ရွာေဖြေရး ...

Loading...
PO Box 320-207, San Francisco, CA 94132-0207, USA – editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။ HOME, ၅၈/၆၀ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ေအာက္လမ္း၊ ရန္ကုန္၊ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

တူေမာင္ညိဳ - ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစုိးရမွာ “ ၾသဇာခံ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ ” ဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ သေဘာထားေပၚလစီရွိေနသလား

Photo - VOA Burmese


တူေမာင္ညိဳ - ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစုိးရမွာ “ ၾသဇာခံ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔ ” ဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ သေဘာထားေပၚလစီရွိေနသလား
(မိုုးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆


သမၼတဦးထင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစုိးရမွာ “ၾသဇာခံေက်ာင္းသားအဖြဲ႔” ဖြဲ႔စည္းဖုိ႔ သေဘာထား ေပၚလစီ ခုိင္ခုိင္မာမာခ်ထားပံု ေပၚပါတယ္။ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးနဲ႔ ေမ၂၉ ရက္ေန႔က (နကသ) ေတြ႔ဆံုမႈဟာ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစုိးရမွာ ဒီလိုသေဘာ ထားေပၚလစီရွိေနတယ္လုိ႔ သံုးသပ္ယူဆႏုိင္တဲ့ လက္ေတြ႔ သာဓကတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

နတ္ေရကန္ထဲခ်လိုက္သလိုခ်က္ခ်င္းေပၚလာတဲ့ေက်ာင္းသားသမဂၢမုိ႔ “နတ္ေရကန္ေက်ာင္းသားသမဂၢ”(နကသ) လုိ႔ ေခၚခ်င္ ပါတယ္။

(နကသ) ကို ေမ ၂၅ ရက္ေန႔က ဖြဲ႔စည္းခဲ့တယ္။

ေမ ၂၉ မွာ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး ဆင့္ေခၚေတြ႔ဆံုတယ္။

“ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီး၏ဖိတ္ေခၚမႈအရေဆြးေႏြးခဲ့ျခင္းျဖစ္” လို႔ သတင္းမွာေဖာ္ျပထားတယ္။ ဒီေတြ႔ဆံုမႈကုိ အစိုးရပုိင္ သတင္းစာ (ျမန္မာ့အလင္း/ေၾကးမုံ) မွာ “ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးတြင္ ႏုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႏွင့္ အစုိးရပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားမည္” လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္တယ္။

ေက်ာင္းသားအေပၚ၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢ၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ အေပၚသမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး အညွိဳးအေတး၊ အာဃာတထားမႈဟာ အုပ္စုိးသူအစုိးရအဆက္ဆက္နဲ႔ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဖံုးကြယ္မထားတဲ့ စရုိက္လကၡဏာေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္တယ္။

(တကသ)၊ (ဗကသ) ေတြကို (ဗကပ) နဲ႔ေပးစားတာကလည္း အုပ္စုိးသူအစုိးရအဆက္ဆက္နဲ႔ စစ္အုပ္စုရဲ႕ မရုိးႏုိင္တဲ့ အရုိးစြဲ ေနတဲ့ အက်င့္ဆိုး၊ အက်င့္ယုတ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ် “အၾကမ္းဖက္ရုိက္ႏွက္ဖမ္းဆီးမယ္၊ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်မယ္၊ သတ္ျဖတ္မယ္” ဆုိတာကို အဓိက လက္သံုးနည္းအျဖစ္ က်င့္သံုးၿပီး ေက်ာင္းသားထုညီညြတ္ေရးကို ေသြးခြဲသပ္ရိႈၿဖိဳခြဲေရးနည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ ေပါင္းစပ္ေလ့ရွိတယ္။ ဒါဟာ စစ္အစုိးရအဆက္ဆက္ရဲ႕ ေက်ာင္းသားထု အေပၚ၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈအေပၚ၊ (တကသ) ၊ (ဗကသ) တုိ႔အေပၚထားရွိက်င့္သံုးခဲ့တဲ့ သေဘာထား၊ ေပၚလစီနဲ႔လက္ေတြ႔ လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕တဆက္တည္းျဖစ္မႈပဲျဖစ္တယ္။

၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီကို စစ္ဖိနပ္နဲ႔နင္းၿပီး အာဏာသိမ္းတက္လာတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းစစ္အုပ္စုက သမုိင္းဝင္ (တကသ) အေဆာက္အအံုကို ဒုိင္းနမိုက္နဲ႔ၿဖိဳခ်ပစ္ၿပီး “ဓါး - ဓါးျခင္း - လွံ - လွံျခင္း” ဆုိတဲ့ လူမိုက္၊ လူရမ္းကား စကားနဲ႔ ေက်ာင္းသား ထု တစ္ရပ္လံုးကို စိန္ေခၚခဲ့တယ္။ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္။ အာဏာပလႅင္ေပၚက ဆင္းသြားရေတာ့ “ေသနတ္ဆုိတာ မိုးေပၚေထာင္ ေဖာက္တာမပါဘူး၊ ပစ္ရင္တည့္တည့္ပစ္” လို႔ ႀကိမ္းဝါးသြားတယ္။ အာဃာတအေမြေပးခဲ့တယ္။

ဗိုလ္ေနဝင္းစစ္အုပ္စုရဲ႕ အဃာတအညွိဳးနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ ဆုိးမုိက္ေမြကို (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရက ဆက္ခံခဲ့တယ္။ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရဆီကေန ဗိုလ္သိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစုိးရက အေမြစားအေမြခံအျဖစ္ လက္ေျပာင္းယူခဲ့ၾကတယ္။

“၇ ရက္ဇူလိုင္”က စြန္းေပခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ေသြးဟာ “ဦးသန္႔စ်ာပနနဲ႔ မိႈင္းရာျပည့္၊ မတ္လ/ဂၽြန္လအေရးအခင္းမ်ားနဲ႔ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီး” အလယ္ “မတ္လ ၁၀ လက္ပံတန္းအၾကမ္းဖက္မႈ”အဆံုး နီရဲခၽြန္ျမေနဆဲ ျဖစ္တယ္။ “ ကမၻာမေၾကဘူး” ေတးကို ဒီကေန႔ေက်ာင္းသားထုက သူတုိ႔ေခတ္ကာလ ရင္ခုန္သံနဲ႔ ဆက္လက္တီးခတ္ သီဆုိေနၾကဆဲျဖစ္တယ္။

အလုပ္သမား၊ လယ္သမား ျပည္သူမ်ားအေရးနဲ႔ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ မလြဲမေသြ ေပါင္းစပ္ရမယ္။

ဒီလိုေပါင္းစပ္ႏုိင္တဲ့အခါ “ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု”လို၊ “၁၃၅၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု” (၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီး)လို ႀကီးမားတဲ့ လူထုအံုႂကြမႈႀကီးေတြ ေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္မည္ သမုိင္းကို ေရွ႕တဆင့္တိုးႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ သမုိင္းသင္ခန္းစာေတြကို မႏၱေလးကေန ရန္ကုန္သုိ႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတဲ့ “ေက်ာင္းသားသပိတ္ခ်ီ တက္မႈ” ကုိယ္ပုိင္အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ ေလးေလးနက္နက္သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကတယ္။

၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔တက္လာတဲ့ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရကို ယခင္အစိုးရေတြနဲ႔ ဘယ္လိုကြာျခားသလဲ၊ ဘယ္လိုလဲ ဆုိတဲ့ ေလ့လာစူးစမ္းတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြက ေမွ်ာ္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဗိုလ္သိန္းစိန္အစုိးရက အၾကမ္းဖက္ရုိက္ႏွက္ၿပီး အညွိဳးနဲ႔ ေထာင္သြင္းခဲ့တာေတြ၊ ေထာင္ခ်ခဲ့တာေတြ၊ ဝရမ္းေျပးအျဖစ္ေၾကညာခဲ့တာေတြကို ျပစ္မႈဆုိင္ရာဥပေဒေၾကာင္းအရ “တရားရွင္” ဒီခ်ဳပ္ ပါတီအစိုးရက လႊတ္ေပးတာကို ေက်ာင္းသားထုက ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။

ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈထဲမွာ အလြန္အကၽြံျဖစ္မႈအနည္းအက်ဥ္းေတာ့ရွိေကာင္းရွိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါဟာ လူငယ္တုိ႔သဘာဝအခ်င္း အရာတစ္ခုပဲ။ ဒါကို တဆိတ္တအိတ္လုပ္ကာ ဗာရာဏသီခ်ဲ႕ၿပီး သရုပ္ဖ်က္တာက စစ္အစုိးရဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးရဲ႕ လက္သံုးနည္း တစ္ခု ျဖစ္ တယ္။ ခဲတံေဖာင္တိန္ေဘာပင္သာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားဟာ ေသနတ္၊ နံပတ္ဒုတ္၊ ဒုိင္း ကုိင္ထားၿပီး စနစ္တက်ေလ့က်င့္ထားတဲ့ စစ္တပ္၊ ရဲတပ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတဲ့အခါ ေက်ာင္းသားေတြက ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ပစ္လို႔ ရဲနဲ႔တပ္က ခုခံရတာဆုိတဲ့ ဆင္ေျခေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းတာ ေလာကမွာဘယ္ရွိေတာ့မွာလဲ။ ေက်ာင္းသားေတြက ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ပစ္တာ “ လြန္တယ္” လို႔ ဆိုရင္ေတာ့၊ စစ္တပ္ကေသနတ္နဲ႔ပစ္တာ၊ လံုထိန္းတုိ႔ ရဲတုိ႔က နံပတ္ဒုတ္ေတြနဲ႔ဝုိင္းရုိက္တာဟာ “မတရားသျဖင့္ သိပ္ကို လြန္ လြန္းတာပဲ” လုိ႔ ေျပာရမွာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေမတၱာသစၥာနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္မယ္လုိ႔ ဆုိတဲ့ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစုိးရ။

ဒီပဲယင္းအၾကမ္းမႈသတ္ျဖတ္မႈလုိ လူမဆန္တဲ့အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မႈမ်ိဳးစံု ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ ခဲ့တဲ့၊အက်ဥ္းေထာင္တြင္းမွာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြရဲ႕အနာဂတ္ကိုသင္းသတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရရဲ႕ အေမြစားအေမြခံ ေတြနဲ႔ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကိုေရွ႕ရႈၿပီး အတိတ္ကို အတိတ္မွာထားခဲ့မယ္လို႔ ဆုိေနတဲ့ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရအေနနဲ႔ ေက်ာင္းသားထု အေပၚ ေျဖာင့္မတ္ ၾကင္နာတဲ့ သေဘာထားေပၚလစီ ထားရွိ က်င့္သံုး ေစခ်င္ပါတယ္။

အုပ္စုိးသူအဆက္ဆက္နဲ႔စစ္အုပ္စုက ေက်ာင္းထုအေပၚ၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈအေပၚ၊ (တကက)၊ (ဗကသ) အေပၚထားရွိ က်င့္သံုးခဲ့ၾကတဲ့ အညွိဳးအာဃာတေတြ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြရဲ႕ ေသြးေတြ စြန္းေပေနတဲ့ သေဘာထား၊ ေပၚလစီ၊ လုပ္ ရပ္ေတြ နဲ႔ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရအေနနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသားစည္းျခားေစခ်င္ပါတယ္။

(ဗကသ)ဆိုရင္ဖမ္းမယ္၊ဆီးမယ္၊ အက်ဥ္းခ်မယ္၊ ေသြးခြဲသပ္ရိႈမယ္၊ သတ္ျဖတ္ေခ်မႈန္းမယ္ဆုိတဲ့ သေဘာထား၊ ေပၚလစီ၊ လုပ္ဟန္ေတြ မရွိေစခ်င္ပါဘူ။ မက်င့္သံုးေစခ်င္ပါဘူး။

(နကသ)ဖြဲ႔စည္းၿပီး၊ ႏွစ္ရက္တပုိင္းေတာင္ မၾကာဘဲပညာေရးဝန္ႀကီးက အသိအမွတ္ျပဳေခၚေတြ႔ၿပီး “(နကသ)နဲ႔အစုိးရပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္သြားမည္” ဆုိတဲ့ လုပ္ရပ္ကေတာ့ ယခင္အုပ္စိုးသူ အစိုးရေတြရဲ႕ သေဘာထား၊ ေပၚလစီ၊ လုပ္ဟန္ေတြနဲ႔ ဖဝါးေျခထပ္ျပဳမူ ေနတာမ်ိဳးနဲ႔ ေသြးတူ၊ ေမြးတူလုိျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီကိစၥကို ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစုိးရနဲ႔ ႏုိင္ငံေတာ္၏အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္တို႔အေနနဲ႔ အေလးထားၿပီး စိစစ္သင့္ပါတယ္။

ဒီလုပ္ရပ္ဟာ ပညာေရးဝန္ႀကီးရဲ႕ တကုိယ္ေတာ္လုပ္ေဆာင္ခ်က္လား၊ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနရဲ႕ “ရက္ ၁၀၀ စီမံခ်က္” ထဲက အစိတ္အပုိင္းတစ္ခုလား။

သုိ႔တည္းမဟုတ္(ဗကသ)နဲ႔ စင္ၿပိဳင္ “အစုိးရၾသဇာခံေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုဖြ႔ဲစည္းေပၚေပါက္ေရးေပၚလစီ” ဒီခ်ဳပ္ပါတီ အစုိးရမွာ အမွန္တကယ္ရွိေနပါသလား။

စစ္တပ္နဲ႔ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ တုိင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားနဲ႔ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး စသျဖင့္ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လွ်ပ္စစ္မီးပ်က္သလို ခဏခဏရြတ္ဖတ္ေနတဲ့ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရအေနနဲ႔ေက်ာင္းသားထုညီညြတ္ေရးကို ေျဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ စြာေရွ႕ရႈေစခ်င္ပါတယ္။

စစ္အုပ္စုနဲ႔အုပ္စုိးသူအစုိးရအဆက္ဆက္ကေက်ာင္းသားထုအေပၚ၊(ဗကသ)အေပၚထားရွိကိုင္စြဲက်င့္သံုးခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ားရဲ႕ေသြးေတြ စြန္းေပေနတဲ့ အညိွဳးအာဃာတေတြ၊ သေဘာထားေပၚလစီေတြ၊ လုပ္ဟန္ေတြကို ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရသစ္အေနနဲ႔ အေမြဆက္ခံျခင္း မျပဳပါနဲ႔လို႔ အေလးအနက္ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ။

ညြန္း -

(၃၀ - ၅- ၂၀၁၆) ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ

ကိုုသန္းလြင္ - ဆီလီကြန္းေတာင္ၾကား ႏွင့္ ဒီဂ်ီတယ္ ျမန္မာ



ကိုုသန္းလြင္ - ဆီလီကြန္းေတာင္ၾကား ႏွင့္ ဒီဂ်ီတယ္ ျမန္မာ
(မိုုးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆
(၁)

လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ဆီလီကြန္းေတာင္ၾကားသို႔ေရာက္ရွိလာေသာ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ နီရန္ဒါး မိုဒီက အိႏၵိယႏုိင္ငံကို “ဒီဂ်စ္တယ္ အိႏၵိယ” ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲပစ္ရမည္ဟုဆိုခဲ့ပါသည္၊ သူေရာက္ သြားခ်ိန္မွာ တရုတ္သမၼတ ရွီဂ်င္ပင္း၏ဆီလီကြန္ေတာင္ၾကား လည္ပါတ္ေရးခရီးစဥ္ အျပီးတပါတ္ အၾကာမွာ ျဖစ္ပါသည္၊ လြန္ခဲ့ေသာ ေဖေဖာ္၀ါရီလကလည္း စကၤာပူ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ လီရွန္လုံး ဆီလီကြန္း ေတာင္ ၾကား (Silicon Valley) မွ ကုမၸဏီမ်ားသို႔ အလည္အပါတ္သြားခဲ့ပါသည္။

ကမၻာ့ႏူိင္ငံအသီးသီးမွ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားသည္ အေမရိကန္ ျမိဳ႔ေတာ္ ၀ါရွင္တန္၊ နယူးေယာက္ျမိဳ႕ၾကီးမ်ား အျပင္ ဆီလီကြန္းေတာင္ၾကား ကမၻာေက်ာ္ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား၏ ဗဟိုခ်က္မ ေနရာသို႔ လာေရာက္ေနၾကျခင္းမွာ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္လာပါသည္၊ ဂ်ပန္၊ ဘရာဇီး၊ ျပင္သစ္ႏွင့္ အိုင္ယာလန္၊ အစၥေရး၊ ရုရွား၊ မေလးရွားႏူိင္ငံ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံ တို႔မွ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားဆီလီကြန္းေတာင္ၾကားရွိ ကုမၸဏီ CEO မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ေနၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တခ်ဳိ႕ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားမွာဤေနရာသို႔ ဦးစြာလာျပီးမွျမိဳ႕ေတာ္ ၀ါရွင္တန္ရွိ ႏူိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ ၾကီးမ်ားကိုသြားေရာက္ေတြ႔ဆုံၾကသည္လည္းရွိပါသည္၊

(၂)

ကမၻာၾကီးကိုအင္တာနက္ ကမၻာၾကီးျဖစ္ေအာင္၊ ဆက္သြယ္ေရးတြင္ ေနရာအႏွံ႔ခ်က္ျခင္း ဆက္သြယ္ႏူိင္ေအာင္ Global Village ျဖစ္ေအာင္၊ ေျပာင္းလဲေပးရာတြင္ဆီလီကြန္းေတာင္ၾကားမွ ကုမၸဏီမ်ားက ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့ၾက ပါသည္။

Gold Rush ဟုေခၚေသာ ၁၈၄၉ ခုႏွစ္မ်ားဆီက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အေနာက္ဖက္ကမ္းေျခရွိ ကာလီဖိုးနီးယားနယ္တြင္ ေရႊရွာသူ အမ်ားအျပား ေရႊကိုေတြ႕ရွိခဲ့ၾကပါသည္၊ ေရႊလုပ္ငန္းျဖင့္ခ်မ္းသာသြားသူ၊ ဆင္းရဲသြားသူေတြရွိခဲ့ၾကပါသည္၊ ထိုအခ်ိန္က Mr. William Stanford မွာ ေရႊရွာသူမ်ား အသုံးျပဳရန္ ေဂၚျပား မ်ား၊ တူးရြင္းမ်ား၊ ေတာင္း ႏွင့္ ထည္႔စရာမ်ား အျခား အသုံး အေဆာင္ ပစၥည္းေတြကို ေရာင္းျပီး ခ်မ္းသာ ၾကြယ္၀လာခဲ့ပါသည္၊ ေနာက္ပိုင္း တြင္သူေဌး စတင္းဖို႔ဒ္မွာ ျမိဳ႕ေတာ္၀န္၊ ဆီေနတာ စသည္ျဖင္႔ ရီပါတ္ဘလီကင္ လႊတ္ေတာ္အမတ္တေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့သည္၊ သူသည္ မီးရထား ကုမၸဏီကုိ ထူေထာင္ျပီး ကာလီဖိုးနီးယားႏွင့္ အေရွ႔ဘက္ကမ္းေျခကို ဆက္သြယ္ရန္ မီးရထား လမ္းေဖါက္ခဲ့သည္၊

ထိုအခ်ိန္တြင္ သားျဖစ္သူမွာ တိုက္ဖြိဳက္ေရာဂါျဖင္႔ ဆုံးပါးသြားခဲ႔ရာမွ မိဘႏွစ္ပါးစလုံးမ်ားစြာပူေဆြး ေသာက ေရာက္ခဲ့ၾကရပါသည္၊ မိမိသားဆုံးပါးသြားေသာအခါ ကာလီဖိုးနီးယား တနယ္လုံးမွ သားအရြယ္ လူငယ္ေတြကို သားကဲ့သို႔ ခ်စ္ခင္ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရမည္ဟူေသာ ေကာင္းျမတ္သည္႔ အျမင္တခုကို ျမင္လာခဲ့ၾကပါသည္၊ သူတို႔သည္ ဧက ၆၀၀ ေက်ာ္က်ယ္၀န္းသည့္ ေျမေနရာတခုကို၀ယ္ခါ (Stanford University) ကိုထူေထာင္ ျပီး တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ ပညာရပ္မ်ားကို အခမဲ့သင္ေပးခဲ့ၾကပါသည္၊ ၄င္းသည္ ပညာသင္ရာ ဌာနၾကီးတခုအျပင္ လက္ေတြ႔က်ေသာ ဗဟုဟုတမ်ားကိုလည္းေပးရမည္ဟု ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကသည္၊

ပဌမဆံုး လွ်ပ္စစ္အင္ဂ်င္နီယာဌာနကို ထူေထာင္ခဲ့ျပီး ေနာင္ ၁၉၃၉ခုႏွစ္တြင္ HP ကုမၸဏီကို ထူေထာင္ၾကမည့္ Mr. Hewlett ႏွင့္ Mr. Packett တို႔မွာ ဦးစြာဘြဲ႔ရသူမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကပါသည္၊ HP မွ ပဌမဆံုး Audio Oscillator မ်ားကို Walt Disney ကုမၸဏီသို႔ေရာင္းခ်ခဲ့ၾကပါသည္။

ေက်ာင္း၏ခံယူခ်က္မွာ သုေတသနႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းကို ယွဥ္တြဲလုပ္ကိုင္ႏိုင္ရမည္ ဟူေသာ အယူအဆ ပင္ ျဖစ္သည္၊ Klyston Tube ကို ေဗရီရမ္ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္က တီထြင္ျပီး ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္းက ဂ်ာမာန္ U Boat မ်ားကို ရွာေဖြေပးႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္၊ ထရန္စစၥတာ တီထြင္သူ Mr. Shockley မွာလည္း ဤေက်ာင္း ထြက္ပင္ ျဖစ္ျပီး သူကေနာက္ပိုင္းတြင္ Fairchild ကုမၸဏီကိုထူေထာင္ကာ ဆီလီကြန္ဒတ္တာ မ်ားထုတ္လုပ္ ခဲ့ပါသည္၊ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္တြင္ ဤေက်ာင္းဆင္းမ်ားကပင္ Intel ကုမၸဏီကို ထူေထာင္ျပီး သုေတသနႏွင့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကပံုမွာ တကမာၻလံုး လူေနမႈ ပံုစံေျပာင္းသြားသည္ အထိ အက်ိဳးရွိထိေရာက္ခဲ့ပါသည္။

၁၉၇၀ ႏွစ္မ်ားဆီက ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ တိုယိုတာကုမၸဏီသည္ ကားထုတ္လုပ္ေရး၌ အဆင့္အတန္းျမင့္မားလွေသာ ေၾကာင့္ သူ၏ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္၊ ထုတ္လုပ္ေရး အလုပ္ရုံ၌ လုပ္သားမ်ား အလုပ္လုပ္ပံုကို ကမာၻအရပ္ရပ္မွလာျပီး ေလ့လာၾက၊ နည္းယူၾကရသည္၊ တဖန္ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွ Mittelstand ေခၚ မိသားစုပိုင္ စက္မႈကုန္ထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား မွာ ကမာၻေပၚတြင္ အေကာင္းဆံုးအရည္အေသြးရွိသည့္ ႏွစ္ရွည္ခံ၊ အၾကမ္းခံ၊ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ထုတ္လုပ္ရာတြင္ နာမည္ၾကီးလာေသာေၾကာင့္ ဂ်ာမန္ပံုစံကို ကမာၻအရပ္ရပ္မွလာျပီး နည္းယူၾကရသည္။

ယခုအခါ ၁၉၉၀ ႏွစ္မ်ား အင္တာနက္ စတင္ေပၚေပါက္လာခ်ိန္မွစျပီး ပဌမတြင္ အိမ္တြင္းေသးငယ္ေသာ ကုမၸဏီေလးမ်ားမွ တကမာၻလံုး မိမိကုန္ပစၥည္း Brand ျဖင့္ လႊမ္းမိုးထားႏိုင္ေသာ ကုမၸဏီမ်ား ရွိရာ ဆီလီကြန္း ေတာင္ၾကားသို႔ ကမာၻအရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ေလ့လာလ်က္ရွိၾကပါသည္၊ ႏိုင္ငံ၏ ေပၚလစီေရးရာမ်ားကို စီမံ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ားမွာလည္း တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကသည္၊ တီရွပ္ ၀တ္ထားေသာ ကုမၸဏီ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေဆြးေႏြးေနၾကပံုမ်ားကို သတင္းမ်ားတြင္အျမဲေတြ႔ေနၾကရပါသည္၊ ထို ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားမွာ မိမိတို႔ျပည္သူလူထုထံ သူတို႔ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္တိုးတက္ေရးအတြက္ စက္မႈသိပၸံပညာမ်ားကို မည္မွ်စိတ္၀င္စားပါသည္ဟူေသာ အခ်က္ကို ညႊန္ျပေနၾကပါသည္။

(၃)

လက္ရွိ ဂူးဂဲလ္ကုမၸဏီ၊ မိုကၠရုိေဆာ့(ဖ)ႏွင့္Adobeကုမၸဏီၾကီးမ်ား၏ စီအီးအိုမ်ားမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ ေမြးဖြား ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ရာ အိႏၵိယ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ မိုဒီ အဖို႔ မိမိတို႔ ဘာသာစကားျဖင့္ပင္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ႏိုင္ၾကသည္၊ ဂူးဂဲလ္ စီအီးအို စြန္ဒါပီခိ်ဳင္း၊ Sundar Pichail က အိႏိၵယႏိုင္ငံမွ မီးရထားဘူတာ ၁၀၀တြင္ အခမဲ့ ၀ီဖီ(Wi-Fi) ဆားကစ္မ်ားကို တပ္ဆင္ေပးမည္ဟုဆိုသည္၊ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ႏွစ္ကုန္တြင္ ဘူတာရုံ ၄၀၀အထိ အျပီးတပ္ဆင္ ေပးရန္ျဖစ္သည္၊ အိႏၵိယျပည္တြင္ ဘူတာေပါင္းရုံေပါင္း ၇၅၀၀ ခန္႔ရွိရာ ဤစီမံကိန္းမွာ လြယ္လြယ္ကူကူေတာ့ မဟုတ္ေပ၊ မိုဒီ၏ ေဒၚလာ ၁၈ ဘီလီယံတန္ဖိုးရွိ အိႏၵိယတနိုင္ငံလံုးကို အင္တာနက္ ဆက္သြယ္ေရးစီမံကိန္းမွာ ဂူးဂဲလ္က ပါ၀င္လိုသည္၊ အိႏၵိယျပည္တြင္ လူဦးေရ သန္းေထာင္ေပါင္း ၁.၂၅ မွ်ရွိရာၾကီးမားေသာ ေစ်းကြက္ျဖစ္ သည္၊ အင္တာနက္သံုးစြဲသူ ၃၂၈ သန္းမွ် ရွိသည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကသည္။

ဂူဂဲလ္ ကုမၸဏီတြင္ အိႏၵိယနိုင္ငံသားအမ်ားအျပားပါ၀င္ေသာ အာရွတိုက္သား အလုပ္သမား မ်ားက ၀န္ထမ္း အားလံုး၏ ၃၀ % အထိရွိသည္၊

အိႏၵိယ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္တြင္ ေဖ့(စ)ဘြတ္မိတ္ေဆြ သန္း၃၀ မွ်ရွိျပီး တြစ္တာအေကာင့္မွာ ေဖါလိုးလုပ္သူ ၁၅သန္း မွ်ရွိသည္၊ သူ႔ထက္ မိတ္ေဆြပိုမ်ားသူမွာ အေမရိကန္သမၼတၾကီး အိုဘားမားသာရွိသည္၊ မိုဒီက “အရင္က မဲဆြယ္တယ္ဆိုတာငါးႏွစ္မွာ တၾကိမ္ဘဲလုပ္ရတယ္ အခုေတာ့ ငါးမိနစ္တၾကိမ္ မဲဆြယ္ေနရသလိုပါဘဲ” ဟု ဆိုရွယ္ မီဒီယာမ်ား အသံုး၀င္ပံုကိုရွင္းျပခဲ့သည္။

တရုတ္သမၼတၾကီးကမူ ဆီရာတဲလ္ျမိဳ႕ရွိ Apple၊ ေဖ့(စ)ဘြတ္ႏွင့္ အေမဇုန္တို႔မွ စီအီးအိုမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး ခဲ့သည္၊ မတ္လအတြင္း က ကာဇက္စတန္၊ ဂါဗြန္၊ ပါရာေဂြး အစရွိေသာႏိုင္ငံမ်ားအပါအ၀င္ ၃၅ ႏိုင္ငံမွ သံ အမတ္ၾကီးမ်ားက မိမိတို႔ ႏိုင္ငံအသီးသီးတြင္ ထိုစက္မႈပညာရပ္မ်ားကို အသံုးခ်ႏိုင္ရန္ ေလ့လာေရး ခရီးထြက္ ခဲ့ၾကသည္၊ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုတကၠသိုလ္မ်ားမွ ေက်ာင္းသားမ်ား ပေရာ္ဖက္ဆာမ်ားမွာလည္း တဖြဲဖြဲ လာေရာက္ ေလ့လာေနၾကသည္၊

ဘရာဇီးႏိုင္ငံသမၸတ ေရာက္လာစဥ္ကမူ ဂူဂဲလ္ကမိမိ၀န္ထမ္း ဦးေရကို ဘရာဇီး ႏိုင္ငံတြင္ ႏွစ္ဆတိုး၍ခန္႔ထား ပါမည္ဟုကတိေပးခဲ့သည္၊ ဂ်ပန္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ အာေဘးက သူ႔ခရီးစဥ္အတြင္းမွာပင္ ေနာက္ထပ္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ၃၀ ခန္႔ကို ေလ့လာရန္ လႊတ္ေပးဘို႔အစီအစဥ္မ်ားခ်မွတ္ခဲ့သည္၊

ျပင္သစ္သမၼတၾကီး၊ အစၥေရး၀န္ၾကီးခ်ဳပ္၊ တို႔မွာ သူတို႔ႏိုင္ငံမ်ား၌ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈအသစ္မ်ားကို ဖိတ္ေခၚရန္ လာ ေရာက္ၾကျခင္းမဟုတ္ပါ၊ ဤကုမၸဏီ ၾကီးမ်ားသည္ တက္ခႏိုလိုဂ်ီ ႏွင့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပံုစံေၾကာင့္ တကမာၻလံုး အဖို႔ မိမိတို႔ (Brand) အမွတ္တံဆိပ္ ျပန္႔ႏွန္႔သြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾကသည္၊ သူတို႔ေအာင္ျမင္မႈမ်ားမွာ အားက် ဘြယ္၊ ေလ့လာဘြယ္ျဖစ္သည္၊ Starbuck ေကာ္ဖီ , Adidas, Intel, Canon, စသည္ျဖင့္ စက္မႈအတတ္ျဖင့္ ဦးေဆာင္ကုမၸဏီၾကီးမ်ားမွာ ထိုေဒသတြင္ အုပ္ျမစ္ခ် အစျပဳခဲ့ၾက ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤဆီလီကြန္း ေတာင္ ၾကားတြင္ ထူးျခားမႈမ်ားရွိသည္။

စင္ကာပူ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္၏ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ခရီးစဥ္အျပီးတြင္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္က ဆီလီကြန္းေတာင္ၾကားမွ ကုမၸဏီမ်ား ေအာင္ျမင္သလို စင္ကာပူႏိုင္ငံတြင္လည္း အလားတူ စက္မႈ အခ်က္အျခာက် ဇုံတခုကို ထူေထာင္ရန္ ဆႏၵရွိေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္၊ ထို႔အတူ ဆီလီကြန္း ေတာင္ၾကားရွိ စင္ကာပူႏိုင္ငံသားမ်ားကို မိမိတို႔ႏိုင္ငံ၌ အလားတူ တိုးတက္မႈမ်ားရေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ ဖိတ္ေခၚခဲ့ပါသည္။

သူ႔ခရီးစဥ္ျပီးမွ တြစ္တာကုမၸဏီက သူ၏ေဒတာသိပၸံ အင္ဂ်င္နီယာဌာနကို အေမရိကတိုက္ျပင္ပ၌ မဌမဦးဆံုး အေနျဖင့္ စင္ကာပူတြင္ ဖြင့္လွစ္မည္ျဖစ္ျပီး ပညာရွင္ တရာေက်ာ္မွ် ခန္႔ထားမည္ဟုေၾကျငာခဲ့သည္ ဂူဂဲလ္ႏွင့္ ေဖ့(စ)ဘြတ္ ကုမၸဏီမ်ားကမူ သူတို႔ရံုးခြဲမ်ားဖြင့္လွစ္ျပီးျဖစ္ၾကသည္။

(၄)

ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရသစ္၏ ႏိုင္ငံသစ္တည္ေဆာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ကမာၻၾကီး၏ စက္မႈနည္းပညာ တိုးတက္လာသလို နည္းပညာမ်ားရင့္က်က္လာခ်ိန္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ရွိေနသည့္ အခြင့္အေရးမ်ားကို အသံုးခ်ႏိုင္ရန္ အေရးၾကီးပါသည္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံတြင္ လွ်ပ္စစ္၊ ေရ ျဖန္႔ေ၀မႈမွအစ မျပည့္မစံုျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ထိုျပႆနာ မ်ားကို အျမန္ဆံုး ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အၾကံဥာဏ္ႏွင့္ Hard Ware အကူအညီမ်ားလို အပ္ေနပါသည္။

တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔လိုအပ္ေနသည္မွာ e-Government ေခၚ အစိုးရ၏လုပ္ငန္းမွန္သမွ်ကို ကြန္ပ်ဴတာ စနစ္မ်ား ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ျဖစ္ပါသည္၊

ယေန႔ေခတ္တြင္ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ျပားမ်ားမွာ စကၠဴကဒ္တြင္ဓါတ္ပံုကပ္၊ လက္ေဗြ ႏွိပ္ရသည့္ စနစ္ မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါ၊ လူတိုင္း၏မွတ္ပံုတင္၊ ေနရပ္လိပ္စာကအစ ကြန္ပ်ဴတာေဒတာ အျဖစ္သိမ္းဆည္းထားရန္ ကြန္ပ်ဴတာ Chip မ်ားပါေသာ ပလပ္စတိစ္ ကဒ္ျပားမ်ားျဖစ္သင့္ေနပါျပီ၊ ျပည္သူပိုင္ဆိုင္မႈ၊ အိုးအိမ္ေဒတာ၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းေငြစာရင္း၊ အေကာက္ခြန္ စသည္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ဖြယ္ကိစၥအ၀၀ကို ကြန္ပ်ဴတာ Networks မ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ လိုေပသည္၊ ကုမၸဏီ ၾကီးမ်ား၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာအ၀၀ ႏွင့္မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ဟူသမွ်ကို ကြန္ပ်ဴတာေဒတာအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ႏိုင္ရပါမည္၊

တိုးတက္ေသာႏိုင္ငံမ်ား၏ ဘတ္ဂ်က္ကိုၾကည့္လ်င္ ကုမၸဏီၾကီးမ်ားက ေပးေဆာင္သည့္ အခြန္ေငြေၾကးက ပမာဏ အမ်ားဆံုးျဖစ္ပါသည္၊ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမဳပ္ႏံွမႈ အလံုးအရင္းျဖင့္ ေရာက္လာေရးမွာ ကုမၸဏီမ်ားအဖို႔ အဆင္ေျပစြာ အလုပ္လုပ္ လည္ပါတ္ႏိုင္ရန္ စနစ္ႏွင့္ နည္းဥပေဒမ်ား အဆင္သင့္ ခ်မွတ္ျပီးျဖစ္ရပါမည္၊ လိုအပ္ေသာ အေျခခံ အေဆာက္အဦး Infra Structure ကို ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ လုပ္ေပးထားရန္လိုပါသည္၊

အစိုးရကို ေပးသြင္းရန္ အတြက္ျဖစ္ေစ၊ ရထားလက္မွတ္၊ ကားလက္မွတ္ ေလယာဥ္ပ်ံလက္မွတ္ စသည္ျဖင့္ ၀ယ္ယူရန္ျဖစ္ေစ ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ ေငြေပးေငြယူလုပ္ႏိုင္ျပီဟုဆိုလ်င္ လာဒ္ေပးလာဒ္ယူကိစၥမ်ားလည္း ေလွ်ာ့ နည္းသြားႏိုင္သလို၊ အစိုးရကရရန္ရွိသည့္၀င္ေငြမ်ားကိုလည္း မဖိတ္မစင္ဘဲ ေကာက္ခံရရွိပါလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ႏိုင္ငံသစ္ထူေထာင္ရာတြင္ ကြန္ပ်ဴတာမ်ားကို အသံုးခ်ႏိုင္ေရးမွာ ေရွာင္လႊဲ၍ မရႏိုင္ေသာ အခ်က္ တခုျဖစ္လာေနပါသည္၊

အတတ္ပညာ တက္ခႏိုလိုဂ်ီက ရင့္က်က္ေနျပီးဟုဆိုရာတြင္ ယေန႔ေခတ္တြင္ အတတ္ပညာျဖန္႔ျဖဴးေရး၊ လႊဲေျပာင္းေပးေရး၊ တပ္ဆင္ေရးကိစၥမ်ားမွာ အလြယ္တကူ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါျပီဟု ဆိုလိုရင္းျဖစ္ပါသည္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အလားတူ မည္သည့္ ႏိုင္ငံတြင္မဆို ကြန္ပ်ဴတာနက္၀ပ္မ်ား ထူေထာင္လိုပါက Hardware ႏွင့္ Software လိုအပ္ခ်က္မ်ား အတြက္ ျဖည္ူဆည္း ေပးႏိုင္သည့္ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား ကမၻာအရပ္ရပ္တြင္ ေပၚေပါက္ ေနပါျပီဟု ဆိုလိုပါသည္၊ ဆီလီကြန္း ေတာင္ၾကားတြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ပရိုဂရမ္ေရးသူမ်ား ရွိသလို အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဘန္ဂလိုျမိဳ႔မွာလည္း ေဆာ့(ဖ)၀ဲယား ေရးသူ မ်ားျဖင့္ အထင္ကရ ကုမၸဏီမ်ားရွိသည္၊ ကြန္ပ်ဴတာ အသံုးျပဳပံုကို ျပင္ပတြင္ လက္ေတြ႔ နည္းယူႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံမ်ားလည္း အမ်ား အျပားျဖစ္ေနပါျပီ၊

ႏိုင္ငံေတာ္ထူေထာင္ေရးအတြက္ တကၠသိုလ္မ်ားမွ ဘြဲ႔ရလာၾကမည့္ လူငယ္ လုပ္သားထု၏ အင္အားကို စုေဆာင္း အသံုးခ်ႏိုင္စြမ္းရွိရပါမည္၊ လူၾကီးေတြက ေနရာေပးျပီး ဦးေဆာင္ညႊန္ျပႏိုင္ဘို႔လိုအပ္ပါသည္၊ ပညာသင္ရာဌာနၾကီးမ်ားက လိုအပ္ေသာ အတတ္ပညာကို သင္မေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္၄င္း၊ အျခား အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္၄င္း လူငယ္မ်ား၏ လုပ္အားကို အသံုးမခ်ႏိုင္ဘူးဆိုလ်င္ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ နစ္နာ ပါသည္၊ e-Government ပေရာဂ်က္တခုတည္းကပင္လ်င္ အလုပ္အကိုင္ သိန္းေသာင္းခ်ီ၍ ဖန္တီးေပးႏိုင္ ပါလိမ့္မည္။

အိႏၵိယ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္က သူ႔ႏိုင္ငံကို ဒီဂ်စ္တယ္ႏိုင္ငံျဖစ္ေစခ်င္သလို ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကို ဒီဂ်စ္တယ္ျမန္မာ ႏိုင္ငံျဖစ္ရန္မွာ အလြန္အလွမ္းကြာလ်က္ရွိပါေသးသည္၊ သို႔ပါေသာ္လည္း ယေန႔ ေခတ္သစ္တြင္ ဒီဂ်စ္တယ္ ႏိုင္ငံေတာ္ကသာ ျပင္ပ ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းလိုက္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္၊

ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတြက္ အေရးၾကီးသည္မွာျဖစ္ေအာင္လုပ္ရမည္ ဆိုေသာ ( Political Will) ရွိရန္ပင္ျဖစ္ပါသည္၊

ကိုသန္းလြင္

(Illustration credit - http://www.slideshare.net/dinhledat/southeast-asia-sea-digital-in-2015-q4-wearesocials )

ေက်ာ္ေမာင္(တိုင္းတာေရး) - စိတ္ကူးျဖင့္ထူေထာင္မိေသာ



 ေက်ာ္ေမာင္(တိုင္းတာေရး) - စိတ္ကူးျဖင့္ထူေထာင္မိေသာ
(မိုုးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆

နိဒါန္း

ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္တစ္ခုပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစျခင္းစဥ္းစားမိတာက ထူေထာင္တယ္ဆိုတာမွာ အေဆာက္အဦဆိုတာကို အရင္ဆုံးဦးစားေပးမလားဆိုတာနဲ႔ စပါတယ္။ သူ႔အတြက္ ေနရာတစ္ခု မေပးေတာ့ပါ။ ေနရာတစ္ခုမေပးေတာ့တဲ့အတြက္ ရွိၿပီးသားေနရာေတြမွာပဲ ျပဳလုပ္မယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ေကာင္းပါၿပီ၊ ဒါဆို ရွိၿပီးသားဘယ္ေနရာေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြကိုေထာင္ၾကရင္ ေကာင္းမလဲ။

(၁) ေနရာ

စာသင္ရာေနရာကို ေက်ာင္းလို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ အဲဒီစာသင္ရာေနရာေတြမွာပဲ စာၾကည့္တိုက္ကို တည္ေထာင္ပါမယ္။ ဆိုပါစို႔၊ ဒီေနရာသည္ မူလတန္းကေလးမ်ားကို စာျပတဲ့ေနရာ၊ ထိုေနရာသည္ အလယ္တန္းကေလးမ်ားကို စာသင္တဲ့ေနရာ၊ ဤေနရာသည္ အထက္တန္းေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ စာပို႔ခ်တဲ့ေနရာျဖစ္တယ္လို႔ဆိုရင္ ဒီဒီထိုထိုဤဤေနရာေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ အေရးအပါဆုံးအဂၤါရပ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ထားရွိပါမယ္။ အဲဒီလို ထားရွိတဲ့အတြက္ စာသင္တဲ့ေနရာသည္ စာဖတ္ေသာေနရာ၊ တနည္းေျပာရရင္ စာၾကည့္တိုက္ေနရာျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

စာသင္ခ်ိန္မွာ စာသင္ေသာေနရာျဖစ္ေနၿပီး စာဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ စာၾကည့္တိုက္လို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို တကူးတက သြားစရာမလိုေတာ့ဘဲ စာသင္တဲ့ေနရာကိုပဲ ယာယီစာၾကည့္ခန္း ၊ဒါမွမဟုတ္ စာၾကည့္တိုက္အျဖစ္သတ္မွတ္ေပးလိုက္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ စာဖတ္တဲ့အခါမွာ သူ႔ေနရာမွာပဲ သူ ထုိုင္ဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။

စာသင္ေက်ာင္းအေဆာက္အဦအမ်ိဳးအစားမ်ားေပၚမူတည္ၿပီး စာၾကည့္တိုက္တစ္တုိက္ကေန စာၾကည့္တိုက္ေပါင္း၊ စာၾကည့္ခန္းေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေပၚသြားႏုိင္ပါတယ္။ အေဆာက္အဦလိုအပ္ခ်က္ဆိုတာ စာသင္ေက်ာင္းေတြအတြက္ အခုထိရွိေနဆဲပါ။ ဒီလိုအေဆာက္အဦလိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ပဲ အခုမ်က္ေမွာက္ကာလအထိ ႏွစ္ခ်ိန္ေက်ာင္းဆိုတာေတြ ရွိေနေသးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တျခားလိုအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ မူလတန္းငါးခန္းရွိရင္ စာၾကည့္ခန္းငါးခန္းျဖစ္သြားပါတယ္။ တစ္ခန္းစီမွာထားရွိတဲ့စာအုပ္ေတြက အဲဒီငါးခန္းကို အလွည့္က် တပတ္တခါပဲလွည့္လွည့္၊ သုံးရက္တခါပဲလွည့္လွည့္၊ ႏွစ္ပတ္တခါပဲလွည့္လွည့္ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ လွည့္ႏုိင္ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာ စာၾကည့္တိုက္ဆိုတာေတြရွိပါတယ္။ အေတာ္မ်ားမ်ားေပါ႔ေလ။ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ဆိုၿပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိထားတဲ့ေက်ာင္းေတြရဲ႕ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို စာသင္ခန္းအသီးသီးရွိရာကို ျဖန္႔ေ၀လိုက္ရင္ အေတာ့္ကို ထိေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ စာဖတ္သူဆီကို တိုက္ရိုက္ေရာက္ေစတဲ့နည္းျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ဗီရိုေတြ၊စာအုပ္စင္ေတြေပၚမွာ ဖုံတက္ေနတဲ့စာအုပ္ေတြကို အရင္ဦးဆုံးသန္႔စင္ရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဖုံမတက္ေစတဲ့နည္းက ေက်ာင္းအားလပ္ရက္ရွည္အျဖစ္ ေက်ာင္းေတြပိတ္တဲ့အခါ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ေတြလည္း မပိတ္မိေစေအာင္ ၾကံေဆာင္ရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။

စာၾကည့္တိုက္အတြက္ ေနရာသည္ စာသင္ရာေနရာကိုပဲ သတ္မွတ္ေပးလိုက္ၾကပါစို႔။

(၂) စာအုပ္စာတမ္း

စာသင္ေက်ာင္းရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာ စာၾကည့္တိုက္ကို ထားမလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ေျဖၿပီးတဲ့ေနာက္ စာၾကည့္တိုက္မွာ ဘယ္လိုစာအုပ္ေတြ ထားမလဲဆိုတာ ဆက္စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ပါ။ ဒါက အေတာ္ကို အေရးႀကီးတဲ့အပိုင္း၊ အလြန္႔ကို ဦးေႏွာက္စားေစတဲ့အခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

စာအုပ္စာေပဆိုတာ အသက္အရြယ္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူ ဖတ္ေစတာက ေကာင္းတဲ့အခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း စာဖတ္သူကို ဖတ္ခ်င္တာ ဖတ္ခြင့္ေပးလိုက္ပါ၊ စာဖတ္တတ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ သူ႔ဖာသာသူေရြးခ်ယ္သြားတတ္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာသူလည္းရွိပါတယ္။ အဲ တခ်ိဳ႕က က်ျပန္ေတာ့လည္း ကေလးသူငယ္နဲ႔ လူငယ္လူရြယ္ေတြကို စာေကာင္းေပေကာင္းနဲ႔ စာႀကီးေပႀကီးေတြပဲ ေပးဖတ္ဖို႔၊ ျမည္းစမ္းႏိုင္ေစဖို႔ တိုက္တြန္းၾကျပန္ပါတယ္။

ယခုတည္ေနတဲ့ စာၾကည့္တုိက္ဆိုတာ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေက်ာင္းစာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းကို အေထာက္အကူျပဳေစမယ့္ စာအုပ္စာတမ္းမ်ိဳးမ်ားကိုပဲ ကနဦးထားရွိမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကပါစို႔။ အစြဲတခု ရွိေကာင္းရွိေနႏိုင္လို႔ ေက်ာင္းစာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းကို အေထာက္အကူျပဳေစမယ့္ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားလို႔ သတ္မွတ္တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ အစြဲက ေက်ာင္းေနကေလး၊ ေက်ာင္းေနလူငယ္သည္ ေက်ာင္းစာကိုပဲ အဓိကထားရမယ္၊ အျပင္စာေတြ ဖတ္ဖို႔မလိုဆိုတဲ့ အစြဲပဲျဖစ္ပါတယ္။ အျမစ္တြယ္ေနတဲ့ အစြဲကို ဆြဲထုတ္ပစ္ဖို႔ အနည္းငယ္ခက္ခဲပါလိမ့္မယ္။ ဆြဲထုတ္ပစ္ႏုိင္ဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္မွာ ထားရွိမယ့္စာအုပ္စာတမ္းေတြကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းစဥ္းစားတဲ့အခါမွာ ေမ့ထားလို႔မရတဲ့ စာဖတ္၀ါသနာရွင္အတြက္ကိုလည္း ထည့္တြက္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီသူက ပညာသင္ၾကားေပးတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမပဲျဖစ္ပါတယ္။

စာအုပ္စာတမ္းလို႔ဆိုရာမွာ ေက်ာင္းတိုင္းရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ေတြမွာ ပထမဆုံး ရွိရမွာက သတင္းစာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတိုင္းမွာ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာတစ္ေစာင္ အနည္းဆုံးရွိသင့္ပါတယ္။ သတင္းစာတစ္ေစာင္ရွိဖို႔၊ စဥ္ဆက္မျပတ္မွာယူေနဖို႔ ေက်ာင္းကႀကိဳးစားရမွာျဖစ္သလို သတင္းစာတုိက္ေတြအေနနဲ႔ကလည္း ေက်ာင္းေတြဆီကို သတင္းစာျဖန္႔ေ၀တဲ့အခါ ပုံမွန္ထက္ ေလ်ာ့နည္းတဲ့ေစ်းႏွဳန္းမ်ိဳးသတ္မွတ္ေပးသင့္ပါတယ္။ သတ္မွတ္ေပးၿပီးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

သတင္းစာလို႔ ေျပာရတာက သတင္းစာမွာပါတဲ့ ေခါင္းႀကီးပိုင္းလို႔လည္း ဆိုႏိုင္တဲ့ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္လို႔လည္းဆိုႏိုင္တဲ့ စာကို ဖတ္က်င့္ရွိသြားၾကဖို႔ ပထမဆုံးေဆာင္ရြက္ရမွာပါ။ အဲဒီေနာက္မွာမွ သတင္းမ်ိဳးစုံေတြထဲက စိတ္၀င္တစားျဖစ္ေစမယ့္အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္ရွဳေစရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာကို ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေန႔စဥ္ဖတ္ရွဳဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ဖတ္ၿပီးသြားတဲ့ သတင္းကို ဆရာ၊ဆရာမတေယာက္က ေျပာျပေပးေစလိုပါတယ္။ ကို္ယ္တုိင္ဖတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါတယ္။

ေန႔စဥ္သတင္းစာရွိၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အပတ္စဥ္ထုတ္၊ လစဥ္ထုတ္စာေစာင္ေတြ ထားရွိေစခ်င္ပါတယ္။ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ရွိတဲ့စာေစာင္ေတြ၊ ျမန္မာဘာသာ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွစ္ရပ္ေပါင္းထုတ္ေ၀တဲ့စာေစာင္ေတြ၊ ရုပ္စုံစာေစာင္ေတြ၊ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြ၊ ရုပ္ျပစာေစာင္ေတြ၊ ပညာေရးဆိုင္ရာ ဂ်ာနယ္ စာေစာင္ မဂၢဇင္းေတြ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။

ေက်ာင္းစာသင္ရုိးညႊန္းတမ္းကို အေထာက္အကူျဖစ္ေစမယ့္စာအုပ္စာတမ္းလို႔ ေျပာထားတဲ့အတြက္ ေန႔စဥ္ထုတ္သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြေနာက္မွာ ရည္ညႊန္းစာအုပ္ေတြကို ေနရာေပးရပါမယ္။ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ အဘိဓာန္စာအုပ္ေကာင္းေကာင္းေတြရွိရပါမယ္။ ဒါက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားသုံးလည္း ျဖစ္ရမွာျဖစ္သလို ဆရာ၊ဆရာမ လက္စြဲလည္း ျဖစ္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ရည္ညႊန္းစာအုပ္ေတြထဲမွာ အဘိဓာန္စာအုပ္နဲ႔ စြယ္စုံက်မ္းစာအုပ္လိုမ်ိဳးကိုပဲ စစခ်င္းမွာ ရွိေစလိုပါတယ္။ ဘယ္လိုအဘိဓာန္မ်ိဳးေတြက ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ေတြနဲ႔သင့္ေလ်ာ္မယ္၊ ဘယ္လိုစြယ္စုံက်မ္းအမ်ိဳးအစားက ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္နဲ႔အဆင္ေျပမယ္ဆိုတာကို ၀ိုင္း၀န္းအေျဖရွာရဖို႔ အတြက္က သိပ္ခက္ခဲမယ္ မထင္ပါ။

ပုံျပင္စာအုပ္ေတြကို ခပ္မ်ားမ်ားထားေစခ်င္ပါတယ္။ ပုံျပင္ဆိုတာမွာ တိုင္းရင္းသားရိုးရာပုံျပင္မ်ား၊ ႏုိင္ငံတကာပုံျပင္မ်ား၊ ေက်းလက္ပုံျပင္မ်ားႏွင့္ ေခတ္ေပၚပုံျပင္မ်ား စတာတို႔ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။ သုတ၊ ရသ ႏွစ္သြယ္ရႏုိင္တဲ့စာအုပ္ေတြကို ေရြးခ်ယ္ရာမွာ သင္ရိုးကို အေထာက္အကူျဖစ္ေစမယ့္ စာေပမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္ပါမယ္။ တန္ဖိုးအသင့္အတင့္နဲ႔ စာဖတ္သူေတြအတြက္လည္း အဆင္ေျပေစမွာက ဆုရစာအုပ္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဆုရစာအုပ္ေတြကို ျပန္ထုတ္တဲ့အခါမွာ စာအုပ္တုိက္တခ်ိဳ႕က ေစ်းႏွဳန္းခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ ထုတ္ေ၀ပါတယ္။

တက္က်မ္းစာအုပ္ေတြကို ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္တိုင္းမွာ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရွိေစခ်င္တဲ့ စာအုပ္က ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြထဲမွာ လုံးခ်င္းစာအုပ္ေတြထက္ ၀တၳဳတိုေတြ၊ အက္ေဆးေတြကို စုစည္းထားတဲ့စာအုပ္မ်ိဳးကို မ်ားမ်ားရွိေစခ်င္ပါတယ္။

(၃) အသုံးျပဳႏုိင္မယ့္သူ

ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္လို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းအုပ္ေတြကစလို႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြပဲ အသုံးျပဳႏုိင္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ေပမယ့္ ဖယ္ထုတ္လို႔မရတဲ့ အသုံးျပဳႏုိင္သူရွိေနႏို္င္ပါတယ္။ ငွားသြားတဲ့စာအုပ္ဟာ အိမ္ကိုေရာက္သြားတဲ့အခါ သက္ဆိုင္ရာငွားဖတ္သူမွတဆင့္ အိမ္သူအိမ္သားေတြ ဖတ္ရွဳႏုိင္တာကိုလည္း ေမ့မထားသင့္ပါဘူး။

(၄) စာငွားစနစ္

စာငွားစနစ္က ထူးထူးျခားျခားမဟုတ္ပါ။ တပတ္မွာ တရက္သတ္မွတ္ေပးရပါမယ္။ တရက္ဆိုတာက အတန္းပိုင္ျဖစ္သူကေနပဲျဖစ္ျဖစ္၊ စာအုပ္ငွားတာ၀န္ယူထားတဲ့ဆရာ၊ဆရာမတေယာက္ေယာက္ကပဲျဖစ္ျဖစ္ သက္ဆိုင္ရာစာသင္ခန္းအတြက္ စာအုပ္ငွားရာမွာေဆာင္ရြက္ရမယ့္ေန႔ကိုဆိုလိုပါတယ္။ အဲဒီတရက္မွာ စာဖတ္ခ်ိ္န္ေပးၿပီး စာအုပ္မ်ားကို ငွားခြင့္ေပးရပါမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ စာဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ စာငွားရက္ကို စာအုပ္စာတမ္းရွိတဲ့အေရအတြက္ေပၚမူတည္ၿပီး သုံးရက္ျဖစ္ျဖစ္၊ တပတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ႏွစ္ပတ္ျဖစ္ျဖစ္ သတ္မွတ္ႏုိ္င္ပါတယ္။ ငွားရက္မေက်ာ္ေစရပါ။ စာဖတ္ၿပီးလို႔ ငွားရက္မျပည့္ေပမယ့္ ဖတ္ၿပီးတယ္ဆိုရင္ တျခားသူေတြ ငွားႏုိင္ေအာင္ ျပန္အပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းႏိုင္ရပါမယ္။ အေပ်ာက္အရွ အစုတ္အၿပဲမရွိေစဖို႔ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။

စာငွားစာရင္းမွာ စာအုပ္ငွားတဲ့သူရဲ႕နာမည္၊ စာအုပ္ေခါင္းစဥ္၊ စာေရးဆရာနာမည္၊ ငွားတဲ့ရက္စြဲနဲ႔ မွတ္ခ်က္ေနရာမွာ မငွားခင္ စာအုပ္အေနအထား စုတ္ၿပဲျခင္းရွိေန မေနကို ေရးသြင္းထားရပါမယ္။ ပထမဆုံးလုပ္ေဆာင္ရမွာက ဘယ္စာအုပ္ေတြရွိလည္းဆိုတာ စာဖတ္သူေတြ၊ စာငွားသူေတြ သိဖို႔အေရးႀကီးပါတယ္။ စာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲေျဖမယ္ဆိုေတာ့မွ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ေတြထဲက စာအုပ္ေတြကို ဟိုေမႊဒီေမႊနဲ႔ လုပ္ၾကတာဟာ ကိုယ့္ဆီမွာ ဘယ္စာအုပ္ေတြရွိလည္းဆိုတာ မသိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ စာငွားကတ္တေလာက္ကို အရင္မလုပ္ဘဲ စာအုပ္ေတြကို အရင္ငွားရပါမယ္။ ငွားတဲ့အခါ စာရင္းသြင္းသြားရင္းနဲ႔ စာအုပ္ကတ္တေလာက္ရဲ႕ တစိတ္တပိုင္းကို ေရးသြင္းမိသားျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။

ရည္ညႊန္းစာအုပ္ေတြနဲ႔ လစဥ္ထုတ္ အပတ္စဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းစာေစာင္အသစ္ေတြကို စာသင္ခန္းအတြင္းမွာ ဖတ္ခြင့္ျပဳရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက အမ်ားဖတ္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ပါတယ္။

စာငွားစနစ္မွာ အဓိက ၾကံဳရမယ့္ျပႆနာက စာအုပ္ျပန္မအပ္တာ၊ စာအုပ္စုတ္ျပဲသြားတာနဲ႔ စာအုပ္ေပ်ာက္ဆုံးသြားတာတို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ကို မေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းမယ္၊ မစုတ္မျပဲေအာင္ ဘယ္လိုၾကိဳးစားမယ္၊ မေပ်ာက္သြားေအာင္ ဘယ္လိုျပဳမူမယ္ဆိုတာကို စာဖတ္ခ်ိန္၊ စာငွားခ်ိန္မွာ ေျပာျပေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပ်က္စီးေပ်ာက္ဆုံးသြားရင္လည္း စာငွားသူအေနနဲ႔ တာ၀န္ယူရဲတဲ့စိတ္ရွိလာေစဖို႔ တိုက္တြန္းေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္ေပ်ာက္ႏိုင္တာနဲ႔ပဲ စာအုပ္ေကာင္းေတြကို ဗီရိုေတြထဲမွာ ေသာ့ခတ္ၿပီး ဖုံတက္ခံအလွျပထားတဲ့စာၾကည့္တိုက္ေတြလိုမ်ိဳး မျဖစ္ေစလိုပါ။

စာငွားစနစ္ရဲ႕ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္က စာငွားသူတိုးတက္လာရန္နဲ႔ စာဖတ္သူဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ တစ္အုပ္ေကာင္း ဖတ္သြားႏုိင္ဖို႔ ကူညီေပးရန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ စာသင္ႏွစ္တေလွ်ာက္လုံးမွာ ေက်ာင္းစာေတြခ်ည္း ဖိလုပ္ေနတဲ့သူ၊ ေက်ာင္းစာကို စိတ္မ၀င္စားတဲ့သူ၊ ျပင္ပစာဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့သူအတြက္ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္က စာအုပ္တအုပ္၊ စာတပုဒ္ကိုပဲ ဖတ္မိပါေစ၊ သူ႔အတြက္ တသက္မေမ့ႏုိင္ေစတဲ့ စာဖတ္အေတြ႔အၾကံဳရသြားေစခ်င္တာပါပဲ။

စာငွားစနစ္မွာ ပညာရပ္ေတြကို ဆယ္မ်ိဳးပိုင္းျခားသတ္မွတ္ၿပီး နံပါတ္ေပးထားတဲ့ Dewey Decimal Classification (DDC) ဆိုတာမ်ိဳးကို မသုံးပါ။ စာငွားစနစ္ရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က စာမ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္ေစဖို႔ ျဖစ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၅) ထိန္းသိမ္းေဆာင္ရြက္ျခင္း

စာအုပ္ေတြကို ေရွ႕မ်က္ႏွာ ဖလင္ဖုံးနဲ႔ စာအုပ္ခ်ဳပ္မလား၊ ရိုးရိုးအဖုံးပဲဖုံးၾကမလားဆိုတာ၀ုိင္း၀န္းဆုံးျဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြထားဖို႔အတြက္ စာသင္ခန္းထဲမွာပဲ စာသင္ခုံတခုံခုံေပၚတင္ထားမလား၊ စာအုပ္စင္၀ယ္မလား၊ စာအုပ္ဗီရို၀ယ္မလား ဆိုတာလည္း ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြ မေပ်ာက္မရွ မစုတ္မျပဲေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စာအုပ္တိုင္းမွာ ေက်ာင္းတံဆိပ္တုံးကို ခတ္ႏွိပ္လုိက္ျခင္းဟာ စာအုပ္ေပ်ာက္သြားလို႔ တျခားသူက ေတြ႔ရွိခဲ့ရင္ ေက်ာင္းကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ေတြ အသက္၀င္ေနပါတယ္လို႔ ျပသရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။

(၆) တိုးတက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္း

စစျခင္း ထူေထာင္တဲ့စာၾကည့္တိုက္ဆိုရင္ စာအုပ္စာတမ္းအေရအတြက္က နည္းပါးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကို္ယ့္အခန္းမွာရွိတဲ့ စာအုပ္အေရအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳးတိုးတက္ႏိုင္မလဲဆိုတာကို ဆရာ၊ဆရာမေတြ သာမက ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားလည္း စဥ္းစားႏုိင္ေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။

စာအုပ္ေတြ ၀ယ္တဲ့အခါမွာ အထက္က နံပါတ္(၂) မွာပါတဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြကို ဦးစားေပး၀ယ္ယူႏုိင္ရင္ အေတာ္ေကာင္းမြန္မွာျဖစ္ပါတယ္။

အိမ္မွာရွိတဲ့စာအုပ္ေတြ စာသင္ခန္းကို ယူလာၿပီး တျခားသူေတြကို မွ်ေ၀ဖတ္ႏုိင္တဲ့အစီအစဥ္မ်ိဳးကိုလည္း ျပဳလုပ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အခ်င္းခ်င္း စာအုပ္လဲလွယ္ဖတ္ႏုိင္တာျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္တခါ ျပင္ပမွာရွိတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္၊ ပုဂၢလိကစာၾကည့္တိုက္လို စာၾကည့္တိုက္မ်ိဳးေတြဆီကေန ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္ကို အေထာက္အကူျပဳႏုိင္ေအာင္ ဖန္တီးေပးႏုိင္ဖို႔လိုပါတယ္။ အနည္းငယ္ခက္ခဲမယ္ထင္ရေပမယ့္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။

(၇) ျပန္လည္သံုးသပ္ျခင္း

စာငွားစာရင္းကို တလတခါေလာက္ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုစာအုပ္မ်ိဳးေတြကို ငွားၾကတာ အမ်ားဆုံးလည္း ဆိုတာမ်ိဳး၊ ဘယ္သူဟာ ဘယ္စာအုပ္မ်ိဳးကို ဖတ္တာၾကိဳက္သလည္း ဆိုတာမ်ိဳးကို ျပန္လည္သုံးသပ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ဘယ္လိုစာအုပ္မ်ိဳးေတြကို ထပ္မံျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို သုံးသပ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

စာၾကည့္တိုက္ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က စာၾကည့္တုိက္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ စာအုပ္ေတြ မရွိရင္ အဲဒီစာၾကည့္တိုက္ အလြန္႔အလြန္ကို ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုတာပါပဲ။ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္မွဴးဆရာမၾကီးတေယာက္ရဲ႕ စကားကို အမွတ္ရမိတာပါ။ စာအုပ္ေတြက စာဖတ္သူေတြ၊ စာငွားသူေတြလက္ထဲမွာ ေရာက္ေန ဖတ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။ စာၾကည့္တုိက္ေတြကို လာေရာက္ၾကည့္ရွဳစစ္ေဆးတဲ့သူေတြအတြက္ကလည္း စာၾကည့္တုိက္မွာ စာအုပ္ေတြ၊ အမ်ားအားျဖင့္ စာအုပ္အသစ္ေတြေတြ႔ေနရင္ သေဘာက်တာေတြကိုျပင္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စာသင္ခန္းမွာ ထူေထာင္တဲ့စာၾကည့္တိုက္ေတြကို ျပန္လည္သုံးသပ္တဲ့အခါမွာ စာအုပ္ေတြဘယ္ေလာက္ငွားရသလဲဆိုတာနဲ႔ တိုင္းတာရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။


နိဂုံး

စာၾကည့္တိုက္တည္တဲ့အခါ (၁) ေနရာ၊ (၂) စာအုပ္စာတမ္း၊ (၃) အသုံးျပဳႏုိင္မယ့္သူ၊ (၄) စာငွားစနစ္၊ (၅) ထိ္န္းသိမ္းေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ (၆) တိုးတက္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းႏွင့္ (၇) ျပန္လည္သုံးသပ္ျခင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ခုနစ္ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီး တည္ေဆာက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို စာသင္ႏွစ္စစျခင္းမွာပဲ စာစီစာကုံးေခါင္းစဥ္တစ္ပုဒ္ေပးကာ ေရးေစလိုပါတယ္။ ေက်ာင္းလုံးေပါက္ စာစီစာကုံးၿပိဳင္ပြဲလုပ္ႏုိင္ရင္လည္း လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က “ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္”ဆိုၿပီးမဟုတ္ပါ။ “ျဖစ္ခ်င္ေသာ ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္” လို႔သာ ေခါင္းစဥ္ေပးလုိက္ပါ။ စာစီစာကုံးကို ဆရာ၊ဆရာမေတြလည္း ၀င္ေရာက္ေရးသားၾကေစလိုပါတယ္။ သူတို႔သည္လည္းပဲ ထိုစာၾကည့္တုိက္ေတြကို အသုံးျပဳရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီအခါ သူတို႔အတြက္ ဘာေတြလုပ္ေပးရမလဲဆိုတာ ပိုမိုသိရွိသြားႏိုင္ပါတယ္။ သိသြားတာနဲ႔ အဲဒီအသိမွာပဲ ရပ္တည္မေနပါဘဲ တကယ္ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေပးပါလွ်င္ အလြန္ပဲေက်နပ္အားရဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ေတြ အလီလီ ေပၚထြန္းလာမွာ မလြဲမေသြပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

စာၾကည့္တိုက္တံခါးေတြလည္း ဖြင့္ထားပါတယ္လို႔ မေျပာဘဲ စာၾကည့္တိုက္ေတြထဲက ဗီရိုေတြထဲမွာ ေသာ့ခတ္သိမ္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို စာသင္ခန္းေတြဆီသို႔ပို႔ကာ စာၾကည့္တိိုက္ေတြ ထူေထာင္ၾကပါ။ စာဖတ္သူ ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲဆိုတာ ေတြ႔လာပါလိမ့္မယ္။

ေအာင္ေ၀း - တရား

illustration by ORatha in June, 2009 


ေအာင္ေ၀း - တရား
(မိုုးမချပန္လည္ဆန္းသစ္ျခင္း)  ဇြန္ ၁၈၊ ၂၀၀၉


မတရား မေျပာနဲ ့
စစ္အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္ရင္
ဘယ္သူမဆို ဘာလုပ္လုပ္
တရားတယ္။

သမတၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
နာယကၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
အဓိပတိၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ေသနာပတိၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ကရုဏာရွင္ၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
စာေရးဆရာမၾကီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
မိခင္ၾကီးေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္။


မတရား မေျပာနဲ ့
ျပည္သူခ်စ္တဲ့့ သူအေပၚ
ျပည္သူကဘယ္လို ဂုဏ္ျပဳဂုဏ္ျပဳ
တရားတယ္။

နိုင္ငံေရးသစ္
ေတာ္လွန္ေရးသစ္
ဒီမိုကေရစီသစ္
လြတ္လပ္ေရးသစ္
ျငိမ္းခ်မ္းေရးသစ္
အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာသစ္
ဖြဲ ့စည္းပုံဥပေဒသစ္
နိုင္ငံေတာ္သစ္

မတရား မေျပာနဲ ့
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ ့အတူ
လူထုက ဘယ္လို ရည္မွန္းရည္မွန္း
တရားတယ္။

ကဲ … မတရား မေျပာပါနဲ ့
မတရားမႈကို ခုခံတာမွန္သမ်ွ
အကုန္ တရားတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ။

(ဇြန္ ၁၇ ၊ ၂၀၀၉)

ေမာင္ေမာင္စိုုး - ေတာင္ျပာတန္း၏ အျခားတဖက္မ်က္ႏွာ - အပိုုင္း ၁


ေမာင္ေမာင္စိုုး -  ေတာင္ျပာတန္း၏ အျခားတဖက္မ်က္ႏွာ - အပိုုင္း ၁
(မိုုးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆


( ရွမ္းတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔မ်ား )

ရွမ္းျပည္သည္ ျမင့္မားေသာေတာင္တန္းမ်ား လွ်ဴိေျမာင္မ်ား သစ္ေတာမ်ား က်ယ္ျပန္႔ေသာ ကုန္းေျမျမင့္မ်ား စိုက္ခင္းမ်ား လက္ဖက္ခင္းမ်ားၾကည္လင္ေသာ စမ္းေခ်ာင္းမ်ား ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား ေရတံခြန္မ်ား ေရငုတ္မ်ား အင္းအိုင္မ်ား လိုဏ္ဂူမ်ားႏွင့္အတူ ခ်ယ္ရီပန္းမ်ား လႈိင္လႈိင္ေဝေသာ ေဒသျဖစ္သည္။

ရွမ္းကုန္းေျမျမင့္မွာ လိေမၼာ္ခင္းမ်ား စေတာ္ဗယ္ရီခင္းမ်ား လက္ဖက္ခင္းမ်ား ေရတံခြန္မ်ား စမ္းေရစီးသံမ်ားႏွင့္အတူ ေခ်ာေမာလွပေသာ ရွမ္းပ်ဳိျဖဴမ်ားခ်ယ္ရီပန္းမ်ားေဝေနေသာ ရႈမၿငီးဖြယ္ ႏွစ္လိုဘြယ္ မိန္းေမာတသဘြယ္ ရွမ္းျပည္၏ အလွအပမ်ားကို ေရးဖြဲ႔ေနခ်ိန္တြင္ ရွမ္းစာဆို စိုင္းခမ္းလိတ္ႏွင့္အဆိုေတာ္ စိုင္းထီးဆိုင္တို႔က " ေတာင္ေပၚေျမရဲ႕တျခားတဖက္မ်က္ႏွာမွာ ခ်ယ္ရီေတြလည္း ယမ္းနံ႔စြဲေန " ဟူ၍ ညႊန္းဖြဲ႔သီဆိုခ့ဲဖူးပါသည္။

လတ္တေလာတြင္လည္း ၂၀၁၆ ေမလဆန္းတြင္ ေက်ာက္မဲအေရွ႕ေတာင္ဖက္ ပုန္းဝိုးတဝိုက္တြင္ ၎ လားရႈိး မိုင္းရယ္ၾကားရွိ နမ့္ေပါင္ နမၼေဘာမတဝိုက္တြင္ ျမန္မာစစ္ဖက္ႏွင့္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားၾကား ျပင္းထန္စြာတိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားၿပီး ျမန္မာစစ္ဖက္က ေလေၾကာင္းပစ္ ကူပါရယူ၍ တိုက္ခိုက္ခ့ဲသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ျပင္းထန္ေသာတိုက္ပြဲမ်ားအတြင္ ေဒသခံ ရွမ္းရြာမ်ား အခ်ဳိ႕ထိခိုက္ပ်က္စီးမႈရွိသက့ဲသုိ႔ ေဒသခံရွမ္းလူထု ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ရပ္ရြာကို စြန္႔ခြာ ထြက္ေျပး ၾကရသည္ဟူသည့္ သတင္းမ်ားထြက္ေပၚလာခ့ဲပါသည္။ တိုက္ပြဲမ်ားအၿပီး မီးရွဴိ႕ထားခံရေသာ မီးေလာင္ကၽြမ္းခံရေသာ လူေသအေလာင္း အခ်ဳိ႕ေတြ႔ရၿပီး အမ်ားစုမွာ အရပ္သားမ်ား ျဖစ္ဖြယ္ ရွိသည္ဟုဆိုပါသည္။

ယေန႔တိုင္ေတာက္ေလာင္ေနဆဲျဖစ္ေသာ ရွမ္းျပည္နယ္မွစစ္မီးသည္ ၾကာျမင့္ခ့ဲၿပီျဖစ္ေသာ ကာလက အေၾကာင္းတရားမ်ားကို အေျခခံခ့ဲသည္ဟု ဆိုရပါမည္။

ရွမ္းျပည္နယ္
လက္ရွိ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံနယ္နမိတ္အတြင္း ရွမ္းျပည္နယ္နိမိတ္သည္အႀကီးဆုံးျဖစ္၍ ျပည္ေထာင္စု၏ ေလးပုံတပုံခန္႔ရွိသည္ဟုဆိုပါသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္၏ အက်ယ္အဝန္းမွာ စတုရန္း ကီလိုမီတာ ၁ သိန္း ၅ ေသာင္းေက်ာ္ရွိသည္။ လက္ရွိလူဦးေရမွာ ၂၀၁၄ စာရင္းဇယားအရ ၆ သန္း နီးပါးခန္႔ရွိရာ ျမန္မာျပည္လူဦးေရ၏ ၁၁ % ခန္႔ရွိသည္ဟု ဆိုရမည္။

ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ ေဒသခံတိုင္းရင္းသားအေနႏွင့္ ရွမ္း၊ ပအို႔၊ တအန္း၊ ပေလာင္၊ ဝ၊ ဓႏ၊ု ေတာင္ရိုး ကခ်င္၊ လားဟူ၊ လီဆူး၊ အင္းသား၊ ကိုးကန္႔ စသည္တို႔ေနထိုင္ၾကသည္။ ရွမ္းလူမ်ဳိးအတြင္းတြင္လည္း တိုင္ေမာဝ္၊ တိုင္းလုံ၊ တိုင္းခုံ စသျဖင့္ ေမာရွမ္း ရွမ္းႀကီး၊ ဂံုရွမ္း .. စသျဖင့္ ေနရာေဒသလိုက္၍ ေဖာ္ျပေလ့ရွိသည္။ သုိ႔႔ေသာ္လည္း ရွမ္းမ်ဳိးႏြယ္မ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုရပါမည္။

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းရာေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကပင္ ရွမ္းျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္တြင္ အျမစ္တြယ္ေနသည္မွာ ပေဒသရာဇ္စနစ္ဟုဆိုေလ့ရွိသည့္ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားအုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္ ျဖစ္သည္။ ရွမ္းျပည္တခုလုံးအား ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားကပိုင္းျခားၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ၾကသည္။ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းတြင္ သိႏီၷေစာ္ဘြား၊ သီေပါေစာ္ဘြား၊ မိုင္းရယ္ေစာ္ဘြား၊ ပန္ယန္းေစာ္ဘြားတို႔ ထင္ရွားၿပီး ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းတြင္ ေညာင္ေရႊေစာ္ဘြား၊ က်ဳိင္းတုံေစာ္ဘြား၊ လဲခ်ား၊ ေစာ္ဘြား မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြားတို႔သည္ ထင္ရွားၾကသည္။

ေစာ္ဘြားမ်ားေအာက္တြင္ ၿမိဳ႕စား ပူဟိန္ (ေထာင္အိမ္မွဴး) ထမုန္ႏွင့္ ပူက်ယ္ (သူႀကီး) တိ႔ုျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ေစာ္ဘြားသည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ အမတ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ေစာ္ဘြားရဲတပ္ဖြဲ႔ကို ခန္႔အပ္ တာဝန္ ေပးထားသည္။ ရွမ္းျပည္ရွိ အဆိုပါေစာ္ဘြားတို႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္သည္ ႏွစ္ေပါင္း ရာေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခ့ဲသည့္စနစ္ဟုဆိုရမည္။

ရွမ္းျပည္အား ေရွးျမန္မာဘုရင္လက္ထက္မွစ၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာစတင္သက္ေရာက္ခ့ဲသည္ဟု ဆိုသည္။ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ ရွမ္းျပည္နယ္သုိ႔ ျမန္မာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးၾသဇာ စတင္ သက္ ေရာက္ခ့ဲသည္မွာ ၁၅၅၅ ခုႏွစ္ ဘုရင့္ေနာင္လက္ထက္မွစတင္သည္ဟုဆိုၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ ရွမ္းျပည္သုိ႔ၾသဇာသက္ေရာက္ပုံမွာ တိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္သည့္စနစ္မဟုတ္ေပ။ လက္ေအာက္ခံနယ္အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး လက္ေဆာင္ပ႑ာဆက္သသည့္ စနစ္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ ရွမ္းျပည္ေစာ္ဘြားမ်ားအဖို႔ ျမန္မာဘုရင္မ်ားအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ကာလတေလ်ာက္ လက္ေဆာင္ပ႑ာဆက္သရသည္မွအပ မိမိေစာ္ဘြားနယ္ကို မိမိလြတ္လပ္စြာအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရခ့ဲသည္ဟု ဆိုပါသည္။

ထို႔အတူ အဂၤလိပ္တို႔ရွမ္းျပည္ကိုဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ၿပီးေနာက္တြင္လည္း ရွမ္းျပည္၏ မူလအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ျဖစ္ေသာ ေစာ္ဘြားတို႔၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းျခင္းမျပဳ ခ့ဲေပ။ အဂၤလိပ္တိ႔ုသည္ ေစာ္ဘြားမ်ားမွတဆင့္ ရွမ္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခ့ဲသည္။ အဂၤလိပ္အေရးပိုင္ရံုးစိုက္ရာ ျမိဳ့တခ်ဳိ႕သာ တိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ခ့ဲသည္။ အၾကမ္းျပင္းဆိုရေသာ္ ၁၉၄၈ လြတ္လပ္ေရးရသည္အထိ ရွမ္းေစာ္ဘြားတို႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္သည္ အားေကာင္းခ့ဲသည္ဟုဆို ႏိုင္သည္။ သုိ႔႔ျဖစ္ရာ ရွမ္းေစာ္ဘြားတို႔သည္ ရွမ္းျပည္ႏိုင္ငံေရးတြင္ ေရွ႕တန္းက ပါဝင္ပတ္သက္ေနသူမ်ားဟု ဆိုမည္။

လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈကာလမ်ားတြင္ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားအျပင္ ရွမ္းလူထု ကိုယ္စားလွယ္မ်ားပါ ပါဝင္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၁၉၄၇ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုရာတြင္ ရွမ္းေစာ္ဘြား ၆ ဦး ေစာ္ဘြားကိုယ္စားလွယ္ ၁ ဦးအျပင္ ရွမ္းလူထုကိုယ္စားလွယ္ ၇ ဦးပါဝင္ခ့ဲသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပိုင္း ရွမ္းျပည္လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားသာမက
ရွမ္းလူထုကိုယ္စားလွယ္မ်ားပါ ပါဝင္လာသည္ကိုေတြ႔ရသည္။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီးရွမ္းျပည္နယ္
ျပည္မႏွင့္အတူ လြတ္လပ္ေရးရယူခ့ဲေသာ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ပင္လုံ ကတိကဝတ္မ်ားႏွင့္ အတူ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒအရ ဆယ္ႏွစ္ၾကာလွ်င္ ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ခြင့္ရွိသည္ဆိုသည့္ အခ်က္ကို ရရွိခ့ဲသည္။
သုိ႔ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ရွမ္းျပည္နိုင္ငံေရးတြင္ ထိုအခြင့္အေရးသည္ စိုးမိုးသည့္အခ်က္ျဖစ္ခ့ဲ သည္ဟု ဆိုရမည္။

၁၉၅၆ ခုႏွစ္တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ေကာင္စီ၏ သဘာပတိျဖစ္သူ စဝ္ေမာင္ႏွင့္ ဦးဖိုးမႈန္တို႔ဦးစီး၍ ရွမ္းျပည္ေတာင္တန္းသားမ်ား စည္းလုံးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔႔ကိုဖြဲ႔စည္းခ့ဲၿပီး ပထမအႀကိမ္ညီလာခံကို မိုင္းရယ္တြင္ က်င္းပခဲ့သည္။ ရွမ္းျပည္အမတ္မ်ား ေစာ္ဘြားတို႔၏အမတ္ခ်ဳပ္မ်ား၊ အတြင္းဝန္
ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ မိုင္းရယ္ေစာ္ဘြားစဝ္ေဆးဟုန္၊ မိုင္းရွဴးေစာ္ဘြားစဝ္မန္ဖတို႔၏ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားတက္ေရာက္ၾကသည္ဟု ဆိုသည္။

ဒုတိယအႀကိမ္ညီလာခံကို လားရွဳိးၿမိဳ႕တြင္က်င္းပခ့ဲသည္။ ၎ညီလာခံတြင္ ေညာင္ေရႊေစာ္ဘြား၏ မဟာေဒဝီ စဝ္မယ္နန္းဟိန္းခမ္း၊ မိုင္းရယ္ေစာ္ဘြား စဝ္ေဆးဟုန္၊ ေက်းသီးေစာ္ဘြားစဝ္ေရႊမႈန္တို႔ ဦးေဆာင္၍ ရွမ္း ျပည္ညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔ကိုဖြဲ႔စည္းကာ ရွမ္းျပည္ခြဲထြက္ေရးမူကို ခ်မွတ္ခ့ဲသည္။

ရွမ္းျပည္ခြဲထြက္ေရးကို အေစာဆုံးေထာက္ခံေရးသားေသာ အထင္ရွားဆုံးသတင္းစာမွာ သီေပါၿမိဳ႕ က်ားျဖဴ ပုံႏွိပ္တိုက္မွထုတ္ေဝသည့္ ေခတ္သစ္ရွမ္းျပည္သတင္းစဥ္ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ျပင္ ရွမ္းေတာ္ လွန္ေရးစာေပေရးသားသူဟု အသိမွတ္ျပဳခံရသူ စဝ္ေခးေဆသည္ ရဟန္းပ်ဳိဘဝက ရွင္ပႏၲိတ အမည္ ျဖင့္ လားရွဳိးၿမိဳ႕ ေက်ာင္းေခးတိုင္းေက်ာင္းတိုက္တြင္ ေက်ာင္းထိုင္ေနစဥ္အတြင္း ၁၉၄၈ တြင္ ရွမ္းျပည္ ရွမ္းအမ်ဳိးသားစာအုပ္ကို ရွမ္းဘာသာျဖင့္စတင္ထုတ္ေဝသည္။ ၁၉၅၇ တြင္ ပင္လုံကတိအလိမ္ခံရေၾကာင္း၊ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ားေတာ္လွန္ဖို႔လိုေၾကာင္း ေရးသားထားသည့္ " ရွမ္းလူ
မ်ဳိးမ်ား သိသင့္သည္ " ဟူေသာစာအုပ္ႏွင့္ " တိုင္းျပည္ကို ျပန္လည္တိုက္ယူနည္း " စေသာ စာအုပ္မ်ားကို ရွမ္းဘာသာျဖင့္ စတင္ထုတ္ေဝခ့ဲသည္။

စဝ္ေခးေဆသည္ ေနာက္ပိုင္း အစိုးရ၏ဖမ္းဆီးမႈေၾကာင့္ထြက္ေျပးရကာ လူလြတ္လဲၿပီး ပထမဆုံးေသာ ရွမ္းလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ျဖစ္ေသာ ႏြမ္စစ္ဟန္တြင္ ပါဝင္ခ့ဲသည္။ ရွမ္းျပည္ႏိုင္ငံေရးစာေပမ်ားတြင္ ၾသဇာရွိေသာသူတဦးတြင္ ဗမာစာျဖင့္ေရးသားေသာ ေတာင္ႀကီးဦးထြန္းျမင့္လည္း ပါဝင္သည္ဟုဆိုသည္။ ထိုစဥ္က ရွမ္းစာႏွင့္ေရာ ဗမာစာႏွင့္ပါ ရွမ္းျပည္နိုင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ စာအုပ္မ်ားထြက္ရွိၿပီး ရွမ္းႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္အား လႈံ႔ေဆာ္ခ့ဲသည္ ဟု ဆိုရေပမည္။

ဤသုိ႔ျဖင့္ ရွမ္းျပည္ခြဲထြက္ေရးကို ရွမ္းျပည္ေတာင္တန္းသားမ်ားစည္းလုံး ညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔ ( ရတစညဖ ) ကစတင္ေတာင္းဆိုခ့ဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သီေပါေစာ္ဘြားႏွင့္ မိုင္းရယ္ေစာ္ဘြား တို႔၏ လူအားေငြအားကူညီမႈမ်ားျဖင့္ ရွမ္းျပည္ျပည္သူ့ညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔ (ရပညဖ ) ကို ဖြဲ႔စည္းခ့ဲၾကသည္။ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၇ ရက္ေန႔တြင္ လူတစ္ေသာင္းခန္႔ပါဝင္ေသာ ဆႏၵျပပြဲျပဳလုပ္၍ ယင္းဆႏၵျပပြဲတြင္ ေစာ္ဘြားမ်ား အာဏာမစြန္႔ရန္ လြတ္လပ္ေရးရ၍ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ပါက ပင္လုံ ကတိကဝတ္အတိုင္း ရွမ္းျပည္နယ္ခြဲထြက္ရန္ ေႂကြးေၾကာ္ခ့ဲၾကသည္။

၁၉၅၇ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၀ ရက္ေန့၌ မိုင္းရယ္ၿမိဳ႕တြင္ ရပညဖကဦးစီး၍ ရွမ္းျပည္ညီညြတ္ေရး ညီလာခံႀကီးကို တရားဝင္က်င္းပခ့ဲသည္။ အဆိုပါညီလာခံမွ ေအာက္ပါဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို ခ်မွတ္ခ့ဲသည္ဟု ဆိုပါသည္။

၁။ ေစာ္ဘြားမ်ားအာဏာစြန္႔လႊတ္ရန္အခ်ိန္မက်ေရာက္ေသး။
၂။ ၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒအရ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္လွ်င္ ရွမ္းျပည္အား ျပည္ေထာင္စုမွခြဲထြက္ရန္။
၃။ ရွမ္းျပည္တြင္က်င့္သုံးေသာ အစိုးရမူဝါဒမ်ားသည္ ရွမ္းမိရိုးဖလာႏွင့္ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း စိုက္ပ်ဳိးေရး စီမံကိန္းမ်ားလည္း ေအာင္ျမင္မႈမရွိေၾကာင္း။
၄။ ေဘာ္တြင္းသတၲဳမိုင္းအား ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက လက္ဝါးႀကီးအုပ္အျမတ္ထုတ္ေနသည္။
၅။ ဂ်ပန္စစ္ေလ်ာ္ေၾကးကို ရွမ္းတို႔တျပားမွ မရသည္မွာ မမွ်တဟူ၍ျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္ ရပညဖအင္အားစုမ်ားသည္ မိုင္းရယ္မွ သီေပါသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕အေျခစိုက္ခ့ဲၾကသည္။

သုိ႔ေသာ္ ဦးထြန္းေအးဦးစီးသည္ ရွမ္းျပည္ျပည္သူ့လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႔ ရပလ ေခၚ ရပလဖ ဆန္႔က်င္ခ့ဲသည္ဟ ုဆိုသည္။ ၁၉၅၇ ဖဆပလ မကြဲမီပင္ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း ပါလီမန္အမတ္ နမ့္ခမ္းဦးထြန္းေအးက ရွမ္းျပည္ေစာ္ဘြားမ်ား အာဏာစြန္႔ရန္ႏွင့္ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္ေသာ္လည္း ရွမ္းျပည္နယ္ခြဲမထြက္ရန္ ပါလီမန္အစည္းအေဝး၌တင္ျပခ့ဲ့သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ရွမ္းျပည္ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာနည္းႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ျပီး ဖြဲ႔စည္းပုံျပင္လိုေသာ အင္အားစုႏွင့္ ခြဲထြက္လိုေသာအင္အားစုမ်ားျကား သေဘာထားကြဲလြဲခ့ဲသည္။ ထို႔ျပင္ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာစစ္ဖက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း ခြဲထြက္ေရးကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဆန္႔က်င္ၾကသည္။

ခြဲထြက္လိုေသာအင္အားစုမ်ားကို ေနာက္ပိုင္းမွေထာက္ခံအားေပးသူမ်ား ဦးစီးဦးရြက္ျပဳၾကသူမ်ား မွာ သီေပါေစာ္ဘြား၊ မိုင္းရယ္ေစာ္ဘြား၊ မိုင္းရွဴးေစာ္ဘြား၊ ေတာင္ပိုင္ေစာ္ဘြား၊ ေက်းသီးမန္စံ ေစာ္ဘြား၊ မိုင္းလင္းေစာ္ဘြား၊ မဟာေဒဝီ စဝ္နန္းဟိန္းခမ္း သိႏီၷေစာ္ဘြား၏ကိုယ္စားလွယ္ မဟာဝမ္းႏွင့္ ရပညဖ အမႈေဆာင္ ၁၅ ဦးဟုဆိုၾကပါသည္။

ဒုတ္ိယကမၻာစစ္အၿပီး ေရပန္းစားေနေသာ လက္ဝဲဝါဒ ဆိုရွယ္လစ္ဝါဒမ်ားႏွင့္အတူ ေျမရွင္ပေဒသရာဇ္ဆန္႔က်င္ေရးေလထုက ျပည္မတြင္ ေခတ္စားေနခ်ိန္တြင္ ရွမ္းေစာ္ဘြားတို႔၏ အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားမႈႏွင့္ ထိေတြ႔ကာ အမွန္အမွားႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဝဝါးရွဳပ္ေထြးေနသည့္ ကာလဟု ဆိုရမည္။ ထို႔ျပင္ ထိုႏိုင္ငံေရးၾသဇာသက္ေရာက္မႈမ်ားေအာက္တြင္ မတူေသာ အင္အားစုမ်ား မတူေသာအယူအဆမ်ား ထြက္ေပၚလာသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ မည္သုိ႔ဆိုေစ ရွမ္းေစာ္ဘြားတို႔၏ ပေဒသရာဇ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ဆိုသည္ပင္ ရွမ္းတို႔၏အမ်ဳိးသားေရးလကၡဏာ ယွက္ႏြယ္ေနသည္ကို ျငင္းပယ္၍မရေပ။

ခြဲထြက္လိုေသာ ရွမ္းအမ်ဳိးသားေရးအင္အားစုမ်ားသည္ တဖက္က ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ပါလီမန္တြင္ ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ေနရင္း တဖက္ကလည္း လက္နက္ကိုင္အင္အားကိုစုေဆာင္းရန္ ျပင္ဆင္ခ့ဲၾကေတာ့သည္။

ႏြမ္စစ္ဟန္
တခ်ိန္တည္းတြင္ တကၠသုိလ္သုိ႔ေရာက္ေနေသာ ရွမ္းေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားၾကားတြင္လည္း ရွမ္းအမ်ဳိးသားေရးအရ စည္းရံုးဖြဲ႔စည္းမႈမ်ားျဖစ္လာၿပီး လက္နက္က္ိုင္ပုန္ကန္ရန္ ျပင္ဆင္လာၾကေတာ့သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ရွမ္းျပည္ခြဲထြက္ေရးအတြက္ ပထမဆုံးလက္နက္ ကိုင္တပ္ဖြဲ႔သည္ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ ေပၚေပါက္လာခ့ဲေတာ့သည္။ ထိုအဖြဲ႔အား က်ဳိင္းတုံေစာ္ဘြား၏ ဦးေလးေတာ္စပ္သူ စဝ္ႏြဲ႔ကဦးေဆာင္သည္ဟုဆိုပါသည္။

၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ေမလ ၂၁ ရက္ေန့တြင္ မိုင္းတုန္ၿမိဳ႕နယ္ နမ့္ကၽြတ္ေခ်ာင္းေဘး ေတာတြင္း တေနရာ တြင္ စဝ္ႏြဲ႔ ေခၚ ေစာယႏၲဦးစီး ရွမ္းလူငယ္ ၃၁ ဦးသည္ သစၥာေရေသာက္ကာ ႏြမ္စစ္ဟန္ ေခၚ ပထမဆုံးဟုဆိုရမည့္ ျပည္မအစိုးရအားပုန္ကန္သည့္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔ကို စတင္ဖြ႔ဲစည္းခ့ဲၾကသည္။ ရွမ္းဘာသာျဖင့္ ႏြမ္စစ္ဟန္၏အဓိပၸာယ္မွာ" ရဲရင့္ေသာလူငယ္ စစ္သည္ေတာ္ " ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္ဟု ဆိုပါသည္။

ႏြမ္စစ္ဟန္အဖြဲ႔သာ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ ေဟြပုေဟာတြင္ စခန္းခ်ၿပီး အင္အား ၄၀၀ ခန္႔ စုစည္းမိခ့ဲၾကသည္။ ရွမ္းတိ႔ုအဖို႔ ရွမ္းစကားျဖင့္ ေဆျမန္မာဘာသာျဖင့္ "က်ား" ကို အေလးထား သည္ ။ ရွမ္းတို႔၏သေကၤတလည္း ျဖစ္သည္။ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔ျဖစ္ေစ ၿမိဳ႕ေပၚႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္ေစ အလံတံဆိပ္မ်ားတြင္ က်ား က်ားေခါင္းမ်ားကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပ ၾကသည္။ ထို႔အတူ ရွမ္းတို႔၏နံမည္ အထူးသျဖင့္ ရွမ္းေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမ်ား ေစာ္ဘြားႏြယ္မ်ားတြင္ က်ားဟု အဓိပၸာယ္ရသည့္ "ေဆ" ကိုထည့္သြင္းမွည့္ေခၚေလ့ရွိၾကသည္။

ပထမဦးဆုံးေသာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ ဝါ ရွမ္းသူပုန္အဖြဲ႔မွ က်ား ၅ ေကာင္ ထြက္ေပၚခ့ဲသည္ဟုဆိုၾကသည္။ ထို ၅ ေယာက္တြင္ စဝ္ေဆဝိုင္ စဝ္ေဆႏြံႏွင့္ စဝ္ေဆထင္တို႔ ပါဝင္ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုထဲမွ စဝ္ေဆထင္သည္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၈ ႏွစ္အၾကာ ယခုလက္ရွိ အခ်ိန္တြင္ SSPP/SSA ရွမ္းျပည္တိုးတက္ေရးပါတီ/ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္၏ နာယကအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနဆဲျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရေပသည္။


ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္

Mg Mg Soe ( ေမာင္ေမာင္စိုး )


ခိုင္ၾကည္သစ္ - ဒိုင္ႏိုေဆာရုပ္ရွင္



ခိုင္ၾကည္သစ္ - ဒိုင္ႏိုေဆာရုပ္ရွင္
(မုုိးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆


သမီးေရ
အီေဗာ္လူးရွင္း...တဲ့
ခ်ားလ္စ္ဒါဝင္ ေျပာတယ္။
တဆင့္ခ်င္း ေျပာင္းလဲ တိုးတက္
ေနထိုင္ရာ ေလာကႀကီးနဲ႔ မိတ္မပ်က္။

သမီးေရ
ရုပ္ရွင္ထဲကသတၱဝါ
ဒိုင္ႏိုေဆာ ဆိုတာ
ကမၻာေပၚမွာ အသန္မာဆံုး
ခုေတာ့
မ်ိဳးသုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္
ေလာကနဲ႔ အံဝင္ေအာင္
သူကမွ မေျပာင္းလဲခဲ့ပဲေလ။

သမီးေရ
အဆင္ေျပေအာင္ေန ေလာကထဲ
ရွင္သန္ေအာင္ ေျပာင္းလဲတတ္ပါေစ။

ဒါေပမဲ့ သမီးေရ...
တခါတရံ
ရွင္သန္ဖို႔ထက္ ထင္က်န္ဖို႔
ေရြးခ်ယ္ရတတ္တယ္။
ဒိုင္ႏိုေဆာေတြ ရွင္သန္ဖို႔ႀကိဳးစားရင္
ခပ္ထြားထြား အိမ္ေျမာင္ပဲျဖစ္မွာေပါ့။
ႀကီးမားခန္႔ထည္တဲ့
အရိုးျငမ္းဒိုင္ႏိုေတြ
ေလ့လာစရာမလိုေတာ့ဘူးေလ။

သမီးေရ
ကိုယ္တိုင္ အေလးအျမတ္ျပဳတဲ့
ကိုယ္ပိုင္ တန္ဖိုးတခုကိုေတာ႔
ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲ
ရဲရဲတြန္းလွန္
သမီးေလး ရွင္သန္ႏိုင္ပါေစ။



ခိုင္ၾကည္သစ္
Photo credit - https://www.pinterest.com/pin/559853797401797142/ 

ကာတြန္း ကိုုေခတ္ - ပညာေရးအတြက္မိုု႔


ကာတြန္း ကိုုေခတ္ - ပညာေရးအတြက္မိုု႔
(မိုုးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆

ကာတြန္း ဇာနည္ေဇာ္၀င္း ● ျပည္သူကုိခ်စ္တတ္ေအာင္လုပ္ပါ

 
ကာတြန္း ဇာနည္ေဇာ္၀င္း ● ျပည္သူကုိခ်စ္တတ္ေအာင္လုပ္ပါ
(မုိးမခ) ေမ ၃၀၊ ၂၀၁၆

ထြန္း၀င္းၿငိမ္း ● လူထုအေမရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံ


 ထြန္း၀င္းၿငိမ္း ● လူထုအေမရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံ
(မုိးမခ/သစ္ခက္သံလြင္) ေမ ၂၉၊ ၂၀၁၆


(တစ္)


“လူတေယာက္ကို သတိရေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ဒီလူဟာ မေသပါဘူး” ဆိုတဲ့ အာဖရိကစကားပံု တခုရွိ ပါတယ္။ ဒါဟာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းကို ျပည္သူေတြက ဘယ္ေတာ့မွမ့ၾကမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္း အေမလူထု ေဒၚအမာေရးသားတုန္းက သံုးႏႈန္းတင္ျပသြားတဲ့ စကားပံုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ 
အေမေရးခဲ့သလိုပါပဲ။ လူထုအေမကို ျပည္သူေတြက ေမ့ႏိုင္စရာမရွိတဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ အေမ့ရဲ႕ေလး စားဖြယ္ သမိုင္းျဖတ္သန္းမႈေတြ၊ ယံုၾကည္ရာကို ရဲရဲရင့္ရင့္ကိုင္စြဲခဲ့တာေတြ၊ ဘ၀တသက္တာမွာ မယိမ္း ယိုင္တဲ့ရပ္တည္ခ်က္ေတြ၊ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ ဓာတ္ေတြကိန္းေအာင္းလာေအာင္ ညႊန္ျပေရးသားခဲ့ တာေတြကို တခုတ္တရ ေျပာၾကရမယ္ ထင္ပါတယ္။


အေမလူထုေဒၚအမာကိုမေမ့သမွ် အေမ့ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ ရပ္တည္ခ်က္ေတြဟာလည္း ျပည္သူနဲ႔အတူ မေပ်ာက္မကြယ္ တည္ၿမဲေနမွာျဖစ္တယ္လို႔ယံုၾကည္ပါတယ္။ အေမ့ရဲ႕တသက္တာလံုးေျပာဆို၊ ေရး သား၊ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခဲ့တာေတြက အလြန္ႀကီးမားတဲ့ တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ျပည္သူကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ ရဲ႕ေစ့ေဆာ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း အေမဟာ တိုင္းျပည္ အတြက္ ျပည္သူ႔ဘက္ကရပ္တည္ေရးသားခဲ့ရာမွာ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ “ေရႊေဒါင္းေတာင္ ကေလာင္တမ်ဳိးရယ္နဲ႔ ျပည္ေကာင္းေအာင္ ေဆာင္မကိုးရယ္လို႔” ဆိုတဲ့ ၾသ၀ါဒကိုလက္ကိုင္ျပဳခဲ့သူ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။


အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈတေလွ်ာက္လံုးမွာ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသူ၊ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ အယ္ဒီတာေကာင္းတဦးဆိုတဲ့ ဘ၀ေတြအျပင္ အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္းတေယာက္အေနနဲ႔ ေလာကဓံကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံျဖတ္သန္းၿပီး၊ ေသာကဒုကၡမ်ဳိးစံု ႀကံဳေတြ႔ရေပမယ့္ တစက္ကေလးမွအေလွ်ာ့မေပး၊ အ႐ံႈးမေပးတတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးဟာ ေတာ္႐ံုမိန္းမ သားေတြမွာ ေတြ႔ရေလ့ရွိတဲ့ စိတ္ထားမ်ဳိးမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာ ပါတယ္။


အဲဒါေတြအျပင္ တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္တဲ့၊ ျပည္သူလူထုကိုခ်စ္တဲ့၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုျမတ္ႏိုးတဲ့၊ ယဥ္ေက်းမႈကိုေမြ ႔ေလ်ာ္တဲ့၊ သမိုင္းကိုတန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ အေမလူထုေဒၚအမာရဲ႕ဘ၀မွာ ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံ ရဲ႕ဖိႏွိပ္႐ိုက္ ပုတ္က်ီစယ္မႈေတြကို ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရာမွာ ခင္ပြန္းျဖစ္သူေရာ သားသမီးေတြပါ မက်န္ ခံစားခဲ့ၾက ရသလို သူကိုယ္တိုင္လည္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသူဘ၀နဲ႔ ေလးဖက္နံရံေတြၾကား မွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီစာစုမွာ အေမလူထုေဒၚအမာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံေတြအေပၚမွာ အေမ ဘယ္လို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသလဲဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို လက္လွမ္းမွီသေရြ႕တင္ျပသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


(ႏွစ္)


စာေရးဆရာသတင္းစာဆရာႀကီး အဂၢါစႏိုး ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ အေမလူထုေဒၚအမာက ရွာမွရွားတဲ့ သတင္းစာဆရာဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးရွည္ႀကီးေရးၿပီး အဂၢါစႏိုးရဲ႕ဘ၀နဲ႔ အလုပ္ေတြကို ျခယ္မႈန္းေရးသား ဂုဏ္ျပဳခဲ့ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ရွာမွရွားတဲ့ သတင္းစာဆရာဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ဟာ အေမလူထုေဒၚအမာနဲ႔ အလိုက္ ဖက္ဆံုးလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ အမ်ားက အသိအမွတ္ျပဳၾကရတာကလည္း အေမလူထု ေဒၚအမာဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ ရွာမွရွားတဲ့ သတင္းစာဆရာ စစ္စစ္ပါပဲ။ အေမ့ဘ၀နဲ႔ အလုပ္ေတြကို မွတ္မိသိမွီ သမွ် ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တိုင္း အေမဟာ ဘယ္ေနရာက ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ ဘယ္သူေတြဘက္က ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ ဘာေတြေတြးၿပီး ဘာေတြေရးခဲ့တယ္ဆိုတာ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႔ေနရပါတယ္။
အေမဟာ လူထုသတင္းစာကို ၁၉၄၆ ဧၿပီ ၁၉ ကေန ဇြန္ ၇ ရက္ေန႔က စတင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။ လူထုသတင္းစာမွာ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕၀င္၊ ဖခင္ေအာင္ႏိုင္ကေလာင္ခြဲနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးခန္း ပင္တိုင္ေဆာင္းပါးရွင္အျဖစ္ ေရးသားခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။


ဆရာလူထုဦးလွနဲ႔ အေမလူထုေဒၚအမာတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာအေနနဲ႔ စာေပ အက်ဳိး ျပည္သူလူထုအက်ဳိးကို သယ္ပိုးၾကရာမွာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္က လူထုသတင္းစာဆိုတာ တိုင္းျပည္ လြတ္ လပ္ေရးအတြက္ ဦးေဆာင္ႀကိဳးပမ္းေနတဲ့ ဖဆပလအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕အာေဘာ္လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အေရးပါတဲ့ သတင္းစာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီ ဖဆပလ အဖြဲ႔ႀကီးပါပဲ။ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရၿပီး အာဏာရအစိုးရျဖစ္လာေတာ့ လူထုဦးလွ ကို ႏိုင္ငံေရးမသကၤာမႈပုဒ္မ ၅ နဲ႔ေထာင္ ၃ ႀကိမ္ ခ်ဖူးပါတယ္။ တိုက္ကို ခ်ိတ္ပိတ္၊ လူကိုဖမ္းၿပီး တရားစြဲ ဆိုတာေတြ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သတင္းစာတိုက္ကို ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔ ခြဲတာမ်ဳိးေတြအထိ လက္ရဲဇက္ရဲ ဖိႏွိပ္ခဲ့ပါ တယ္။


ဆရာလူထုဦးလွတသက္မွာ အဖမ္းအဆီးခံရတာ ၅ ႀကိမ္ ရွိပါသတဲ့။ ၃ ႀကိမ္က ဖဆပလေခတ္၊ ပထမဆံုး အႀကိမ္က ၿဗိတိသွ်အစိုးရေခတ္မွာ၊ ေနာက္ ၃ ႀကိမ္က ဖဆပလေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ မွာေတာ့ မဆလေခတ္မွာ လူထုဦးလွရယ္ အေမလူထုေဒၚအမာရယ္ သားဘိုညိဳ (ဆရာ ညီပုေလး) ရယ္ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္စလံုး ဖမ္းဆီးခံရတာပါ။


ဆရာလူထုဦးလွ ပထမအႀကိမဖမ္းဆီးခံရတုန္းက အေမလူထုေဒၚအမာ ဂ်ပန္ေခတ္စစ္ေရွာင္ရင္း မႏၱေလးၿမိဳ႕ေျမာက္ဘက္က ကပိုင္ရြာ ေတာင္ငူစုဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေနၾကတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီေခတ္က ၀န္ႀကီးသခင္သန္းထြန္း၊ ဗိုလ္မွဴးဗထူးတို႔ မၾကာမၾကာလာၿပီး သူတို႔ဘာေတြလုပ္ဖို႔ လာတယ္ဆိုတာေတာ့ ဦးလွက အေမမာကို ေျပာမျပပါဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ရဲေဘာ္မေလး ၃၊ ၄ ေယာက္ အေမတို႔ဆီလာေနေတာ့ အေမက ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေနတာပါပဲတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာ လူထုဦးလွကို ၿဗိတိသွ်တပ္ေတြလာၿပီးဖမ္းသြားပံုကို အေမမာက အခုလိုေရးထားပါတယ္။


“ကၽြန္မတို႔အညာမွာ ဗိုလ္မွဴးဗထူးဦးေဆာင္တဲ့တပ္ေတြက ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ၾကၿပီး တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ ဂ်ပန္ေတြအေရးမလွဘဲ စစ္ေတြဆုတ္ေပးေနရၿပီ။ မဟာမိတ္တပ္ေတြက ၀င္လာၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ေတြလက္က မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာင္က်သြားၿပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ၿဗိတိသွ် စစ္ဗိုလ္တေယာက္ ဂ်စ္ကားတစီးနဲ႔ကၽြန္မတို႔ေနတဲ့ ကပိုင္ေတာင္ငူစုေက်ာင္းထဲကို၀င္လာၿပီး ဦးလွကိုေမးတယ္။ ေတြ႔တယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စကားေျပာၾကတယ္။ ဘာေျပာမွန္း ကၽြန္မမသိ လုိက္ဘူး။ ေနာက္ ဦးလွက အိပ္ရာကို လိပ္ခိုင္းတယ္။ အ၀တ္အထည္ကေလး နည္းနည္းထည့္ ခိုင္းတယ္။ စစ္ဗိုလ္လာေခၚလို႔ ငါလိုက္သြားဦး မယ္ေျပာၿပီး လိုက္သြားတာပဲ။”


စစ္ဦးဘီလူးမွာ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာအတြက္ ၀ါဒျဖန္႔ဖို႔ စကားျပန္လမ္းျပလုပ္ရတာလိုလို သတင္းၾကားရေပ မယ့္ ဆရာလူထုဦးလွကို ဘယ္ဆီေခၚသြားမွန္း မသိရပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ ဦးလွကိုေခၚသြားတာဟာ ဖမ္းသြားတာ။ F.SS လို႔ေခၚတဲ့ Field Security Service စစ္ေျမျပင္ လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႔က လာဖမ္းတာလို႔ သိရပါသတဲ့။

ဦးလွ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းအတြက္ မ်ဳိးခ်စ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔တြဲၿပီး ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနၾကတဲ့ အေမရိကန္တပ္ရဲ႕စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ျဖစ္တဲ့ Detachment 101 တပ္စခန္းခ်ရာ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕ ကိုလည္း မိဘေတြကုိခြင့္ပန္ၿပီး အမ မမဦး(နဂါးေဒၚဦး) နဲ႔အတူ ၅ လ ၆ လရွိ (ဦး) ဖိုးသံေခ်ာင္း ကိုယ္၀န္ ႀကီး မေပါ့မပါးနဲ႔ ကပိုင္ေလယာဥ္ကြင္းကေန စစ္ေလယာဥ္ ဒါကိုတာႀကီးတစီးနဲ႔ အေမ လူထုေဒၚအမာဟာ စစ္ႀကီးမၿပီးတတ္ေသးခင္မွာ လိုက္သြားခဲ့ဖူးသူပါ။


ဗန္းေမာ္ေရာက္လို႔ ကိုယ့္ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ေတြ႔လို႔ အေမရိကန္တပ္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့မွ လူထုဦးလွ ပုဂံမွာ ဖမ္းထားတာလို႔ သိရပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်တပ္က စစ္တိုက္ရင္းဖမ္းခ်ဳပ္တဲ့ ပံုသဏၭာန္နဲ႔ ဖမ္းထားတာမို႔ စစ္ၿပီးေတာ့ ျပန္လြတ္လာပါသတဲ့။
ဒုတိယအႀကိမ္ လူထုဦးလွကိုဖမ္းေတာ့ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာပါ။ မင္းမႏိုင္အဓိက႐ုဏ္းမွာ ဘုန္းႀကီးႏွစ္ပါး ပ်ံလြန္တယ္လို႔ လူထုသတင္းစာက သတင္းမွားေရးတယ္ဆိုၿပီး ပုဒ္မ ၅ နဲ႔ဖမ္းတာပါ။ အဲဒီပုဒ္မက အဲဒီအခ်ိန္က အာမခံရႏိုင္တဲ့ပုဒ္မပါ။ သတင္းမွားတာကလည္း ဦးလွေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ သတင္းအယ္ဒီတာဦးစံ၀င္းေရးတဲ့သတင္း ေနာက္တေန႔မွာ အမွားျပင္ဆင္ခ်က္သတင္းစာမွာ ထည့္ၿပီးျဖစ္လို႔ အာမခံေလွ်ာက္တဲ့အခါ အာမခံရပါသတဲ့။ သတင္းစာတိုက္ပိတ္တာလည္း ျပန္ဖြင့္ခြင့္ရတယ္။ ဦးလွလည္း ေထာင္ထဲမွာ ၁၁ ရက္ပဲေနခဲ့ရၿပီး ျပန္လြတ္ လာပါတယ္။ အဲဒါဟာ အျမန္ဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္ေၾကာင္း အေမမာက ေရးပါတယ္။

(သံုး)


ဆရာလူထုဦးလွ တတိယအႀကိမ္နဲ႔ စတုတၳအႀကိမ္အဖမ္းခံရေတာ့ အေမလူထုေဒၚအမာက ဒိန္းမတ္ျပည္ ကိုပင္ေဟာင္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာက်င္းပတဲ့ ဒီမိုကရက္တစ္ ကမၻာ့အမ်ဳိးသမီးညီလာခံကို ျမန္မာသတင္းစာဆရာ အမ်ဳိးသမီး ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အေနနဲ႔ တက္ေနရခ်ိန္ပါ။ ညီလာခံၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔က ကမၻာ့လူငယ္ပြဲေတာ္ကို အခ်ိန္မီ တက္ေရာက္ဖို႔မလာႏိုင္လို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့အေမ့ကို တက္ခဲ့ပါဆိုတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္လႊဲစာရလို႔ ႐ူေမးနီးယားႏိုင္ငံ ဘူခါရက္စ္ၿမိဳ႕ေတာ္က လူငယ္ပြဲေတာ္ကို ကူးၿပီး တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။


အေမမာ ဘူခါရက္စ္ လူငယ္ပြဲေတာ္တက္ၿပီး ျပန္ခါနီးမွာ မႏၱေလးလူထုတိုက္က အယ္ဒီတာေတြ ႐ိုက္လိုက္ တဲ့ ေၾကးနန္းသတင္းရပါတယ္။ ဦးလွ အဖမ္းခံရသည္။ သတင္းစာတိုက္ ခ်ိတ္ပိတ္ခံရသည္။ ၁၉၅၃ ၾသဂုတ္ ၁၃ ရက္ ေန႔စြဲနဲ႔ပါ။ အဲဒီေတာ့ အေမလူထုေဒၚအမာလည္း ရွိရွိသမွ် အစီအစဥ္ေတြဖ်က္ၿပီး အိမ္ျပန္ရပါေတာ့ တယ္။ ဘူခါရက္စ္ကေန ေမာ္စကိုေရာက္တဲ့အခါ ေနာက္ထပ္ေၾကးနန္းတေစာင္ရပါတယ္။ အာမခံရၿပီ၊ တိုက္ဖြင့္ၿပီ၊ သတင္းစာျပန္ထြက္ၿပီဆိုတဲ့ သတင္းပါ။ ဒါကို အေမမာဖတ္ရေတာ့ ၀မ္းသာလိုက္ပံုမ်ား ထခုန္မိမတတ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဆရာလူထုဦးလွက သူ႕ဇနီး ဘယ္ေရာက္လို႔ ဘယ္ေပါက္ေနမွန္းမသိေပမယ့္ ခရီးလြန္ေနသူ စိတ္ပူမွာစိုးလို႔ စိတ္မပူေအာင္ ေၾကးနန္း႐ိုက္ရွာတာပါ။


ဒါေပမဲ့ အေမလူထုေဒၚအမာ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေနာက္ေန႔ မႏၱေလးျပန္ေရာက္တဲ့အခါ မႏၱေလးေလဆိပ္မွာလာႀကိဳတဲ့သူေတြထဲ လူထုဦးလွမပါလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့မွ အိမ္မွာမရွိဘူး ေလယာဥ္ မဆိုက္ခင္ နာရီ၀က္ေလာက္ကမွ လာဖမ္းသြားတယ္ဆိုတာ သိရပါတယ္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကေန ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္မိသားစုရွိရာ ျပန္ေရာက္တာ ၀မ္းသာအယ္လဲ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ရမယ့္အစား ေလယာဥ္ကြင္း ကအိမ္ကို ရင္ထဲ ခိုးလုခုလုနဲ႔ ျပန္ေရာက္ရတယ္ ဆိုတာ အမွန္တရားဘက္ေတာ္သား သတင္းသမားေတြ အတြက္ တရားမွ်တမႈမရွိတဲ့ ေခတ္ဆိုး စနစ္ဆိုးေတြကေပးတဲ့ ဆုလာဒ္ေတြထဲက တခ်ဳိ႕တ၀က္ လက္ေဆာင္ေတြျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။
ဆရာလူထုဦးလွကို အာမခံရၿပီးသား ပုဒ္မ ၅ နဲ႔ဘဲ ျပန္ဖမ္းတာပါ။ မႏၱေလးေထာင္ႀကီးမွာ ၃ လ ေက်ာ္ ခ်ဳပ္ထားၿပီး ရန္ကုန္ေထာင္ေရႊ႕ၿပီး အမႈစစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားက အခုမွျပန္လာတဲ့ဇနီးကို လင္ေယာက်္ားျဖစ္ သူနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္မရေအာင္ ေတြ႔ရက္ေရႊ႕လိုက္ၿပီး ေတြ႔ခြင့္ေပးေတာ့လည္း အေစာင့္ အေရွာက္ေတြက စိတ္အခန္႔မသင့္စရာေတြ ဒီေခတ္စကားနဲ႔ဆို လူ႔အခြင့္အေရးကုိ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါး ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတဲ့အေန အထားမ်ဳိးေတြကို အေမလူထုေဒၚအမာက အခုလို တင္ျပပါတယ္။
“မႏၱေလးမွာ ခ်ုဳပ္ထားတုန္းကလည္း ေထာင္၀င္စာ ကၽြန္မလာေတြ႔တိုင္း စံုေထာက္ႏွစ္ေယာက္က လင္မယားၾကားမွာ ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္ေနရက္နဲ႔ ေတြ႔ရတာပါ” တဲ့။
အဲဒီအမႈမွာ အမႈမစစ္၊ စီရင္ခ်က္မခ်ဘဲ အခ်ိန္ေတြဆြဲၿပီး စိတ္ပ်က္သြားေအာင္ အစိုးရက ႏွိပ္စက္ပံုေတြကို လူထုဦးလွရဲ႕ေထာင္တြင္းကေပးစာမ်ားမွာ အခုလို ခပ္ေသာေသာကေလး ေရးထားတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။


“၀မ္းသာလိုက္တာကြာ။ ေထာင္ကေလးက်ရပါမည့္အေၾကာင္း သားတကြဲ မယားတကြဲ မႏၱေလးက ရန္ကုန္ကိုလည္းလာေနရေသး၊ တရားသူႀကီး ၃ ေယာက္ အစိုးရေရွ႕ေန ၃ ေယာက္ေျပာင္းၿပီး ၁ ႏွစ္ ၇ လနဲ႔ ၁၄ ရက္လည္းၾကာေအာင္ေစာင့္ရေသး။ အခုျဖင့္ အမႈၿပီးၿပီ။ ေမြးဖြားၿပီးတဲ့ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ လိုပဲ ေပါ့ ပါးသြားၿပီ” လို႔ ေရးပါတယ္။


အဲဒီအမႈျဖစ္ေနတဲ့ကာလအတြင္းမွာပဲ အေမလူထုေဒၚအမာနဲ႔ လူထုသတင္းစာအယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္းတို႔ကို ဖမ္းခ်ဳပ္မယ္လို႔ သတင္းေတြမွာပါေတာ့ ဦးလွခမ်ာ ေထာင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ေသာက အမ်ဳိးမ်ဳိးေရာက္ခဲ့မလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းကိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ လေလာက္က လူထုသတင္းစာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ပ်ဴေစာထီးတပ္ဖြဲ႔ ကို ေ၀ဖန္တဲ့ ေခါင္းႀကီးေၾကာင့္ ဖမ္းပါတယ္။ အေမလူထုေဒၚအမာကိုဖမ္းမယ္ဆိုရင္ အတိုက္အခံဘက္က အေရြးခံၾကမယ့္ သူေတြက ဒီအစိုးရ ဟာ သတင္းစာတေစာင္အေပၚ ဘယ္လိုအထိ ဖိႏွိပ္သလဲ ဆိုတာ သိခ်င္ရင္ ေဟာဒီ ကေလး ၅ ေယာက္ကိုသာပဲ ၾကည့္ပါေတာ့ဆိုၿပီး အေဖေရာ၊ အေမေရာ၊ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြကိုလက္ဆြဲၿပီး မဲေတာင္းကုန္ၾကလိမ့္မယ္။ မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ေျပာေတာ့မွ အေမမာကို မဖမ္းေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားတာပါ။


အဲဒီအေျခအေနကို လူထုဦးလွ ရန္ကုန္ေထာင္ထဲကၾကားေတာ့ သူ႕ရဲ႕ေပးစာမွာ ေရးထားတာက-
“သတင္းစာဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြက ျပည္သူေတြဘက္ကေရးမယ္။

အစိုးရလုပ္ပံုေတြမေကာင္းေၾကာင္း ေရးမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီပံုႏွိပ္တိုက္ေတာ့ ဥပေဒနဲ႔ လတ္တေလာ ေတြ႔ေတာ့ တာပဲ။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဆိုတာ အဖိႏွိပ္ခံရသူေတြျဖစ္ေတာ့ ေငြလည္းမေပါဘူး၊ အာမခံေငြလည္း မတင္ႏိုင္ၾကဘူး။ ၾကာေတာ့ သူတို႔အာေဘာ္ေတြကို ဘယ္ပံုႏွိပ္တိုက္ကမွလည္း ႐ိုက္မေပးရဲၾကဘူး။ အဲဒီလိုခ်ဳပ္ခ်ယ္ဖိႏွိပ္တဲ့ နယ္ခ်ဲ႕သမားတို႔ရဲ႕လက္သံုးေတာ္ဥပေဒမ်ဳိးကို ႏိုင္ငံမွာ ထြန္းထြန္းကားကားျဖစ္ေန တာအံ့ၾသစရာ၊ ၀မ္းနည္းစရာႀကီးပဲ။ ကဲ၊ ရဲေမ။ ပူပင္ေနလို႔ အလကားပဲ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိရင္ ဒီမိုကေရစီေရး ဆိုတာ ဒီလိုပဲေနမွာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာျဖင့္ ျပည္သူ ေတြရဲ႕အသက္ပါပဲ ”လို႔ ေရးခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ေပးစာတေစာင္မွာေတာ့ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း မႏၱေလးေထာင္ကေန ၅ လနီးပါးၾကာမွ လႊတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီတခါ တခုခုထပ္ျဖစ္ရင္ မင္းအလွည့္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆုိၿပီး လူထုေဒၚအမာကို သတိေပးတဲ့အခါမွာ ဒုကၡေတြ ပင္လယ္ေ၀ခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးေလာကဓံကုိအံတုရင္း သေရာ္ခဲ့ပုံက


“ကံအဆိုးအညံ့ေတြ ကုန္ၿပီထင္ပါရဲ႕။ မင္းတို႔လည္း ၾကည့္ေရးၾကပါ။ ျပည္သူေတြရဲ႕အက်ဳိး အတြက္ ေ၀ဖန္ေရးသားတာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ပ်က္စီးေစလိုလို႔၊ မနာလိုမုန္းထားလို႔မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္း ေပၚလြင္ပါေစ။ ဒီတခါ တခုခုထပ္ျဖစ္ရင္ မင္းအလွည့္ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေထာင္ထဲမွာ ကိုယ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး သိပ္လုပ္မေနနဲ႔ လူ႔ျပည္နဲ႔ နတ္ျပည္မွာသာ အတူတူေနရတာ။ ငရဲျပည္မွာ အတူတူေနရတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေထာင္ထဲလိုက္လာဖို႔ စိတ္မကူးနဲ႔။” လို႔ လူထုဦးလွက ခပ္ေသာေသာကေလး သတိေပးတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။


လူထုဦးလွေထာင္ထဲမွာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ ေနခဲ့ရၿပီး လြတ္လာေတာ့ သြားႀကိဳၾကတဲ့အခါ အငယ္ဆံုး ၅ ႏွစ္ ၆ ႏွစ္သားဘုိညိဳက သူ႔အေဖကို မမွတ္မိလို႔ အို႔တို႔အန္းတန္းၾကည့္ေနပါသတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ အေမ့သား ဘိုညိဳ(ဆရာညီပုေလး) ၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာ ေထာင္ ၁၀ ႏွစ္ အခ်ခံရေတာ့ သူရွိတဲ့ သရက္ေထာင္ကို သူ႔ကေလး ၃ ေယာက္စလံုး ေခၚေခၚသြားၿပီး သံုးလတခါ ႏွစ္လတခါ အေမမာက သြားေတြ႕ခဲ့ပါသတဲ့။ ဒါမွ ဘုိညုိ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ အို႔တို႔အန္းတန္း မျဖစ္ေတာ့မွာကုိး။ ေခတ္စနစ္ႀကီးက အေမြေပးလိုက္တဲ့ အသိေတြလို႔ ဆိုႏိုင္မွာေပါ့။

နိဂံုး


အခုလို ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလို႔ဆိုေနတဲ့ေခတ္ႀကီးမွာလည္း ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ေထာင္ထဲ ေရာက္ေနရသူေတြ အမႈရင္ဆိုင္ေနရသူေတြ၊ အဲဒီသူေတြရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြဆိုတာ ရွိေနဆဲပါပဲ။ သူတို႔ေတြဟာလည္း အေမလူထုေဒၚအမာတို႔ ႀကံဳေတြ႕ခံစားခဲ့ရသလို ႀကံဳေတြ႕ခံစားေနရဆဲ ပါပဲ။


ျပည္သူလူထုေတြ အသက္ဆံုး႐ႈံးရ၊ မိသားစုဘ၀ေတြေပးဆပ္ၾကရတဲ့ ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးမွာ အလံမလဲတဲ့စိတ္နဲ႔ ရပ္ခံခဲ့ႏိုင္ တယ္ဆိုတာ ျပည္သူလူထုခံစားမႈ၊ လူထုရပ္ခံခ်က္ မပ်က္ခဲ့လို႔ လို႔ဆိုခ်င္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံကုိ ႀကံႀကံခံခဲ့တဲ့၊ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုဘက္က ရပ္တည္ခဲ့တဲ့ အေမလူထု ေဒၚအမာတုိ႔ လုိ ပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးေတြအတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕ ကမၸည္းေမာ္ကြန္းဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရွင္သန္ေနမွာျဖစ္ၿပီး ျပည္သူ လူထုကုိ ဖိႏွိပ္ခဲ့တဲ့ သူေတြကုိေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျပည္သူ လူထုရဲ႕ရႈတ္ခ်ျခင္းခံရမယ္ဆုိ တာ ေရွာင္လႊဲလုိ႔မရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေလာကဓံျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ထြန္း၀င္းၿငိမ္း

(၂၈၊ ၁၁၊ ၂၀၁၅)

ျဗဴးတီးမဂၢဇင္း ေမ၊ ၂၀၁၆ တြင္ေဖာ္ျပသည္။
အေမလူထုေဒၚအမာ ႏွစ္ ၁၀၀ ျပည့္ပြဲ၊ ဓမၼသာလာခန္းမ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ဖတ္ၾကားေသာစာတမ္း။

ကုိးကား
၁။ လူထုေဒၚအမာ၏ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း။ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္တုိက္။ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ၊ ပထမအႀကိမ္။
၂။ လူထုေဒၚအမာ၏ ကၽြန္မေရးတဲ့ သူ႔ဘ၀၊ လူထုဦးလွ။ ႀကီးပြားေရးစာအုပ္တုိက္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ပထမအႀကိမ္။
ဝန္ခံခ်က္။ ။ ထြန္း၀င္းၿငိမ္းေဖ့စ္ဘြတ္စာမ်က္ႏွာမွ ယူပါသည္။ 

႐ုိးခက္ ● မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းအဖြင့္ သားေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္ ေမေမ


႐ုိးခက္ ● မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းအဖြင့္ သားေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္ ေမေမ
(မုိးမခ) ေမ ၂၉၊ ၂၀၁၆

ေမေမ
သားတို႔ရဲ႕အိမ္ကေလး
ဘယ္ေတာ့ျပန္ရမွာလဲ
မနက္ျဖန္တက္ရေတာ့မယ့္
သားတို႔ရဲ႕ေက်ာင္းကေလး
ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ
သားမေျဖလိုက္ရတဲ့
အတန္းတင္စာေမးပြဲ
ကုစားစနစ္မွာပါေသးလား
ေမေမ
အေဖဘယ္မွာလဲ
အကိုႀကီးဘယ္မွာလဲ
သားသူငယ္ခ်င္းရဲ႕အကိုႀကီး
အစိမ္းေရာင္ဝတ္စံုနဲ႔
ေသနတ္ႀကီးကိုင္လို႔
ေမေမ
သားတို႔စားတဲ့ထမင္းကို
ေမေမဘာလို႔မခ်က္တာလဲ
ေမေမခ်က္တဲ့ထမင္းနဲ႔ဟင္း
သားစားခ်င္တယ္
သားအိမ္ျပန္ခ်င္လွၿပီ
ေမေမ သားကိုစကားျပန္ေျပာပါ
ေမေမႏႈတ္ဆိတ္ေတာ့
သားေက်ာင္းတက္ဖို႔အတြက္
မနက္ျဖန္ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွာ
သားတို႔ရဲ႕ဘဝေတြ
အသစ္ကျပန္စရေတာ့မွာလား
ေမေမ
အေဖနဲ႔အကိုႀကီးျပန္လာရင္
အဲ႔ဒီအစိမ္းေရာင္ ဝတ္စံုေတြ
မဝတ္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာေပးပါ
အဲ႔ဒီအေရာင္ေတြက
သားတို႔ဘဝေတြကို
ဒုကၡေရာက္ေစလို႔
သားသိပ္မုန္းတယ္ေမေမ
မနက္ျဖန္ေက်ာင္းတက္ဖို႔
အိမ္ျပန္ၾကစို႔ ေမေမ ။ ။

ရိုးခက္
24.5.2015

ကာတြန္း ATH ● ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္

 
 ကာတြန္း ATH ● ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္
(မုိးမခ) ေမ ၂၉၊ ၂၀၁၆

တူေမာင္ညိဳ - ယာဂု နဲ႔ ထမနဲ (သုိ႔မဟုတ္) ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ နဲ႔ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံ



တူေမာင္ညိဳ - ယာဂု နဲ႔ ထမနဲ (သုိ႔မဟုတ္) ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ နဲ႔ ၂၁ ရာစု ပင္လံုညီလာခံ
(မိုုးမခ) ေမ ၂၉ ၊ ၂၀၁၆


တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပံု ေပၚလာပါၿပီ။

“၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံကို (NCA) စာခ်ဳပ္အေပၚ အေျခခံၿပီးလုပ္သြားမယ္”

“ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံနဲ႔ ၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံကို တစ္ခုစီျဖစ္မွာလားလုိ႔ေမးၾကပါတယ္၊ တစ္ခုတည္းပါ ၊ နာမည္တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘဲ နာမည္ႏွစ္ခုသံုးတယ္ဆုိတာက ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံဆုိတာကလည္း အင္မ တန္မွတင့္တယ္ၿပီးအမ်ားကႏွစ္သက္တဲ့ နာမည္တစ္ခုျဖစ္သလုိ ၂၁ရာစုပင္လံုဆိုတာကလည္းအမ်ားႏွစ္သက္တဲ့ဟာျဖစ္ ပါတယ္။ ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပါပဲ” တဲ့။

သတိျပဳမိတာေလးျဖတ္ေရးပါရေစ ( Burma/ Myanmar ) ကိစၥမွာ လည္း အဆင္ေျပသလိုသံုးၾကပါလို႔ ေျပာခဲ့တယ္။

“၂၁ ရာစုပင္လံု” ဆိုတာက မူလအစက (ZNC) စတင္ခဲ့တဲ့ “ ဒုတိယပင္လံု ” ပဲ။ အဲဒါကို “၂၁ ရာစုပင္လံု” ဆုိၿပီး မြမ္းမံလုိက္ ၾကတာပါ။ ဒီမိုအတိုက္အခံေတြနဲ႔တုိင္းရင္းသားေတြ ဘက္က brand name မဟုတ္လား။

“ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ” ဆုိတာကေတာ့ ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္ပဲ။ ဒီဆိုင္းဘုတ္ကုိ စစ္တပ္ဘက္က ဆက္လက္ကိုင္စြဲထားတာပဲ။ မတူလုိ႔သာ နာမည္ကိုယ္စီရွိေနၾကတာမဟုတ္လား။ နာမည္တစ္ခုတည္း သတ္မွတ္လို႔ မရႏုိင္ၾကလုိ႔သာ နာမည္ႏွစ္ခုအတူတူပဲလုိ႔အသိအမွတ္ျပဳထားၾကတာမဟုတ္ဘူးလား။ နာမည္ကိစၥမွာ ႏွစ္ဖက္အေလွ်ာ့အတင္းမလုပ္ႏုိင္ၾကဘူးဆုိတာေပၚ လြင္ပါတယ္။ ကုိယ့္နာမည္ ကိုယ္ဆုပ္ကိုင္ေရး အေျခခံေပၚမွာ နာမည္ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပဲလို႔ဆိုၿပီး “ၾကားခ်” ခဲ့ၾကပံုပါပဲ။

“ဖက္ဒရယ္” အသံုးအႏႈန္းမွာ ႏွစ္ဖက္ကြဲလြဲေနတယ္မဟုတ္လား။ ဦးသိန္းစိန္ႀကံ့ဖြံ႔အစိုးရနဲ႔စစ္တပ္က လက္ရွိကိုင္စြဲထားတဲ့ အသံုး အႏႈန္းက “ဖက္ဒရယ္စနစ္ကိုအေျခခံသည့္ ျပည္ေထာင္စုစနစ္” ျဖစ္ၿပီး။ ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရက ကုိင္စြဲေျပာဆုိေနတဲ့ အသံုးအႏႈန္းက “ စစ္မွန္တဲ့ဖက္ဒရယ္ဒီမုိကေရစီျပည္ေထာင္စု ” ျဖစ္ပါတယ္။

ဖက္ဒရယ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး “ကာခ်ဳပ္” က သူ႔သေဘာထားကို ဘယ္လိုေျပာသလဲဆုိေတာ့

“ျပည္နယ္ႏွင့္တုိင္းအားလံုးကို ေပးထားသည့္ လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ားမွာ ဖက္ဒရယ္စနစ္နည္းပါးပင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဖက္ဒရယ္ဟု မသုံုးျခင္းသာ ျဖစ္ၿပီးက်င့္သံုးသည့္ပံုစံမွာ ဖက္ဒရယ္ပံုစံျဖစ္ေၾကာင္း၊ အေရးႀကီးဆံုးမွာ Tax Sharing ၊ Power Sharing၊ Resource Sharing သံုးခုကို မည္သုိ႔မွ်တေအာင္ ေပးမည္ဆုိသည့္ အေျဖပင္ျဖစ္ေၾကာင္း ”

ဟူ၍ျဖစ္ပါတယ္။ [“အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ဂ်ာမနီေပါ့ဗ်ာ” လုိ႔ ဆုိတဲ့ ခြန္ထြန္းဦး မွာ ေတာ့ ေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီးရွိမွာေသခ်ာပါတယ္၊ (၁၉၄၇ အေျခခံဥပေဒ) တျပည္ေထာင္စနစ္ကို “ျပည္ေထာင္စု” လို႔ အညာခံခဲ့ၾကရဖူးၿပီ၊ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ “ဆိုရွယ္လိမ္ဝါဒ”ကို လည္း ျမည္းစမ္းခဲ့ၾကၿပီးၿပီ၊ ေနာက္တခါလာျပန္ၿပီ “ဖက္ဒရယ္ အတုအေယာင္” ]

“ကာခ်ဳပ္” ရဲ႕ ဖက္ဒရယ္သေဘာထားကို ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရက လက္ခံႏုိင္ပါသလား။

ဒါဆို တစ္ခုေမးပါရေစ “ဖက္ဒရယ္” အသံုးအႏႈန္း ကိစၥမွာလည္း “ ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပါပဲ” လုိ႔ လုပ္အံုးမွာလား။

ျမင္ေနရတာကေတာ့ “ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရသူနဲ႔ စစ္တပ္ကုိင္ထားသူ” အၾကားက အေပးအယူလုပ္ေနမႈပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ “၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ၇၅ ရာခုိင္ႏႈန္း” အေပးအယူလုပ္ေနၾကတာလုိ႔ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေျပာရင္ ရမယ္ထင္ပါတယ္။

စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာက “ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရသူ” က တုိင္းျပည္အတြက္၊ ျပည္သူအတြက္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဘာ ေပးမလဲ။ “စစ္တပ္ကိုင္သူ”က ဘာေပးမလဲ ဆုိတဲ့ကိစၥျဖစ္ပါတယ္။“ဘယ္သူက ဘာေပးမလဲ” ဆိုတာကို တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြက ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္။ေလာေလာဆယ္သိႏိုင္ျမင္ႏုိင္တာကေတာ့ တစ္ခုထဲ ဒါေပမယ့္ နာမည္ႏွစ္ခုသံုးတဲ့ “ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္း ခ်မ္းေရးညီလာခံ” နဲ႔ “၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ” ဆိုတာ ပါပဲ။ ဘယ္သူ႔ဘက္ကမွ ကိုယ္ကိုင္စြဲထားတဲ့ နာမည္ကို အေလွ်ာ့မေပးႏုိင္ဘူး ဆုိ တဲ့သေဘာေပါ့။

“ ၇၅ရာခုိင္ႏႈန္း” ဘက္က (ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏုိင္ရသူမ်ားဘက္က) ဘာေပးမလဲဆုိတာ ေသခ်ာမသိေသးေပမယ့္၊ “၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္း”ဘက္က (စစ္တပ္ဘက္က) “ ၾကမ္းခင္းေစ်း” ကိုေတာ့ ေမ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ “ကာခ်ဳပ္”နဲ႔ စစ္ဗိုလ္ထိပ္သီးတစ္စုေျပာ စကားေတြ ထဲကေန အလြယ္တကူ သိျမင္ႏုိင္ပါတယ္။

တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စစ္တပ္ဘက္က မေလွ်ာ့တမ္းစြဲကုိင္ထားတဲ့မူက “ကာခ်ဳပ္ရဲ႕ၿငိမ္းမူ၆ရပ္” ျဖစ္ၿပီး၊ လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းပုိင္းမွာေတာ့ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အားလံုး (NCA) စာခ်ဳပ္မွာ ပါဝင္လက္မွတ္ထုိးရမယ္။ လက္နက္ခ်ရမယ္ ဆို တာေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ အေျပာအဆိုေတြကလည္း ေမာက္မာရင့္သီးလွတယ္။

“ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံလုပ္တဲ့အခါက်ရင္ သူတုိ႔ (တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔မ်ား) လိုခ်င္တဲ့ အာမခံခ်က္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေပးႏုိင္ေအာင္ႀကိဳးစားရမွာေပါ့၊ သုိ႔ေသာ္လည္း သူတို႔လုိခ်င္တဲ့ဟာကလည္း ဒီဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုက္ညီဖို႔လည္း လို တာေပါ့” တဲ့။

(NCA)မွာလက္မွတ္ထုိးၿပီးအဖြဲ႔ ၈ ဖြဲ႔ရွိၿပီ၊ လက္မွတ္ထိုးဖို႔ က်န္ေနတဲ့ ၇ ဖြဲ႔ ဆက္လက္ၿပီးလက္မွတ္ထုိးရမယ္။ လက္နက္စြန႔္ ေပးရမယ္ (“လက္နက္ခ်ရမယ္” လုိ႔မေျပာဘူး အားနာလို႔ဆိုပဲ)၊ ဒါက က်န္တဲ့ ၇ ဖြဲ႔ကို ဦးတည္ၿပီး ေျပာတာပါ။

ကိုးကန္႔(MNDAA) ၊ (TNLA)၊ (AA) တို႔နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ စစ္တပ္ရဲ႕သေဘာထားက တမ်ိဳးျဖစ္တယ္။

“ကိုးကန္႔(MNDAA)၊(TNLA)၊ (AA)တုိ႔ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးသည့္အထဲ ဖိတ္ေခၚရန္မသင့္ေၾကာင္း၊ ၄င္းတို႔ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး မေဆြးေႏြးႏုိင္ေၾကာင္း၊ တကယ္တမ္းလုပ္ရမည္မွာ လက္နက္စြန္႔ဖုိ႔ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း” တဲ့။

(KIA)၊ (NDAA)၊ (UWSA) တုိ႔လည္း “၁၉၈၉ တုန္းက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလက္မွတ္ထုိးၿပီးသားျဖစ္ေစ” (NCA) မွာပါဝင္ လက္မွတ္ ေရးထုိးရမယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

စစ္တပ္ဘက္က“လက္နက္မခ်ရင္/အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္း”ဆုိတဲ့ အျပဳတ္တုိက္ေရးေပၚလစီကိုကုိင္စြဲထားအေပၚမွာလက္ေတြ႔က်င့္ သံုးပံုကေတာ့ တသမတ္တည္းမဟုတ္ဘူး။ “လက္္နက္ကုိင္အင္အား ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲ” ဆုိတဲ့ အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး သေဘာထားပံု က အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္တယ္။ အေျခခံအားျဖင့္ လက္ေတြ႔သေဘာထားပံု သံုးမ်ိဳးကို ေတြ႔ႏုိင္တယ္။

၁။ အင္အားမ်ားရင္ သေဘာထားပံုက တမ်ိဳးျဖစ္တယ္၊ ( အေရွ႕ေျမာက္ေဒသက အင္အားစုေတြအေပၚသေဘာထား)

၂။ သူတို႔ဂြင္ထဲမွာ က်ံဳးသြင္းထားႏုိင္ၿပီဆိုရင္ သေဘာထားပံုက တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္ ( KNU နဲ႔ RCSS အေပၚသေဘာထား)

၃။ အင္အားမရွိရင္ေတာ့ သေဘာထားပံုက တမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္၊(CNF/PNLO/ABSDF/ALP တို႔အေပၚသေဘာထား)

(ဘယ္လိုေျပာသလဲဆုိေတာ့ “ တကယ္လည္း သူတို႔ဘာမွလည္းမရွိပါဘူး၊ ျပႆနာလည္းမရွိပါဘူး” --- တဲ့)

“၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ” ေခၚယူေရးကိစၥဟာ သမၼတဦးထင္ေက်ာ္အစိုးရအတြက္ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ စိန္ေခၚမႈ တစ္ခုျဖစ္ တယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။ စြန္႔စားရမယ့္အလုပ္၊ ပုိင္းျဖတ္မႈႀကီးႀကီးနဲ႔လုပ္ရမယ့္ အလုပ္၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္လုိ႔လည္း မျဖစ္တဲ့အလုပ္လို႔ ျမင္ပါ တယ္။

ဦးထင္ေက်ာ္အစိုးရေလွ်ာက္မယ့္ လမ္းက ရုိးရိုးစင္းစင္းပါပဲ။ “၂၁ရာစု ပင္လံုညီလာခံ” မွာ ေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းၿပီး သေဘာတူရရွိ လာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာတင္ျပၿပီးအတည္ျပဳတဲ့လမ္းပါ။ ရိုးစင္းတဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီလမ္းေပၚမွာ ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ မေရွာင္မလႊဲႏုိင္ဘဲ ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ရစရာရွိေနပါတယ္။

အဓိကျပႆနာက ကာခ်ဳပ္နဲ႔စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္စု အေသကုိင္စြဲထားတဲ့ “ၿငိမ္းမူ ၆ ရပ္” နဲ႔ ရင့္သီးေမာက္မာတဲ့ သေဘာထား ရပ္ တည္ခ်က္ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တပ္က ဒီမူ၊ ဒီသေဘာထား၊ ဒီေပၚလစီေတြ ကုိင္စြဲထားေနသမွ် ညီလာခံကို ဘယ္သူပဲဦးေဆာင္ ဦး ေဆာင္၊ဘယ္လိုနာမည္ပဲေပးေပး ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ေျပလည္မႈေတာ့မရရွိႏုိင္ပါဘူး။ (ေပးသေလာက္ ယူသြားမယ့္ သူေတြလည္း ရွိႏုိင္ပါတယ္)

စစ္တပ္အတြက္ ေခ်မႈန္းေရးသတ္ကြင္းျပင္ေပးသလို/ က်ံဳးသြင္းေပးသလို ျဖစ္သြားပဲ စိုးရိမ္ေနမိပါတယ္။

( Burma/ Myanmar ) ကိစၥမွာလည္း အဆင္ေျပသလိုသံုးၾကပါ

“ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ နဲ႔ ၂၁ ရာစုပင္လံုညီလာခံ” ႏွစ္ခုစလံုးက အတူတူပါပဲ။

“ဒီခ်ဳပ္ပါတီအစိုးရ” နဲ႔ “ စစ္တပ္ ” အတူတူပါပဲလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္လာအံုးမွာလား

ညြန္း -

ျမဝတီသတင္းစာ - (ေမ ၁၅/ ေမ ၁၇ ၊ ၂၀၁၆ )
ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာ (၂၈ ေမ ၂၀၁၆)

မင္းကုိႏုိင္ ● သမီးလည္း ကူညီပါရေစ

မင္းကုိႏုိင္ ● သမီးလည္း ကူညီပါရေစ
(မုိးမခ) ေမ ၂၈၊ ၂၀၁၆

(ကုိမင္းကုိႏုိင္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာေပၚ မွ ျပန္လည္ကူးယူပါသည္။)

တခုေသာေဆးရုံရဲ႕ အေရးေပၚဌာနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိခုိက္ဒဏ္ရာရတဲ့ ကေလးေတြ လာကုေနတဲ့အထဲ ၁၆ ႏွစ္သားတ ေယာက္ရဲ႕ မိခင္နဲ႔ အစ္မမ်ားက အသည္းလႈပ္ဆုံးပါ။ ကမာၻပ်က္သလုိ ေဆာက္တည္ရာ မရျဖစ္ေနပုံေၾကာင့္ သူတုိ႔သား ထက္ငယ္သူ ဆယ္ႏွစ္ပတ္လည္ကေလးေတြရဲ႕ မိဘမ်ားက ေဖ်ာင္းဖ်ေနၾကပါတယ္။

ဆယ္ႏွစ္သမီး ေျခေထာက္က်ဳိးတာလာျပတဲ့ ဖခင္ကတည္ျငိမ္စြာ ႏွစ္သိမ့္ပါတယ္။ ကေလးတုိင္းဟာ ေဆာ့ကစားရင္း ဒီလုိ ပဲ ၾကဳံရစျမဲပါတဲ့။ ျပန္ကုစားလုိ႔ရတဲ့ အေနအထားမုိ႔ တုန္လႈပ္ေနရင္ ကာယကံရွင္ကေလးကုိယ္တုိင္ေျခာက္ျခားသြားမွာ မလုိ လားပါဘူးတဲ့။ သူ႔သမီးဟာဆုိရင္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေခြးကေလး၀ယ္ေပးတာအိမ္ေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ျပဳိင္တူ ေျပးေဆာ့ၾကရင္း အခန္႔မသင့္လုိ႔ ခုလုိေျခက်ဳိးတာပါ။ အယူအစြဲၾကီး သူေတြကေတာ့ ဒီေခြးကုိက အက်ဳိးေပးမေကာင္းဘူး၊ နိမိတ္မေကာင္းဘူးျပန္စြန္႔လုိက္ဆုိတဲ့အထိ ဖိအားေပးၾကပါတယ္။

မိဘမ်ားက လက္မခံပါ။ သမီးကုိ ဘာမွမစုိးရိမ္ဖုိ႔ အားေပးၿပီး ေဆးရုံေခၚလာေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပါပဲ။ ေခြးကုိလည္း မၿငိဳျငင္ဖုိ႔ သမီးကုိ ရွင္းျပပါတယ္တဲ့။ ၁၆ ႏွစ္သား လက္က်ဳိးသူရဲ႕မိခင္ကေတာ့ ဘယ္လုိမွလက္မခံပါ။ က်မသားက ဒီႏွစ္ ၁၀တန္းရွင့္။ အေရးၾကီးတယ္။ ဒီေဘာလုံးကုိမကန္ပါနဲ႔ ဆုိထားတာတားထားရဲ႕သားနဲ႔ဆုိၿပီး ေငါက္ငန္းမဆုံးသလုိ ေျပးလႊား ကစား ခုန္ကစား ဘာမွမလုပ္ဖုိ႔ ေမာင္းမဲေနပါေတာ့တယ္။ သားျဖစ္သူခမ်ာလည္း ဘယ္ေတာ့မွျပင္မရတဲ့ အျပစ္ႀကီး က်ဴး လြန္မိသူလုိေနစရာမရွိ တုန္လႈပ္ေနပါေတာ့တယ္။

ေျခက်ဳိးသူ ၁၀ ႏွစ္သမီးရဲ႕ဖခင္ကေတာ့ ကေလးေတြကုိထိခုိက္မွာစုိးလုိ႔ မကစားရဘူးဆုိတာေတာ့ နည္းလမ္းမက်ေၾကာင္း၊ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္သာ ဂရုစုိက္ဖုိ႔တုိက္တြန္းသင့္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါေသးတယ္။

၁၆ ႏွစ္သားရဲ႕ မိခင္က ဘယ္လုိမွလက္မခံပါ။ က်မတုိ႔ကသားသမီးကုိ ေရြလုိဥထားတာ၊ ပုိးေမြးသလုိ ေမြးထားတာရွင့္။ ေပါက္လႊတ္ပဲစားေတြလုိ ……။ စသျဖင့္ စကားေတြထိခုိက္ေတာ့မယ့္အထိ အျငင္းပြားကုန္ၾကေတာ့တာပါပဲ။

ေျခက်ဳိးသူ သမီးရွင္ ဖခင္က ေဆးကုသေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕“မပူပါနဲ႔ ဒီလုိပါပဲ ” ဆုိတဲ့စကားကို လက္ခံပါတယ္။ ဟုတ္ ကဲ့… က်ေနာ္လည္း ဒါပထမဆုံးအႀကိမ္ျဖစ္ေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္ပဲလုိ႔ မထင္၀ံ့ပါဘူး။ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ေတာ့ စြမ္း သမွ် ဂရုပုိစုိက္မွာပါ။ ဒီအရြယ္က ေမ်ာက္အရြယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ေဆာ့ကစားခြင့္ကုိ မပိတ္ပင္ပါဘူး။ နံေဘးက ထိန္းေက်ာင္း ႏုိင္သ၍ ထိန္းေက်ာင္း၊ ကုိယ္မအားတဲ့ အခ်ိန္ေတြအတြက္လည္း စနစ္တက် မွာၾကားထားဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီးသားပါတဲ့။
▬*▬*▬

က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ စကိတ္အားကစားနည္းဟာ အရင္ထက္တြင္က်ယ္လာတာ သတိျပဳမိပါတယ္။ အခေပး ကစားကြင္းေတြ လည္း ေပၚလာသလုိ လမ္းေပၚ အရပ္ထဲလည္း ေျချခင္းလိမ္ေနတာ ျမင္ေနရတာပါပဲ။ အေမအုိ တေယာက္ကေတာ့ မွင္စာ ေတြ ေျခ႐ႈပ္တာ က်ေနတာပဲလုိ႔ ျမည္တြန္ရတဲ့အထိပါပဲ။

ႏုိင္ငံတကာပ်ံ႕ႏွံ႕လာတဲ့ ဒီကစားနည္းကုိ က်ေနာ္တုိ႔ဆီကအတုယူအားက်တာေတာ့ အျငင္းပြားစရာမရွိပါ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ႔ ဆီမွာက အႏၱရာယ္လုံျခဳံေအာင္ ဂရုစုိက္တဲ့ ဓေလ့ကုိေမြးကတည္းက က်င့္ေပး ထားပါတယ္။ ကုိယ့္ျခံ၀င္းထဲစကူတာ(Scooter/Scooter) စီးတာေတာင္ ေခါင္းေဆာင္း (Helmet) ေဆာင္းပါတယ္။ စကူတာနဲ႔အတူ ေခါင္းေဆာင္း (Helmet) က တပါတည္း တြဲလ်က္ကုိင္ၿပီးသားပါ။ ကားေပၚတက္ထုိင္တာနဲ႔ ခါးပတ္ကုိလက္က အလုိအေလ်ာက္ေရာက္ၿပီးသား။ ဆြဲယူတပ္ၿပီးသား အေလ့ေကာင္း ရေနသလုိေပါ့။
▬*▬*▬

တခုေသာေဆးရုံရဲ႕ အေရးေပၚဌာနကုိ ကိတ္မုန္႔တလုံးေရာက္လာပါတယ္။ ၾကည့္လုိက္ကတည္းက မုန္႔တုိက္ကမဟုတ္ပဲ အိမ္လက္ရာဆုိတာ သိလြယ္တဲ့ ပုံပန္းမက် ကိတ္တလုံးပါ။

မုန္႔ဖုတ္သူကလည္း ၁၁ ႏွစ္သမီးတဲ့။ ဒီေလာက္ေတာ့ရွိမွာေပါ့ဆုိၿပီး စားမယ္ျပင္ေတာ့ စာတေစာင္လည္း တြဲလ်က္ပါတာ ေတြ႕ၾကပါတယ္။ ကေလးရဲ႕စာမွာေရးထားတာက ဒီေဆးရုံ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ လုပ္အားနဲ႔တန္ဖုိးကုိ အသိအမွတ္ျပဳထားတာပါ။

ဒီလူေတြမရွိရင္ သူမတုိ႔ၿမိဳ႕ေလးကေတာ့ စုိးရိမ္စရာပဲလုိ႔အစခ်ီၿပီး ပင္ပန္းၾကသေလာက္ ျပန္ေကာရၾကရဲ႕လားလုိ႔ေတြးမိပါတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္ၿပီး အားေပးလုိက္တယ္ဆုိပဲ။

သူ ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္ေပမယ့္ ေန႔လည္လက္ဘက္ရည္ပြဲအတြက္ေတာ့ ၀င္ကူႏုိင္တယ္လုိ႔ သူ႔ဘာသာ သိလုိက္တယ္တဲ့။

ဒီအထိ မဆန္းလွေသးေပမယ့္ ဒုတိယအပုိဒ္ကေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ အငုိက္မိသြားေစပါတယ္။

ကိတ္မုန္႔မွာပါ၀င္တဲ့ ပစၥည္းေတြကုိ တခုျခင္းေရးျပထားတာပါ။ တခ်ဳိ႕ဓာတ္မတည့္မႈျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ ဖတ္ၾကည့္ၿပီးမွ စားၾကပါတဲ့။ (ဒီအပုိဒ္ကုိဖတ္ၿပီး ဒီကေလးရဲ႕ အေသးစိတ္ စဥ္းစားတတ္ပုံကုိ မအံ့ၾသပဲ မေန၀ံ့ပါဘူး။) ကိတ္မုန္႔ေလးတလုံး ဖုတ္တာ ေတာင္ျဖစ္လာမည့္ အက်ဳိးဆက္ေတြ တြက္တတ္တာ၊ တာ၀န္ခံ တာ၀န္ယူမႈကုိ နားလည္ေနတာပါလားလုိ႔ က်ေနာ္္ေရရြတ္မိ ပါတယ္။

သူ႔ပတ္၀န္းက်င္၊ သူသင္ခဲ့တဲ့ ပညာေရးက သူ႔ကုိေလ့က်င့္ေပးခဲ့တာပဲလုိ႔ က်ေနာ္နားလည္လုိက္ပါတယ္။

ဆက္ေရးထားတာေတြကေတာ့ သူ႔အိမ္မွာပဲ ကုိယ္တုိင္ဖုတ္တယ္ဆုိတာရယ္၊ သူ႔နာမည္ရယ္၊ အသက္ ၁၁ ႏွစ္ရယ္ဆုိတာရယ္ ၊ လူေတြကုိ ကူညီခ်င္လုိ႔ သူ႔ကုိ ဖုန္းဆက္အကူညီေတာင္းပါတဲ့။ (နံပါတ္လည္း ေရးေပးထားပါတယ္။) ႏွစ္ခါမေခၚေစ ရပါဘူး တဲ့ဗ်ား…မွတ္ခ်က္ေတာင္ ေရးေပးလုိက္ေသး။

သူ႔ရဲ႕ စာအဆုံးသတ္ပုံကုိလည္း ၾကည့္ပါဦး။သမီးဟာ အရြယ္ငယ္ခ်င္ငယ္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ႀကီးျမတ္တဲ့ အရာကုိေတာ့ လုိခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္.... “ကူညီပါရေစ”...တဲ့။

က်ေနာ့္မွတ္ခ်က္ မလုိအပ္ေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။

- ‪#‎မင္းကုိႏုိင္‬
[ျပည္သူ႔အေရးဂ်ာနယ္ အပတ္စဥ္ေဆာင္းပါးမွ]

ထက္ေခါင္လင္း ● မူလအေျခအေနပ်က္ယြင္းသြားတဲ့ ကခ်င္ေက်ာက္စိမ္းေျမ




ေတာင္ၿဖိဳတူးေဖာ္မႈေၾကာင့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚေရာက္လာေသာ ေက်းရြာတရြာ

ထက္ေခါင္လင္း ● မူလအေျခအေနပ်က္ယြင္းသြားတဲ့ ကခ်င္ေက်ာက္စိမ္းေျမ
(မုိးမခ) ေမ ၂၈၊ ၂၀၁၆

ယခုသတင္းေဆာင္းပါးအား Myanmar Now မွ ရယူပါသည္။
ဖားကန္႔ (Myanmar Now) -  ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အႀကီးဆံုး ေက်ာက္စိမ္းတြင္း တည္ရိွရာ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ၿမိဳ႕ဝန္းက်င္မွာ သစ္ေတာမ်ားကုိ အေျပာင္ရွင္းၿပီး ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ားကို ဧရာမယႏၱရားမ်ဳိးစံုနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနပါတယ္။

ေဒသခံေတြရဲ႕ မ်က္ေစ့ေအာက္ကေန တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့ ျမင့္ျမင့္မားမား ေတာင္ကုန္းႀကီးေတြဟာ ဟုိနား ဒီနားမွာ ေျမစာပံုေတြအျဖစ္ ဘဝေျပာင္းသြားၾကပါၿပီ။

အိမ္ေျခ ၂ဝဝ ေက်ာ္ရိွတဲ့ သာယာကုန္းရြာဟာ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြကုိ ဦးစားေပးရတာေၾကာင့္ ၿပီးခဲ့တ့ဲ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က ရြာကုိ ေနရာေရႊ႕ေပးခဲ့ရတယ္၊ အခုေတာ့ ေက်ာက္မိုင္းေတြက ရြာေဘး ေရာက္လာျပန္ၿပီလို႔ ေဒသခံတ ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚကိုင္ယင္းက  ေျပာပါတယ္။

“ေပါင္မုန္႔ကို ဓားနဲ႔ ပတ္ပတ္လည္ လိုက္လွီးထားသလို (ေတာင္ေတြ) အတံုးလုိက္ႀကီး ေထာင္ေနတဲ့ေနရာမွာ ကြၽန္မတို႔ ေန ေန ၾကရတာ။ ဘယ္အခ်ိန္ၿပိဳမလဲကို ေစာင့္ေနၾကရသလိုပဲ” လုိ႔ ေဒၚကိုင္ယင္းက ဆုိပါတယ္။ 

ရာအိမ္မွဴးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့   ဦးလမာတူးဂ်ာကေတာ့  ကမ္းပါးၿပိဳက်ၿပီး သူတုိ႔ရြာ ေခ်ာက္ထဲက် ေျမျမွဳပ္ခံရမယ့္ အႏၱရာယ္  ေတြ႕ႀကံဳေနရေပမယ့္ ေျမျပန္ဖုိ႔ေပးေရး၊ လုပ္ငန္းရပ္ဆုိင္းေရးအတြက္  ကုမၸဏီေတြကို ေတာင္းဆုိဖိအားေပးဖို႔ အခက္အခဲရိွ တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

“မႏွစ္ကလည္း အိမ္ေျခေတာ္ေတာ္ေလး ၿပိဳတယ္။   တအား ေျပာလုိ႔လည္း မရဘူးေလ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေၾကာက္ရတာပဲ။ သူတုိ႔က ကိုယ့္ထက္ ဓနအေျခအေနစြမ္းေနတာ” လုိ႔ ဦးလမာတူးဂ်ာက ေျပာပါတယ္။


စြန္႔ပစ္ေျမစာပံုတခုတြင္ ေရာင္းတန္းဝင္ေက်ာက္စိမ္း ရွာေဖြသူမ်ား

တူးေဖာ္ေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြေၾကာင့္ ေျမစာပံုေတာင္ကုန္းေတြ၊ ေပေပါင္း ရာနဲ႔ခ်ီ နက္ရိႈင္းတဲ့ ခ်ဳိင့္ဝွမ္းေတြ ေပၚေပါက္လာၿပီး ေက်းရြာေတြဟာ ေျမၿပဳိမႈ၊ လူေတြေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚတဲ့ သဘာဝေဘးဒဏ္တို႔နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ အေျခအေနမွာ ရိွေနပါတယ္။  ေတာင္ကုန္းႀကီးေတြလို ျဖစ္လာၾကတဲ့  ေျမစာပံုေတြဟာလည္း မၾကာခဏ  ၿပိဳက်ေနတာေၾကာင့္ လူေသဆံုးမႈ အမ်ားအျပား ျဖစ္ေပၚေနပါၿပီ။

● အစုလိုက္အျပဳံလိုက္ေသဆံုးမႈ
လံုးခင္း၊ ဖားကန္႔ရတနာေျမမွာ  စြန္႔ပစ္ေျမနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စနစ္တက် စီမံခန္႔ခဲြြမႈ၊ စနစ္တက် ႀကီးၾကပ္မႈ  အားနည္းလြန္းတယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ဆိုပါတယ္။ တစ္သံုးလံုးကုမၸဏီရဲ႕ စြန္႔ပစ္ေျမစာပံုမွာ ဒီႏွစ္ရဲ႕ ပထမငါးလအတြင္းျဖစ္ေပၚတဲ့ ေျမၿပိဳမႈႀကီးေတြ မွာ ေသဆံုးသူ အေရအတြက္  ၈ဝ ေက်ာ္ အနည္းဆံုးရိွတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလက စိုင္းဂ်ာဘြန္ရြာအထက္ဘက္ တရားမဝင္ တဲအိမ္ေဆာက္ေနထိုင္ၾကသူေတြ၊ ေစ်းသည္ေတြ၊ ေရ မေဆးေက်ာက္ရွာေဖြသူေတြ ေျမစာပံုေအာက္ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီေျမစာပံုၿပဳိက်မႈျဖစ္ရပ္မွာ ရုပ္အေလာင္း တစ္ရာ ေက်ာ္ ရွာေဖြေတြ႔ရိွခဲ့ၿပီး ေပ်ာက္ဆံုးသူအေရအတြက္ကေတာ့ ႏွစ္ရာဝန္းက်င္ရိွမယ္လို႔ ဖားကန္႔အေျခစိုက္ လူမႈေရးအဖြဲ႔ေတြ က ခန္႔မွန္းၾကပါတယ္။ 


ေျမစာပံု လာေရာက္စြန္႔ပစ္ေသာ ေျမသယ္ယာဥ္တစီး

၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္ မုိးတြင္းကာလ ျမယမံုလုပ္ကြက္ ေျမစာပံုၿပဳိက်မႈျဖစ္ရပ္မွာ  ေသဆံုးသူအေရအတြက္ တစ္ရာေက်ာ္ပါတယ္။   ေျမၿပဳိမႈေၾကာင့္ ေသဆံုးမႈႏႈန္းဟာ ယခင္ႏွစ္ေတြက ဆယ္ဂဏန္းသာရိွေပမယ့္ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ရာဂဏန္းအထိ ျဖစ္ လာပါၿပီ။
စြန္႔ပစ္ေျမစာပံုေတြ က်စ္လ်စ္သြားေအာင္ျပန္မႀကိတ္ၾကတဲ့အတြက္ အလြယ္တကူ ၿပဳိက်လြယ္တယ္၊ တူးေဖာ္ေရးလုပ္ငန္းတခ်ဳိ႕မွာသံုးတဲ့ ယမ္းအားျပင္းေဖာက္ခဲြမႈေတြကလည္း ေျမၿပဳိမႈကို အားျဖည့္ေပးသလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ေျပာ ပါတယ္။

ဆိုင္းေတာင္ရြာေဟာင္းေနရာမွာ ကုမၸဏီ ၁၂ ခုေလာက္ရဲ႕ ေျမစာပံုေတြဟာ နာမည္ေက်ာ္ ဥရုေခ်ာင္းေဘးမွာ ျဖစ္ေနတာ ေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မိုးတြင္း ေခ်ာင္းထဲကို ေျမစာပံုၿပိဳက်သြားရင္ ရြာေပါင္း ၁ဝ ရြာေလာက္ဟာ ေရေဘးအႏၱရာယ္ႀကံဳရမယ္လုိ႔ ကခ်င္အမ်ိဳးသား လူမႈဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ေဖာင္ေဒးရွင္းက ေဒၚကိုင္ရာက ခန္႔မွန္းပါတယ္။

“ႏွစ္တိုင္းလိုလုိ ရြာေတြထဲ ေရဝင္ေပမယ့္ ဒီႏွစ္က ပိုဆိုးမယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက ေခ်ာင္းေကာတာ ေလာက္ပဲျဖစ္တာ။ ဒီႏွစ္က ေျမစာပံုေတြက မိုးေရေၾကာင့္ ၿပိဳက်ၿပီး ေခ်ာင္းထဲဝင္ပိတ္မွာေတာ့ က်ိန္းေသျဖစ္လာႏိုင္တယ္” လုိ႔ သူက ဆိုပါတယ္။

“ဥရုေခ်ာင္းေဘးမွာ ေျမၿပိဳၿပီး ေခ်ာင္းထဲဝင္လာႏိုင္မယ့္ ေျမစာပံုေတြက အမ်ားႀကီး”

● ပိတ္မိေနတဲ့ ေဒသခံေတြ
အာဏာပိုင္ေတြက  ဖားကန္႔ေဒသတြင္း ေခ်ာင္းေတြနဲ႔ ေပ ၃ဝဝ အတြင္းမွာ ေျမစာစြန္႔ပစ္မႈ မျပဳရဘူးလို႔ ညႊန္ၾကားထားၿပီး ေျမစာစြန္႔ရမယ့္ေနရာ ၁၂ ခု သတ္မွတ္ ေပးထားပါတယ္။ စနစ္တက် စြန္႔ပစ္မႈ ရိွမရိွ၊  ေျမစာပံု ၿပိဳက်မယ့္ အႏၱရာယ္တို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည္နယ္အစိုးရရဲ႕ ကြင္းဆင္းႀကီးၾကပ္ေရးအဖြဲ႔ ၁၁ ဖြဲ႔က အပတ္စဥ္ စစ္ေဆးတယ္လုိ႔ ျမန္မာ့ေက်ာက္မ်က္ေရးဌာန  လက္ေထာက္ညြန္ၾကားေရးမွဴး ဦးသက္ခိုင္က ေျပာပါတယ္။

ေဒၚကိုင္ယင္းကေတာ့    အာဏာပိုင္ေတြဟာ တိတိက်က် စစ္ေဆး အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိသလုိ ေျမစာပံုတစ္ခုဟာ ၆ လအတြင္းမွာတင္ ဖားကန္႔ေဒသေတာင္ေတြထက္  ျမင့္မားသြားတာက ဘာ့ေၾကာင့္လဲလုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္။

ေျမစာသယ္ယာဥ္ႀကီးေတြ ရြာလမ္းမေတြကေန ျဖတ္သန္းသြားလာခ်ိန္မွာ ယာဥ္မေတာ္တဆမႈေတြလည္း မၾကာခဏ ျဖစ္တာေတြေၾကာင့္ ေဒသခံလူမႈေရးအဖြဲ႔ေတြက  ၿပီးခ့ဲတ့ဲႏွစ္ကုန္ပိုင္းမွာ ကားလမ္းပိတ္ ဆႏၵျပတဲ့အတြက္ ရြာလမ္းေတြမွာ အရွိန္ေလွ်ာ့ေမာင္းဖုိ႔ ကုမၸဏီေတြက သေဘာတူခဲ့ပါတယ္။

စိုင္းဂ်ာဘြန္ရြာဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေတြကုိ ဦးစားေပးရတာေၾကာင့္ ၂၅ ႏွစ္အတြင္း ၄ ႀကိမ္တိုင္တိုင္ ေနရာေရႊ႕ေပးခဲ့ရ တဲ့ရြာပါ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ရြာလယ္လမ္းမ ေျမသားေတြ ကြဲအက္လာတဲ့အတြက္ ေျမၿပိဳမယ့္အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ေပးဖုိ႔ အာဏာပိုင္ ေတြဆီ ေတာင္းဆိုထားၾကေပမယ့္ ကေန႔အခ်ိန္အထိ ထူးျခားမႈ မရွိေသးဘူးလုိ႔ ေဒသခံ ေဒၚရြယ္ဂ်ားက ဆိုပါတယ္။

“ဒီရြာေလးမပ်က္ေအာင္လုိ႔ ဒီေခ်ာက္ထဲကို ေျမစာေတြ ျပန္ျဖည့္ရင္ျဖည့္၊ ဒါမွမဟုတ္ သင့္ေတာ္တဲ့၊ အႏၱရာယ္ကင္းတဲ့တေန ရာရာမွာ ရြာျပန္တည္ေပးဖုိ႔ ေကာင္းတယ္”လုိ႔   ၅၈ ႏွစ္အရြယ္  ေဒၚရြယ္ဂ်ားက ဆိုပါတယ္။

“ဒီအတိုင္းသာဆို ဒီႏွစ္မိုးတြင္းမွာ ညပိုင္းအိပ္လို႔ေတာင္ ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္အခ်ိန္ၿပိဳက်မလဲ စိုးတထိတ္ထိတ္ျဖစ္ ေနရၿပီ”

● တူးေဖာ္မႈ ရပ္ဆိုင္းေရး
ဖားကန္႔ရတနာေျမရဲ႕ မိုင္ ၂ဝ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတာင္အလံုး ၅ဝ ေက်ာ္ ကုန္သြားၿပီလို႔ ကခ်င္အမ်ိဳးသား ဖံြ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ေဖာင္ေဒးရွင္း ဥကၠ႒ ဦးလမာလေတာင္က ေျပာပါတယ္။

ကုမၸဏီေတြ အလြန္အကြၽံတူးေဖာ္ေနတာကုိလည္း တရားဝင္လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးထားသလိုျဖစ္ေနတယ္လို႔ သူက မွတ္ခ်က္ခ်ပါ တယ္။


ဧၿပီလလယ္ပိုင္းက ေတြ႔ရေသာ ဖားကန္႔ေဒသ ေက်ာက္မ်က္တူးေဖာ္ေရးလုပ္ကြက္ တခု

မတ္လေႏွာင္းပိုင္းမွာေတာ့  ေဒသခံလူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြ သြားေရာက္ျပဳလုပ္ၿပီး ေက်ာက္စိမ္းအလြန္အကြၽံထုတ္ယူမႈကို စံုစမ္းေရး ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔စည္း စစ္ေဆးေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုၾကပါတယ္။

သယံဇာတ စီမံခန္႔ခြဲေရး မူဝါဒ၊ ဥပေဒ၊ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြကို အျမန္ဆံုးအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔၊ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္မႈေတြ ကို ရပ္ဆိုင္ေပးထားဖုိ႔လည္း ေတာင္းဆိုပါတယ္။

“ေက်ာက္စိမ္းအလြန္အကြ်ံတူးတာကို ေနျပည္ေတာ္မွာ တားျမစ္ ဥပေဒေရးဆြဲၾကမယ့္ အခ်ိန္မွာ   ေတာင္ေတြ အလ်င္အျမန္ ေပ်ာက္သထက္ေပ်ာက္၊ ေခ်ာက္ေတြ နက္သထက္ နက္လာမယ္" လို႔ ဖားကန္႔ေဒသမွ သတင္းသမားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဦးေဇာ္မိုးထက္က ေျပာပါတယ္။

Global Witness အဖြဲ႔၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွရံုးခဲြ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ မိုက္ေဒးဗစ္က လုပ္ငန္းေတြကို ရပ္ဆိုင္းထားေရး  ေဒသခံေတြေတာင္းဆိုတာကို  ေထာက္ခံတယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။


စက္ယႏၱရားႀကီးမ်ားအသံုးျပဳေသာ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ေရးလုပ္ကြက္တခ

“အစိုးရသစ္အေနနဲ႔   ေက်ာက္စိမ္းလုပ္ငန္း အခ်က္အလက္ေတြ၊ ကိန္းဂဏန္းေတြကို ပြင့္လင္းျမင္သာစြာ သတင္းထုတ္ျပန္ေပးဖုိ႔ လိုအပ္တယ္" လုိ႔ မိုက္ေဒးဗစ္က  Myanmar Now ကုိ  ေျပာပါတယ္။

ဖားကန္႔ေက်ာက္စိမ္းကိစၥဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္ေရာ ျမန္မာတႏို္င္ငံလံုးအတြက္ပါ အက်ိဳးအျမတ္ ရွိေစတဲ့လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ အစိုးရအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးအရ ဦးစားေပး လုပ္ေဆာင္သင့္တဲ့ကိစၥ ျဖစ္တယ္လို႔ သူက ဆုိပါတယ္။

အစုိးရသစ္ကေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ ရပ္ဆိုင္းထားေရး ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တုန္႔ျပန္ ျခင္း မရိွေသးပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ကုမၸဏီအသစ္ေတြ၊ လုပ္ကြက္အသစ္ေတြ ခြင့္ျပဳမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ သယံဇာတႏွင့္ သ ဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးဝန္ႀကီးဌာနဝန္ႀကီး ဦးအုန္းဝင္းက အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ေမလ ၁၁ ရက္ေန႔ အစည္း အေဝးမွာ ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။

ဧၿပီလလယ္ပိုင္းက ေတြ႔ရေသာ ဖားကန္႔ေဒသမွ ေျမသယ္ယာဥ္တခ်ဳိ႕

“ေျမစာပံုဖုိ႔ ၁၂ ေနရာသတ္မွတ္ထားပါတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ စြန္႔ပစ္မႈရွိမရွိ၊ ေျမစာပံုမွာ တရားမဝင္  ပ်ံက်တဲေတြ ရွိမရွိ၊ ေျမစာပံုၿပိဳႏိုင္မႈ ရွိမရွိကို ၿမိဳ႕နယ္ေျမစာႀကီးၾကပ္စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႔နဲ႔ ကြင္းဆင္းႀကီးၾကပ္ေရး အဖြဲ႔ေတြက ကြင္းဆင္းႀကီးၾကပ္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္” လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။

ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ပ်က္စီးမႈကုိ စိစစ္ဖို႔   ကြၽမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြပါဝင္တဲ့ အဖဲြ႔တစ္ခု ဖဲြ႔စည္းတာဝန္ေပး မယ္၊ ဒီအဖဲြ႔ရဲ႕ စစ္ေဆးေတြ႔ရိွခ်က္အရ ပတ္ဝန္းက်င္ စီမံခန္႔ခဲြမႈ အစီအစဥ္ေတြ ဆက္လက္ေရးဆဲြမယ္၊ ေရးဆဲြၿပီး အစီအစဥ္ ေတြကုိလည္း ဆက္လက္အေကာင္အထည္ေဖာ္မယ္လို႔ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးက ဆိုပါတယ္။


ဧၿပီလလယ္ပိုင္းက ေတြ႔ရေသာ ဖားကန္႔ေက်ာက္စိမ္းေျမ ျမင္ကြင္းတခု

ဖားကန္႔အေျခအေနနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ ဖဲြ႔စည္းေရးကိစၥကုိ ေဒသတြင္း   လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား စုေပါင္း သံုးသပ္ေနတယ္လုိ႔ ဖားကန္႔ၿမိဳ႕နယ္၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးတင့္စိုးက ေျပာပါတယ္။

“စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္မွာ ပါဝင္ရမယ့္လူေတြက ဒီလုပ္ငန္းကိုလည္း ကြၽမ္းက်င္ၿပီး ဘယ္သူ႔ မ်က္ႏွာမွ မၾကည့္တဲ့ သူေတြျဖစ္ဖုိ႔ လိုတယ္” လို႔ သူက ေျပာလုိက္ပါတယ္။      ။