ရွာေဖြေရး ...

editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

သီရိဘုုန္းစံ - သူေတာ္ေကာင္းတိုု႕ ေတာင္းတဲ့ဆုု



သီရိဘုုန္းစံ - သူေတာ္ေကာင္းတိုု႕ ေတာင္းတဲ့ဆုု
(မိုးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၁၆

“ဘုုန္းဘုုန္း တပည့္ေတာ္တို႕ လုပ္မိခဲ့တဲ့ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ကံေတြက မျဖစ္မေန ျပန္ၿပီးအက်ဳိးေပး မွာလား၊ အက်ဳိးမေပးေအာင္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားေအာင္ လုုပ္လိုု႕မရဘူးလား၊ ကုသိုုလ္ေတြလုုပ္ၿပီး ဆုေတာင္းရင္ အဲဒီအကုုသိုလ္ေတြ မေပ်ာက္သြားႏိုင္ဘူးလား အဲဒါသိခ်င္လိုု႕ပါဘုုရား”

ဒီေန႕ ေက်ာင္းမွာဆြမ္းလာကပ္တဲ့ မိသားစုုနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာၾကရင္း ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြထဲက ေမးခြန္း တစ္ခုုပါ။

“အင္း ဒကာမႀကီးရဲ႕ေမးခြန္းက တစ္ခုတည္းေပမယ့္ ႏွစ္ပိုင္းခြဲေျဖမွ ျပည့္စုံလိမ့္မယ္။ ပထမအပိုုင္းက ျပဳလုုပ္ခဲ့ တဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ အမႈေတြက ဧကန္အက်ဳိးေပး မေပးဆိုုတဲ့အပိုုင္း၊ ဒုတိယပိုုင္းက ဆုေတာင္းျခင္းအပိုင္း လို႕ ဒီလိုႏွစ္ပိုင္း ခြဲလိုက္ရေအာင္”

ေမးခြန္းေမးလာသူကို ဒကာမႀကီးလို႕သာေခၚလိုက္တာ တကယ္ေတာ့ စာေရးသူထက္ အသက္ငယ္ပါေသး တယ္။ ရွိလွ ေလးဆယ့္ငါးဝန္းက်င္ေပါ့။ တမင္ေလးေလးစားစား ေခၚေဝၚသုံးႏႈံးလိုုက္တာပါ။ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး တဖက္သားကို ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံတာဟာ အဲဒီတဖက္လူရဲ႕ ေလးစားမႈကို ျပန္ရလိုလို႕ပါပဲ။ တဖက္လူက ေလးစားမႈေပးတာကို အေျခာက္တိုက္ဘဝင္ျမင့္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်န္တဖက္လူက အထင္ေသးသြားတတ္ပါတယ္။ သတိထားစရာ တစ္ခုပါ။

ေမးခြန္းရွင္ကို စာေရးသူတကယ္လည္း ေလးစားပါတယ္။ မသိလို႕ဘဲျဖစ္ျဖစ္ သိလွ်က္နဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ျပဳ လုုပ္မိခဲ့တဲ့ မေကာင္းမႈ (ကာယကံမႈ ဝစီကံမႈ မေနာကံမႈ) ေတြကို မေကာင္းမႈမွန္းသိလာၿပီး ေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္တာဟာ အသိဉာဏ္ရင့္က်က္လာတာပါ။ “မွား မွားမွန္းသိ လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ႏိုုင္၏။ မွား မွားသည္မထင္ မွားၿမဲမွားမည္ပင္” လို႕ ပညာရွိေတြ မိန္႕မွာခဲ့ၾကတယ္ေလ။

ကိုယ္မွားတာကို မွားမွန္းသိသူ၊ သိသည့္အေလ်ာက္ အျပစ္ေပ်ာက္လိုသူ၊ အမွားကိုဝန္ခ်ေတာင္းပန္ရဲသူ၊ အာဃာတမထား သည္းခံခြင့္လႊတ္တတ္သူတို႕ဟာ သူရဲေကာင္းစိတ္ဓာတ္ရွိသူ ျမင့္ျမတ္သူတိုု႕ရဲ႕ ႏွလုုံးသားပိုင္ရွင္ ေတြပါပဲ။ မွားတာကိုု ေမာဟေၾကာင့္ မွားမွန္းမသိ၊ သိေသာ္လည္း မာနေၾကာင့္ မျပင္သမွ်ကာလပတ္လုံး မိုက္တြင္း နက္ေနၾကဦးမွာပါ။

“ပထမအပိုင္းကို အရင္ေျပာၾကရေအာင္၊ ျပဳလုပ္မိခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ ဧကန္အက်ဳိးေပးမေပး ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ဒကာမႀကီး ျပဳလုပ္တဲ့အကုသိုလ္အမ်ဳိးအစားေပၚမွာလည္း မူတည္ပါေသးတယ္။ အကယ္၍ ၁။ အမိသတ္ျခင္း၊ ၂။ အဖ သတ္ျခင္း၊ ၃။ ရဟႏၲာသတ္ျခင္း၊ ၄။ သံဃာသင္းခြဲျခင္း၊ ၅။ ဘုုရားကိုေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ျပဳျခင္း လိုု႕ဆိုုတဲ့ ပဥၥာနႏၲရိယကံ ငါးပါးထဲက တစ္ပါးပါးကိုု ျပစ္မွားက်ဴးလြန္ခဲ့မိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္လိုုမွေရွာင္ေျပးလိုု႕ မလြတ္ႏိုုင္ ပါဘူး။ ေသခ်ာေပါက္ အျပစ္ကိုခံယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အကုသိုလ္ကံထဲမွာ ပဥၥာနႏၲရိယကံဟာ အႀကီးေလးဆုုံးျဖစ္ ပါတယ္”

“အဲဒီ ကံေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဘုရား၊ ပုထုဇဥ္ပီပီ တခါတခါ စိတ္လိုက္မာန္ပါ ျပဳလုုပ္မိ ေျပာဆိုုမိ ၾကံစည္မိ ခဲ့တဲ့ သာမန္အျပစ္မ်ဳိးေတြပါပဲ၊ ဥပမာ တိရိစၧာန္ေလးေတြရဲ႕ အသက္ကိုသတ္မိတာ၊ တဖက္လူကိုု ဆဲဆိုေအာ္ဟစ္ မိတာ၊ လိမ္ညာေျပာဆိုုခဲ့မိတာမ်ဳိးေတြ စသျဖင့္ေပါ့”

“အင္း ဒီေနရာမွာ အက်ဳိးေပး မေပးဆိုတာကိုပဲ ေဆြးေႏြးရေအာင္၊ အက်ဳိးေပး ႀကီးမႀကီးဆိုတာကေတာ့ အျပဳခံရတဲ့ပုဂၢဳိလ္ (သတၱဝါ) ရဲ႕ သီလသမာဓိရွိမႈ မရွိမႈ၊ ျပဳလုုပ္ရတဲ့ လုုံ႕လဥႆာဟ မ်ားမႈမမ်ားမႈအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး အက်ဳိးေပးတာျဖစ္လို႕ အဲဒါေတြ ေျပာေနမယ္ဆိုရင္ လိုရင္းမေရာက္ဘဲ သိပ္ရွည္သြားလိမ့္မယ္”

“မွန္ပါဘုရား”

“ျမတ္ဗုုဒၶ ေဟာၾကားထားတာရွိပါတယ္၊ မိမိျပဳလုုပ္ခဲ့တဲ့ (ေကာင္းတဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ၊ မေကာင္းတဲ့ ကာယကံ ဝစီကံ မေနာကံ) ဘယ္ကံမဆို မိမိေနာက္က အရိပ္ပမာ မခြဲခြါဘဲ အၿမဲလိုက္ေနေလ့ရွိတယ္။ အခြင့္သင့္တာ နဲ႕ အက်ဳိးေပးဘို႕ လိုက္ေနတာေပါ့။ ကုသိုလ္နဲ႕ အကုသိုုလ္ဟာ ေရနဲ႕မီးလိုပါပဲ၊ ေရမ်ားေရႏိုင္ မီးမ်ားမီးႏိုင္ပါ”

“ဒါဆို ကုသိုလ္ဆိုတဲ့ ေရမ်ားမ်ားနဲ႕ေလာင္းလိုက္ႏိုင္ရင္ အကုသိုလ္ဆိုတဲ့မီး ၿငိမ္းသြားမယ္လို႕ ဆိုလိုတာလား ဘုရား”

“ၿငိမ္းသြားတာေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ၿငိမ္ေနတာလို႕ပဲ ေျပာႏိုင္ေသးတယ္၊ ေရကုုန္တာနဲ႕ မီးထေတာက္မွာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မီးေတာက္မထႏိုင္ေအာင္ ေရမ်ားမ်ားေဆာင္ထားဘို႕လိုမယ္”

“တင္ပါ့ဘုရား၊ ကုသိုလ္မ်ားမ်ားျပဳလုုပ္ထားမွလည္း ေနာက္ဘဝအတြက္ စိတ္ခ်ရမယ္ထင္ပါတယ္။”

“အင္း ေနာက္ဘဝအတြက္ ဘဝကူးေကာင္းဘို႕ဆိုတာက ေသခါနီးမွာ ယူမိတဲ့အာရုုံအေပၚမူတည္တယ္။ ကုုသိုုလ္ေတြမ်ားစြာ ျပဳလုုပ္ထားေပမယ့္လည္း ေသခါနီးမွာ နည္းနည္းေလးျပဳခဲ့မိတဲ့ အကုုသိုုလ္ကိုု အာရုုံယူမိရင္ အဲဒီ အကုသိုလ္ကံအေလွ်ာက္ ငရဲေရာက္တတ္တယ္၊ အဲဒါကို အာသႏၷကံလိုု႕ေခၚတယ္၊ အနီးကပ္ဆုံးကံက အက်ဳိးေပးတာ ေပါ့။ ဥပမာ-မလႅိကာမိဖုုရားႀကီးလိုေပါ့ အခ်ိန္ရွိသ၍ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြပဲ ျပဳလုုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ေသခါနီးမွာ လင္ေတာ္ ေမာင္ ဘုရင္ေကာသလမင္းႀကီးကို လိမ္ညာခဲ့မိတဲ့အျပစ္ေလးကို အာရုုံယူမိလိုုက္တာနဲ႕ အဝီစိငရဲမွာ (၇) ရက္ က်ခံရေသးတယ္ေလ”

“ဘုန္းဘုုန္းေျပာေတာ့ ေရမ်ားေရႏိုင္ဆို”

“ေရမ်ားေရႏိုင္ဆိုေပမယ့္ မီးကစရင္ မီးရွိန္ရွိသေလာက္ေတာ့ ေလာင္ကြ်မ္းခံရဦးမွာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မီးေလာင္ခြင့္ မေပးဖို႕လိုတယ္။ အကုသိုလ္ေတြ မ်ားမ်ားျပဳလုုပ္မိခဲ့ေပမယ့္လည္း ေသခါနီး အာရုုံယူေကာင္းရင္ ဘဝကူးေကာင္း တာပဲ၊ ဥပမာ-ၾကည့္ေလ ဘဝတေလွ်ာက္လုုံး သူမ်ားအသက္သတ္ၿပီး အသက္ေမြးလာတဲ့ ဖခင္မုဆိုုးႀကီး ေသခါနီးမွာ ငရဲနိမိတ္ေတြထင္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ေနတာကို သားရဟန္းကသိေတာ့ ေတာပန္းေတြ အနားမွာခ်ေပး ဘုုရားကိုလွဴေစၿပီး အာရုုံေျပာင္းေပးလိုက္တာ အဲဒီေကာင္းတဲ့အာရုုံနဲ႕ေသေတာ့ ေကာင္းရာသုဂတိကို ေရာက္သြားရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “အေနလည္းျမတ္ အေသလည္းတတ္ပါေစ”လို႕ ဆရာေတာ္ေတြ ဆုံးမၾကတာေပါ့”

“ဘုန္းဘုုန္း ဒါဆို အဲဒီမုဆိုးႀကီး လုပ္ခဲ့တဲ့အကုသိုလ္ေတြက သူ႕ကိုအက်ဳိးမေပးေတာ့ဘူးေပါ့”

“ကုသိုုလ္ျဖစ္ျဖစ္ အကုုသိုုလ္ျဖစ္ျဖစ္ အရွိန္အဟုန္မကုန္ေသးသမွ် အက်ဳိးေပးေနမွာပဲ၊ ကုသိုလ္ကံအရွိန္ အဟုန္ မကုန္ေသးရင္ အကုသိုုလ္က အက်ဳိးမေပးေသးဘူး၊ ဥပမာ အေပၚတည့္တည့္ကို ပစ္လႊတ္လိုက္တဲ့ ျမားတစ္စင္းလိုပဲ အရွိန္အဟုန္မကုန္ေသးသမွ် တက္ေနမွာေပါ့၊ လုံးဝျပန္မက်ေအာင္ဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာေျမႀကီးဆြဲအား က လြတ္တဲ့ထိေရာက္ေအာင္ ပစ္ႏိုင္ဖို႕လိုပါတယ္”

“မွန္ပါဘုရား”

“ဒီလိုုပါပဲ ကုသိုလ္ကံက အက်ဳိးေပးေနတုုန္း အကုသိုုလ္ဝင္ခြင့္မသာေအာင္ ကုုသိုုလ္ကံေတြကိုု ဆက္ဆက္ၿပီး အားျဖည့္ေပးရပါတယ္။ ဒါကို စာလိုေျပာရင္ သမၼပၺဒါန္လို႕ေခၚတယ္၊ “ဥပၺႏၷာနံ ကုသလာနံ ဘိေယ်ာဘာဝါယ ဝါယာေမာ” တဲ့ ျပဳလုပ္ၿပီးတဲ့ကုသိုလ္ေတြကို ဆထက္တန္ဘိုုးတိုုးေအာင္ ပြားမ်ားအားထုုတ္ပါလို႕ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလို ပြားမ်ားအားထုုတ္ရင္း အားထုုတ္ရင္း ကုသိုလ္ေတြက အရွိန္အဟုန္ပိုေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။ ဒါနလည္းျပဳ သီလလည္း ေဆာက္တည္ ဘာဝနာလည္းပြား ဝိပႆနာတရားအားထုတ္ၿပီး ေအာက္မဂ္ေအာက္ဖိုလ္ကေနအဆင့္ဆင့္တက္ကာ အရဟတၱဖိုလ္ေပါက္ ရဟႏၲာအျဖစ္ထိေရာက္သြားၿပီဆိုရင္ ငရဲကိုဆြဲခ်ဘို႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အကုသိုလ္ေတြက အက်ဳိးမေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒါကို အေဟာသိကံ လို႕ေခၚတယ္”

“မွန္ပါ ျပဳလုပ္ခဲ့မိတဲ့ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ကံေတြ အက်ဳိးမေပးေအာင္ လုပ္လို႕ရတယ္ဆိုတာ ရွင္းပါၿပီ ဘုရား”

“ဒါဆို ဒုတိယအပိုင္းျဖစ္တဲ့ ဆုေတာင္းျခင္းအေၾကာင္းကို ေျပာရေအာင္၊ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႕ ထုံးစံအရ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳၿပီးရင္ ဆုေတာင္းၾကတဲ့အေလ့ရွိၾကတယ္။ ေတာင္းတဲ့ဆုအတိုင္း ျပည့္ၾကတဲ့ သာဓကေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ကံေတြကိုေတာ့ ဆုေတာင္းၿပီး ေဖ်ာက္ဖ်က္ လို႕မရႏိုင္ပါဘူး။ ေရွ႕မွာေျပာခဲ့သလို ကုသိုလ္ေတြအဆက္မျပတ္ျပဳေနရင္ အကုသိုလ္ေခါင္းမေထာင္ႏိုုင္ေတာ့ဘူးေပါ့၊ ဒါဆိုု ဆုေတာင္းစရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး”

“တပည့္ေတာ္မက မသိေတာ့ ဆုေတာင္းမိတယ္ဘုရား”

“ဆုေတာင္းတာကို မွားတယ္လို႕ေျပာတာမဟုုတ္ပါဘူး၊ ေတာင္းရပါတယ္။ ေရွးတုုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ လည္း ေတာင္းခဲ့ၾကဖူးတာပဲ။ ဆုတကာဆုထဲမွာ အလြန္အတုယူ လိုက္နာက်င့္သုံးထိုက္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတို႕ ေတာင္းတဲ့ဆုကို ဗဟုသုတအျဖစ္ေျပာျပမယ္။

ငါးရာ့ငါးဆယ္ ဇာတ္ေတာ္မွာ “ကဏွဇာတ္”ဆိုတာရွိတယ္။ “ကဏွ” ဆိုတာ ရေသ့ႀကီးရဲ႕နာမည္ေပါ့၊ အသား မည္းလြန္းလို႕ ရထားတဲ့နာမည္ပဲ။ တရားအက်င့္သန္လြန္းလို႕ သိၾကားမင္းရဲ႕ေက်ာက္ဖ်ာေတာင္ တင္းၿပီးပူသြားတယ္ တဲ့၊ သိၾကားမင္းက သူ႕ေနရာလုမယ့္ရန္သူ ေပၚလာၿပီထင္ၿပီး ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကဏွရေသ့ႀကီး တရားအားထုုတ္ေန တာကိုေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႕ ကဏွရေသ့ႀကီးဆီသြားၿပီး “ရွင္ရေသ့ ဘယ္လိုဆုေတြမ်ားလိုခ်င္လိုု႕ ဒီေလာက္ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ တရားအားထုုတ္ေနရတာလဲ” လို႕ ေမးျမန္းစုုံစမ္းၾကည့္တဲ့အခါ၊ “သင္သိၾကားေပးႏိုင္ရင္လည္းေပးေပါ့ ငါလိုခ်င္တဲ့ ဆုေတြကေတာ့ ဒါေတြပဲ” ဆိုၿပီးရြတ္ျပတယ္။

(၁) ငါသည္ ဘ၀ဆက္တုိင္း ေဒါသမရွိသူ ၿဖစ္ပါရေစ၊၊

(၂) ငါသည္ ဘ၀ဆက္တုိင္း ေလာဘမရွိသူ ၿဖစ္ပါရေစ၊

(၃) ငါသည္ ဘ၀ဆက္တုိင္း စိတ္မနာတတ္သူ ၿဖစ္ပါရေစ၊၊

(၄) ငါသည္ ဘ၀ဆက္တုိင္း ခ်စ္ျခင္းမရွိသူ ၿဖစ္ပါရေစ၊၊

(၅) ငါသည္ ဘ၀ဆက္တုိင္း အနာေရာဂါမရွိသူ ၿဖစ္ပါရေစ၊၊

(၆) ငါသည္ ဘ၀ဆက္တုိင္း သူတစ္ပါးကို ဒုကၡမေပးတတ္သူ ၿဖစ္ပါရေစ… တဲ့။

ဘယ္ေလာက္ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ ရေသ့ႀကီးလဲေနာ္။ သီတဂူဆရာေတာ္ႀကီးေျပာသလို “အသားမည္းေပမယ့္ အသည္းျဖဴတဲ့ ရေသ့ႀကီး” ပါ။ အလြန္အတုယူ လိုက္နာက်င့္သုံးဖို႕ေကာင္းတဲ့ ဆုေတာင္းေတြပဲ။”

စာေရးသူကေတာ့ ဒီတရားေတြ နာၿပီးဖတ္ၿပီးကတည္းက တတ္ႏိုင္သေလာက္ အစြမ္းကုန္လိုက္နာက်င့္သုံးပါ တယ္။ ကိုယ္နဲ႕နီးစပ္သူ ကိုယ့္စကားနားေထာင္ေလာက္သူေတြကိုလည္း ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ပုထုုဇဥ္ပီပီ စိတ္လြတ္ၿပီး ေျပာမွားဆိုမွားဆိုတာေတြေတာ့ ရွိတာေပါ့၊ အတတ္ႏိုင္ဆုံးေတာ့ သတိ ထားၿပီး က်င့္သုံးပါတယ္။ က်င့္သုံးသေလာက္လည္း အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိပါတယ္။ သည္းခံစိတ္ေမြးတယ္၊ ကိုယ့္ အေပၚ မႏွစ္ၿမဳိ႕သူကို ပိုၿပီးေမတၱာပို႕ျဖစ္တယ္။ သူ႕ေမတၱာျပန္ရတာ မရတာထက္ ကိုယ့္ေဒါသသူ႕ဆီ မေရာက္ေတာ့ဘဲ ကိုယ္တိုင္ၿငိမ္းေအးမႈကိုခံစားရတာက ပထမဆုံးရလာဒ္ေပါ့။

ကဏွရေသ့လိုပဲ က်မ္းျပဳအေက်ာ္ ဒီပဲယင္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ဆုေတာင္းလည္း သိပ္မွတ္သားဖို႕ေကာင္းတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ဘြဲ႔အမည္က “ဘဒၵႏၲဥာဏ၀ရ” တဲ့။ “ပရမတၳစကၡဳက်မ္း၊”အပါအ၀င္ က်မ္းေပါင္းမ်ားစြာကိုေရးသား ခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက “ပရမတၳစကၡဳက်မ္း” နိဂုံးမွာ ဒီလို“ဆု(၁၀)မ်ဳိး”ကို ေတာင္းခဲ့တယ္။

(၁) ငါသည္ သူတစ္ပါးအက်ဳိးကိုလုိလားသူ ၿဖစ္ပါရေစ၊၊

(၂) သူတစ္ပါးတုိ႔သည္လည္း ငါ့အက်ဳိးကိုလိုလားၾကပါေစ၊၊

(၃) ငါသည္ သူတစ္ပါး၏ ဆင္းရဲဒုကၡကို မႏွစ္သက္သူ ၿဖစ္ပါရေစ၊၊

(၄) ငါ၏ဆင္းရဲဒုကၡကိုလည္း သူတစ္ပါးတုိ႔က မလိုလားၾကပါေစႏွင့္၊၊

(၅) ငါသည္ သူတစ္ပါးကို ညွင္းဆဲတတ္သူ မၿဖစ္ပါရေစႏွင့္၊၊

(၆) သူတစ္ပါးတုိ႔ကလည္း ငါ့ကို မညွင္းဆဲၾကပါေစႏွင့္၊၊

(၇) ငါသည္ သူတစ္ပါး၏ရန္သူ မၿဖစ္ပါရေစႏွင့္၊၊

(၈) သူတစ္ပါးသည္လည္း ငါ၏ရန္သူ မၿဖစ္ပါေစႏွင့္၊၊

(၉) သတၱ၀ါအေပါင္းသည္ လမ္းေကာက္ကိုေရွာင္ရွား၍ လမ္းေၿဖာင့္ကိုေလ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ၊၊

(၁၀) ငါသည္လည္း လမ္းေကာက္ကုိေရွာင္ရွား၍ လမ္းေၿဖာင့္ကိုေလ်ာက္လွမ္းႏုိင္သူ ၿဖစ္ပါရေစ… တဲ့။

“ဒကာမႀကီးလည္း ဆုေတာင္းမယ္ဆိုရင္ အဲဒီလိုဆုမ်ဳိးေတြပဲေတာင္းဖို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အကုသိုလ္ ေပ်ာက္ဖို႕အတြက္ေတာ့ ဆုမေတာင္းပါနဲ႕ ကုသိုလ္ေတြျပဳလုပ္ေနရင္ကိုပဲ လုံေလာက္ပါၿပီ”

“မွန္လွပါ ေက်းဇူးႀကီးပါတယ္ဘုရား”

အားလုံးေသာ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ဆုေတာင္းေကာင္း၍ ေတာင္းေသာဆုအတိုင္း ျပည့္ဝၾကပါေစ…

“ဤသုိ႔ျပဳရ၊ ျမတ္ပုညေၾကာင့္၊

ဘ၀ထုိထုိ၊ ေနာက္အဟုိ၀ယ္၊

င့ါကုိယ္ေၾကာင့္သာ၊ သူတုိ႔မွာလွ်င္၊

ႏွစ္ျဖာ ကုိယ္စိတ္၊ တစ္စိတ္စိတ္မွွ်၊

ဆင္းရဲဒုကၡ၊ မျဖစ္ၾကပါေစႏွင့္”


ေမတၱာျဖင့္-

သီရိဘုုန္းစံ