ရွာေဖြေရး ...

editors @ moemaka.net ((510) 854-6501)။
မိုးမခ ရံုးစားပြဲ - Home ရံုးခန္းအသစ္၊ အမွတ္ (၁၂၄)၊ ၅၇ လမ္း၊ မဟာဗႏၶဳလ လမ္းမ၊ ပုဇြန္ေတာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊
ဖုန္း – ၀၉ ၂၅၂ ၂၄၉ ၀၉၄ ၊ ၀၉ ၄၂၁ ၇၄၃ ၇၅၃ ၊ ၀၉ ၅၀၄ ၁၀ ၅၈ ၊ ၀၉ ၄၃၀ ၄၆၃ ၉၉ (မႏၱေလး)။ ။ စာတိုက္ေသတၱာ (၈၂၅)၊ ရန္ကုန္စာတိုက္ၾကီး။

သွ်င္မ်ဳိးငယ္ ● ေရာ္ရြက္ဝါတရြက္ရဲ႕ ဂီတသံစဥ္

သွ်င္မ်ဳိးငယ္ ● ေရာ္ရြက္ဝါတရြက္ရဲ႕ ဂီတသံစဥ္
(မုိးမခ) ဧၿပီ ၁၀၊ ၂၀၁၇

ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးအတိုင္း ညေနခင္းေတြကို ျဖတ္သန္းေနထိုင္ေလ်ွာက္လွမ္းလာရတာ ဆယ္စုႏွစ္တခုစာ။ ေျခသံ ေတြရဲ႕ျပင္းရွမႈေတြလား။ ေႏြရာသီရဲ႕ေလာင္ၿမိဳက္ခက္ထန္မႈ တခုေလလား။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာေရွ႕မွာ ျဖဳတ္ခနဲ သစ္ရြက္အဝါ ကေလးတရြက္ ေႂကြက်လာခဲ့တယ္။အကိုင္းမွ ခြဲခြာလာရာ လမ္းတေလ်ွာက္ေလအဟုန္ထဲမွာ သစ္ရြက္ကေလး လြင့္ေမ်ာ ေဝ့ဝဲ ေနပံုက လွပသိမ္ေမြ႔လြန္းေလရဲ႕။ ဒီလိုအခိုက္အတန္႔ေလးမွာဒီေရာ္ရြက္ဝါကေလးရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ခ်င္ခဲ့တယ္။ စိတ္နဲ႔လိုက္ၿပီး လြင့္ေမ်ာၾကည့္လိုက္တယ္။ အရာရာကိုေမ့ၿပီး စိတ္ဟာ လြတ္လပ္ၿငိမ္းခ်မ္းေနလိုက္တာ။ စိတ္ဟာ ေလအ ဟုန္နဲ႔ လြင့္ဝဲေနခဲ့ၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ သစ္ရြက္ကေလးဟာ ေျမျပင္ေပၚကို သက္ဆင္းေရာက္ရွိသြားခဲ့ေလၿပီ။ ပကတိ ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္စြာ လဲေလ်ာင္းခဲ့ေလၿပီ။

အေတြးကေလးနဲ႔ ေလ်ွာက္လွမ္းလာစဥ္မွာပဲ ညာဘက္ရင္ဘတ္မွာ စူးခနဲ တခ်က္ေအာင့္လာသလို။ ေလးလံေအာင့္ သက္ သက္ျဖစ္လာသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒီလို နာက်င္လာတာ သိပ္မၾကာေသးေပမယ့္ခပ္စိပ္စိပ္ေတာ့ ျဖစ္လာတတ္ၿပီ။  ျဖစ္လာတဲ့အခါတိုင္း ေခ်ာင္းကလည္း တခ်က္တခ်က္ဆိုးလိုက္၊ သလိပ္ေတြပါလာလိုက္နဲ႔ ျဖစ္လာေနတာ အေတာ္ကေလး ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဆရာဝန္ကလည္း ေဆးလိပ္ျဖတ္ဖို႔ ေျပာထားေပမယ့္ႏွစ္ ၂၀ ေၾကာ္ေလာက္ အေဖာ္အမြန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ျဖတ္ဖို႔ မလြယ္ေသး။ ေခ်ာင္းတခ်က္ဟန္႔လိုက္ၿပီးတဲ့အခါအုပ္ထားတဲ့ တစ္သ်ွဴးစကေလးေပၚမွာ ေသြးစကေလးပါလာတယ္။ ထိတ္ လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မႈက ရင္ထဲကို တိုးဝင္လာခဲ့ၿပီ။ သက္ျပင္းပူပူတခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြက် ေနတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာထိုင္ၿပီး နားေနလိုက္တယ္။ အရင္လို ေမာပန္းမႈဒဏ္ကိုလည္း သိပ္မခံႏိုင္ေတာ့တာ ဟာလည္း သိသိသာသာ။

အစားအေသာက္ေတြကို မစားခ်င္၊ မေသာက္ခ်င္ျဖစ္ေနကတည္းက လူလည္း ပိန္လာသလိုလို။ သစ္ရြက္ဝါကေလးတရြက္ ထပ္မံေႂကြက်လာျပန္ၿပီ။ လက္ထဲမွ စီးကရက္ဗူးကိုဖြင့္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္သြားသေယာင္...စိတ္မွာ။

စီးကရက္တလိပ္ကို ထုတ္ယူၿပီး အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲမွ မီးျခစ္ကေလးထုတ္ကာ မီးညိႇလိုက္တယ္။ စီးကရက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ကေလး ရႈိက္ပစ္လိုက္မိတယ္။ မီးခိုးမ်ားကိုလည္း စိတ္လိုလက္ရ ခပ္ျဖည္းျဖည္းမႈတ္ထုတ္ေနမိေတာ့တယ္။ ေလထဲမွာ လြင့္ သြားေသာ မီးခိုးေငြ႕မ်ားနဲ႔အတူ စိတ္ကို လႊတ္ထားလိုက္တယ္။

ေလထဲမွာ မီးခိုးေငြ႕မ်ား။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ ထပ္ေႂကြလာျပန္ၿပီ။ ေလထဲမွာ လြင့္ဝဲလ်ွက္။
လက္ထဲမွ စီးကရက္ကေလးကို ထပ္ကာထပ္ကာ ရိႈက္ဖြာေနမိေတာ့တယ္။ စိတ္ဟာ လြတ္သြားသလိုလို။
နာက်င္စူးရွလာေသာခံစားခ်က္သည္ပင္ အန္မတုႏိုင္ေတာ့။ ေလထဲမွာ စီးကရက္မီးခိုးမ်ား လြင့္လ်ွက္ပင္။

ေဆးလိပ္တိုတိုလာသည္။ ဘဝကေရာ တိုတိုလာၿပီလား။ ကုန္ခါနီး ေဆးလိပ္တိုကို ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာပစ္ခ်ထားလိုက္တယ္။ မီးခိုးကေလး ေဝလ်ွက္သား။ ထိုင္ရာက ထျပီး သားေရဖိနပ္ျဖင့္ နင္းေခ်ပစ္လိုက္သည္။

ဒါဟာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ေသာက္ျပီးတိုင္း ျပဳလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ ေအာင္ပြဲခံတဲ့အျပဳအမူလိုပင္။ စိတ္မွာ ပီတိျဖစ္ေနေလသည္။ ထိုခံစားမႈကို ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ေသာသူမ်ားသာ နားလည္ခံစားသိရွိႏိုင္ေပလိမ့္မည္။

ပလက္ေဖာင္းကေလးဟာ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီ။ က်ေနာ္ရဲ႕ေျခလွမ္းမ်ားဟာ ႏြမ္းလ်ေနဟန္။သစ္ရြက္ဝါမ်ားဟာ ျဖဳတ္ခနဲ ျဖဳတ္ခနဲ ေႂကြက်လာလိုက္တာ ေလထဲမွာ အဆက္မျပတ္ေတာ့သလို။ ရင္ဘတ္မွာစူးခနဲ တစ္ခ်က္ ေအာင့္လာျပန္ၿပီ။ က်ေနာ္ဟာ ရြက္ဝါတရြက္လား။  ေႂကြဖို႔ နီးစပ္ေလၿပီလား။ စိတ္မွာမဝံ႔မရဲေတြးဆမိလိုက္တယ္။ အေတြးဟာ ပိုျပီး ေမာပန္း ေစခဲ့ၿပီ။ ေမာဟိုက္စြာ လွမ္းေလ်ွာက္ေနခဲ့ရၿပီ။

ေျခလွမ္းမ်ား ယိုင္နဲ႔နဲ႔။ စိတ္ဟာ အေတြးစကို ဆြဲဆန္႔လို႔။ သစ္ရြက္အဝါမ်ားက တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြေနေတာ့သည္။

ေျခလွမ္းမ်ားကို အားယူလွမ္းဆက္ခဲ့ရင္း အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္ခဲ့ေလၿပီ။ ေလ်ွာက္ေနၾကလမ္းကေလးဟာ သူစိမ္းဆန္ေနသလို။ ရြက္ဝါမ်ားက ပိုေႂကြေနသလို။ ဒီလို႔ေန႔စြဲကေလးကို ေမ့ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။

အဝါေရာင္ကို က်ေနာ္မႏွစ္သက္ပါ။ ကိုယ့္အသက္အရြယ္ကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ ရြက္ဝါမျဖစ္ေသး။ ရြက္ရင့္တရြက္မ်ွသာ။ ေႂကြခ်ိန္ကို မေတြးရဲ။ ေဝခ်ိန္မွာ အစြမ္းကုန္စိမ္းလန္းခဲ့ၿပီမဟုတ္လား။ အဝါေရာင္ဟာ စိတ္ကို တရစပ္ ထိုးႏွက္တိုက္ ခိုက္ေနေလၿပီ။ အဝါေရာင္ကိုျမင္တိုင္း လိမ္ညာေနသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆတတ္ေသာ က်ေနာ္ဟာ တယူသန္ခဲ့တယ္။ အဝါ ေရာင္ဟာ ဂုဏ္ၿပိဳင္ေနတယ္လို႔ ခံစားေနမိတဲ့ က်ေနာ္ေသြးေအးတတ္ခဲ့တယ္။ အခုလည္း ၾကည့္ေလ။ သစ္ရြက္အဝါေတြ နာနာက်င္က်င္ ေႂကြက်ေနခဲ့တယ္လို႔ ေတြးမိေတာ့ က်ေနာ္နာက်င္ေနခဲ့ရတယ္။ သစ္ရြက္ေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ ဝါခဲ့ရတာလဲ။ က်ေနာ္ကေရာဘာေၾကာင့္ အဝါေရာင္နာက်ည္းမႈေတြကို ပိုင္ဆိုင္ရမွာလဲ။ က်ေနာ္ေတြးမိတယ္။ သစ္ရြက္ကေလးဟာတည္ၿငိမ္ရင့္က်က္စြာ အဝါေရာင္ ေျပာင္းခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ေရာ ဘယ္ေလာက္တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ၿပီလဲ။

သစ္ရြက္ကေလးေတြဟာ အခ်ိန္တန္ရင္ ေႂကြက်ရဲတယ္။ ရြက္ဝါကေလးတရြက္ကို ေငးေမာေနမိတယ္။ ေႂကြ...ေႂကြ...ေႂကြ။ က်ေန္ာဟာ ရြက္ဝါကေလးတရြက္လို ရဲရင့္ခ်င္တယ္။

ေဆးခန္းမွာ ေဆးစစ္ခ်က္ေတြကို ရယူၿပီး ဆရာဝန္နဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာခင္ဆရာဝန္ႀကီးေရာက္လာၿပီး လူနာမ်ားကို စတင္ၾကည့္ရႈတယ္။ က်ေနာ့္အလွည့္ေရာက္တဲ့အခါ ေဆးစစ္ခ်က္မ်ားအားလံုးနဲ႔အတူ ဆရာဝန္ႀကီးအခန္းထဲ ဝင္လာလိုက္တယ္။ ကေ်နာ္ရဲဲ႕စိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနသလဲ။ က်ေနာ္သာ အသိဆံုးျဖစ္မယ္။ ဆရာဝန္က 'ေဆးလိပ္ကိုေတာ့ လံုးဝမေသာက္ပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ' လို႔ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ ေခါင္းငံု႔မိလ်က္သား။ ဆရာဝန္က "အဆုတ္ ကင္ ဆာ"လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ေရာ္ဝါရြက္တရြက္လို ျဖဳတ္ခနဲ ေႂကြက်သြားခဲ့ေလၿပီ။ လိုအပ္တဲ့ကုသမႈေတြကို ညႊန္းေန သည္ကိုပင္ မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္ ။

ပလက္ေဖာင္းကေလးအတိုင္း  ေျခလွမ္းမ်ား။ ပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ေမာဟိုက္ႏြမ္းလ်။
ပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ဆြဲဆုတ္ထားသလို နာက်င္ေနတဲ့ရင္အစုံ၊ ေရာ္ရြက္ဝါကေလးတရြက္။
ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ မီးခိုးအူေနတဲ့စီးကရက္တလိပ္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ေသာက္လက္စညေနခင္းမ်ား။
ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ  ေခါင္းမာတတ္တဲ့ လူတေယာက္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့တယ္။

သစ္ရြက္အဝါမ်ားက ဒီေန႔မွ ပိုၿပီး ေႂကြက်ေနေလသလား။ က်ေနာ့္ ေမ့ထားတဲ့သခၤါရတရားကို ျပန္လည္အသက္သြင္း ေပးေနသလို။ ကေ်နာ္ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္...ေလာကမွာ ဘယ္အရာတည္ျမဲသလဲ။

ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ျပကၡဒိန္စာရြက္မ်ားစြာ လွမ္းေလ်ွာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ရြက္ဝါက ေလးေတြဟာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြေနတာပါပဲ။ ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဝမ္းနည္းခဲ့ဖူးတယ္။ ေအာင္ျမင္ခဲ့ဖူးတယ္။ က်ရႈံးခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာျပံဳးခဲ့ဖူးတယ္။ ငိုေႂကြးခဲ့ဖူးတယ္။ အခ်ိန္ဟာ တေရြ႕ ေရြ႕။ ဘဝဟာ တေရြ႕ေရြ႕။ က်ေနာ္တို႔ဟာ တေန႔ေန႔ေပါ့။

ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ေလ်ွာက္လိုက္၊ ရပ္လိုက္၊ ေျပးလိုက္၊လႊားလိုက္။ ဒီပလက္ေဖာင္းကေလးဟာတည္ၿငိမ္ေနခဲ့တယ္။ ေႂကြက်ေနတဲ့ရြက္ဝါကေလးေတြဟာ ေလထဲမွာ လူးလြင့္ေနတယ္။ စိတ္ကို သစ္ရြက္ကေလးနဲ႔အတူ ထည့္လိုက္တယ္။ ေဝဒနာဟာ သက္သာသြားတယ္။

က်ေနာ္ဟာ ပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ေလ်ွာက္လွမ္းေနျမဲအတိုင္း ဆက္လက္ေလ်ွာက္လွမ္းေနလိုက္တယ္။ ေရာ္ရြက္ဝါ ကေလးေတြကလည္း ေလအေဝွ႔မွာ ေႂကြလြင့္ျမဲအတိုင္း ေႂကြက်ေနေလရဲ႕။

ပလက္ေဖာင္းကေလးသည္ ဘဝျဖစ္၍ သစ္ရြက္မ်ားသည္ သခၤါရတရားကို ညႊန္းေနသည္။ က်ေနာ္ဟာ ကိုယ့္အသက္ အရြယ္ကို ျပန္ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ ရြက္ဝါကေလးတရြက္ဟာ ကေ်နာ့္ေရွ႕မွာ ျဖဳတ္ခနဲ ေႂကြခဲ့တယ္။

ေသာက္လက္စစီးကရက္ကေလးကို ပလက္ေဖာင္းေပၚပစ္ခ်လိုက္ၿပီး ေျချဖင့္ နင္းေခ်ပစ္လိုက္တယ္။ နာက်င္ေနတဲ့ရင္ ဘတ္တခုလံုးဟာ အသက္ရွဴသံကိုေတာင္ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့သလို ပို၍ပို၍ နာက်င္စူးရွလာေလျပီ။

ကေ်နာ္ဟာ ပလက္ေဖာင္းကေလးေပၚမွာ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ေလ်ွာက္လွမ္းေနဆဲ။ ေရာ္ရြက္ဝါကေလးတရြက္ဟာ က်ေနာ့္ေရွ႕မွာ လြင့္ေႂကြက်လာခဲ့ၿပီ။ က်ေနာ္ဟာ လက္က်န္ေန႔စြဲေတြကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းရမလဲေတြးရင္း သံစဥ္ေဟာင္းေတြကို ညည္း ဆို ေနတတ္တဲ့ ေရာ္ရြက္ဝါတရြက္သာ ျဖစ္တယ္။        ။
သွ်င္မ်ိဳးငယ္