုိ႔ ယူဆရတဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးလုပ္ရပ္ေတြ လုပ္ဖို႔အတြင္းမွာ အားေပးေနတာကို ၾကာရွည္မထိ္န္းသိမ္းႏုိင္တာေၾကာင့္ သူ႔ရုပ္သြင္ကုိ မေကာင္းဆိုး၀ါးဟန္ ဖန္တီးရယူကာ မေကာင္းမႈေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့ရပံုကုိ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္၏ စိတ္တြင္းအားျပိဳင္မႈမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။ သူဟာ မစၥတာဟိုက္အျဖစ္ သူယုတ္မာအသြင္ ေျပာင္းသြားခ်ိန္မွာ သူ႔ရုပ္သြင္ဟာ ဘီလူးၾကီးလုိ ၾကမ္းတမ္းျပီး တန္ခိုးပါ၀ါဟာ ထိန္းမႏုိင္ သိမ္းမရ ျဖစ္သြားသည္။

ဒါဟာ ဘာကုိျပခ်င္တာလဲဆိုေတာ့ လူသားတစ္ဦး၏ စိတ္တြင္းမွာ မေကာင္းမႈႏွင့္ ေကာင္းမႈဟာ မၾကာခဏဆိုသလုိ တိုက္ပြဲ၀င္ေနရျပီး တိရစာၧန္စိတ္ရိုင္းေတြက လႊမ္းမိုးသြားမည္ဆိုပါက အဲသည္အားျပဳိင္မႈမွာ အရႈံးႏွင့္သာ အဆံုးသတ္သြားႏိုင္ေၾကာင္းကုိ ၀တၲဳက ဆုိထားတာ ေတြ႕ရသည္။ မစၥတာဟိုက္ဟာ ေၾကာက္စရာသတၲ၀ါၾကီးအျဖစ္ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ကို လႊမ္းမိုးသြားကာ သူ႔ကုိကုိယ္ထဲက ထြက္သြားဖုိ႔ မတတ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အျဖစ္ဟာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ ေပါက္ကြဲမႈတစ္ခု ျဖစ္လာပါသည္။ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္က မွန္ကို ၾကည့္လိုက္ရင္ သူ႕ရဲ႕ေခ်ာေမာေျပျပစ္တဲ့ ရုပ္ရည္အစား မစၥတာဟိုက္ဆိုတဲ့ လူ႔ဘီလူးၾကီးသာ ေတြ႕ရေတာ့သည္။

၀တၲဳထဲတြင္ အဓိကဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္၏ မိတ္ေဆြ ေရွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္သူ ဂါဘရီရယ္ ဂြ်န္အက္တာဆင္အား ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပေနသူ၊ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ဦးသဖြယ္ ေရးသားထားတာ ေတြ႕ရသည္။ သူက မစၥတာဟိုက္ႏွင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနသည္ဟု ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္အာ မယံုသကၤာ ျဖစ္လာရာကေန စံုစမ္းေထာက္လွမ္းခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ Robert Louis Stevenson က သူ႕ကုိ ပံုေဖာ္ရာတြင္ “ ဂါဘရီရယ္ဟာ ရိုးသားတယ္။ ယံုၾကည္ရတယ္။ တစ္ပါးသူရဲ႕ အျပစ္အနာအဆာကိုလည္း သည္းခံတတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲခင္ခင္ အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္ေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ နားလည္လက္ခံေပးတတ္တဲ့ သဘာ၀ ရိွပါတယ္” ဟူ၍ ေရးသားထားေလသည္။ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ အင္မတန္ခင္မင္ရတဲ့ ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္၏ အျဖစ္မွန္ကို သိလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ လူသားတစ္ဦးမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ သဘာ၀တရားကုိ ဆင္ျခင္မိကာ ေကာက္ခ်က္ခ်မိရင္း “ ဘ၀၏ အရသာဆိုတာ သည္လိုပါပဲလား”ဟု လူ႔သဘာ၀ လူ႔ခံစားခ်က္ကို သံုးသပ္ျပထားပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ “ ဂ်က္ကဲလ္ တစ္ေယာက္ဟာျဖင့္ သူ အသက္ရွင္ေနတဲ့ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သူလုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္သြားႏုိင္ ရွာတာပဲ” ဟု ဂါဘရီရယ္၏ ေနာက္ဆံုးမွတ္ခ်က္ကေတာ့ ၾကက္သီးထစရာပဲ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္ဟာ သူ႕အတြင္းထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးစိတ္မ်ားကို မတြန္းလွန္ႏိုင္ျဖစ္ရပံုကုိ စာေရးဆရာက ယခုလုိ ပုံေဖာ္ေရးသားထားတာ ေတြ႕ရပါသည္။

“ကြ်န္ေတာ့အတြက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ မေကာင္းမႈနဲ႕ေကာင္းမႈ အားျပိဳင္ေနျခင္းဟာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတဲ့ သေဘာတရားပဲလုိ႔ သံုးသပ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ အသိစိတ္ထဲမွာလည္း အဲဒီသဘာ၀ႏွစ္ခုကို သိေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူတို႔ႏွစ္ခုနဲ႔လည္း ကြ်န္ေတာ္က ေျပာဆိုဆက္ဆံႏုိင္တယ္။ အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲ သိလား။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္က အဲဒီစိတ္ႏွစ္ခုစလံုးကို လက္ခံထားလို႔ပါပဲ”

၀တၲဳၾကီးတစ္ခုလံုးကို Robert Louis Stevenson က ေဒါက္တာဂ်က္ကဲလ္၏ စိတ္တြင္း ခံစားမႈမ်ားႏွင့္ ပံုေဖာ္ခဲ့သလုိ မစၥတာဟိုက္အတြက္ စိတ္ရူးသြပ္စြာ ဆိုးသြမ္းေနတဲ့စိတ္ရိုင္းမ်ားကုိလည္း ဖြင့္ထုတ္ျပထားေလသည္။ “လူေတြအားလံုးဟာ အတူတူပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့စိတ္၊ မေကာင္းဆုိး၀ါးစိတ္ ယွဥ္တြဲရိွေနၾကတယ္။ မစၥတာဟိုက္ တစ္ဦးတည္းသာလွွ်င္ သူ႔ရဲ႕အတြင္းသ႑ာန္ကုိ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ စစ္မွန္တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါး ျဖစ္ပါတယ္။ သိပ္ကိုေျပာင္ေျမာက္တဲ့ အရိုးသားဆံုး မေကာင္းဆိုး၀ါး ျဖစ္တယ္” ဟူ၍ Robert Louis Stevenson က ဆိုထားပါသည္။

အခ်ဳပ္ဆိုရရင္ေတာ့ လူ႕စိတ္လူ႕သဘာ၀ကုိ ေဖာ္က်ဴးႏုိင္တဲ့ စိတ္ပညာဆုိင္ရာ ၀တၲဳတစ္ပုဒ္အျဖစ္ အညႊန္းဆိုခံရျပီး အကယ္၍မ်ား မစၥတာဂ်က္ကဲလ္ဟာ ထုိအျဖစ္ကို စိတ္၀င္တစား ေနာက္ကလုိက္ခဲ့တဲ့သူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ရင္ သူေမြးဖြားခဲ့တဲ့ မစၥတာဟိုက္ဟာ သူ႕ရဲ႕ အေမြကို ဆက္ခံခဲ့တဲ့ သားဆိုးသားမိုက္တစ္ဦးသာ ျဖစ္ေပသည္ဟု ၀တၲဳ၏ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုအျဖစ္ ခ်ထားတာ ေတြ႕ရပါသည္။ အကယ္၍မ်ား သင္လည္း တစ္ေန႕ေန႕မွာ မစၥတာဂ်က္ကဲလ္၏ အျဖစ္လုိ ၾကံဳေတြ႕ရမည္ဆုိပါက ဘယ္ဘက္ကို လုိက္မွာလဲဟု စာေရးဆရာက ေမးခြန္းထုတ္ထားပါသည္။

Photo credit - http://theapopkavoice.com/dr-jekyll-and-mr-hyde/

ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ (the game)


ကာတြန္း ေမာင္ရစ္ - ေရႊမိနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ (the game)
(Academic Weekly Journal, Yangon) မိုးမခ၊ စက္တင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၆

စုိးလြင္ (၂၁၁) (ဝမ္ခ) ● စစ္႐ုံးအုပ္ဘဝ


စုိးလြင္ (၂၁၁) (ဝမ္ခ) ● စစ္႐ုံးအုပ္ဘဝ
( ၾက မ္ း ၾက မ္ း တ မ္ း တ မ္ း ဘ ဝ လ မ္ း မ် ာ း )
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆

——–
၁၉၈၈ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္းကာလ စစ္အာဏရွင္စနစ္ အဆုံးတိုင္ပ်က္သုဥ္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္ ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦး (မ.က.ဒ.တ) ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ က်ေနာ္ပါဝင္ခဲ့ရာ (၁၉၈၈-၁၉၉၄) ကာလ ကိုယ္ေတြ႔ၾကဳံဆုံခဲ့ရမႈမ်ားကို က်ေနာ္နဲ႔အတူ သက္စြန္႔ဆံဖ်ားတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား အမွတ္ရဂုဏ္ျပဳျခင္းအျဖစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေနာင္ ျမန္မာ့လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းက လူငယ္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ား သိရွိေလ့လာႏိုင္ရန္အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း မုိးမခ/သစ္ခက္သံလြင္ အြန္လိုင္းတုိ႔မွတဆင့္ ေရးသား တင္ဆက္လိုက္ပါသည္။
 
စိုးလြင္
(၂၁၁) (ဝမ္ခ)
——

ဗဟိုမွာ က်ေနာ္ စစ္႐ုံးအုပ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္တဲ့အခ်ိန္အတြင္း စစ္အစိုးရက တဖက္သတ္အပစ္ရပ္စဲတယ္လို႔ ေၾကညာၿပီး စစ္ပြဲေတြရပ္လိုက္တဲ့အတြက္ တိုက္ပြဲေတြမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ (စစ္အစိုးရဘက္က အထိအခိုက္ အက်အဆုံးမ်ားၿပီး၊ အမိန္႔ နာခံမႈေတြ အားနည္းလာတဲ့အတြက္ တဖက္သတ္အပစ္ရပ္လိုက္တာပါ။ တကယ္လို႔မ်ား တဖက္သတ္ အသာစီးရေနရင္ေတာ့ ဘယ္ရပ္ပါမလဲဗ်ာ) တိုက္ပြဲမျဖစ္ေတာ့ေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔တပ္ေတြကေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေနရာယူထားၾကဆဲ။

တပ္ရင္းအားလုံး ေရွ႕တန္းမွာ ရိွေနၾကၿပီး ေနာက္တန္းမွာက ဖ်ားနာသူေတြ အိမ္ေထာင္သည္ေတြနဲ႔ ဗဟိုအဖြဲ႔ေတြပဲရွိၾကတယ္။ က်ေနာ့္အလုပ္က စစ္႐ုံးစာ၀င္စာထြက္လုပ္ တပ္ရင္းေတြအတြက္ စစ္ပစၥည္းေထာက္ပ့ံေရးေတြေပးနဲ႔ စစ္႐ုံးက ရဲေဘာ္ေတြ ကို ထိမ္းရတာပဲ။ ဒီအလုပ္ေတြက ျပႆနာမရွိေပမဲ့ အျပစ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး တပ္ရင္းကပို႔လိုက္တဲ့အခ်ဳပ္သားေတြကို ထိမ္းရတာ က ျပႆနာ။

(က်ေနာ္ကလည္း ကံၾကမၼာလို႔ ေျပာရမလား ေရစက္လို႔ေျပာရမလား အထုံလို႔ ေျပာရမလားမသိဘူး။ ဗဟိုမကြဲခင္ ဗဟိုကို ခဏေရာက္ေနတာေတာင္ တရာခံဖမ္းစရာရွိၿပီးဆို တာ၀န္ေပးခံရတာက က်ေန႔ာ္ တပ္စိတ္ပဲ)။ က်ေနာ္စစ္႐ုံးအုပ္ဘ၀မွာ ပထမဆုံးေရာက္လာတဲ့အခ်ဳပ္သားနွစ္ေယာက္က တပ္ရင္း ၂၀၈ က ရဲေဘာ္လဝင္း (ေလး) နဲ႔ တပ္ရင္း ၂၁၀ ကတေယာက္။ တပ္ရင္း ၂၁၀ ကရဲေဘာ္က ဘာအမႈနဲ႔ေရာက္လာမွန္ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့၊ တပ္ရင္း ၂၀၈ က ရဲေဘာ္ကေတာ့ တပ္ရင္းကေန ထြက္ေျပးမႈ။

ဒီရဲေဘာ္က ႏွစ္ႀကိမ္ထြက္ေျပးတာ ပထမတႀကိမ္တုန္းက လက္နက္မဲ့ထြက္ေျပးေပမဲ့ အခု ဒုတိယအႀကိမ္ ေသနတ္နဲ႔အတူ ထြက္ေျပးရာမွာ ဖမ္းမိလာတာ။ သူတို႔နွစ္ေယာက္ က်ေန႔ာ္ဆီေရာက္လာတာနဲ႔ က်ေနာ္ သူတို႔ကိုေျပာတယ္ "ခင္ဗ်ာတို႔ မွန္ လား မွားလား က်ေနာ္မသိဘူး.. တပ္ရင္းက တာဝန္ရွိတဲ့သူေတြက ခင္ဗ်ာတို႔မွာ အျပစ္ရွိတဲ့အတြက္ ခ်ဳပ္ထားေပးပါလို႔ ဗဟို ကို အကူညီေတာင္းအတြက္ ဗဟိုအမိန္႔အရ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ထိမ္းထားရတာ။ ဘယ္သူမွားတယ္ မွန္တယ္ဆိုတာက ခင္ဗ်ာတို႔နဲ႔ ဗဟို တာဝန္ရွိသူေတြ၊ တပ္ရင္းတာဝန္ရွိသူေတြ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ရွင္းရမယ့္ကိစၥ။ ခင္ဗ်ာတို႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြျဖစ္ တဲ့အတြက္ လက္ထိပ္မခတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔စားသလို စားရမယ္ ေနရမယ္။ ဒါေပမဲ့ သာမန္ရဲေဘာ္ေတြလို႔ေတာ့ အျပင္ထြက္ လည္ခြင့္မျပဳဘူး။ စစ္႐ုံးနယ္ေျမအတြင္းမွာပဲ ေနရမယ္"

က်ေနာ္တို႔မွာ အခ်ဳပ္ခန္းမရွိတဲ့အတြက္ သူတို႔ကို ဂုိေဒါင္တလုံးမွာထားတယ္။ တံခါးဖြင့္ထားေပးတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့အခ်ိန္ အ ေပါ့အပါး ထသြားလို႔ရတယ္။ မနက္မိုးလင္းရင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ မနက္စာအတူစားၿပီး လုပ္စရာရွိတဲ့အလုပ္ေတြ အတူ လုပ္ၾကတယ္။ (သာမန္ရဲေဘာ္ေတြ မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္၊ ပင္ပန္းမယ့္အလုပ္မ်ဳိးေတြေတာ့ သူတို႔လုပ္ရတာေပါ့)

တေနကုန္ အျပင္မွာလုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾကၿပီး ညေရာက္ရင္ေတာ့ ဂိုေဒါင္ထဲမွာေန (ဂိုေဒါင္ဆိုေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ ဘား တိုက္ေတြလိုပါပဲ) အျပင္ထြက္လည္ခြင့္ေတာ့ မရေတာ့ဘူး။ ဒီတခ်က္ပဲ သာမန္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ကြာတာ..က်န္တာ အတူတူပဲ။

ဒီလို႔နဲ႔ေနၾကရင္း တေန႔ မိုးခ်ဳပ္ကာစမွာ...က်ေနာ္ကိစၥတခုနဲ႔ ျပန္ၾကားေရးဌာနဘက္ ေရာက္ေနတုန္းမွာ စစ္႐ုံးက ရဲေဘာ္ တဦးျဖစ္တဲ့ ရဲေဘာ္ရာဇာ အေျပးကေလးေရာက္လာၿပီး၊ အခ်ဳပ္သားေတြ ထြက္ေျပးသြားၿပီးဆိုတဲ့အေၾကာင္း သတင္းလာပို႔ တယ္။ က်ေနာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းလိုက္သြားၿပီး အခ်ဳပ္ဂိုေဒါင္ကိုသြားစစ္ေတာ့ တပ္ရင္း ၂၁၀ က ရဲေဘာ္ကရိွေနေသးၿပီး တပ္ ရင္း ၂၀၈ က ရဲေဘာ္လွဝင္း (ေလး) (တပ္ရင္း ၂၀၈ မွာက လွဝင္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ လွဝင္း (ႀကီး) က ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္) တေယာက္ပဲ ထြက္ေျပးသြားတာေတြ႔ရတယ္။ က်န္ေနတဲ့အခ်ဳပ္သားကိုေမးၾကည့္ေတာ့ လွဝင္းက ထြက္ေျပးဖို႔ သူ႔ကိုအေဖာ္ စပ္တယ္။ သူက ထြက္မေျပးဘူးလို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ လွဝင္းတေယာက္ထဲ ထြက္ေျပးသြားတာတဲ့။ က်ေနာ္လည္း လာေခၚတဲ့ ရဲေဘာ္ရာဇာကိုေမးၾကည့္ေတာ့ သူလည္း ဖ်ားေနလို႔ တေယာက္ထဲအိပ္ေနတုန္း (က်န္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ထမင္း႐ုံထဲ ေရာက္ေနၾကတယ္) စစ္႐ုံးဘက္က မသကၤာစရာ အသံၾကားလို႔ထၾကည့္တာ လူတေယာက္ ႐ုံေဘးနားကပ္ေနတာေတြ႔လို႔ ေအာ္လိုက္မွ ထြက္ေျပးသြားသတဲ့။ သူလည္းအေျပးသြားၿပီး အခ်ဳပ္ဂိုေဒါင္သြားၾကည့္တာ လွဝင္းကိုမေတြ႔တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း က်ေနာ့္ကိုသတင္းလာပို႔တာတဲ့။ က်ေနာ္တို႔လည္း စစ္႐ုံးထဲမွာရွိတဲ့ လက္နက္ပစၥည္းေတြ စစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခါးပတ္နဲ႔တဲြခ်ိတ္ထားတဲ့ပစၥတိုတလက္ ေပ်ာက္ေနတာေတြ႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔စစ္႐ုံးတဖြဲ႔လုံးလည္းေသနတ္ေတြဆြဲၿပီး လိုက္ရွာတာေပါ့။ မေတြ႔တဲ့အဆုံး အနီးအနားမွာရွိတဲ့ K.N.U တာ၀န္ရိွတဲ့သူေတြကုိ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ေတြ႔ရင္ဖမ္းထားေပးဖို႔အ ေၾကာင္းၾကားခဲ့တယ္။

မနက္မိုးလင္းလို႔ စစ္႐ုံးတ၀ိုက္ကိုျပန္စစ္ေဆးေတာ့ နံရံၾကားမွာညႇပ္ေနတဲ့ ပစၥတိုကို ျပန္ေတြ႔ရတယ္။ ေသနတ္မပါသြားတဲ့ အတြက္ က်ေနာ္လည္း စိတ္နည္းနည္းေအးသြားတယ္။

ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ လွဝင္းကိုဖမ္းမိၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း K.N.U က အေၾကာင္းၾကားလာလို႔ စစ္႐ုံးက ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ကိုလႊတ္ၿပီး လွဝင္းကိုျပန္ေခၚလာခိုင္းလိုက္တယ္။

ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္မညႇာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လွဝင္းကို လက္ထိပ္ခတ္ဖမ္းခဲ့ဖို႔ မွာလိုက္တယ္။ လွဝင္း ေရာက္လာပါၿပီးခင္ဗ်ာ။

သူ႔ကိုစစ္ေမးေတာ့ စစ္႐ုံးအျပင္နံရံအၾကားကေန ေသနတ္ကိုဆြဲေနတုန္း ရဲေဘာ္ရာဇာလွမ္းေအာ္သံၾကားလို႔ ေသနတ္ကိုမယူ ဘဲ (နံရံနဲ႔ ေသနတ္ညႇပ္ေနၿပီးဆြဲမရ) ထြက္ေျပးသြားတာျဖစ္ေၾကာင္း အစစ္ခံတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ ႏွစ္ ခ်က္ သုံးခ်က္ ႐ိုက္ပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အခ်ဳပ္ထဲထည့္ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္တယ္။

ေနာက္ေန႔မိုးလင္း ထမင္းစားၾကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔အတူ ထမင္းမစားခိုင္းေတာ့ဘဲ သီးျခားစီစားခိုင္း လိုက္တယ္။ အခ်ဳပ္သားေတြက က်ေနာ္တို႔ကို သင္ခန္းစာေပးလာတဲ့အတြက္ ရဲေဘာ္နဲ႔ အခ်ဳပ္သားကို အဆင့္အတန္းခြဲဖို႔ က်ေနာ္စလုပ္ပါၿပီ။

ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ က်န္အခ်ဳပ္သားကိုေတာ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔အတူတူအလုပ္လုပ္ေစၿပီး လွဝင္းကိုေတာ့ အခ်ဳပ္ထဲထည့္ ေသာ့ ခတ္ထားလိုက္တယ္။ ထမင္းစား ေရခ်ဳိးခ်ိန္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ့အခ်ိန္ကို အျပင္ထြက္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ေနၾကရင္း တရက္ က်ေနာ္အျပင္က ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဝင္းခ်ဳိ (စစ္ေရးခ်ဳပ္) က လွဝင္းကို စစ္႐ုံးေရွ႕ကသစ္ပင္မွာႀကိဳး ခ်ီၿပီး ႐ိုက္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

"ေနာက္ ေသနတ္ယူၿပီး ထြက္ေျပးအုံးမလား" ဆိုၿပီး ေမးလိုက္ ႐ုိက္လိုက္ေပါ့။

လွဝင္းကလည္း ငိုယိုၿပီး "ေနာက္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး" ေျပာေပါ့။

သူတို႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕အျဖစ္ကို ေတြ႔ခါစကေတာ့ က်ေနာ္ေက်နပ္တယ္။ ေသနတ္ခိုးၿပီး ထြက္ေျပးမယ့္ေကာင္ကို ဒီေလာက္ ေတာ့ ႐ိုက္ဆုံးမသင့္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ရိုက္နွက္သံေတြနဲ႔ ငိုယိုသံေတြကို မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး။ မ ေက်မနပ္ျဖစ္လာတယ္၊ ေဒါသျဖစ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဝင္းခ်ဳိ အ႐ိုက္ရပ္ေပမဲ့လည္း လွဝင္း ဆက္ၿပီးေအာ္ငိုေနတာေတြ႔လို႔ " နားညီးတယ္ကြာ" ဆိုၿပီးေတာ့ လဝင္းကို ႀကိဳးေျဖေပးၿပီး စစ္႐ုံးနဲ႔ေဝးရာကို ေခၚခ်လာလိုက္တယ္။

အရိပ္ေကာင္းတဲ့ သစ္ပင္တပင္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ လွဝင္းကို ႀကိဳးခ်ီၿပီး ထားလိုက္တယ္။ မင္းအငိုရပ္မွ ငါ့လာျပန္ေခၚမယ္ ေျပာလည္း လွဝင္းက အငိုမရပ္ဘူး။ က်ေနာ္လည္း သူကိုေျခာက္တဲ့အေနနဲ႔  ခ်ီထားတဲ့ႀကိဳနဲ႔ပဲႀကိဳးကြင္းလုပ္ၿပီး သူလည္ ပင္းမွာ စြပ္ထားလိုက္တယ္။

(သူထိုင္လို႔ ထလို႔ရေအာင္ ႀကိဳးရွည္ရွည္ေတာ့ လုပ္ထားလိုက္တယ္) မင္းအငိုရပ္မွ ငါလာျပန္ေခၚမယ္ေျပာၿပီး အလုပ္ရွိရာ ထမင္းရုံဘက္ကို က်ေနာ္ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ၂ နာရီေလာက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ္ရွိရာထမင္း႐ုံဆီကို ရဲေဘာ္ရာဇာ ေျပး ခ်လာၿပီး.." အကို...အကုိ...ဟိုေကာင္ လွဝင္းေခၚလို႔ မရေတာ့ဘူး" လို႔ ေျပာလာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္လည္း လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြကိုပစ္ခ်ထားခဲ့ၿပီး လွဝင္း ရွိရာေျပးေတာ့တာပဲ။

က်ေနာ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ လဝင္းဟာ သစ္ပင္မွာကပ္ၿပီး ထိုင္မလို ထမလိုပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနတာ ေတြ႔ရ တယ္။ က်ေနာ္လည္း လွဝင္းအနားကပ္သြားၿပီး သူ႔ကိုယ္ကိုကိုင္လႈပ္ရင္း "လဝင္း..လဝင္း" ေခၚၾကည့္ေတာ့ ဘာသံမွထြက္ မလာဘူး။ သူ႔ကိုယ္ေငြ႔ကလည္း သာမန္လူလိုမေႏြးဘဲ ေအးေနေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားရခက္သြားတယ္။ လူတေယာက္ လဲ က်႐ုံနဲ႔ ဒီလို႔ျဖစ္သြားေရာလား။

က်ေနာ္ မသၤကာတာနဲ႔ သူ႔လည္ပင္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႀကိဳးကြင္းက သူ႔လည္ပင္းမွာ အစ္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ က် ေနာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ လွဝင္းကိုခ်ီမၿပီး ေနာက္ကေရာက္လာတဲ့ရာဇာကို လည္ပင္းႀကိဳးကြင္း ေျဖခိုင္းရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရွးဦးသူနာျပဳနည္းေတြနဲ႔ ျပဳစုေနတုန္း အနီးမွာရွိတဲ့ရဲေဘာ္တေယာက္ကို ေဆးမွဴးေတြ ေခၚခိုင္းလိုက္တယ္။

ေဆးမွဴးေတြေရာက္လာလို႔စမ္းသပ္ၾကည့္ေတာ့ လွဝင္းက အသက္မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့မွ က်ေနာ္စဥ္းစားရေတာ့တယ္။ လဲက်ရင္းထိုင္ခ်ရင္း အိပ္ခ်ရင္ေတာင္ လည္ပင္းမအစ္ေအာင္ ႀကိဳးရွည္ရွည္နဲ႔ထားခဲ့ရဲ႕နဲ႔ လွဝင္းလည္ပင္းအစ္ၿပီး ဘာ ေၾကာင့္ ေသရတာလဲ။

က်ေနာ္လဝင္းရဲ႕အနီးပတ္၀န္းက်င္ေတြ ေလ့လာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေတြ႔ပါၿပီ။

လဝင္းဟာ သစ္ပင္ကို အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာပတ္ၿပီး ႀကိဳးကိုတင္းသြားေအာင္လုပ္...ႀကိဳးတင္းသြားၿပီဆိုေတာ့မွ လွဲခ်လိုက္ တာပဲ။ သူ႔ကိုယ္သူ လုပ္ႀကံလိုက္တယ္လု႔ိပဲ ေျပာရမွာပဲ။

ဘယ္လိုေျပာေျပာ ဒီကိစၥမွာ က်ေနာ့္မွာတာဝန္ရွိတယ္။ က်ေနာ္ေပါ့ဆခဲ့တယ္။ သူ ဒီလိုလုပ္လိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္လုံးဝထင္မ ထားခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း လွဝင္းေသတဲ့ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဗဟိုေကာ္မတီတဦးက ၀င္းခ်ဳိ (စစ္ေရးခ်ဳပ္) ကို တာဝန္ခံ ခိုင္းေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခဲ့တယ္။ ဝင္းခ်ဳိနဲ႔မဆိုင္ဘူး။ တာဝန္ခံရမွာက က်ေနာ္။ ခင္ဗ်ာတို႔စစ္ေဆးလို႔ က်ေနာ့္မွာ အျပစ္ရွိတယ္ လို႔သတ္မွတ္ရင္ က်ေနာ္ခံပါမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

(ဗဟိုရဲ႕ ရႈတ္ေထြးေနတဲ့အေျခအေနေၾကာင့္လားမသိဘူး၊ ေနာက္ေတာ့လည္း ဒီကိစၥ ဘာသံမွမၾကားရေတာ့ဘူး)

အခ်ဳပ္သားေတြက က်ေနာ့္ကို သင္ခန္းစာအမ်ားႀကီးေပးခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ အခ်ဳပ္သားေတြကို အ ခ်ဳပ္သားပီပီ ဆက္ဆံခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြလည္း မေက်နပ္ၾကဘူးေပါ့။

(က်ေနာ္ ABSDF ကထြက္ၿပီး Bangkok ေရာက္တဲ့အခ်ိန္....က်ေနာ္ဖမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ က်ေနာ့္ဆီေရာက္ လာ ၿပီးေျပာတယ္။ "လူတေယာက္က သူ႔ဆီလာေျပာတယ္တဲ့၊ မင္းတို႔ကိုဖမ္းဖူးတဲ့ စိုးလြင္၊ အခု ဒီကိုေရာက္ေနၿပီ၊ သြား႐ိုက္ ၾကတဲ့..".က်ေနာ္လည္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ "ငါလည္း တာဝန္အရလုပ္ခဲ့တာ။ မင္းစိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္ရင္ ရိုက္ သြားေပါ့" လို႔...လာေတြ႔တဲ့ရဲေဘာ္လည္း စကားေအးေအးေဆးေဆးေျပာၿပီး ျပန္သြားခဲ့တယ္)

ဘာပဲေျပာေျပာ လွဝင္း အျပစ္လုပ္ခဲ့တာကတပိုင္း၊ လွဝင္း ေသဆုံးမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပန္ေတြ႔လိုက္တိုင္း ယေန႔ထက္ထိ စိတ္ မေကာင္းျဖစ္တုန္း ....။

စိုးလြင္ (၂၁၁) (၀မ္ခ)

ေမာင္ေမာင္စုိး ● ပထမအႀကိမ္ ၂၁ ရာစုပင္လုံညီလာခံအား သုံးသပ္ခ်က္ - အပိုင္း (၈)


ေမာင္ေမာင္စုိး ● ပထမအႀကိမ္ ၂၁ ရာစုပင္လုံညီလာခံအား သုံးသပ္ခ်က္ - အပိုင္း (၈)
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆

● NCA ႏွင့္ NSCN (K)
NSCK(K) နာဂအဖြဲ႕သည္ အစိုးရႏွင့္ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ အပစ္ရပ္ စာခ် ဳပ္ထိုးၿပီးေသာ အဖြဲ႕ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ နာဂအဖြဲ႕သည္ NCA တြင္ ပါဝင္ လက္မွတ္ထိုးရန္ ျငင္းဆန္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ျပႆနာမွာ နာဂအဖြဲ႕ရည္မွန္း ခ်က္မွာ ျမန္မာျပည္ႏွင့္အိႏၵိယ ႏွစ္နိုင္ငံထဲတြင္ပါဝင္ေနေသာ နာဂနယ္ေျမအားလုံးအား စုစည္းရပ္တည္လိုျခင္းျဖစ္သက့ဲသုိ႔ သူတုိ႔၏လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ ျမန္မာပိုင္နက္သာမက အိႏၵိယပိုင္နက္ထဲအထိပါ ပါဝင္ေနသည္။ ထုိ႔ျပင္ နာဂအဖြဲ႕သည္ ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ အပစ္ရပ္လက္မွတ္ ထိုးထားေသာ္လည္း အိႏၵိယအစိုးရက မတရားသင္းေၾကညာခံထားရေသာအဖြဲ႕လည္းျဖစ္ေနျပန္သည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ နာဂအဖြဲ႕ႏွင့္ပတ္သက္၍ သီးျခားစဥ္းစား လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေဆြးေႏြးညိိႇႏႈိင္းရန္လိုအပ္သည္။ လက္ရွိတြင္လည္း ျမန္မာအစုိးရႏွင့္အပစ္ရပ္ထားသည္ျဖစ္ရာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကိုမထိခိုက္ေပ။ သုိ႔ေသာ္သူတုိ႔၏ စစ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ အိႏၵိ ယပိုင္နက္အတြင္း၌ရွိေပရာ နာဂအဖြဲ႕၏အေၾကာင္းအခ်င္းအရာႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ထူးျခားသည့္ျပႆနာအျဖစ္ သေဘာ ထားၿပီး ေျဖရွင္းပါက ပိုမိုသင့္ေလ်ာ္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

● NCA ၏ NCA
ပထမအႀကိမ္ ၂၁ ရာစုပင္လုံညီလာခံမွ NCA လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းသြားရန္ NCA ထီးရိပ္အတိုင္းသြားရန္ဟူသည့္ အစိုးရ ႏွင့္တပ္မေတာ္ သေဘာထားတခုတည္းထြက္ေသာအခါ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ေရွ႕ဆက္နိုင္ရန္အတြက္ NCA မထိုးရေသး သည့္ အဖြဲ႕ ၁၃ ဖြဲ႕၏ ျပႆနာက ေရွ႕ေရာက္လာသည္။ ေနာက္တႀကိမ္ညီလာခံ မက်င္းပမွီ ၆ လအတြင္း NCA လက္မွတ္ထိုး
ေရးျပႆနာသည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္တြင္ ေရွ႕တန္းေရာက္သည့္ျပႆနာျဖစ္လာေတာ့သည္။

ျမန္မာျပည္တြင္း တိုင္းရင္းသားအသီးသီး၏အေျခအေနသည္လည္းေကာင္း၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အသီးသီး၏အေျခအေနသည္လည္းေကာင္း၊ သူ႔ထူးျခားခ်က္ႏွင့္သူ ရွိသည္။ NCA လက္မွတ္ထိုးရာတြင္ ပါဝင္ျခင္း မပါဝင္ျခင္းမွာ အဆိုပါထူးျခားခ်က္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေပသည္။ အကယ္၍ KNU အဖြဲ႕သာ အဖြဲ႕ ၇ ဖြဲ႕ခန္႔ ၿပိဳကြဲမသြားဘဲ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ အရင္ ကက့ဲသုိ႔ တစုတစည္းထဲရွိပါက NCA လက္မွတ္အား အလြယ္တကူ ထိုးဖြယ္မျမင္ေပ။ ယခုအခ်ိန္တြင္ အဖြဲ႕မ်ားစြာကြဲၿပီး အင္အားယုတ္ေလ်ာ့သည့္အခ်ိန္ကာလတြင္ သူတုိ႔၏အင္အားကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ တည္ၿငိမ္သည့္ကာ လတခု လိုအပ္ေနေပရာ NCA ကို ေဆာလ်င္စြာ ထိုးသည့္အထဲ ပါဝင္သြားခ့ဲေပေတာ့သည္။

ဆိုလိုသည္မွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ျဖစ္ေစ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားျဖစ္ေစ ထူးျခားခ်က္ရွိေန သည္ျဖစ္ရာ ထိုထူးျခားခ်က္မ်ားကို ခြဲျခားသုံးသပ္ၾကည့္ျမင္ေျဖရွင္းပါက အက်ဳိးသက္ေရာက္ ပိုေကာင္းမႈ ရွိ/မရွိ ေျဖရွင္းရ သည္မွာ ပိုမိုလြယ္ကူမႈ ရွိ/မရွိအား ေသခ်ာစဥ္းစားဖြယ္ျဖစ္သည္။ လက္ရွိတြင္ NCA အေျခခံေပၚမွသြားမည္၊ အဖြဲ႕အားလုံး NCA လက္မွတ္ထိုးရမည္၊ အားလုံးပါဝင္သည့္ ညီလာခံတရပ္က်င္းပမည္ဟုဆိုထားသည္။ သုိ႔ေသာ္ထူးျခားခ်က္ ထည့္သြင္း စဥ္းစားရန္လိုအပ္ပါမည္။

လက္ရွိတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ားအနက္ NCA လက္မွတ္ထိုးထားေသာ ၈ ဖြဲ႕ ၊ UNFC  ၇  ဖြဲ႕ႏွင့္ အစိုးရႏွင့္ညိိႇႏႈိင္းဆဲ ၃ ဖြဲ႕ စုစုေပါင္း ၁၈ ဖြဲ႕မွာ အေျခခံတခုတည္းေပၚတြင္ရွိသည္ဟု ဆိုရပါမည္။ ထိုဖြဲ႕အားလုံးသည္ မိမိလမ်ဳိးမိမိျပည္နယ္အခြင့္အေရးမ်ားသည္အတြက္ေတာင္းဆိုၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုအဖြဲ႕အားလုံးသည္ ၎တုိ႔ခ်ဳပ္ကိုင္ေသာ အေျခခံေဒသ အနည္း ငယ္သာရွိသည္။ သူတုိ႔လမ်ဳိးမ်ားေနထိုင္ရာ ျပည္နယ္အမ်ားစုကို စစ္ေရးအရ မထိမ္းခ်ဳပ္နိုင္ၾကေပ။ အဓိက ေျပာက္က်ား စနစ္ျဖင့္ စိုးမိုးလႈပ္ရွားၾကသည္။ သူတုိ႔တပ္မ်ားမခ်ဳပ္ကိုင္နိုင္သည့္ေဒသမ်ား သူတုိ႔လူမ်ဳိးမ်ားအား လ်ဳိ႕ဝွက္ ေျမေအာက္ စည္း႐ံုးေရးအားျဖင့္ ထိုးေဖာက္စည္းရံုးသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ထိုအဖြဲ႕ ၁၈ ဖြဲ႕ သည္ အေျခခံတခုတည္းေပၚတြင္ရွိသည္ဟုဆိုရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

NSCN (K) နာဂအဖြဲ႕ကေတာ့ ျမန္မာျပည္နယ္နမိတ္ထဲက နာဂေဒသသာမက အိႏၵိယနယ္ထဲက နာဂအတြက္ပါ သူ႔အေရးဟု ခံယူထားသည္။
UWSA ႏွင့္ NDAA မိုင္းလားတုိ႔ကေတာ့ ၎တုိ႔ထိမ္းခ်ဳပ္ထားရာေဒသ သက္သက္ကိုသာ စိတ္ဝင္စားသည္။ လက္ရွိ၎တုိ႔ထိမ္းခ်ဳပ္ထားရာေဒသမ်ားအား ၎တုိ႔ကိုယ္တိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ တပ္ခ်ခြင့္ တရားစီရင္ခြင့္အပါ အားလုံးရယူထိမ္းခ်ဳပ္လိုသည္။ တပ္မေတာ္က လႊတ္ေတာ္တြင္ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္း ယူထားသက့ဲသုိ႔သူတုိ႔ကလည္း ရာခိုင္ႏႈန္း တခ်ဳိ႕ပုံေသရယူလိုသည္။ ဆိုရ လ်င္ ကြန္ဖက္ဒရိတ္ပုံစံ ရယူလိုေနသည္။ ထုိ႔ျပင္ UWSA ထိမ္းခ်ဳပ္ရာေျမာက္ပိုင္းေဒသသည္ ဝ လူမ်ဳိးတုိ႔ဟုဆိုနိုင္ေသာ္လည္း ေတာင္ပိုင္း မိုင္းဆတ္ခရိုင္တြင္းရွိ ၁၇၁ စစ္ေဒသသည္ ဝ တုိ႔၏ မူရင္းေဒသမဟုတ္ေပ။ ထို႔အတူ မိုင္းလားေဒသသည္လည္းရွမ္းႏွင့္အခါအမ်ားစု ပူးတြဲေနထိုင္သည့္ေဒသျဖစ္ေနသည္။ ဤကား လက္ေတြ႕အခိုင္အမာရွိေနေသာ အေျခအေနၿဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ မတူေသာအေျခအေနမ်ားကို မတူသလို ေျဖရွင္းပါက ပို၍သင့္ေတာ္မႈ ရွိ/မရွိ စဥ္းစားသုံးသပ္ၾကရန္လိုအပ္မည္ဟု ယူဆပါသည္။ အေျခအေနမတူ ေတာင္းဆိုခ်က္မတူေသာ အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ မတူသည့္နည္းနာမ်ားျဖင့္ ကိုင္တြယ္ေျဖ ရွင္းပါက ပို၍သင့္ေတာ္မည္ဟု သုံးသပ္ရပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ NCA ထီးရိပ္ေအာက္တြင္ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကိုဆက္လက္လုပ္ကိုင္သြားမည္ဟုဆိုေပရာ အားလုံႏွင့္တ ေျပးညီေျဖရွင္းရန္မျဖစ္နိုင္ေသာ ျပႆနာမ်ားကို သီးျခားကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းနိုင္ရန္အတြက္ ထည့္ သြင္းစဥ္းစားရန္ လိုအပ္ ေပမည္။ NCA အားလုံးဝအႂကြင္းမ့ဲဆုပ္ကိုင္၍ ေျဖရွင္းက အက်ဳိးမရွိသည့္အေျခအေနျဖစ္ေပၚပါက ျပဳလြယ္ျပင္လြယ္ျဖစ္သည့္ ေပ်ာ့ေျပာင္းသည့္ေပၚလစီတခုအား ေျပာင္းလဲက်င့္သုံးရန္ လိုအပ္ေပမည္။

သုိ႔ေသာ္ျပႆနာတခုရွိသည္မွာ UWSA ႏွင့္ NDAA မိုင္းလားတုိ႔က NCA လက္မွတ္မထိုးဘဲ ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ လက္ မွတ္ထိုးျခင္း လႊတ္ေတာ္အဆင့္အသိအမွတ္ျပဳျခင္းသာျပဳလုပ္ၿပီး က်န္အဖြဲ႕မ်ားအား NCA မျဖစ္မေန ထိုးရမည္ဆိုသည္ကို ေတာင္းဆိုရန္မွာ ခက္ခဲေပမည္။ တခါတရံ မူတခုခုအား အေသဆုပ္ကိုင္ျခင္းသည္ ေဘးၾကပ္နံၾကပ္အေျခအေနမ်ဳိးၾကံဳ ရ တတ္ပါသည္။

● လိုက္နာရန္ခက္ခဲေနေသာ NCA ပါအခ်က္မ်ား
ျပႆနာတခုမွာ NCA လက္မွတ္ေရးထိုးၾကေသာ္လည္း မၾကာခဏ အျငင္းပြားမည့္အခ်က္အလက္မ်ား NCA တြင္ပါရွိေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ပထမတခ်က္မွာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ားက လူထုႏွင့္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ာစထံမွ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အားလုံးလိုလို၏ ဘ႑ာရွာေဖြမႈတြင္ လူထုထံမွ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းသည္လည္း အေျခထံက်သည့္ အစိတ္အပ္ိုင္းအျဖစ္ပါဝင္ေနသည္ျဖစ္ရာ NCA လက္မွတ္ထိုးၿပီးေနာက္ လူထုႏွင့္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားထံမွ အခြန္ေငြေကာက္ခံမႈရပ္တန္႔ရန္ ျဖစ္နိုင္ေခ်နည္းပါသည္ဟု သုံးသပ္ရသည္။ အဓိက အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးမ်ားအား ပိတ္ဆို႔၍ အခြန္ေကာက္ခံျခင္းမ်ဳိးအား ရပ္တန္႔နိုင္ေသာ္လည္း ပုံမွန္အခြန္ေကာက္ခံမႈအား ရပ္တန္႔ရန္ ခဲယဥ္းေပလိမ့္မည္။

ဒုတိယျပႆနာမွာ တိုင္းၤင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား လူသစ္စုေဆာင္းျခင္း တပ္အင္အားျဖည့္တင္းျခင္းကန့္သတ္ခ်က္အား တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႕မ်ား လိုက္နာရန္ခက္ခဲျခင္းျဖစ္သည္။ အစိုးရ အထူးသျဖင့္ တပ္မေတာ္ဘက္မွ စိုးရိမ္သည့္ျပႆနာမွာလည္း ဤအခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ NCA လက္မွတ္ထိုးၿပီး အပစ္ရပ္ထားေသာကာလတြင္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားဘက္သုိ႔ စစ္အင္အားပိုမို ေတာင့္တင္းေစရန္ အခ်ိန္ေပးသက့ဲသုိ႔ျဖစ္မည္ကို စုိးရိမ္ပူပန္မႈရွိသည္သာျဖစ္ သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း သတ္မွတ္ေသာ အခ်ိန္ကာလအတြင္း DDR လက္နက္ျဖဳတ္သိမ္းေရးျပဳလုပ္ရန္ လိုအပ္သည္ဟု ရပ္ခံေျပာဆိုေနျခင္းျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ တဖက္မွၾကည့္လ်င္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားအဖုိ႔နိုင္ငံေရးအရ ျပႆနာေျဖရွင္းမႈမၿပီးမခ်င္း သူတုိ႔၏လက္နက္ကိုင္တပ္ကိုစြန္႔လႊတ္ရန္ ဆႏၵရွိမည္ မဟုတ္ေခ်။ ထုိ႔ျပင္ တပ္မေတာ္ဘက္ကလည္း နိုင္ငံေတာ္ကာကြယ္ေရးေခါင္စဥ္ ေအာက္တြင္ တပ္အင္အားတိုးခ်ဲ႕ျခင္း စစ္လက္နက္အသစ္အဆန္းမ်ား ဝယ္ယူျဖည့္တင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနမည္ျဖစ္ရာ တိုင္း ရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားအေနႏွင့္လည္း တပ္မေတာ္မွ ၎တုိ႔အား တိုက္ခိုက္လာနိုင္သည့္အေျခအေနမ်ားကို တြက္ဆ၍ ၎တုိ႔၏လက္နက္ကိုင္ဖြဲ႕မ်ား ေတာင့္တင္းခိုင္မာေရး တိုးခ်ဲ႕ေရးအား လုပ္ေဆာင္ေနမည္သာျဖစ္ေပသည္။

ဤျပႆနာမွာ လက္ရွိ NCA ထိုးထားေသာအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ေရာ၊ ေနာင္ NCA ထိုးမည့္အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ပါ မၾကာခဏ ေဆြးေႏြးျငင္း ခုံရမည့္ အေၾကာင္းအရာအျဖစ္တည္ရွိေနေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ NCA အားလုံးလက္မွတ္ထိုးၿပီးသည့္တိုင္ေအာက္ အဆိုပါ ျပႆနာ အလြန္အကဲဆတ္သည့္ ျပႆနာအျဖစ္တည္ရွိေပလိမ့္မည္။

● အမ်ဳိးသားအဆင့္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား
ပထမအႀကိမ္ညီလာခံအၿပီး ေနာက္တႀကိမ္ညီလာခံအၾကား ၆ လခန္႔အတြင္း ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္မည့္ နိုင္ငံေရးလုပ္ ငန္းစဥ္မွာ အမ်ဳိးသားအဆင့္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသားအဆင့္ေဆြးေႏြးပြဲဆိုသည္မွာ ျပည္နယ္အလိုက္ ေဒသအ လိုက္ လူထုအစည္းအေဝးမ်ား အရပ္ဖက္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ား ဖိုရမ္မ်ားကို ဆိုလိုသည္။

အဆိုပါ အမ်ဳိးသားအဆင့္အစည္းအေဝးမ်ားကို UPDJC ၏ ၾကီးၾကပ္မႈေအာက္တြင္ ေကာ္မတီအဆင့္ဆင့္ဖြဲ႕စည္း၍ ျပဳလုပ္ သြားမည္ဟု ဆိုပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ NCA လက္မွတ္ထိုးထားေသာ အဖြဲ႕ ၈ ဖြဲ႕ႏွင့္ တရားဝင္ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားသာ ပါဝင္ခြင့္ရွိမည္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ ဤအႀကိမ္ အမ်ဳိးသားအဆင့္အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ အားလုံးပါဝင္မႈႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး အားနည္းခ်က္ရွိေနဦးမည္ျဖစ္သည္။

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ ၁၃ ဖြဲ႕အေနႏွင့္ NCA လက္မွတ္ထိုးျခင္းမရွိေသးရာ UPDJC တြင္ ပါဝင္ခြင့္မရေသးသည့္ျပင္ အမ်ဳိးသားအဆင့္ အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ပါဝင္ခြင့္မရွိေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အမ်ဳိးသားအဆင့္အစည္းအေဝးမ်ားတြင္ အားလုံးပါဝင္နိုင္ေရးအတြက္ NCA လက္ မွတ္ထိုးေရးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ျပႆနာကို အျမန္ဆံုးေျဖရွင္းရန္လိုအပ္ေနသည္ဟုဆိုရပါမည္။

အမ်ဳိးသားအဆင့္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ သတိျပဳရန္အခ်က္မွာ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းေဒသႀကီးမ်ားတြင္ရွိေနေသာ တိုင္းရင္းသား လူနည္းစု ကိုယ္စားလွယ္မ်ားပါဝင္ေစျခင္းႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလူနည္းစုမ်ား၏အခြင့္အေရးျပႆနာကို ထည့္သြင္းေဆြးေႏြးျခင္း တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။

● သုံးပြင့္ဆိုင္
UNFC မွ တင္ျပေနသည္မွာ ေဆြးေႏြးပြဲတြင္ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးေရးျဖစ္သည္။ အဆိုပါသုံးပြင့္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးေရးသည္ NCA သေဘာတူညီခ်က္တြင္ ပါဝင္ၿပီးဟု ဆိုပါသည္။ အဆိုပါသုံးပြင့္မွာ အစိုးရ/လႊတ္ေတာ္/တပ္မေတာ္က ၁ ပြင့္၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ား ၁ ပြင့္၊ တရားဝင္ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား ၁ ပြင့္ဟူ၍ ၃ ပြင့္ဆိုင္ နိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးရန္ျဖစ္သည္။ လက္ရွိ UPDJC ၏ အခ်ဳိးအစားပါဝင္မႈမွာလည္း ၃ ပြင့္ဆိုင္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြညီလာခံတြင္ အစိုးရ/လႊတ္ေတာ္က ၁ ပြင့္ တပ္မေတာ္က ၁ ပြင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားက ၁ ပြင့္ တရားဝင္နိုင္ငံေရးပါတီမ်ားက ၁ ပြင့္ ၄ ပြင့္ျဖစ္ေနသည္ဟုဆိုရမည္။ တိုင္းရင္းသားကိုယ္စားလွယ္ႏွင့္ပါဝင္သင့္ပါဝင္ ထိုက္သူမ်ား အစုအဖြဲ႕မ်ားကေတာ့ အဆိုပါ ၃ ဖြဲ႕က အခ်ဳိးက်ေရြးခ်ယ္ထားျခင္းျဖစ္ရာ ျပႆနာမၾကီးလွဟုဆိုနိုင္သည္။ သုိ႔ ေသာ္ၿပီးခ့ဲေသာညီလာခံမ်ားတြင္ အစုိးရႏွင့္ လႊတ္ေတာ္က ၁ ပြင့္၊ တပ္မေတာ္ ၁ ပြင့္ျဖစ္ေနသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ယခင္ သမတဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္ ၾကံ့ခိုင္ေရးပါတီ အာဏာရစဥ္က အစိုးရလႊတ္ေတာ္ႏွင့္ တပ္မေတာ္တုိ႔ သေဘာထားတခုတည္းဟုဆို၍ရနိုင္ေသာ္လည္း ယခု NLD အစိုးရလက္ထက္တြင္ အစိုးရလႊတ္ေတာ္ႏွင့္ တပ္မေတာ္တုိ႔ ထပ္တူမက် သည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ျဖစ္ရာ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ အစုိးရႏွင့္လႊတ္ေတာ္က ၁ ပြင့္တပ္မေတာ္က ၁ ပြင့္ျဖစ္ေနသည့္ အေျခအေနကို အသိအ မွတ္ျပဳရန္လိုေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ၃ ပြင့္ ျဖစ္ေစ၊ ၄ ပြင့္ျဖစ္ေစ ၂၁ ရာစုပင္လုံညီလာခံတြင္ခ်မွတ္မည့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပန္လည္ညိိႇႏႈိင္းျခင္းျဖင့္ ေက်ာ္လႊားက ျဖစ္နိုင္ဘြယ္ရွိသည္ဟု ဆိုရပါမည္။ NCA သေဘာတူညီခ်က္တြင္လည္း UPDJC ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စုျငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံတြင္ မေျဖရွင္းနိုင္သည့္ ျပႆနာမ်ားကို JICM တြင္ ေျဖရွင္းမည္ဟု ဆိုထား သည္။ JICM တြင္အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္၊တပ္မေတာ္တုိ႔က ၁ ပြင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားက ၁ ပြင့္အေရအတြက္ ဆတူျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားရာ ေျဖရွင္းစရာ ထြက္ေပါက္ရွိသည္ဟု ဆိုရပါမည္။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ၃ ပြင့္ဆိုင္ႏွင့္ ၄ ပြင့္ဆိုင္ျပႆနာအား ၎ညီလာခံတြင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မွတ္မည့္ပုံစံအား၎ ရွင္းရွင္း လင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ေဆြးေႏြးရန္လိုအပ္ပါသည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားအေနႏွင့္ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး စိုးရိမ္စိတ္ရွိၾကသည္က အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ၿပီးခ့ဲေသာညီလာခံတြင္ သဘာပတိအဖြဲ႕ေရြးခ်ယ္ရာတြင္ ၃ ပြင့္ဆိုင္အရ တပြင့္ စီမွ သဘာပတိေရြးရန္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားမွ ေတာင္းဆိုခ့ဲေသာ္လည္း အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္၊ တပ္မေတာ္ တိုင္း ရင္းသားလက္နက္ကိုင္ တရားဝင္နိုင္ငံေရးပါတီဟူ၍ ၅ ေယာက္ေရြးခ်ယ္ခ့ဲသည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားစိုးရိမ္သည္မွာ အစိုးရ လႊတ္ေတာ္ တပ္မေတာ္ ၃ မဲျဖင့္ မဲအသာျဖင့္ဆံုးျဖတ္မ်ားခ်မည္ကို စုိးရိမ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ ဤကိစၥ ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ရွင္းလင္းေအာင္ေဆြးေႏြးထားသင့္ေပသည္။

ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
Mg Mg Soe (ေမာင္ေမာင္စိုး)

ႏုိင္ဝင္းသီ ● ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္း


ႏုိင္ဝင္းသီ ● ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္း
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆

(တစ္)
အလင္းေရာင္ပင္ ေကာင္းစြာ မေရာက္တတ္ေသး။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ဓမၼဂီတသံဟာ အာ႐ုံကိုကုတ္ျခစ္ၿပီး တိုးဝင္လာခဲ့။ ျပ တင္းတံခါးတရြက္ကို တြန္းဖြင့္မိ။ သစ္ရြက္ေတြေပၚ တေဖာက္ေဖာက္က်ေနတာဟာ ႏွင္းေရစက္ေတြမ်ားလား။ ခ်ဳိးခ်ဳိးခြၽတ္ ခြၽတ္ႏွင့္ အသံဗလံေတြဟာ သူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ။ ပန္းခ်ီေရးတဲ့ကဗ်ာဆရာဟာ သူ႔လိုပဲ ေစာေစာစီးစီး ႏိုးထလာခဲ့ၿပီလား။ ဒီလိုပါပဲဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အရပ္ဟာ။ တခါတခါ စိတ္ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းတယ္။ တခါတခါ သိပ္စိတ္ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။ ရပါတယ္ဗ်ာ။ ကိစၥမရိွပါဘူး။ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕မ်က္လုံးေတြဟာ အေမွာင္ထဲမွာ ၿငိမ္သက္ေငးရီေန။ တခါတခါမွာ အဲဒီပန္းခ်ီ ဆရာဟာ ၿမိဳ႕ျပထဲကေန သူ႔ဆီကိုေျပးထြက္လာတတ္။ တခါတခါမွာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္တည္း ခိုေအာင္းေနတဲ့ ေအာင္ ေဇယ်အိမ္ယာက ဝပ္က်င္းေလးဆီ သူ ညသြား အိပ္တတ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘဝထဲက ေလးလံဖိစီးမႈေတြကို ရွင္းထုတ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔ဆီမွာလား ကိုယ့္ဆီမွာလား။ အျပင္းေသာက္တုန္းေျပာတာလား။ အေပ်ာ့ေသာက္တုန္းေျပာ တာလား။ သူေျပာတာလား။ ကိုယ္ေျပာတာလား။ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အစီအစဥ္တက် ျဖစ္ခဲ့တာလား။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ ထထျဖစ္ၿပီး ပ်က္ခ်င္တဲ့ေနရာေရာက္ရင္ ထထ ပ်က္တာလား။ အားလုံးဟာ သိစိတ္ထဲမွာ တုန္ခါေျပးလႊား။ ၾကယ္ေလးေတြ ခ်စ္စရာအျပာေရာင္ေကာင္းကင္မွာ။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား ခ်စ္ရင္ ခ်စ္။ က်ဳပ္ကိုေတာ့ တလုံးခ်င္း တပြင့္ခ်င္း ၾကည့္မခိုင္းနဲ႔။ မူးလြန္းလို႔။ အခုေတာင္ ေခါင္းထဲမွာ မူးလွၿပီ။ အာ႐ုံမွာကပ္ၿငိေနခဲ့တဲ့ လသာည။ ဟိုဖက္ႏွစ္ေတြထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။

(ႏွစ္)
မိန္းမေတြဟာ ေယာက်္ားလုပ္တဲ့လူဘာလို႔ အရက္ေသာက္ရတာလည္းဆိုတာကို မသိၾကဘူးကြ။ အထူးသျဖင့္ ေယာက်္ား ေတြဟာ မိန္းမနဲ႔အဆင္ေျပရင္ နည္းနည္းပဲေသာက္ၿပီး မိန္းမနဲ႔အဆင္မေျပရင္ခပ္မ်ားမ်ားေသာက္တတ္တာကို မိန္းမေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားက မသိၾကဘူးကြ။

သူ႔မ်က္လုံးေတြဟာ အတိတ္ထဲမွာပဲလား။ ဒါမွမဟုတ္ ညေနခင္းထဲမွာပဲလား။

သဲသဲကြဲကြဲ မရိွလွပါ။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္သုံးေလးဆယ္ေလာက္တုန္းက ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႔ဟာ သူ႔ဘဝ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ငါးရာ့ငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္ေတြဟာ သူ႔ဘဝထဲမွာအေရးပါေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေဝသႏၲရာ လား။ ေတမိလား။ ဇနကၠလား။ ဒါမွမဟုတ္ မေဟာ္သဓာလား။ တည္ၿငိမ္ေသာ သူ႔စုတ္ခ်က္ေတြေအာက္မွာ ဇာတ္႐ုပ္ေတြဟာ သက္ဝင္လႈပ္ရွားလို႔ေနသည္။

အဲဒီရက္စြဲေတြတုန္းကေတာ့ သူဟာ ၾကယ္ပြင့္တပြင့့္လိုဝင္းပလို႔။ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ သူ႔ဘဝအတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေန႔ရက္မ်ား။ အဲဒီရက္စြဲေတြထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဝင္းပ ေတာက္ျဖာခဲ့သလဲဆိုတာ သူ႔ကိုယ္သူေတာင္ ဂ႐ုမျပဳမိ။ ဂ႐ု ျပဳမိတဲ့အခ်ိန္ကိုေရာက္ေတာ့ သူဟာ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္း ကလပ္ကို ေရာက္ရိွေနေလၿပီ။

တခုခုေတာ့အေသအခ်ာကို မွားယြင္းသြားခဲ့ၿပီ။ လူေတြဟာ အႏုပညာအေပၚ တိမ္းမူးမႈမရိွေတာ့ဘူးလား။ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႕ ဟာ ေနမႈဘဝထဲမွာ မလိုလားအပ္ေသာ ရုပ္ပုံကားခ်ပ္မ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီလား။ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကလပ္ေလးထဲမွာ ညေနခင္း တုိင္း နာက်င္စြာသူေတြးေလ့ရိွေသာ အေမးပုစၧာမ်ား၊ ၾကာေတာ့လည္း အဆင္မေျပမႈေတြေရာ၊ ရႈံးနိမ့္မႈေတြေရာ အရာရာဟာ သူႏွင့္ အသားက်သြားခဲ့ပါသည္။ အဲဒီလို အသားက်သြားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ "ေဇ" ဆုိတာဟာ သူ႔ဘဝအတြက္ မရိွမျဖစ္ ခန္းဝင္ ပစၥည္း ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။ ေဇတပိုင္းေလာက္ေသာက္ဖို႔ သိပ္အေဝးႀကီးသြားေနစရာမလို။ သူတို႔လမ္းေလးထဲမွာပဲ ဗုိလ္ ဇင္ေယာ္လမ္းကလပ္ ရွိသည္။

အိမ္ဆိုင္ေလး (သို႔မဟုတ္) ေသတင္းကုပ္ေလး (သို႔မဟုတ္) ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကလပ္ေလးဟာ သူတို႔လို ဘိုဟီးမီးယန္းေတြ စုေဝးေရာက္ရွိရာ အဝန္းအဝိုင္းေလးျဖစ္သည္။

သူ႔အတြက္ေတာ့ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကလပ္ဟာ အိမ္ေျခ ေလးဆယ့္ႏွစ္လုံးရိွေသာ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းတိုေလး၏ တခုတည္း ေသာ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အေဆာက္အအုံေလးျဖစ္ေလသည္။

(သုံး)
ဝင့္ဝင့္ႂကြားႂကြားရိွလွေသာ ကိုယ္ေနဟန္ထားကို စျမင္ကတည္းက ထိုလူႀကီးကို သူသတိျပဳမိခဲ့သည္။ ေျပာပုံဆိုပုံ။ လက္ ဟန္ေျခဟန္။ ေခါင္းကေလး ငဲ့ေစာင္းသြားပုံ။ မ်က္ႏွာကိုခ်ီထားတဲ့ပုံ။ သူထင္ထားသည့္အတိုင္းျဖစ္သည္။ ကြၽႏု္ပ္ကား ကူဗ လိုင္ခန္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္တဲ့။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမားလွေသာ ကူဗလိုင္ခန္ဘုရင္မင္းျမတ္ကို ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကလပ္ေလး ထဲမွာ သူစေတြ႔စဥ္က ႁမြက္ၾကားခဲ့ေသာ စကားျဖစ္သည္။

ထိုညေနခင္းက ကူဗလိုင္ခန္ဟာ ေဇတစ္ပိုင္း မွီဝဲၿပီးစအခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မင္းျမတ္ကို ဂါရဝျပဳသည့္အေနႏွင့္ ေဇတစ္ပိုင္း ထပ္ တိုက္လိုက္သည္။

ကူဗလိုင္ခန္ လည္ထြက္သြား႐ုံတင္မက ဥၾသပါဆြဲသြားသည္။ ႐ြာသာႀကီးမွ ယူနစ္တူးကို ေရာက္ဖူးခဲ့ေသာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ကူဗလိုင္ခန္တင္ ဘယ္ကလိမ့္မွာလဲ။ ဂ်င္ဂ်စ္ခန္တို႔၊ နပိုလီယန္တို႔၊ ဗလာဒီမာ ပူတင္တို႔၊ ေဂ်ာ့ဘုရွ္တို႔ႏွင့္ပါ ရင္းႏွီးၿပီးသား ျဖစ္ေနေလရာ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းမွ ကူဗလိုင္ခန္ဟာ သူ႔ အတြက္ အခက္အခဲသိပ္မရိွလွပါ။ ထိုလူႀကီးဟာလည္း ဟိုဖက္ ကာလ အေမွာင္ေခတ္ေတြတုန္းက ဘုန္းမီးေနလေတာက္ခဲ့ဖူးေသာ နယ္စားပယ္စားတေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။

ဘလက္ေလဘယ္လ္၊ ဂ်က္ဒင္နီယယ္ႏွင့္ ခ်ီးဗက္စ္တို႔မွလြဲ၍ ေတာ္႐ုံအရက္ကို အနံ႔ပင္ မခံႏိုင္သူတဦး၏ ေဇႏွင့္ႏွစ္ပါးသြား ခန္းကို ႐ွဴစားရေလေသာအခါ။

"ေဇ" ၏အျခားတဖက္မွာလည္း ဆုိက္ကပ္စရာ ဘူတာမရိွေလေသာအခါ သူအေတာ့္ကို စိတ္ေလသြားခဲ့ပါသည္။

"အဲဒီ အခ်ိန္ေတြတုန္းက "ဟိတ္" လို႔ တလုံးတည္းသာ ေအာ္လိုက္။ လူေတြတင္ ဘယ္ကလိမ့္မွာလဲ။ ေခြးေတြ၊ ေၾကာင္ေတြ၊ က်ီးကန္းေတြ၊ အိမ္ေျမႇာင္ေတြ၊ေတာက္တဲ့ေတြေတာင္ က်ဳပ္ရဲ႕အသံေအာက္မွာ ျပားျပားဝပ္ဆင္းၿပီး ၿငိမ္က်သြားရတာဗ်"

"တခ်ိန္တုန္းကဆိုလို႔ ေျပာျပလိုက္ဦးမယ္။ စုတ္တံကို ေဆးခြက္ထဲႏွစ္ၿပီး နံရံကိုပက္ခ်လိုက္ရင္ ခင္ဗ်ား သြားၾကည့့္စရာမ လိုဘူး။ အဲဒါ သုဝဏၰသာမပဲ။ ေနာက္တစခါပက္လိုက္မယ္။ အဲဒါ မေဟာ္သဓာပဲ။ ေနာက္တခ်က္။ အဲဒါဘူရိဒတ္နဂါးမင္း ႐ုပ္ဗ် ကိုယ့္လူရ"

တခါတရံ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အတိတ္ေတြထဲမွာ ျမဴးႂကြားဝင္းပလို႔။ အဲဒီလိုညေနခင္းမ်ဳိးဆိုရင္ စကားလုံးေတြ ခ်ိတ္ဆက္ ရုံတင္သာမက အရက္ခြက္ေတြေရာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြပါ သူတို႔ ႏွွစ္ေယာက္ၾကားမွာအခ်ိတ္အဆက္ မိေနတတ္သည္။

ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႔ႏွင့္ ကူဗလိုင္ခန္။ ကူဗလိုင္ခန္ႏွင့္ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႔။ ေဇကို တေနကုန္ တစိမ့္စိမ့္ႏွင့္ ေသာက္ေလ့ရိွသူ ႏွစ္ဦး (သို႔မဟုတ္) မိသားစုဘဝ၏ အဆင္မေျပမႈမ်ားကို "ေဇ" ႏွင့္ ခုခံေခ်မႈန္းရင္း ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ က်ဆုံးသြားရရွာေသာ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းရဲ႕အယ္လ္ကိုေဟာ အိုင္ကြန္မ်ား။

(ေလး)
ၿခံတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး အျပင္ဘက္ကိုထြက္လာေတာ့ ႏွင္းျဖဴေတြဟာ ထူထူထဲထဲ သိပ္သိပ္သည္းသည္း။ ႏွင္းျဖဴေတြၾကားထဲမွာ ကန္႔ေကာ္၊ ခေရ၊ စြယ္ေတာ္၊ တမာ၊ ဗာဒံပင္ေတြဟာ မႈန္မႈန္ရီရီႏွင့္ ေဝေဝဝါးဝါး။

ပန္းခ်ီဆရာဟာ ႏွင္းေရစက္ေတြၾကားထဲမွာ ေအးစက္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့လမ္းတိုေလးကို ေငးၾကည့္ေနရင္း သိပ္မၾကာခင္ေရာက္ ရိွလာမယ့္ ေနျခည္ႏုအမွ်င္အတန္းေတြကို ေတြးၾကည့္ေနပုံရတယ္။ နံနက္ခင္း ေနျခည္ႏုေအာက္က ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကို ဂိုသစ္ဟန္အစက္အေျပာက္ကေလးေတြနဲ႔ မႈန္းျခယ္ခ်င္ေနသလားမဆိုႏိုင္ဘူး။ မိုေနးဟာ  ႐ိုအင္ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ဂိုသစ္ဟန္အႏုအ႐ြေတြနဲ႔ စုတ္ခ်က္တင္ခဲ့ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ မိုေနးကို အားက်ၿပီး ေနေရာင္ေအာက္က ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္း ဆိုၿပီး ဆြဲခ်င္ဆြဲမွာေပါ့။ ဒါကလည္း ဒီလမ္းေလးထဲမွာ သူ မေနဘူးလို႔ပါ။ မနက္ ခုႏွစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ ဘယ္ကမွန္းမသိတဲ့ ဆိတ္အုပ္တအုပ္ဟာ ဆူညံေအာ္ဟစ္ၿပီး ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကို ျဖတ္သြားလိမ့္မယ္။

ညေနငါးနာရီေလာက္ဆို သူတို႔ျပန္သြားလိမ့္မယ္။ ဆိတ္ေကာင္ေရ သုံးဆယ္ေလာက္ေတာ့ရိွလိမ့္မယ္။အသြားေရာ အျပန္ ေရာ တလမ္းလုံး ေတြ႔သမွ် အကုန္ဝါးသြားတာပဲ။

ဆိတ္ေအာ္သံ တပဲပဲၾကားလို႔ကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ကိုယ္ထြက္ၿပီး ဆိတ္ကင္းေစာင့္ေပေတာ့ပဲ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ ျမင္ျမင္ကရာ အကုန္လုံးကို တျပတ္ျပတ္နဲ႔ ဝါးသြားမွာပဲ။ ပန္းခ်ီဆရာသာ ကင္းဗတ္စေပၚမွာ စိတ္ေရာက္ေနလို႔ကေတာ့ ေအာက္မွာခ်ထား တဲ့ ေဆးဘူးေတြ၊ စုတ္တံေတြကို တေခ်ာင္းမက်န္ ဝါးသြားမွာပဲ။ ေရလည္ဝါးတဲ့ေကာင္ေတြ။

(ငါး)
လမ္းေလးထဲကို ေျပာင္းလာကာစတုန္းက အေတာ့္ကို ကိုး႐ိုးကားယားႏိုင္လွသည္။ လူေတြဟာ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ ပဥၥမရိပ္ သာလမ္းထဲမွာ ေနေနတယ္လို႔မ်ား အထင္ေရာက္ေနသလားမသိ။ ၿခံတံခါးေတြကို ေသာ့အႀကီးႀကီးႏွင့္ အထပ္ထပ္ခတ္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အက်ဥ္းခ်ၾက။ ပဲျပဳတ္သည္လာလို႔ ပဲျပဳတ္ဝယ္လွ်င္ေတာင္ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ ၿခံေတြထဲကေန ဝယ္ၾက။ တအိမ္ႏွင့္တအိမ္ စကားေျပာလွ်င္ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ၿခံဝင္းေတြထဲက ေျပာၾကဆိုၾက။ အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းက အဲကြန္းေတြဟာ အၿမဲတမ္းလိုလို တရွပ္ရွပ္ႏွင့္ လည္ၾက။ အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေသြးအေရာင္အစုံစုံေသာ ေခြးေတြကိုေမြးၾက။ ေန႔ခင္း ေန႔လည္ဆို အဲကြန္းေတြ ဖြင့္ၿပီး လူေရာ ေခြးေတြပါ ဇိမ္ရိွရိွနဲ႔ အိပ္ၾက။

မီးပ်က္တဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ ပူလြန္းလို႔ လူေရာေခြးေရာ တအီအီနွင့္ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားၾက။

ေရာက္စတုန္းက အစပ္အဟပ္ သိပ္မတည့္ခဲ့ေသာ္လည္း ၾကာလာေတာ့ လမ္းကေလးရဲ႕အရိပ္ေတြ၊ အေရာင္ေတြဟာသူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ေရာေထြးစိမ့္ဝင္သြားခဲ့သည္။ ေဟာဒီ ေလးငါးႏွစ္အတြင္းမွာ သူဟာ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္း။ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္း ဟာ သူ။ အေၾကာင္းတစုံတရာေၾကာင့္ တေနရာရာကို ေရာက္သြားခဲ့ၿပီလား။ အဲဒီတေနရာရာမွာ သုံးေလးရက္ေလာက္ ၾကာျမင့္သြားခဲ့ေလၿပီလား။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ .... ......

လမ္းကေလးဟာ တညလုံးေႂကြက်ထားတဲ့ ခေရရနံ႔ေတြနဲ႔ နံနက္ေစာေစာပိုင္းေတြမွာ ေမႊးရီေနေလ့ရိွတာ။ လင္းေႁမြတ ေကာင္နဲ႔တူတဲ့ရထားဟာ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းေဘးက တေန႔သုံးႀကိမ္ လႈပ္အိ လႈပ္အိနဲ႔ ျဖတ္ျဖတ္သြားတတ္တာ။ အထည္ခ်ဳပ္ စက္ရုံက အလုပ္သမေလးေတြရဲ႕ေခြၽးစက္ေလးေတြဟာ ဖယ္ရီေပၚကေန လမ္းမထက္ကို လြင့့္က်လာတတ္တာ။ ေမွာင္ရီ သမ္းလာၿပီဆိုရင္ ေကြးလိမ္ေနတဲ့ မီးပြင့္ေတြဟာ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔ ျဖဴလင္းလာတတ္တာ။ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကလပ္ေလးဟာ ညေနခင္းေရာက္ရင္ ဘဝသမားေတြနဲ႔ အၿမဲတမ္း ျပည့္ႏွက္ေနတတ္တာ။

ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႔နဲ႔ ကူဗလိုင္ခန္ဟာ တေယာက္ခါးကိုတေယာက္ဖက္ၿပီး ဆိုင္ေလးထဲက ထြက္လာတတ္တာ။ လမ္း က ေလးဟာ ညဘက္ဆို ဂီတသံေတြနဲ႔ ပူေႏြးလာၿပီး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္ေလ့မရိွတာ။

ၾကယ္ပြင့္ေတြ မ်က္ခြံေလးလာၿပီး မ်က္ေတာင္ေတြ စင္းက်သြားေတာ့မွ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းဟာ အိပ္ဖို႔သတိရလာတာ။ အာ ႐ုံဟာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ ဗိုလ္ဇင္ေယာ္လမ္းကေလးဆီဖ်ပ္ခနဲ ဖ်ပ္ခနဲ ခုန္ခုန္ကူးသြားတာ။ ။

ႏိုင္ဝင္းသီ
၃ ၊ ၈ ၊ ၂၀၁၆
ညေန ၄ း ၂၅

ျမန္မာျပန္ TS ● က်ီးကန္းႏွစ္ေကာင္


ျမန္မာျပန္ TS ● က်ီးကန္းႏွစ္ေကာင္
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆

က်ီးႏွစ္ေကာင္၊ မည္းမည္းက်ီးေတြ
တအားအားေအာ္ၾက
ကြင္းျပင္ေတြျဖတ္လို႔။

အား.. အား၊
ေအးလိုက္တာ ကြင္းျပင္ေတြ။
ငိုေၾကာရွည္တဲ့ေလ ကြင္းျပင္ေတြျဖတ္လို႕၊
ေရျပင္ေတြေပၚ၊ အဲ့လ္ပ္ေတာင္တန္းေပၚ
ေဆာင္းကို ေခ်ာင္းေျမာင္းေနတုန္း။

အား.. အား၊
ဒီႏွင္းမုန္တိုင္းက အဲ့လ္ပ္ေတာင္တန္းကို ေဆာင့္ထိုးမလို႔။

ဒီႏွင္းမုန္တိုင္းက ေဆာင့္ထိုး၊
အငတ္က ကြင္းျပင္ေတြကို ေျခက်ဲက်ဲေလွ်ာက္၊
ႏွင္းခဲေခ်ာင္းေတြထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ကြင္းျပင္ေတြ။

အား.. အား၊
အိမ္ကေန မိုင္ေတြအမ်ားႀကီးေဝးေသး။

မူရင္းကဗ်ာ Two Crows / Dane Zajc (26 October 1929 – 20 October 2005)
အဂၤလိပ္မူ Sonja Kravanja
ျမန္မာျပန္ TS


ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ● ေက်ာင္း


ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ● ေက်ာင္း
(မုိးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆

ကိုယ္ေတြ႔ေတြေျပာရတာေတာင္ ဗမာျပည္မွာက ငါမသိရင္ အ႐ူးစကား ဆိုၿပီး ဟာသလုပ္ေတာ့ က်ေနာ္ ဘာမွမေျပာခ်င္ေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးေတြနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ဖင္လန္ႏုိင္ငံက အေၾကာင္းေတြ သိပ္မေျပာေတာ့။

ပညာေရးကို ျမႇင့္တင္မယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္လိုက္တာနဲ႔ ေက်ာင္းက်န္းမာေရး၊ အစားအေသာက္ စတဲ့ ျဖည့္ဆည္းရမဲ့ တာဝန္ ေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ ဗမာျပည္က အရင္ဆုံးလုပ္ရမဲ့အလုပ္က ကေလးေတြကို ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲေရာက္ဖို႔က အလြန္ အေရးႀကီးသည္။ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲေရာက္ဖို႔ ေက်ာင္းေတြလုံေလာက္ဖို႔အေရးႀကီးသည္။ ေက်ာင္းေတြလုံေလာက္ရင္ သင္ၾကားေပးမဲ့ ဆရာ/မေတြ အရည္အခ်င္းကိုခဏထား၊ လူအင္အား ျပည့္မီဖို႔လိုအပ္သည္။ ဒါေတြၿပီးမွ သင္ၾကားေရးေထာက္ ကူျပဳအသုံးအေဆာင္ေတြ ထပ္ျဖည့္ရမည္။

ဒီေန႔ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးနဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြက စာသင္ေက်ာင္းအခ်ဳိ႕ကလြဲၿပီး ေက်ာင္းအမ်ားစုက ေက်ာင္းအဂၤါရပ္နဲ႔မျပည့္စုံၾက။ ကေလးေတြကိုစုၿပီးထားသည့္ ကေလးထိန္းေနရာ သပ္သပ္လို ျဖစ္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္ ဘာေၾကာင့္ေျပာလဲေမးရင္ တိုင္း ျပည္ဆင္းရဲစုတ္ျပတ္ၿပီး၊ အစိုးရက ပညာေရးကို အကုန္အက်မခံႏိုင္လို႔၊ ျပည္သူအမ်ားစုက စားဝတ္ေနေရးေနာက္ကိုလုိက္ၿပီး သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းသာပို႔ကာ၊ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္သည္ကမ်ားလို႔ ေျပာရျခင္းျဖစ္သည္။

အမ်ားစုတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းေတြမွာက ကေလးေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ မနက္စာမစားရသည့္ကေလးေတြ၊ ေန႔လည္စာမစားရ သည့္ကေလးေတြ၊ အိမ္မွာအဆင္မေျပ၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဆူညံေနလို႔ ညဘက္အိပ္ေရးသည့္ ကေလးေတြ။ ကေလးမ်ဳိးစုံကိုစုပုံထည့္ထားသည့္အခန္းထဲမွာ ဆရာ/မက ဘယ္လို အားလုံးတတ္ေအာင္ သင္ၾကားႏိုင္ေတာ့မလဲ။ ဒီၾကားထဲ ေမြးလာက တည္းက ေသြးအား နည္း၊ အစားအေသာက္ခ်ဳိ႕တဲ့သည့္ကေလးေတြကလည္း ဉာဏ္ရည္ကအားနည္းေတာ့ ထိုေက်ာင္း၊ ထိုစာသင္ခန္းသည္ ကေလးေတြကိုစုပုံထားရာ ေနရာသာသာျဖစ္ေတာ့သည္ဟု က်ေနာ္ မွတ္ခ်က္ခ်ျခင္းျဖစ္သည္။

ဒီကေလးတေယာက္နဲ႔ေတာ့ ငါ့မွာ ႐ူးခ်င္သလိုျဖစ္ေနၿပီေျပာတဲ့ မိခင္ေတြ၊ မိဘေတြမ်ားတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံမွာ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လာေသာ ေက်ာင္းသား ၃၀ မွ ၅၀ ေက်ာ္ရိွတဲ့အခန္းမွာ ဆရာ/မ တေယာက္တည္းဆိုေတာ့ သူတို႔ၾကဳံေတြ႔ရမဲ့ဒုကၡကို စဥ္းစား ၾကည့္မိၾကပါရဲ႕လား။ ေရွ႕ဆုံးတန္းက ေက်ာင္းသား ဆရာ/မ မ်က္စိေအာက္မွာၿငိမ္ေနေပမဲ့ ေနာက္ကကေလးေတြက လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္ေနတဲ့အတန္းေတြက အမ်ားႀကီး၊ ဒီေတာ့ ဆရာ/မ ေတြက အေၾကာက္တရားျဖစ္ေအာင္ အသံကုန္ေအာ္ရ သည္။ တုတ္ သုံးရသည္။ ႐ုိက္ရသည္။ ဒီေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းက အသားနာေအာင္ လုပ္သည့္ေနရာ၊ ေအာ္သည့္ေငါက္ သည့္ေနရာျဖစ္လာေတာ့ ထုိကေလးေတြ ႀကီးလာတဲ့အခါ သူတို႔က်င္လည္ရာအတိုင္း ေအာ္ၾကေငါက္ၾက၊ အႏိုင္က်င့္ၾကနဲ႔ ျဖစ္လာေတာ့သည္။

ကေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစာသင္ခ်ိန္မွ်ရဲ့လားဆုိတာကလည္း ေမးခြန္းျဖစ္လာသည္။ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ ေအာက္ကေလးေတြကို ေက်ာင္းမွာ ၇ နာရီေလာက္ ေလာင္ပိတ္ထားတာက ႏိုင္ငံတကာ စံႏႈန္းနဲ႔ သတ္မွတ္မယ္၊ ပညာေရးေကာင္းမြန္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးေတြနဲ႔ႏိႈင္းယွဥ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ျဖစ္ သင့္တဲ့ကိစၥမဟုတ္ေတာ့။ ဒီၾကားထဲ သင္ၾကားေထာက္ကူျပဳပစၥည္းေတြမရိွဘဲ ဆရာ/မက စာအုပ္ ဖတ္ျပတဲ့ပညာေရးဆိုေတာ့ ကေလးေတြမေျပာနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာေတာင္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနသည့္ လူႀကီးေတြအိပ္ငိုက္ေနတာကိုျမင္ရတဲ့သူေတြ နားလည္ႏိုင္လိမ့္မည္။

ေက်ာင္းအေၾကာင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ အမ်ားႀကီး၊ ဗမာႏိုင္ငံမွာက ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး၊ ဘာသာစကားမတူညီမႈေတြ ကလည္း ေနရာအႏွံ႔။

ကြၽမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ေသာပညာရွင္မ်ားနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္အစိုးရက ပညာေရးကို ျမႇင့္တင္ဖို႔ အေျခခံ ပညာေရးမွာ ခ်က္ခ်င္းကို ပုံေအာရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမွသာ ဗမာႏိုင္ငံရဲ့ အနာဂတ္ဟာ လာမဲ့ ႏွစ္ ၂၀ - ၃၀ ေလာက္မွာ မႈန္၀ါး၀ါးကို ျမင္ရမွာပါ။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ေတာ့ ဗမာႏုိင္ငံမွာ ေက်ာင္းအစား ကေလးေတြကိုေထာင္က်ျခင္း ေလ့က်င့္ေပးေနတဲ့ေနရာသာျဖစ္သြားမွာကို စုိးရိမ္ပါ ေၾကာင္း က်ေနာ့္အျမင္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာလုိက္ရပါတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္
Painting by Sharon Mick

သီရိဘုန္းစံ - အေမရိကန္အႏွံ႕ ခရီးဆန္႕ခဲ့




သီရိဘုန္းစံ - အေမရိကန္အႏွံ႕ ခရီးဆန္႕ခဲ့
ခရီးသြားေဆာင္းပါး (အပိုင္း ၁)
(မိုုးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆


ႏိုင္ငံတြင္းမွာေပမယ့္ မအားလို႕ မသြားရတဲ့သူေတြ၊ ေရျခားေျမျခားမို႕ သြားဖို႕ခက္တဲ့ သူေတြ၊ ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ယာ ကိုယ့္ရြာေလးကိုပဲ နတ္ဗိမာန္အလား ထင္မွတ္ထားရသူေတြ ဗဟုသုတရေစဖို႕၊ Road Trip ထြက္လို သူမ်ားလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ အစီအစဥ္ဆြဲႏိုင္ေစဖို႕ ရည္ရြယ္ရင္းနဲ႕ေရးပါတယ္။ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြ ေလာက္ပါပဲ။

ျပည္နယ္ေပါင္း (၂၈) ျပည္နယ္ကို ကားနဲ႕ မိုင္ေပါင္း (၁၁၀၀၀) ေက်ာ္ ေရာက္ရွိျဖတ္သန္း ေမာင္းႏွင္ခဲ့ရင္း ရရွိခဲ့တဲ့အေတြ႕အႀကဳံမ်ားကို ေစတနာအရင္းခံနဲ႕ ျပန္လည္မွ်ေဝပါတယ္။

ဒီခရီးမွာ ပါတဲ့သူေတြကေတာ့

၁။ ၾကခတ္ဝိုင္းဆရာေတာ္ ဦးေဉယ်ဓမၼာဘိဝံသ (ပဲခူး)

၂။ ဦးစေႏၵာသာရ (ေအာင္မဂၤလာမိုးကုတ္၊ ေတာင္ငူ)

၃။ ဦးစႏၵာသီရိ (သီတဂူသံဃဝိဟာရ၊ ဖေလာ္ရီဒါ) စာေရးသူ

၄။ ေဒၚညဳိညဳိရည္

၅။ ဦးကိုကိုေအာင္

၆။ ေဒၚယုယုႏိုင္ (ခ) ေဒၚသီတာဦး

၇။ မထားထားလြင္

၈။ ေမာင္ေမာင္ေအာင္ခန္႕ေဇာ္ တို႕ျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ေထရဝါဒဓမၼ ဗာဂ်ီးနီးယားအသင္းက ပင့္ဖိတ္မႉနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပဲခူးၿမဳိ႕ ၾကခတ္ဝိုင္းစာသင္တိုက္ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္ႀကီး ဘဒၵႏၲေဉယ်ဓမၼာ ဘိဝံသ၊ ေတာင္ငူၿမဳိ႕ ေအာင္မဂၤလာ မိုးကုတ္ဝိပႆနာရိပ္သာ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲစေႏၵာသာရ နဲ႕ သနပ္ပင္ၿမဳိ႕က ဒကာမႀကီး ေဒၚညဳိညဳိရည္တို႕ သုံးဦးဟာ စကၤာပူေလေၾကာင္းနဲ႕ ျမန္မာျပည္ကေန 5/25/2016 ေန႕ ညေန (၅း၃၀) မွာ စတင္ထြက္ခြာလာခဲ့ ၾကတယ္။




စကၤာပူနဲ႕ ရရွားႏိုင္ငံမ်ားမွာ ခနရပ္နားၿပီး အေမရိကန္ႏိုင္ငံ တကၠဆက္ျပည္နယ္ ဟူစတင္ေလဆိပ္ကို 5/26/2016 ေန႕ ေဒသစံေတာ္ ခ်ိန္ ေန႕လည္ (၂း၁၀) မွာဆိုက္ေရာက္ လာၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္မ်ားကို ဥကၠလာဟိုးမားၿမဳိ႕မွာေနၾကတဲ့ ေဒၚသီတာဦး၊ မထားထားလြင္၊ ေမာင္ေမာင္ေအာင္ခန္႕ေဇာ္ ေမာင္ႏွမမ်ားက ရွစ္ဦးဆန္႕ဘင္ကားတစ္စီးကို တစ္လစာငွားထားၿပီး ဟူစတင္မွာလာေရာက္ႀကဳိဆိုၾကပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ဆရာေတာ္မ်ားကို သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီး တည္ေထာင္ထားတဲ့ ေအာ္စတင္က သီတဂူဗုဒၶဝိဟာရေက်ာင္းကို ဆက္လက္ပင့္ေဆာင္လာၾကပါတယ္။

ဟူစတင္နဲ႕ ေအာ္စတင္ဟာ (၁၇၄) မိုင္ေဝးၿပီး ကားေမာင္းခ်ိန္ (၂) နာရီ (၅၆) မိနစ္ ၾကာပါ တယ္။




ေရွ႕ဆက္မယ့္ Road Trip ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္လုံးအတြက္ တည္းခိုေနထိုင္ စားေသာက္စရိတ္ေတြကို ဦးကိုကိုေအာင္+ေဒၚသီတာဦးတို႕က၊ ကားနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ကုန္က် စရိတ္ေတြကို ေမာင္ေမာင္ေအာင္ခန္႕ေဇာ္က၊ ျမန္မာ-အေမရိကန္ အသြားအျပန္ေလယာဥ္ လက္မွတ္ဖိုးကို မထားထားလြင္ကတာဝန္ယူၿပီး ေမာင္ႏွမတစ္စု ညီညီညြတ္ညြတ္ လွဴဒါန္းၾက တယ္လို႕ သိရပါတယ္။

May 27, 2016 in Texas
ေမလ ၂၇ ရက္ေန႕မွာ
ေအာင္စတင္ၿမဳိ႕ရဲ႕အလွအပေတြကို သြားေရာက္ေလ့လာၾကည့္ရႉၾကတယ္။



ေအာ္စတင္ၿမဳိ႕ဟာ တကၠဆက္ျပည္နယ္ရဲ႕ၿမဳိ႕ေတာ္ျဖစ္ရုံသာမက "live music capital of the world." လို႕တင္စားထားတဲ့ အၿမဲသက္ဝင္လႉပ္ရွားေနတဲ့ကမၻာ့ေတးဂီတၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီး လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ညေနေစာင္း ပိုင္း South part Street ထဲလွည့္လည္ၾကည့္ရႉမယ္ဆိုရင္ ေနရာမလပ္ တီးမႉတ္သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖေနၾကသူေတြ၊ မီးေရာင္စုံၾကားမွာ ၾကြၾကြရြရြ အလွျပ ကေန ၾကသူေတြ၊ Country song ကို ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေျငာင္းေျငာင္း တီးခတ္ သီဆိုေနၾကသူေတြၾကားထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ပါဝင္ စီးေမ်ာသြားပါလိမ့္မယ္။



သစ္ပင္ေတာေတာင္မ်ားအၾကား ေကာ္လိုရာဒိုျမစ္ႀကီးျဖတ္စီးထားတဲ့ ေအာ္စတင္ၿမဳိ႕ရဲ႕ အလွဟာလည္း အံ့မခန္းပါပဲ။ ေတာင္ကုန္းေတာင္ၾကားမ်ားမွာ လမ္းေလွ်ာက္လိုသူမ်ား၊ ျမစ္အတြင္း ေရဆင္းကူးခ်င္သူမ်ား၊ ေလွေလွာ္ ဘုတ္စီးရင္း အပ်င္းေျပငါးမွ်ားလိုသူမ်ားရဲ႕ ေမြ႕ေလွ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္ရာ ဘုံဗိမာန္တစ္ခုဆိုရင္လည္း မွားလိမ့္မယ္မထင္ပါဘူး။




ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြရဲ႕ၾကားမွာ ငြားငြားစြင့္စြင့္ ၾကြားၾကြားဝင့္ဝင့္ႀကီး ရွိေနတဲ့ ျပည္နယ္လႊတ္ ေတာ္အေဆာက္အဦးႀကီးကလည္း ကမၻာလွည့္ခရီးသည္မ်ား မျဖစ္မေနဝင္ေရာက္ေလ့လာသင့္တဲ့ အေဆာက္ အဦးႀကီးပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြအစည္းအေဝးရွိေနလို႕ ဘယ္သူ႕မွဝင္ခြင့္မျပဳဘူးဆိုတာမရွိပါဘူး။ အထက္ လႊတ္ေတာ္၊ ေအာက္လႊတ္ေတာ္ စည္းေဝးခန္းမေတြမွာ စည္းေဝးသူေတြကစည္းေဝး၊ ဆိုင္ရာရုံးခန္း ျပခန္းေတြ မွာ တာဝန္က်သူေတြက ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္၊ ခရီးသည္ေတြက လွည့္လည္ေလ့လာ ဘာမွအေႏွာက္အယွက္ မရွိပါဘူး။




ေန႕လည္ပိုင္းမွာ ေအာ္စတင္ၿမဳိ႕နဲ႕ (၄၇) မိုင္ခန္႕ေဝးတဲ့ Johnson City ကိုသြားေရာက္ ေလ့လာၾကတယ္။ ဂြၽန္ဆင္စီတီဆိုတာ တကၠဆက္ျပည္နယ္သား သမတဂြၽန္ဆင္ရဲ႕ ေနအိမ္ေတာ္ရွိရာကို ေခၚတာပါ။

ဂြၽန္ဆင္ဟာ ဒုတိယသမတအျဖစ္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္အတြင္း (၁၉၆၃) ခုႏွစ္က သမတဂြၽန္အက္ဖ္ ကေနဒီ အလုပ္ႀကံခံရတဲ့အတြက္ ေလယာဥ္ေပၚမွာပဲ အေရးေပၚက်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုၿပီး သမတျဖစ္လာ ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ဂြၽန္ဆင္စီတီ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ သူ႕နဲ႕သူ႕မိသားစုရဲ႕ အသုံးအေဆာင္ေတြ၊ ရုံးခန္းေတြ၊ စီးခဲ့တဲ့ ကားေတြ ေလယာဥ္ေတြကို ျပသထားပါတယ္။




သမတကေတာ္ ေလဒီဘတ္ဂြၽန္ဆင္က တကၠဆက္တစ္ျပည္နယ္လုံးကို ေလယာဥ္နဲ႕ပန္းမ်ဳိးေစ့ေတြႀကဲျဖန္႕ ခဲ့တဲ့အတြက္ ေနရာတိုင္းမွာ ေတာပန္းေလး ေတြပြင့္ၿပီး တစ္ကြင္းလုံးလွေနေလ့ရွိတယ္။




အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ျပည္နယ္ေပါင္း (၅ဝ) ရွိတဲ့ထဲမွာ တကၠဆက္ျပည္နယ္ဟာ အက်ယ္ (၂၆၂၄၀၀) စကြဲယားမိုင္ က်ယ္ဝန္းၿပီး၊ လူဦးေရက (၂၀၁၆) ခုႏွစ္စစ္တမ္းအရ ခန္႕မွန္းေျခ ၂၇.၄ သန္းခန္႕ရွိတဲ့ အႀကီးဆုံးျပည္နယ္ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက (၂၆၂၀၀၀) စကြဲယားမိုင္က်ယ္ဝန္းၿပီး လူဦးေရ (၂၀၁၄) ခုႏွစ္စစ္တမ္းအရ ခန္႕မွန္းေျခ ၅၃.၇ သန္းခန္႕ရွိတာျဖစ္ေတာ့ တကၠဆက္ျပည္နယ္ထက္ စကြဲယားမိုင္ (၄၀၀) ေလာက္ေသးငယ္ၿပီး လူဦးေရကေတာ့ ထက္ဝက္ေလာက္ပိုမ်ားေနတယ္လို႕ ႏိႉင္းယွဥ္ေလ့လာ မိပါတယ္။



တကၠဆက္ျပည္နယ္ဟာ ေကာင္းဘြိဳင္လို႕ လူသိမ်ားတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားတို႕ရဲ႕ ဘူမိနက္သန္လည္းျဖစ္ပါ တယ္။ Longhorn လို႕ေခၚတဲ့ ခ်ဳိအရွည္ႀကီးနဲ႕ႏြားေတြကို ဒီျပည္နယ္မွာ အမ်ားဆုံး ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရတယ္။

ေမတၱာျဖင့္-
သီရိဘုန္းစံ
အပိုင္း (၂) ဆက္ရန္

ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ဦးထြန္းျမင့္၏ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သို႔ ေပးစာ (၁၉၈၉ ခုႏွစ္)


ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ဦးထြန္းျမင့္၏ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သို႔ ေပးစာ (၁၉၈၉ ခုႏွစ္) 
(မိုးမခ မွတ္စုမွတ္တမ္း) စက္တင္ဘာ ၂၃၊ ၂၀၁၆

" ပုဂၢိဳလ္ေရးေပးစာ " လို႔ ဆုိထားေသာ္လည္း "၂၁ ရာစု ပင္လံု " အသံျမည္ဟိန္းေန တဲ့ကာလမွာ ဒီေပးစာကို သိရွိေလ့လာ ဖတ္ရႈသင့္တယ္လို႔ ယူဆပါ သျဖင့္ ျဖန္႔ေဝလုိက္ပါတယ္။

- စာရဲ႕သက္တမ္းဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နီးပါးရွိေနပါၿပီ။ (၁၉၈၉ - ၂၀၁၆ ယေန႔ကာလ)
- ျပည္ပ၌ ထုတ္ေဝေသာ "ရွမ္းျပည္ဘယ္လဲ " စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။
- ထိုစာအုပ္၌ ပံုႏွိပ္မွတ္တမ္းမပါရွိပါ။
- ထုိစာအုပ္မွာပါတဲ့ "လုန္းခြန္ၾကာဦး" ရဲ႕ အမွာစာမွ ရက္စြဲမွာ (၂၁-၃-၁၉၉၁) ျဖစ္ပါတယ္။

(တူေမာင္ညိဳ စုေဆာင္း တင္ဆက္ေပးပါသည္)

သုိ႔
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး
အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕။ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖၚဝါရီလ (၂၀)ရက္

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ခင္ဗ်ား-

(၁၃၊၂၊၈၉) ေန႔ ညေန ထမင္းစားပဲြအၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ က်ေနာ္ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္က ေျပာစရာရွိတာေျပာၿပီိး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာ ႀကိဳတင္ခ်ိန္းဆုိတဲ့ကိစၥ ရွိေနလုိ႔ဆုိၿပီး၊ ထမင္းစားပဲြက ထြက္ခြာသြားတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ ဒီစာကုိ ေရးလုိက္ရတာျဖစ္ပါတယ။ အဲဒီညေနကသာ က်ေနာ္ဘက္က ျပန္လည္ေျပာဆုိခြင့္ရခဲ့ရင္ က်ေနာ္ ဒီစာကုိေရးဖုိ႔ လုိခ်င္မွလုိမွာပါ။
ႏိုင္ငံေရးျပႆနာတခုဟာ တုိးလုိးတန္းလန္း မရွိအပ္ပါဘူး။ ေျပလည္မႈရွိဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ျပတ္သားတဲ့အေျဖတခု ရဖုိ႔ လုိပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပုိ္ငးခရီးထြက္လာမယ္လုိ႔ ၾကားသိရတဲ့အခါ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ (ရွမ္းျပည္လူမ်ိဳးစုမ်ား ဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္) အေနနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ထံမွ တုိင္းရင္္းသားလူမိ်ဳးစုမ်ားျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ တိက်တဲ့ သေဘာထား ၾကားရလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ့ၾကပါတယ္။

(၁၃၊ ၂၊ ၈၉) ေန႔ မနက္ပိုင္းေဆြးေႏြးပဲြမွာ အဲဒီတိက်တဲ့သေဘာထားကုိ က်ေနာ္တုိ႔ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေမးျမန္းၾကဖုိ႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပရုိဂရမ္ စီစဥ္သူေတြကပဲ၊ အဲဒီေဆြးေႏြးပဲြဟာ ပါတီစုံ၊ လူစုံျဖစ္ေနလုိ႔ ေဆြးေႏြးပဲြၿပီးတဲ့အခါ က်ေနာ္တုိ႔အဖဲြ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ သတ္သတ္ေဆြးေႏြးဖုိ႔စီစဥ္ထားပါတယ္လုိ႔ က်ေနာ့္ကုိေျပာပါတယ္။ အဲဒီမနက္ပုိင္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ အျခားျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အစီအစဥ္ေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔အဖဲြ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ သီးျခားေဆြးေႏြးဖုိ႔ အခ်ိန္မေပးနုိင္ခဲ့ပါဘူး။ ညေနပုိင္း ထမင္းစားပဲြက်ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ေနာက္တေန႔မနက္ျပန္ၾကေတာ့မယ္လုိ႔ က်ေနာ္သိရတယ္။

ဦးမုိးသူရဲ႕ ၾကားဝင္စီစဥ္ေပးမႈေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ေဆြးေႏြးပဲြဟာ ႀကိဳတင္စီစဥ္မႈမရွိဘဲ ရုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊

အမွန္ကေတာ့ ဒီကိစၥမ်ိဳးဟာေအးေအးေဆးေဆးအခ်ိန္ယူၿပီး အေၾကအလည္ေဆြးေႏြးရမယ့္ ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။

အခုေတာ့ ႀကိဳတင္စီစဥ္မႈမရွိဘဲ ရုတ္တရက္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တဲ့အျပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ့ဧည့္ပရိသတ္ကလဲ ဝုိင္းရံေနတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ဘက္က အထူးသတိထားၿပီး ေျပာဆုိခဲ့ရပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ဒီေန႔အမိ်ဳးသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္ အျဖစ္ေရာက္ရွိေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ က်ေနာ္တုိ႔က ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေစမယ့္ အျပဳအမူအေျပာအဆုိမ်ိဳးကုိ ေရွာင္ရမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ခံယူထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စကား အရွည္ႀကီး ေျပာေနစဥ္ က်ေနာ္နဲ႔ သေဘာထားျခင္းမတုိက္ဆုိငိ္ေပမယ့္ ၾကားျဖတ္ ဝင္ေရာက္ႏႈတ္လွန္ထုိးျခင္း မျပဳခဲ့ပါဘူး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာလိုတာေျပာၿပီးေတာ့မွပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြကုိ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္တင္ျပမယ္ လုိ႔ စိတ္္ကူးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္စုၾကည္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ ေနာက္အစီအစဥ္တခုအတြက္ ရုတ္တရက္ ထြက္သြားရေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ မေၾကမလည္ျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစာကုိ ေကာက္ေရးရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဦးမုိးသူ ကုိေတာ့ က်ေနာ္အရိပ္အျမြက္ ေျပာျပခဲ့ပါေသးတယ္။

ဒီစာဟာ ေဝဖန္ေရးလုိ႔ပဲ ယူစေစလုိပါတယ္။ ေဝဖန္ေရးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေဝဖန္ေရးဟာ ဒီမုိကေရစီႏုိ္င္ငံေရးရဲ႕ အသက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေဝဖန္ေရးကင္းမဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရးဟာ ကေမာက္ကမ မျဖစ္တတ္ရုံမွ်မက အာဏာရွင္စနစ္ဆီသုိ႔ လည္း ဦးတည္သြားတတ္ပါတယ္။

စာအလြန္ရွည္သြားမွာစုိးတဲ့အတြက္ က်ေနာ္လုိရင္းကုိေရးပါေတာ့မယ္ -

က်ေနာ္တုိ႔ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစုံေနထုိင္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း ျပည္နယ္အခ်င္းခ်င္း တန္းတူညီမွ်မႈကုိ အခုိင္အမာဆုံး အာမခံခ်က္ေပးႏုိင္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ယူနီယံမ်ိဳး တည္ေဆာက္ႏုိ္င္မွသာ ျပည္နယ္မ်ားနဲ႔ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား တန္းတူညီမွ်မႈ အမွန္တကယ္ရရွိၿပီး အမွန္တကယ္ ေသြးစည္းညီညႊတ္မႈရႏုိင္မယ္လုိ႔ ခံယူထားပါတယ္၊ ဒီလုိခံယူထားတာဟာ အၾကပ္ကုိင္ေတာင္းဆုိျခင္းမ်ိဳးလည္းမဟုတ္သလုိ စိတ္ကူးယဥ္ေတာင္းဆုိျခင္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ သမုိင္းစဥ္ဆက္ သင္ခန္းစာအရပ္ရပ္ေပၚ အေျခခံၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ရွမ္းအစရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား လုိလားေတာင္းတမႈအေပၚ ရပ္တည္ ခံယူထားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

ဗဟုိအစုိးရတမ်ိဳးတစားတည္းက ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ယူနီထရီ ယူနီယံမ်ိဳးကုိေတာ့ လြတ္လပ္ေရးသက္တမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔ၾကျဖစ္ပ်က္ ခံစားမႈအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ မလုိလား၊ မႏွစ္သက္ႏုိ္င္ၾကပါဘူး။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သိရွိေတာ္မူသည့္အတုိင္း ယေန႔ကမာၻေပၚမွာ ဖက္ဒရယ္နဲ႔ ယူနီထရီႏုိင္ငံႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားထဲဘဲရွိပါတယ္။ တတိယအမ်ိဳးအစားမရွိပါဘူး၊ ဒါဟာ သီအုိရီမဟုတ္ပါဘူး၊ လက္ေတြ႔သာဓကေတြပါ။

တရုတ္ျပည္သူ႔တမၼတႏုိ္င္ငံတခ်ိဳ႕က ဖက္ဒရယ္နဲ႔ ယူနီထရီေရာစပ္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံလုိ႔ ယူဆၾကပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ တရုတ္ျပည္ဟာ ယူနီထရီႏုိ္င္ငံျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔ ျပည္နယ္ေတြကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အခြင့္အေရးေတြေပးထားတာ မွန္ေပမယ့္ တကယ့္အႏွစ္သာရအားျဖင့္ ဗဟုိအစုုိးရက ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ယူနီထရီႏုိင္ငံျဖစ္တယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွမျင္းႏုိင္ပါဘူး။

ၿဗိတိန္နဲ႔ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံတုိ႔ဟာ ယူနီထရီႏိုင္ငံ စစ္စစ္ႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီႏုိင္ငံေတြမွာရွိတဲ့ ေဒသႏၱရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ားဟာ ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံေတြကဲ့သုိ႔ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ အျပည့္အဝရွိၾကပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ အဂၤလိပ္မဟုတ္တဲ့စေကာ့၊ ေဝလနဲ႔ အုိင္းရစ္လူမ်ိဳးတုိ႔ဟာ မေက်နပ္ႏုိ္င္လုိ႔ အဲဒီထက္ပုိၿပီးကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈရွိတဲ့ သီးျခားျပည္နယ္ေတာင္းဆုိၾကေသးတယ္ မဟုတ္ပါလား။

ခ်က္ကုိစလုိဗက္ကီးယားႏုိင္ငံဟာ နာဇီလက္ေအာက္ကလြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ ယူနီထရီႏုိင္ငံအျဖစ္ တည္ေထာင္ခဲ့ပါတယ္။ ခ်က္နဲ႔ ဆလုိဗက္လူမ်ိဳးဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိရာ ခ်က္ကလူမ်ားစု ဆလုိဗက္က လူနည္းစုျဖစ္ေနလုိ႔ အေျခခံဥပေဒထဲမွာ ဆလုိဗက္လူမ်ိဳးအတြက္ တိက်ခုိင္မာတဲ့အခြင့္အေရးေတြကုိ သီးျခား ထည့္သြင္းေရးဆဲြထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမ်ိဳးခ်င္း တန္းတူမႈ မျပည့္ဝေသးဘူးလုိ႔ ယူဆၾကလုိ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃-၄ႏွစ္္ကပဲ ဖက္ဒရယ္အေျခခံဥပေဒသစ္ကုိေရးဆဲြၿပီး ဖက္ဒရယ္ႏုိ္င္ငံအျဖစ္ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

အနာဂတ္ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ရာမွာ အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အလားအလာ အမ်ားဆုံးရွိတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လူမ်ိဳးစုအႀကီးဆုံးတည္ရွိတဲ့ ရွမ္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးစုသေဘာထား ေက်လည္ထားဖုိ႔လုိပါတယ္။ တိက်ျပတ္သား ထားဖုိ႔လုိတယ္ လုိ႔ ယူဆၿပီး၊ က်ေနာ္တုိ႔အေက်အလည္ ေဆြးေႏြးထားဖုိ႔ ဆႏၵရွိခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အမ်ိဳးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ ေၾကညာခ်က္ (၉)မွာပါရွိတဲ့ သေဘာလားဟာ အားလုံးကုိၿခဳံငုံမိတယ္လုိ႔ ဆုိခဲ့ပါတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ ၾကည့္ရင္ ၿခဳံငုံမိသလုိထင္ရပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့လာ ၾကည့္တဲ့အခါ တိက်မႈမရွိတဲ့အျပင္၊ ဝါးတားတား ျဖစ္ေနတာေတြကုိ ေတြ႔ရတဲ့အတြက္ ဦးမုိးသူ မွတဆင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေဆြးေႏြးႏုိ္င္ဖုိ႔ က်ေနာ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္က တိတိက်က်သေဘာထားကုိ ေမးလုိက္တဲ့အခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ နဲနဲစိတ္ဆုိးသြားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ စိတ္ဆုိးသြားတာမဟုတ္ဘူးဆုိရင္ က်ေနာ့္ကုိခြင့္လႊတ္ပါ။ က်ေနာ္အဲဒီလုိအကဲခတ္မိခဲ့လုိ႔ပါ။

က်ေနာ္ ဒီလုိသေဘာထားသက္ေရာက္တဲ့ ေမးခြန္းေမးခဲ့တာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွတ္မိတယ္ထင္ ပါတယ္။

ေၾကညာခ်က္ (၉)မွာ “ျပည္ေထာင္စုႀကီး၏ အနာဂတ္ခရီးလမ္းညႊန္မ်ားကုိ ခ်မွတ္နုိင္မည့္ တုိင္းရင္းသားလူမိ်ဳးေပါင္းစုံ အမိ်ဳးသားညိွႏႈိင္းမႈညီလာခံတရပ္…” ေခၚယူမယ္လုိ႔ေဖၚျပထားတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသားညီလာခံက ျပဌာန္းခ်က္မ်ားနဲ႔ လမ္းညႊန္တရားမ်ားကုိ အေျခခံၿပီး “…ႏုိင္ငံေတာ္ ဖဲြ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံ အေျခခံဥပေဒသစ္တရပ္ကုိ ဒီမုိကေရစီတုိင္းျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္တြင္ ညွိႏိႈင္းေရးဆဲြမယ္…” လုိ႔ လည္းဆုိထားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ အေျခခံဥပေဒသစ္ရယ္၊ အဲဒီအေျခခံဥပေဒအရ တည္ေဆာက္မည့္ျပည္ေထာင္စုႀကီးဆုိတာရယ္ ဘယ္လုိႏုိင္ငံအမ်ိဳးအစားကုိဆုိလုိတာလည္း ဖက္ဒရယ္လား ယူနီထရီလား…  "  အဲဒီအခါမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ မ်က္ႏွာနဲနဲနီသြားပါတယ္။ တင္းလဲတင္းသြားပါတယ္၊ အသံလဲ နဲနဲမာလာတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ နဲနဲစိတ္ဆုိးသြားတယ္လုိ႔ ထင္မိေၾကာင္း က်ေနာ္ဆုိခဲ့တာပါ။ မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ က်ေနာ္ ဒုတိယအႀကိမ္ထပ္ၿပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က “ျပည္ေထာင္စုကုိိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ယူနီယံလုိ႔ျပန္ထားပါတယ္။ က်မတုိ႔ကလည္း ယူနီယံကုိပဲဆုိလုိတာ။ ဖက္ဒရယ္တုိ႔၊ ယူနီထရီတုိ႔ဆုိတာ သီအုိရီသေဘာတရားေတြပဲ၊ လက္ေတြ႔နဲ႔တျခားစီပါ၊ သီအုိရီေတြကုိေနရာတကာ လက္ေတြ႔သုံးလုိ႔မရဘူး၊ ဘယ္လုိျပည္ေထာင္စုမ်ိဳးလည္း ဆုိေတာ့ က်မ အခု မေျပာႏုိင္ဘူး။ အမ်ိဳးသားညီလာခံေရာက္မွ ေဆြးေႏြးညိွႏိႈင္းၾကရမယ္။ က်မအေနနဲ႔ေတာ့ အားလုံး သေဘာတူဆုံးျဖတ္ထားတာကုိ လက္ခံမွာပဲ။ အဲဒီလုိပြင့္လင္းတဲ့စိတ္မ်ိဳး ထားတယ္” စသျဖင့္ အရွည္ႀကီးေျပာသြားၿပီိးတဲ့ေနာက္ “ က်မအေနနဲ႔ လူမ်ိဳးစုေတြအေပၚမွာ ေစတနာအလြန္သန္႔တယ္ ဆုိတာေတာ့ ယုံၾကည္ပါ။ အမ်ိဳးသားညီလာခံမွာ အန္ကယ္တုိ႔ကုိလည္း ညိွႏိႈင္းမွာပါ..” လုိ႔ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ့္အေပၚ ပုဂၢလဓိဌာန္လား၊ က်ေနာ့္ကုိယ္စားျပဳတဲ့အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ကုိပဲ ရည္ညႊန္းတာလား၊ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာမေျပာႏုိင္ဘူး၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ႀကိဳတင္စဥ္းစားေတြးေတာတဲ့အယူအဆ(Preconceived Ideas) ) မထားရွိအပ္တဲ့အေၾကာင္း ျပစ္တင္ေဝဖန္သြားပါတယ္။ တဆက္တည္းအမ်ိဳးသားညီလာခံႀကီးကုိ (Preconcieved Ideas ) ေတြနဲ႔ လာလုိ႔ေတာ့မျဖစ္ဘူး၊ က်မတုိ႔လက္မခံနုိင္ဘူး၊ အားလုံးပြင့္လင့္တဲ့စိတ္ထား (With open mind )နဲ႔ တက္ေရာက္လာၾကမွ ျဖစ္မယ္လုိ႔ လည္းေျပာခဲ့ပါတယ္။

(Preconceived Ideas )နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဘယ္လုိျပဳသလဲေတာ့ က်ေနာ္မသိဘူး-   လူတစ္ေယာက္ဆီမွာ အယူအဆတခုစီေတာ့ရွိစၿမဲပါ။  ကိစၥခပ္သိမ္းေဆာင္ရြက္ရာမွာ ႀကိဳတင္စဥ္းစား- ေတြးေတာမႈေတာ့ ရွိၾကမွာအမွန္ပါပဲ-

ႏုိ္င္ငံေရးပါတီအဖဲြ႔အစည္းတုိင္း ႏိုင္ငံေရးသမားတုိင္းမွာလည္း ဝါဒ သေဘာတရား လမ္းစဥ္ရယ္လုိ႔ အသီးသီးရွိၾကစၿမဲပါ။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ဒါမွမဟုတ္ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ဟာ ေဆြးေႏြးပဲြ စည္းေဝးပြဲတခုကုိ တက္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ သေဘာတရားတခုသုိ႔မဟုတ္ အယူအဆတခုကုိေတာ့ ႀကိဳတင္ေတြးေတာစဥ္းစားၿပီး ယူေဆာင္လာမွာမလႊဲပါ။

တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုံ အမ်ိဳးသားညီလာခံသဘင္ကုိ တက္ေရာက္လာၾကမယ့္( ပုဂိၢၢၢဳလ္)၊ အဖဲြ႔အစည္းအသီးသီးဟာလည္း တုိင္းရင္္းသားေသြးစည္းညီညႊတ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မိမိတုိ႔ကုိယ္ပုိင္အေတြးအေခၚ သေဘာတရား အယူအဆမ်ား ယူေဆာင္မလာလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာခဲ့တဲ့ ( Preconceived Ideas ) ဆုိတာ ဒါေတြနဲ႔မသက္ဆုိင္ဘူးလား၊ ႀကိဳတင္ေတြးေတာႀကံဆထားတဲ့ အေတြးအေခၚသေဘာတရားအယူအဆ မကုိင္ေဆာင္လာရတဲ့ ညီလာခံမ်ိဳးကုိ က်င္းပလုိ႔ရမယ္လုိ႔ က်ေနာ္မထင္မိဘူး၊ သေဘာတရား အယူအဆမ်ိဳးစုံကုိေတာ့ ယူေဆာင္လာၾကမွာပဲ၊ ညီလာခံမွာ ဒီသေဘာတရားအယူအဆေတြကုိ ညိွႏိႈင္းေဆြးေႏြးၾကရမယ္၊ တူညီတဲ့အေျဖကုိ ရွာၾကရမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္စကားေျပာေနတုန္း ဤအခ်က္ေတြကုိ က်ေနာ္ဝင္ေျပာ ခ်င္လုိက္တာ ပါးစပ္ယားေနတာပဲ။ ဝုိင္းအုံေနတဲ့လူအုပ္ေရွ႕မွာ ေဒၚေေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေလးစားေသာအားျဖင့္ က်ေနာ္ၿငိမ္သက္စြာပဲ နားေထာင္ေနခဲ့ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္စာဟာ မူလႀကံရြယ္ထားတာထက္ အမ်ားႀကီးရွည္လ်ားလာတဲ့ အတြက္ က်ေနာ့္ကုိခြင့္လႊတ္ပါ။ ႏိုင္ငံေရးဆုိတာပြင့္လင္းရပါမယ္။ အားမနာရပါဘူး၊ မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္ဆုိသလုိပဲ၊ ေျပာစရာရွိတာေတာ့ ကုန္ေအာင္ေျပာပါရေစ။

အခုေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထံ ဒီစာအရွည္ႀကီးေရးေနသလုိ၊ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ လြန္ခဲ့တဲ့ (၄၃) ႏွစ္တိတိက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဖခင္ထံအလားတူ စာအရွည္ႀကီးတေစာင္ ေရးသား ေပးပုိ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ရွမ္း- ျမန္မာဆက္ဆံေရးအတြက္ သမုိင္းဝင္စာတေစာင္လုိ႔ အခ်ိဳ႕ပုဂိၢၢဳလ္ေတြက အသိအမွတ္ျပဳထားၾကပါတယ္။ အဲဒီစာထဲက ဆီေလွ်ာ္တဲ့အခ်က္အခ်ိဳ႕ကုိ အက်ဥ္းမွ်ေဖၚ ျပပါရေစ။

၁၉၄၆ ခု ေရႊတိဂုံဘုရာားအလယ္ပစၥယံမွာ က်င္းပတဲ့ (ဖဆပလ) ျပည္လုံးကြ်တ္ညီလာခံကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ရွမ္းျပည္ကလူငယ္ကုိယ္စားလွယ္ (၁၀)ဦး တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တရားဝင္ကိုယ္စားလွယ္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္အာဏာပုိင္ေတြမသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ခုိးတက္ခဲ့ရတဲ့ ကုိယ္စားလွယ္ေတြပါ။

က်ေနာ္တုိ႔ (၁၀) ဦးမွာ (၁) ကုိတင္ဝ၊ (၂)ကုိစံေဖ၊ (၃)ကုိခြန္ထီး၊ (၄) ကုိဘတင္၊ (၅) ကုိအုန္းေဖ(အုန္းသီးလူး)၊ (၆)ကုိေအးေက်ာ္၊ (၇)ကုိသုတ၊ (၈)ကုိသန္းေဖ၊ (၉)ကုိျမမင္း၊ (၁၀) က်ေနာ္တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။  အဲဒီ(၁၀)ေယာက္အနက္ ကုိခြန္ထီး နဲ႔ က်ေနာ္ (၃)ေယာက္ပဲ ဒီေန႔အသက္ထင္ရွားရွိေနၾကပါတယ္။

အဲဒီ ၁၉၄၆ ခု၊ ဖဆပလညီလာခံမွာ က်ေနာ္တုိ႔ရွမ္းျပည္နဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ အဆုိတခုပါပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ရွမ္းျပည္လူငယ္မ်ား တင္သြင္းတဲ့ အဆုိမဟုတ္ပါဘူး။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ ခဏေခတၱ လာေရာက္ေနထုိင္ဖူးတဲ့ ဗမာမြတ္ဆလင္ကြန္ကရက္ ကုိယ္စားလွယ္ ဦးေဖခင္က တင္သြင္းခဲ့တာပါ။ ဖဆပလညီလာခံကိုယ္စားလွယ္အားလုံးထဲမွာ ဦးဖခင္တစ္ေယာက္ပဲ ရွမ္းျပည္နဲ႔နီးစပ္သူျဖစ္ပါတယ္။ အဆုိရဲ႕ေခါင္းစည္းက “ ခြ်င္းခ်န္ထားေသာနယ္မ်ား ျမန္မာျပည္မႏွင့္ပူးေပါင္းေရး” လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ စကားလုံးအတိအက်ေတာ့ က်ေနာ္မမွတ္မိဘူး။

အဆုိရဲ႕စာကုိယ္မွာ- စကၠဴျဖဴစာတမ္းအရ၊ ရွမ္းျပည္၊ ကခ်င္ေတာင္တန္း၊ ခ်င္းေတာင္တန္းစတဲ့ နယ္မ်ားကုိ ဗမာျပည္ကခဲြထုတ္ထားတယ္၊ အဲဒီနယ္မ်ားက ဗမာျပည္နဲ႔ ပူးေပါင္းလုိက အဲဒီနယ္သားမ်ားရဲ႕ ဆႏၵအတုိင္းျဖစ္ေစရမယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။ အဲဒီလုိေတာင္တန္းေဒသနယ္မ်ားကုိ ခဲြထုတ္ထားတဲ့အတြက္ ဒီဖဆပလညီလာခံႀကီးက ကန္႔ကြက္တယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။

အဲ့ဒီအဆုိပါလာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ္စားလွယ္အဖဲြ႔က ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာႀကိဳဆုိလုိက္ၿပီး ဖဆပလအလုပ္အမႈေဆာင္အဖဲြ႔နဲ႔ ရွမ္းျပည္အေရးေဆြးေႏြးႏုိင္ရန္အတြက္ အခ်ိ္န္ေပးပါမည့္ အေၾကာင္း ညီလာခံအတြင္းေရးမွဴးထံ စာေရးပန္ၾကားခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ့္ရဲ႕ပန္ၾကားခ်က္အရ ညီလာခံၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၄၆ ခု၊ ေဖေဖၚဝါရီလ (၈)ရက္ေန႔မွာ ဖဆပလအလုပ္အမႈေဆာင္အဖဲြ႔နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေဆြးေႏြးပါတယ္။ ေဆြးေႏြးပဲြမတုိင္မီ ေဆြးေႏြးပဲြအတြက္ လမ္းညႊန္မႈအျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႔က ေမးခြန္း(၈)ခု ႀကိဳတင္ပုိ႔ထားခဲ့ပါတယ္။

ဖဆပလ အလုပ္အမႈေဆာင္အဖဲြ႔ကုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ဖခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဦးေဆာင္ၿပီး ေအာက္ပါပုဂၢၢဳိလ္မ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။

(၁) သခင္ခ်စ္၊ (၂) ဦးဘေဖ၊ (၃)ဦးတင္(ျမန္ေအာင္)၊ (၄)ဦးခ်စ္ေမာင္၊ (၅)ဦးဆက္၊ (၆)ဦးဘဂ်မ္း၊ (၇)ဦးေအာင္စံေဝ၊ (၈)ဦးဘရွိန္၊ (၉) ဦးတင္(ျမန္မာ့အလင္္း)၊ (၁၀)ဦးတင္ေမာင္၊ (၁၁)ဦးဘခ်ိဳ၊ (၁၂) သခင္တင္- ။ အဲဒီေဆြးေႏြးပဲြ ခ်င္းနဲ႔ ရခုိင္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားလည္း ပါဝင္တဲ့ပူးတဲြေဆြးေႏြးပဲြျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေဆြးေႏြးပဲြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အက်ယ္မေဖၚျပေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ေပးပုိ႔ထားတဲ့ ေမးခြန္း (၈)ခုအနက္ အမွတ္ (၇) ေမးခြန္းကုိပဲ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေဖၚျပပါမယ္။

အမွတ္ (၇) ေမးခြန္းဟာ ...  ခြ်င္းခ်န္ထားတဲ့ နယ္မ်ားမပါဘဲ၊ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကုိ ရႏုိင္တယ္လုိ႔ ဖဆပလကယူဆပါသလား၊ ခြ်င္းခ်န္ထားတဲ့ နယ္မ်ားမပါဘဲ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး ေပးရင္ေကာ ဖဆပလက ယူပါမယ္လားလုိ႔ သေဘာတက္ေရာက္တဲ့ေမးခြန္းျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေမးခြန္းနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေဆြးေႏြးပဲြရဲ႕ တရားဝင္ထုတ္ျပန္တဲ့ မွတ္တမ္းမွာ ေအာက္ပါအတုိင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေဖၚျပထားပါတယ္။

“ေမးခြန္း (၇)ႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေျခအေနအရသာ ေဆာင္ရြက္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ..."

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ေမးခြန္း(၈) ခုစလံုးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တစ္ဦးတည္းကပဲ ဒုိင္ခံေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေနရာမွာ ဦးဘေဖကဝင္စြက္ၿပီး ေျပာလုိက္တဲ့စကားမ်ားဟာ က်ေနာ္တို႔အသည္း ကၽြဲဝင္ခတ္လုိက္သလုိ ခံ စားခဲ့ရပါတယ္။ ေဆြးေႏြးပြဲတရားဝင္ထုတ္ျပန္တဲ့မွတ္တမ္းမွာ အားလံုးအက်ဥ္းခ်ဳံးပဲ ေရးထားပါတယ္။ အမွန္တကယ္ေျဖၾကားစဥ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ခပ္ရွည္ရွည္ေျဖၾကားပါတယ္။ ေမးခြတ္း ( ၇) ခုကိုေျဖၾကားစဥ္ ခ်ြင္းခ်တ္ထား တဲ့နယ္မ်ားမပါဘဲ ဗမာ့လတ္လပ္ေရးရႏုိင္မယ္ ၊ အေျခအေနအရ ယူတန္ယူရမွာပဲလုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ တနည္း အားျဖင့္ေျပာရရင္ ဖဆပလဟာ ခၽြင္းခ်န္ထားတဲ့ နယ္မ်ား မပါခ်င္ေနပါေစ ၊ ဗမာျပည္မအတြက္ သီးျခားလြတ္ လပ္ေရးကို ယူတန္ယူရမယ္လုိ႔ ခံယူထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ဟာ အေတာ္ပဲမေက်မလည္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တျခားေမးခြန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လဲ ဘဝင္မက်ခဲ့ၾကပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ရွမ္းျပည္ကိစၥအျပင္ ခ်င္း ၊ ရခုိင္ကိစၥမ်ားကို ဆက္လက္ေဆြးေႏြးၿပီး ေနာက္ တျခားကိစၥမ်ားရွိေနတဲ့အတြက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ ေဆြးေႏြးပြဲကို အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး ထြက္ခြာသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲမွာ မေက်မလည္ျဖစ္ခဲ့မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ရွမ္းျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၄၆ခုႏွစ္ ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဆီ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့အတုိင္း ေဝဖန္ခ်က္ စာတန္းရွည္ႀကီတစ္ေစာင္ကို ေရးသားေပးပုိ႔ခဲ့ပါတယ္။ စာထဲမွာ ေမးခြန္း ၈ ခုရဲ႕ အေျဖမ်ားကို တစ္ခုစီေဝဖန္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ရွမ္းျပည္လူငယ္အဖြဲ႕ရဲ႕ ခံစားခ်က္နဲ႔သေဘာထားကို ျပန္လည္တင္ျပလုိက္ပါတယ္။ စာပါအေၾကာင္း အရာအားလံုးကို ဒီစာမွာ မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။ အထက္ပါေမးခြန္း ၇ ခုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဝဖန္ခ်က္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားကိုပဲ အက်ဥ္းခ်ံဳးေဖာ္ျပပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ေပးစာမွာ ေမးခြန္း ၇ ခုနဲ႔ပတ္သက္၍ ခၽြင္းခ်န္ထားေသာနယ္မ်ားမပါဘဲ ဗမာ့လြတ္လပ္ ေရးရႏုိင္သည္ဟု ဖဆပလက ယူဆေနပါသည္။ “ ဤသေဘာထားသည္ ဖဆပလ၏မူလျဖစ္ပါသည္။ ( ခၽြင္းခ်န္ထားေသာ နယ္မ်ားအေရးကို ဖဆပလသည္) ကိုယ့္အေရးဟု သေဘာမထားဘဲ သူ႔အေရးဟုသေဘာ ထားသည္” လုိ႔ ေဝဖန္လုိက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ခံယူခ်က္သေဘာထားကို ေအာက္ပါအတုိင္း ေရးသားလုိက္ပါ တယ္။

“ တုိင္းရင္းသားလူနည္းစုေတြ မပါဝင္ဘဲ စစ္မွန္ခုိင္ၿမဲေသာ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ်မရႏုိင္ ၊ မရရွိႏုိင္သျဖင့္ ဗမာလည္းနစ္နာမည္ ၊ လူနည္းစုမ်ားလည္း နစ္နာမည္။ ရွမ္းကုိ သနားလုိ႔မဟုတ္ ၊ ဗမာ့အေရးပင္ ျဖစ္ရမည္”

တျခားေဝဖန္ခ်က္နဲ႔ သေဘာထားအႀကံေပးခ်က္မ်ားကိုေတာ့ အလြန္ရွည္လ်ားသြားမွာစုိးလုိ႔ ဒီစာမွာ မ ေဖာ္ျပေတာ့ပါ။ အဲဒီက်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ေပးစာေၾကာင့္ ၁၉၄၆ ခု မတ္လမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ပထမ ပင္လံု ညီလာခံတက္ ေရာက္ဖုိ႔ ေစလႊတ္ခဲ့တဲ့ သခင္ႏု၊ ဦးဘဂ်မ္း ၊ မန္ဘခုိ္င္တုိ႔ပါဝင္တဲ့ ဖဆပလကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကို ရွမ္းျပည္ ေရာက္တဲ့အခါ က်ေနာ္တို႔လူငယ္မ်ားနဲ႔ အေက်အလည္ေဆြးေႏြးဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က အထူးတာဝန္ေပးလုိက္ေၾကာင္း အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္သခင္ႏုက က်ေနာ္တို႔ကို ေျပာျပပါတယ္။ ပင္လံုညီလာခံအတြင္း က်ေနာ္တုိ႔အခ်ိန္ယူၿပီး အ ေတာ္ၾကာေအာင္ ေဆြးေႏြးလုိက္ရလုိ႔  ျပႆနာေျပလည္ သြားခဲ့ပါတယ္။ သခင္ႏုဟာ ယေန႔တုိင္အသက္ထင္ရွား ရွိေနပါေသးတယ္။

က်ေနာ္တိုိ႔ေပးစာေဝဖန္ခ်က္နဲ႔ သေဘာထားေၾကာင့္လို႔ က်ေနာ္ မေျပာရဲပါဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဟာ ေနာက္တစ္ခါ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအေၾကာင္းေျပာတုိင္း ခၽြင္းခ်န္ထားတဲ့နယ္မ်ားကိုလည္း တပါတည္း လြတ္လပ္ေရးေပးရမယ္လို႔ ထည့္ေျပာလာတာေတြ႕ရပါတယ္။ ဘိလပ္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားမွာလည္း အဲဒီအတုိင္း အတိအလင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။

(၁၃ ၊ ၁ ၊ ၄၇ ) ေန႔လည္ (၁၂) နာရီ ေဆြးေႏြးပြဲအဖြင့္မိန္႔ခြန္းမွာ “ ဗမာလူမ်ိဳးတုိ႔၏ လုိလားခ်က္မွာ လြတ္လပ္ေရးပင္ျဖစ္၍ မိမိတို႔၏စိတ္ထဲတြင္ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးဆုိရာ၌ ကရင္ ၊ ရွမ္း ၊ ကခ်င္ ၊ ကရင္နီ စေသာ နယ္ျခားေဒသအားလံုးက တၿပိဳင္နက္လြတ္လပ္ေရးကိုဆုိလုိေၾကာင္း” ဟူ၍၄င္း ……

(၂၂၊ ၁၊ ၄၇) ေန႔ ေဆြးေႏြးပြဲတြင္လည္း “ နယ္ျခားေဒသမ်ားကို ဘုရင္အစုိးရ၏ တုိက္ရုိက္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေအာက္တြင္ ထားရွိသည့္ ျမန္မာျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးဆုိသည္မွာ အဓိပၸါယ္မရွိပါ” ဟူ၍၄င္း ေျပာဆုိခဲ့ေၾကာင္း တရားဝင္မွတ္တမ္းမ်ားအရသိရပါတယ္။

ဒီစာကိုအဆံုးမသက္ခင္ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားလုိလားတဲ့ ဖက္ဒရယ္မူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကိုေတာ့ ေျပာျပထားခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔က ဖက္ဒရယ္မူလုိ႔ ေျပာလုိက္ရင္ ျမန္မာျပည္မက ပုဂၢိဳလ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ “ခြဲထြက္ ေရး ၊ ျပည္ေထာင္စုၿပိဳကြဲေရး” လုိ႔ တမုတ္ဟုတ္ခ်င္း အဓိပၸါယ္ေကာက္လုိက္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိအဓိပၸါယ္မ်ိဳး ေကာက္ေအာင္ တမင္ဖန္တီးလႈံ႕ေဆာ္သူေတြထဲမွာ ေနးရွင္းသတင္းစာ ၊ အေထာက္ေတာ္သတင္းစာနဲ႔ တည္ၿမဲ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕ဟာ ထိပ္ဆံုးကပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ၂၆ ႏွစ္ တစ္ပါတီအာဏာရွင္အုပ္စုက တဖက္သတ္ ခ်ဲ႕ထြင္ ဖန္တီးလိုက္တဲ့အခါ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားစုထဲမွာ ဒီလြဲမွားတဲ့ အဓိပၸါယ္ေကာက္ခ်က္ဟာ နက္ရႈိင္းစြာ စိမ့္ဝင္သြားခဲ့ပါတယ္။ ၂၆ ႏွစ္လံုးလံုး က်ေနာ္တုိ႔ဖက္က ျပန္လည္ရွင္းလင္းခြင့္ ေခ်ပခြင့္လံုးဝမရွီခဲ့ပါ။ ယခု ဒီမုိကေရစီအရိပ္အေရာင္ကေလး သန္းလာေတာ့မွပဲ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က ျပည္လည္ေခ်ပရွင္းလင္းလာႏုိင္ ပါတယ္။ အခုမွပဲ ဖက္ဒရယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္မႈေလာက္ ႀကီးက်ယ္တဲ့ရာဇဝတ္မႈႀကီးလုိ႔ ယူဆလာခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္အခ်ိဳ႕က “ ဟာ့ ဒီအတုိင္းဆုိရင္ ဖက္ဒရယ္ဆုိတာ ဘယ္ဆုိးလုိ႔တုန္း” ဟူ၍ပင္ အျမင္ေျပာင္းလာ တယ္လုိ႔ပင္ ၾကားသိရပါတယ္။

ကမာၻေပၚမွာ ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အသိျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံေတြဟာ ၿပိဳကြဲကုန္ၾကပါသလဲ ၊ ခြဲထြက္ကုန္တာေကာ ရွိပါသလား။

က်ေနာ္တုိ႔ရွမ္းျပည္ဟာ ဗမာျပည္နဲ႔ မေပါင္းဘဲ သီးျခားႏုိင္ငံအျဖစ္ေနခ်င္ခဲ့ရင္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆုိ ခဲ့ၾကမွာမဟုက္ပါဘုူး။ တုိင္းျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ထဲလည္း ပါဝင္ခဲ့မွာ မဟုက္ဘူး။ သီးျခားႏုိင္ငံအျဖစ္ လြယ္လြယ္ကေလး ေနုထုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္က ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သီးျခားေနဖုိ႔ ေသြးထုိးေျမာက္ပင့္ေပးခဲ့တာ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္လဲ ၾကားဖူးမွာပါ။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို မူအားျဖင့္ မႀကိဳက္ခဲ့တာ အမွန္ပါ။ ဟုိကာလအေျခအေနအရ က်ေနာ္တုိ႔လူမ်ိဳးစုမ်ားရဲ႕ ဆႏၵကုိလုိက္ေလ်ာ္တဲ့အေနနဲ႔သာ လက္ခံခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ခြဲထြက္ခြင့္ကို မလုိလား တဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးစုကို ဒီလုိေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆုိခဲ့တယ္ မဟုက္ပါလား။

“ ခြဲထြက္ခြင့္ေပးရမယ္ ၊ မခြဲထြက္ခ်င္ေအာင္ လုပ္ျပရမွာက က်ဳပ္တုိ႔ (ဗမာ)ေတြရဲ႕တာဝန္….”

အဲဒီခြဲထြက္ခြင့္ဟာ က်ေနာ္တို႔ရွမ္းျပည္ကို ရည္ညႊန္းေျပာဆုိခဲ့တာပါ။အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျပည္နယ္ဆုိလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ရွမ္းျပည္တစ္ျပည္ထဲပဲ ရွိေနပါတယ္။ ကရင္ ၊ ကခ်င္တုိ႔ ျပည္နယ္မဖြဲ႕ရေသးပါဘူး။ ကရင္နီေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္လြတ္လပ္တဲ့ႏုိင္ငံအျဖစ္ သက္မွတ္ထားၾကဆဲျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ပင္လံုညီလာခံမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုကုိယ္စားလွယ္မ်ားသေဘာတူ နားလည္မႈရရွိခဲ့တာ ရွိပါေသးတယ္။ ပင္လံုခ်ုဳပ္မွာ မေဖာ္ျပထားေပမယ့္ (Gentleman’s Agreement) လုိ႔ ေခၚရ မွာလား က်ေနာ္မေျပာတက္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ အဲဒါကို ပင္လံုစိတ္ဓါတ္လို႔ သက္မွတ္ထားပါတယ္။ အဲဒီ သေဘာတူနားလည္မႈေတြက -

(၁) ယခုယာယီပူးေပါင္းျခင္း (ပင္လံုစာခ်ဳပ္) သည္ ေနာင္ပူးေပါင္းေရး ခြဲထြက္ေရးကို မထိခုိက္ေစရပါ။

(၂) ေနာင္ပူးေပါင္းခဲ့ေသာ္လည္း ခြဲထြက္လုိက ျပန္ခြဲထြက္ႏုိင္ခြင့္ ရွိေစရမည္။

(၃) တုိင္းျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္ေခၚၿပီးေနာက္ မပူးေပါင္းႏုိင္ေသးလွ်င္ ပူးေပါင္းလုိသည့္အခါ ပူးေပါင္းႏုိင္ရန္ လမ္းဖြင့္ေပးထားမည္။

(၄) ရွမ္းျပည္ - ျပည္တြင္းကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္မႈ လံုးဝလြတ္လပ္္မႈရွိရမည္။

(၅) ရွမ္း စသည့္လူမ်ိဳးမ်ား၏ စာေပယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို မေစာ္ကား မထိခုိက္ေစရပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ မိမိကုိယ္တုိင္က ခြဲထြက္ခြင့္ကို မလုိလားေပမယ့္ လူမ်ိဳးစုမ်ားအေပၚ အဲဒီထိ ေအာင္ လုိက္ေလ်ာ္ပါတယ္။ သေဘာထားႀကီးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တို႔လူမ်ိဳးစုမ်ားဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ခ်စ္ ခင္ၾကတယ္ ၊ ၾကည္ညိဳၾကတယ္ ၊ ေလးစားၾကတယ္ ၊ ယံုၾကည္ၾကတယ္။

အမွန္ကေတာ့ ခြဲထြက္ခြင့္ဆုိတဲ့ကိစၥဟာ လက္ေတြ႕ေဆာင္ရြက္ရာမွာ မလြယ္ကူသလုိ မလုိလားအပ္တဲ့ ကိစၥလည္းျဖစ္ပါတယ္။

လူမ်ိဳးစုသေဘာတရားမွာ လူမ်ိဳးစုမ်ားရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ဖုိ႔တြက္ လက္နက္တစ္ခုအျဖစ္ အသံုးျပဳႏုိင္ရန္ လူမ်ိဳးစုသေဘာ တရားေရးဆရာႀကီးမ်ားက ခြဲထြက္ခြင့္တုိ႔ ကနဦး ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလက္နက္ကို တကယ္လက္ေတြ႕အသံုးခ်ဖုိ႔ မလြယ္သလုိ အသံုခ်ဖုိ႔လဲ မလုိအပ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေခတ္သစ္သမုိင္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို အသံုးခ်ခဲ့တဲ့သာဓကမ်ား က်ေနာ္တို႔ မေတြ႕ၾကရပါဘူး။ ဖက္ဒရယ္ႏုိင္ငံအမ်ားစုရဲ႕ အေျခခံဥပေဒမ်ားမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို ထည့္သြင္းေရးသားထားျခင္းမရွိပါဘူး။ ဆုိဗီယက္ယူနီယံနဲ႔ ယူဂုိဆလားဗီးယားျပည္ေထာင္စု အေျခခံဥပေဒမ်ားမွာသာ လူမ်ိဳးစုမ်ား ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ေစ ဖုိ႔အတြက္ (မူ) သေဘာအျဖစ္ ထည့္သြင္းေရးသားထားတယ္လို႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။ တကယ္လက္ေတြ႕ အသံုးခ်လုိ႔ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။

က်ေနာ္တို႔ျမန္မာႏုိင္ငံ လြတ္လပ္ေရးသက္တမ္း ၁၄ ႏွစ္ကာလအတြင္းမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ခြဲထြက္ဖို႔ မ စဥ္းစားပါဘူး။ ခြဲထြက္ခြင့္ကို အသံုးခ်မယ္ဆုိရင္ အသံုးခ်ႏုိင္တဲ့ ၁၉၅၈-၅၉-၆၀-၆၁ ခုႏွစ္မ်ားမွာေတာင္ က်ေနာ္ တုိ႔ လက္ေတြ႕အသံုးခ်ဖုိ႔ မႀကံစည္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ အေျခခံဥပေဒက အတိအလင္းခြင့္ျပဳထားတဲ့အျပင္ အဲဒီကာလရဲ႕ ရွမ္းျပည္ႏုိင္ငံေရး အေျခအေနအရ တကယ္လုိ႔ က်ေနာ္တို႔က ခြဲထြက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ ဒီမုိကေရစီ နည္းလမ္းနဲ႔အညီ တရားဥပေဒေဘာင္အတြင္းကပင္ အလြယ္တကူ ခြဲထြက္သြားႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီျပင္ပ မွာ တားဆီး ပိတ္ပင္ ဖ်က္ဆီးမႈမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့ရင္ေတာ့ က်ေနာ္မေျပာတက္ပါဘူး။

ဒါက ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတုိင္မွီကာလရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ ျဖစ္ရပ္အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဒီဘက္ကာ လမွာ က်ေနာ္တို႔ ရွမ္းျပည္အစရွိတဲ့ လူမ်ိဳးစုျပည္နယ္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္မနဲ႔အတူ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဒါဏ္ကို အလူးအလွိမ့္ ခံရပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးအပါအဝင္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားဟာ အခ်င္းခ်င္းေသြးစည္းညီ ညႊတ္မႈ ပုိ၍ပုိ၍ လုိအပ္လာတယ္လုိ႔လဲ က်ေနာ္တုိ႔နားလည္လာပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား ေသြးစည္းညိညႊတ္ေရး အလြန္လုိအပ္လာတဲ့ကာလမ်ိဳးမွာ ခြဲထြက္ ခြင့္ဆုိတာ သာ၍ပင္ မလုိလားအပ္ဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားေသြးစည္းညီညႊတ္မႈ ထာဝစဥ္ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေစဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ဆုိရင္ ခြဲထြက္ခြင့္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ဝန္မေလးပါဘူး။ တစ္ နည္းအားျဖင့္ ဖက္ဒရယ္ယူနီယံေခၚ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္မယ့္ အေျခခံဥပေဒသစ္ေရးဆြဲတဲ့အခါ ခြဲထြက္ခြင့္အခန္းက႑ကိုျဖဳတ္ထားဖို႔ ဝန္မေလးပါဘူး။ ဒါမွလဲ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားအၾကား တည္ရွိေန တဲ့ သံသယေတြကင္းစင္သြားမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။ ဒါက က်ေနာ္တစ္ဦးတည္းရဲ႕ သေဘားထားပါ။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္က က်ေနာ္တို႔ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ေျပာခဲ့ၾကတာလဲ နယ္ခ်ဲ႕ရဲ႕ ကာလၾကာရွည္ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္မႈေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးခ်င္း ႀကီးမားစြာ ေသြးကြဲေနၾကပါတယ္။ သံသယေတြ ရွိေနခဲ့ၾကပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သေဘာတရားအရ စိတ္ဆႏၵအရ ဇြတ္အတင္းခြဲထြက္ခြင့္ ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ယခုအခါ ရွမ္း အစရွိတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြဟာလဲ လူလားေျမာက္လာၾကပါၿပီ။ အေတြးအေခၚ ရင့္က်က္ လာၾကပါၿပီ။

တန္းတူညီမွ်မႈကို အခိုင္အမာအာမခံခ်က္ေပးတဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ေဆာက္ထားလွ်င္ ခြဲထြက္ဖုိ႔ဆုိတာ မလုိအပ္ေတာ့တဲ့အျပင္ ခြဲထြက္ခ်င္တဲ့စိတ္ထားမ်ိဳးလဲ ေပၚေပါက္လာမွာ မဟုက္ဘူးလုိ႔ က် ေနာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ခင္ဗ်ား - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ က်ေနာ္တို႔ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းရဲ႕ သမီးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ပတ္သက္ရင္ က်ေနာ္တို႔ထက္ အမ်ားႀကီးပုိ၍သိပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာရွိသတိျဖစ္ခဲဆုိတဲ့ ျမန္မာဆုိရုိးစကားအတုိင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျမြတ္ၾကားခဲ့တဲ့ စကား တစ္ခြန္းကိုေတာ့ က်ေနာ္ေျပာျပပါရေစ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ( A leader must lead) ေခါင္းေဆာင္တစ္ ေယာက္ဟာ ေခါင္းေဆာင္ရမယ္လုိ႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ယေန႔ျမန္မာအမ်ိဳးသား ၊ ႏုိင္ငံေရးမွာ ဖခင္ရဲ႕ေျခရာကုိနင္းၿပီး ေခါင္း ေဆာင္အျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ေနသူျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္ႀကီး မိန္႔ၾကားခဲ့သလုိ ရဲရဲဝင့္ဝင့္ႀကီး ေခါင္းေဆာင္ျပ စမ္းပါ။ အမ်ိဳးသားညီလာခံက်မွ အမ်ားဆံုးျဖတ္တဲ့မူကို လက္ခံမယ္ဆုိတဲ့ ေနာက္ၿမီးဆြဲဝါဒမ်ိဳးကို စြန္႔လြတ္ဖုိ႔ က်ေနာ္ေလးစားစြာ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို မူအားျဖင့္ မႏွစ္သက္တာအမွန္ပါ။ ျမန္မာလူမ်ားစုကလည္း မ ႏွစ္သက္ဘူးဆုိတာသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တုိင္းရင္းသားလူမိ်ဴးမ်ား ေသြးစည္းေရးကို ဦးစားေပးလုိက္ေလ်ာ္တဲ့ အေနနဲ႔ ခြဲထြက္ခြင့္ကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ရဲရဲဝင့္ဝင့္ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့တယ္။ အေျခခံဥပေဒ ေရးဆြဲတဲ့အခါ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ထည့္သြင္းေရးဆြဲေပးဖုိ႔ ဖဆပလပဏာမညီလာခံမွာ ဦးေဆာင္ၿပီး လမ္းညႊန္မႈ ခ် ေပးခဲ့ပါတယ္။

ယခုလဲ ခုိင္မာတဲ့တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား ေသြးစည္းညီညႊတ္ေရးရႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ စစ္မွန္တဲ့ျပည္ေထာင္စု မ်ိဳးကို တည္ေဆာက္မွျဖစ္မယ္ဆုိတာကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ယံုၾကည္လက္ခံပါလွ်င္ ဖခင္ႀကီးကဲ့သို႔ ရဲရဲ ဝံ့ဝ့ံ ေခါင္းေဆာင္ျပစမ္းပါ။ စစ္မွန္တဲ့ျပည္ေထာင္စုနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ (၂၆) ႏွစ္လံုးလံုး တဖက္သက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ၿပီး ထူထပ္စြာ တုိက္ပစ္ခဲ့တဲ့ ၀ါဒမႈိင္းႀကီးကို ျပည္သူလူထုႀကီးအေပၚမွာ ကင္းစင္လြင့္ေပ်ာက္သြားေအာင္ ျပတ္ျပတ္ သားသား ဦးစီးလမ္းျပေဆာင္ရြက္ေပးပါလုိ႔ က်ေနာ္အႏူးညႊတ္ပန္ၾကားပါတယ္။

ေဝးလံေသးတဲ့ အနာဂတ္ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးကုိပဲ ေရွ႕တန္းတင္ညႊန္းတယ္လို႔ က်ေနာ္ တုိ႔ကို အျပစ္မတင္ပါနဲ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ယခုေလာေလာဆယ္ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ၿပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္သည္အထိ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားအားလံုး လက္တြဲမျဖဳတ္တမ္း ဆင္ႏြဲၾကရဦးမယ္ဆုိတာကုိလဲ မ်က္ေျခမျပတ္ၾကပါဘူးူ။

ဒီမုိကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီး မေအာင္ျမင္ဘဲနဲ႔ အနာဂါတ္ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္မႈဆုိတာ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ မတည္ေဆာက္ႏုိင္ဘူးဆုိတာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ နား လည္သေဘာေပါက္ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အနာဂါတ္ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ကို တည္ေဆာက္တဲ့အခါ၊ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ တုိင္းရင္းသားလူ မ်ိဳးမ်ား ေသြးစည္းညီညႊတ္မႈကိုလည္း ႀကိဳတင္ေတြးေတာ စဥ္းစာမထားလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။

ေအးအတူ ၊ ပူအမွ် ၊ ဥမကြဲသုိက္မပ်က္ ထာဝရပူးေပါင္းဆုိတာကို ေၾကြးေၾကာ္ေနရုံ ၊ ဆႏၵျပဳေနရုံနဲ႔ မရ ႏုိင္ပါဘူး။ ခုိင္မာတဲ့အေျခခံရရိွမွ ေအာင္ျမင္မယ္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေလးစားစြားတင္ျပၿပီး ဒီစာကို နိဂံုခ်ဳပ္ပါတယ္။

ထာဝစဥ္ေလးစားလွ်က္

ဦးထြန္းျမင့္
ဦးစီးနာယက
ရွမ္းျပည္တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္
၁၆၂ - ေရထြက္ဦးလမ္း ၊ ကံအေရွ႕ရပ္ - ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕
(နာယကႀကီး ဦးထြန္းျမင့္မွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထံ ပုဂၢိဳလ္ေရးေပးစာျဖစ္ပါသည္။ ရ-တ-ဒ-ဖ အဖြဲ႕ဝင္မ်ား သိရွိေလ့လာႏုိင္ရန္ ေပးပုိ႔ပါသည္။ )

အမႈေဆာင္အဖြဲ႕
ရ-တ-ဒ-ဖ (ဌာနခ်ဳပ္)
ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕
-ကန္႔သတ္-