စန္းသူ႔ေမာင္ ● လမ္းျပ အလင္းမြန္

စန္းသူ႔ေမာင္ ● လမ္းျပ အလင္းမြန္
(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၊ ၂၀၁၇

႐ုန္းကန္ရလြန္းေသာ ၾကမ္းတမ္းလြန္းေသာ  ဘဝပိုုင္ရွင္အမ်ားစုသည္  ေလာကကို ေက်နပ္မႈနည္းၾကသည္။ ေဒါသႀကီးသည္။ အဆိုးျမင္ဘက္သုိ႔ တိမ္းၾကသည္။ ေရာက္မွန္းမသိ  ေရာက္ကုန္ၾကသည္ဟု  ဆိုၾကသည္။ သည္ထဲတြင္  က်မလည္းပါသည္။ အထူးသျဖင့္  ေမြးခ်င္းထဲတြင္  အႀကီးဆံုးျဖစ္သူက်မက  အေမ့ကိုယ္စား  တာဝန္ေတြ ဒုကၡေတြ  ျပႆနာေတြဒိုင္ခံ  ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းရင္း တျဖည္းျဖည္း  ႏူးညံ့ေအးခ်မ္းေသာ  အရိပ္အေငြ႕ေတြႏွင့္ ကင္းကြာခဲ့ရသည္။

“ဟဲ့ နင္ကလဲ ထစ္ကနဲဆို  ေဒါသျဖစ္ဖုိ႔ပဲ  ဟိုကအဲဒီသေဘာ  ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး” သူငယ္ခ်င္းေတြက  ဝိုင္းေျဖရွင္းေပး၊ ညႇိေပးရသည္။ မေျပလည္တာေတြ၊  အရြယ္ႏွင့္မမွ်  ဖိစီးလာေသာတာဝန္ေတြ၊  လိုအင္ဆႏၵမျပည့္တာေတြ  မ်ားမ်ားလာေတာ့ “ငါကမဟုတ္ရင္ မခံဘူးေဟ့” ဟူေသာ  အစြဲေလးဟစ္ေႂကြးရင္း က်မလူၾကမ္းႀကီး  ျဖစ္မွန္းမသိ  ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ဒါေပမဲ့  စာဖတ္ဝါသနာပါလြန္းေတာ့ စာေတြဖတ္ရင္း  စာရိပ္သည္  က်မအတြက္  ဘဝအေမာေျဖစရာေလးျဖစ္ခဲ့ရသည္။  စာေပမွရေသာအဆံုးအမေတြကို  ႏွစ္သက္ျမတ္နိုးလာမိသည္။ မိမိလက္ေတြ႕ဘဝသည္  ပူေလာင္မြန္းၾကပ္ေနေသာ္လည္း  ႏွစ္သက္စဖြယ္ေကာင္းေသာ၊  ေအးျငိမ္းခ်မ္းျမေသာ ဘဝမ်ိဳးကို စာေပထဲတြင္  ထိေတြ႕ခံစားရသည္။ သည္ေတာ့ စာေပသည္ က်မ၏ဘဝ  ျဖစ္လာသည္။

သည္လိုအေနအထားရွိရာမွ  ေနာက္ထပ္စိတ္ဝင္စားမႈတခု  က်မေတြ႕ရွ္ိလာခဲ့သည္။  အဲဒါကေတာ႕ က်မအဂၤလိပ္စာကိုလည္း  က်မစိတ္ဝင္စားလာျခင္းျဖစ္သည္။ က်မတုိ႔အေဖက  ရပ္ကြက္လူႀကီးမုိ႔ အလႊာေပါင္းစံုကလူမ်ား  အိမ္သုိ႔အဝင္အထြက္ရွိသည္။ အခ်ဳိ႕အစ္မေတြက  အဂၤလိပ္စကားကိုပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္သည္။ သူတုိ႔ကို က်မအားက်မိသည္။ သူတုိ႔္္လိုအဂၤလိပ္စကားေျပာတတ္ခ်င္သည္။

ၿပီးေတာ့  က်မငယ္စဥ္က စာေပေဟာေျပာပြဲတခုတြင္  ၾကားသိမွတ္သားခဲ့မိေသာ  လမ္းညႊန္ခ်က္ေလး။ ေဟာေျပာသူက “ေဒၚတင္လိႈင္” ဟုမွတ္သားမိသည္။ ၾကာျပီျဖစ္၍  သည္အမည္မွားေကာင္းမွားပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ေဟာေျပာခ်က္က က်မ ရင္ထဲ  စြဲထင္က်န္ေနသည္။

အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္သည္  ကမၻာသံုးဘာသာရပ္ျဖစ္၍ ေလ့လာသင့္ တတ္ေျမာက္သင့္ေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္ဘာသာတတ္ ကြၽမ္းလွ်င္  လူတေယာက္အတြက္  အမ်ားႀကီးခရီးတြင္ေၾကာင္း၊ တခ်ိန္တည္းမွာပင္  ကိုယ့္ဘာသာယဥ္ေက်းမႈကိုလည္း  မ်က္ကြယ္မျပဳသင့္ေၾကာင္း  စသည္ျဖင့္ ေဟာေျပာခဲ့ပါသည္။ သူ႔ေဟာေျပာခ်က္ကို  က်မသေဘာက်လက္ခံမိသည္။

သည္အခိုက္ ထူးထူးျခားျခားအေျခအေနေလးတခုကို က်မထိေတြ႕လိုက္ရျပန္သည္။ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး ေဒၚဝင္းမင္းသန္း။ သူက က်မတုိ႔အေဖ၏ဆရာ ဗိုလ္စႀက္ာ၏ဇနီး။ အိမ္သုိ႔လမ္းၾကံဳဝင္လာရင္း  အေဖႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ သူႏွင့္ပတ္သက္၍  က်မေတြ႕သိလိုက္ရတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္။

ေဒၚဝင္းမင္းသန္းက အဂၤလိပ္႐ုပ္ရွင္မင္းသား ဂေရဂရီပက္ႏွင့္ Purple Plain ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားႀကီးတြင္  ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈကို ေသြဖီ၍ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈမျပဳခဲ့ပါတဲ့။ ထိုစဥ္က ဂေရဂရီပက္သည္  လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေန သည့္ မင္းသားတဦး။ အဂၤလိပ္ဘာသာမကြၽမ္းက်င္ဘဲ  မည္သုိ႔ရင္ေပါင္တန္း  သ႐ုပ္ေဆာင္မည္လဲ။

သူ၏အသြင္အျပင္က အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ၊္ မဝလြန္းမပိန္လြန္း အသားအေရစိုျပည္လတ္ဆတ္သည္။ တင့္ တင့္ တယ္တယ္ ရွိလွပါသည္။ သူ႔ကိုေတြ႕ရစဥ္က သီလရွင္ဝတ္ႏွင့္ျဖစ္သည္။ စီးကရက္အလြန္ေသာက္သည္။ ေဒၚဝင္းမင္း သန္း၏ပံုရိပ္သည္ က်မအေတြးမွမထြက္။ ယေန႔ထိျဖစ္သည္။ သူက က်မ၏ အဂၤလိပ္စာသင္ယူလိုစိတ္ကို ပိုမိုခိုင္မာလာ ေစခဲ့သည္။

က်မတုိ႔သည္ အဂၤလိပ္ဘာသာကို ေလ့လာသင့္သည္။ ကြၽမ္းက်င္ေအာင္ႀကိဳးစားသင့္သည္။ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ရျဖစ္ခဲ့ၾက ေသာ ဘီေအ၊ ဘီအက္စီ ဘြဲ႕ေလးကိုယ္စီႏွင့္  မ်က္လႊာခ်ေနရသည့္ဘဝမ်ိဳးကို  လက္ခံသိမ္းပိုက္မေနသင့္။ သည္ေတာ့ အဂၤလိပ္ဘာသာကို  ေလ့လာဖုိ႔ က်မဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

သည္ေတာ့ဘြဲ႕ရၿပီးမွ အဂၤလိပ္ဘာသာေလ့လာရန္  က်မစီစဥ္ရသည္။ က်မေနထိုင္သည့္ (၇) မိုင္ႏွင့္နီးေသာ၊ အဆင္ေျပ ေသာေနရာေလး။ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမဟုတ္ဘဲ  အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္ သီးသန္႔သင္ေသာေက်ာင္းေလး။ သင္ၾကားပို႔ခ်မည့္ ဆရာမ်ားက ...ဆရာႀကီးဦးခင္ေမာင္လတ္ႏွင့္  ဆရာႀကီးဦးသိန္းေမာင္။

သည္ေက်ာင္း၏သင္ၾကားပို႔ခ်ခ်က္မ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ သဒၵါ၊ စကားေျပာတုိ႔သာမက၊ အျခားေကာင္းနိုးရာရာမ်ား အျပင္  ဖြားဖြားေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္၏  Colourful  Myanmar,  Flowers  and  Festivals Round the Myanmar Years စသည္ တုိ႔ကိုပါ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးေနသည္။ သည္စာအုပ္ေတြက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြကို  အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္  ေလ့လာျဖစ္ေစခဲ့ သည္။

သည္သင္တန္းတက္ေနစဥ္  တျဖည္းျဖည္းသိလာရသည္က  တခ်က္ခုတ္သံုးေလးခ်က္ ျပတ္ေနသည္ပဲ။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ရဲ႕စိတ္ေတြ  ေျပာင္းမွန္းမသိေျပာင္းေနသည္ပဲ။ ဘဘတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လံုးက  အသက္အရြယ္ရလာၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ စာသင္ရာတြင္  အပင္ပန္းခံ၍ ေစတနာပါပါသင္ၾကသည္။ ဘဘတုိ႔၏  အဂၤလိပ္စာပို႔ခ်ခ်က္အျပင္  ထပ္မံ၍မတူးေဖာ္ဘဲ ေတြ႕လာရသည္က ဘဘတုိ႔၏စိတ္ေနစိတ္ထား။ သင္တန္းစတက္ကတည္းက  အခုုဘဘတုိ႔ ကြယ္လြန္ကုန္ၾကျပီ။  သည္ကာလအတြင္း  တခါ မွ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးအေနအထားကိို က်မမေတြ႕ခဲ့ရ။ စိတ္ရွွည္သည္းခံစြမ္းေတြ  ျပည့္ဝလွသည္။

တေန႕ စာသင္ခန္းထဲသို႔ ေနာက္က်သည့္ေက်ာင္းသားေတြက  အေျပးဝင္လာၾကသည္။ ဘဘဦးခင္ေမာင္လတ္က  ...

“သားတုိ႔သမီးတုိ႔ေရ   ျဖည္းျဖည္းေနရာယူၾကပါ။  မေတာ္ လဲျပိဳကုန္ပါ့မယ္။ ကားကလဲ တိုးလာၾကရတာမဟုတ္လား။  အင္း ဘဘဆို ခု လိုုင္းကားမစီးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။”

“ဟုတ္ပါတယ္ဘဘ  အတက္အဆင္းလဲ  လြယ္မွာမဟုတ္ဘူး”

“ဒါတင္မကဘူးသမီးေရ  ေနာက္ဆံုးတေခါက္က  ဘဘကို ဘတ္စ္ကားမစီးျဖစ္ေအာင္  ကန္႔ေပးလိုက္တယ္။  ဘဘ အရပ္ ကလဲ  ကလန္ကလားမဟုတ္လား။ အထဲဝင္စီးရင္  ထြက္ရခက္လို႔ အဝမွာပဲ ေဘးကပ္ရပ္ေနမိတယ္။ အဲဒါစပယ္ယာက ဟို အဖိုးႀကီး  မုန္႔ဟင္းခါးေကြၽးခ်င္လို႔လား။ အထဲဝင္ပါလို႔ေျပာတာ မၾကားဘူးလား။ စပါယ္ယာေတြ ရိုင္းတယ္ရိုင္းတယ္နဲ႔။ ဒါ ဘတ္စ္ကား  တေယာက္တည္းစီးတဲ့ကား မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဘဘလဲ အဲဒီမွာ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။  ငါ လူ ငယ္ေတြကို ငရဲေပးသလို ျဖစ္ေနျပီပဲလို႔ေတြးမိၿပီး အဲဒီကစ ဘတ္စ္ကားမစီးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး”

 ၾကည့္  စပါယ္ယာစကားကို  က်မေဒါသထြက္ေနစဥ္  ဘဘက သည္းခံျဖစ္ရံုမက ဘဘရဲ႕ေနာက္ဆက္ေတြးတဲ့  အေတြးက  က်မအတြက္ ထူးဆန္းေနသည္။ က်မစိတ္ထားနဲ႔ ဘဘစိတ္ေနသေဘာထားအဟကို  သြားေတြ႕လိုက္ပါသည္။ ေလးစားဖုိ႔ အတုယူဖို႔ ေကာင္းလွသည္ပဲ။

ၿပီးေတာ့ ဘဘ၏အိမ္နီးခ်င္းမ်ားနဲ႕ဆက္ဆံေရး။ ဘဘ၏သည္းခံစြမ္းပဲေခၚေခၚ  သေဘာထားႀကီးမႈပဲေခၚေခၚ  က်မအတြက္ အမွတ္တရ  ျဖစ္ေနပါသည္။

ဘဘတုိ႔ျခံမွ  ပိႏၷဲကိုင္းကတဘက္ျခံသုိ႔ ထိုးထြက္ေနသည္။  ထိုျခံမွအုန္းပင္က ဘဘတုိ႔ျခံဘက္ကိုင္းေနသည္။ မည္သည့္ အေျခအေနက  ပိုဆိုးသည္ကို ေတြးၾကည့္ရံုျဖင့္ သိနိုင္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘဘတုိ႔ကဘာမွမေျပာ။ ထိုျခံရွင္က ပိႏၷဲကိုင္း ခုတ္ ေပးရန္  လာေတာင္းဆိုသည္။ အပင္ခုတ္သူမအားေသး၍  မခုတ္နိုင္ေသးသည္ကို ထပ္ကာထပ္ကာလာ၍ ေတာင္းဆို သည္။ အပင္ခုတ္သူအားသည့္ေန႔တြင္ ခုတ္ေပးလိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔အုန္းပင္ကိုေတာ့ သည္အတိုင္းထားသည္။ ဒါေပမဲ့ ဘဘက မေက်နပ္စကားမေျပာ၊ ျပစ္တင္ေဒါသစကားမဆို ဥေပကၡာျဖင့္ေနနိုင္သည္။
ၿပီးေတာ့ ဘဘတုိ႔အိမ္တြင္က်င္းပသည့္ ထမနဲပြဲ။ သည္ပြဲဘယ္ေန႔ က်င္းပမည္ကို က်မတိို႔တပည့္ခ်င္း တေယာက္စကား တေယာက္  ၾကားသိၾကၿပီးသား။ ဒါေပမဲ့ ဘဘက  ဖုန္းျဖင့္ဖိတ္သည္။ ဖုန္းမရွိသည့္ က်မကဲ့သုိ႔တပည့္အိမ္ကို တကူးတက  TAXI ျဖင့္ ေလွ်ာက္ဖိတ္သည္။ အားနာလိုက္ရသည္မွာ  ေျပာဖြယ္မရွိ။

“ဘဘ  က်မတုိ႔သိပါတယ္။ လာမွာပါ  ဘဘရယ္”

“သမီးတုိ႔  မသိလိုက္မွာစိုးလို႔ပါ”  တဲ့။  သည္မွ်စိတ္ရွည္ပါသည္။

ဘဘဦးသိန္းေမာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း  က်မအတြက္  တသက္တာအမွတ္ရေနသည့္  စကားတခြန္းရွိေနသည္။ က်မဌာန ဆိုင္ရာ  အရာရွိငယ္ဘဝမွ  သင္ၾကားေရးဘက္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရသည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္ အလွမ္းေဝးသြားျပီမုိ႔ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ဘဘတုိ႔ကို  သြားကန္ေတာ့ရင္း ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္သည္။ သည္တြင္  ဘဘဦးသိန္းေမာင္က က်မ ကို ဆုေပးရင္း ...

“သမီး အခု သမီးဆရာျဖစ္ျပီေနာ္၊ သိသမွ်အကုန္သင္ေပးလိုက္ပါ သမီး”

“ဟုတ္ကဲ့ပါဘဘ၊ စိတ္ခ်ပါဘဘ”

ဘဘဦးခင္ေမာင္လတ္ႏွင့္  ဘဘဦးသိန္းေမာင္တို႔ တပည့္ပဲ၊  က်မလဲ ေခသူမဟုတ္ပါ။  ဘဘတို႔စြမ္းရည္ႏွင့္စိတ္ဓာတ္ကို မမီေသာ္လည္း တပည့္မ်ားအေပၚ ေစတနာ လႈိက္လိႈိက္လွဲလွဲထား၍ သင္ၾကားခဲ့ပါသည္။ သင္ေပးျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သည္ စိတ္ဓာတ္က  ဘဘတုိ႔  က်မတုိ႔ကိုေပးခဲ့ေသာ  အေမြေကာင္းေလး။  က်မတဘဝလံုး  လိုက္နာက်င့္သံုးသြားရမည္ဟု  ခံယူ ခဲ့ပါသည္။

သည္ေန႔ စာတမ္းဖတ္ပြဲတခုကို က်မသြားေရာက္နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဂၤလိပ္ကဗ်ာတပုဒ္ကို  ဌာန္က႐ုိဏ္းက်က်  ဖတ္ ေနေသာ စာတမ္းရွင္ကိုၾကည့္ရင္း စာသင္ကုလားထိုင္တြင္  ထိုင္ၿပီး လက္ညိႇဳးေလးတေထာင္ေထာင္ႏွင့္ ကဗ်ာေလးေတြ အသံေနအသံထားႏွင့္ ရြတ္ဆိုပို႔ခ်ေနေသာ  ဘဘတုိ႔ကို  ျမင္ေယာင္လာကာ  လြမ္းဆြတ္တသမိပါသည္။

Rainbow,   When  I  Was   One  And  Twenty  ,  Quiet  Life   စတဲ့ကဗ်ာေလးေတြ  က်မတုိ႔ကို သင္ေပးခဲ့သည္။ အ ထူး သျဖင့္  Quiet  Life   ကဗ်ာေလးက  က်မကို အလႊမ္းမိုးဆံုး ကဗ်ာေလး ျဖစ္ခဲ့ရသည္။  ေလာကႀကီးမွာ  ေထာင္ေထာင္ လႊားလႊား  ေနလိုစိတ္ကြာက်သြားပါသည္။

မည္သည့္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္  ဘဘတုိ႔ႏွစ္ဦးစလံုးပံုရိပ္သည္  ေအးခ်မ္းက်က္သေရရွိလွသည္။ သည္ကုသိုလ္မ်ဳိး ပံုရိပ္မ်ိဳးကို  လူတိုင္းမရနိုင္ေပ။  အထူးသျဖင့္  စိတ္ဆတ္ေဒါသႀကီးေသာ  က်မ  သည္လိုေနရာမ်ိဳးေရာက္ေအာင္  ႀကိဳးပမ္းသင့္လွသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခရီးကေတာ့ေဝးေဝးႀကီးပင္။ သည္ေတာ့  က်မ ကိုယ့္စိတ္ကိုအရင္  ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ ၾကိဳးစားရပါမည္။

ဘဝဆိုတာ အခ်ိန္တိုေလးဆိုေပမဲ့ သည္အခ်ိန္ေလးကို  တရားေတာ္ႏွင့္အညီ  ကုန္ဆံုးခ်င္သည္။ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ေသာ ဘဝ ေလးျဖစ္ခ်င္သည္။ သည္ဘဝသည္လမ္းကို  ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ေလသူ  ဘဘတုိ႔ကိုစံျပဳ၍  က်မလည္း သည္လမ္းမ်ိဳးေလွ်ာက္ခ်င္ သည္။ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားရပါမည္။ ယခုလည္း ေလွ်ာက္ရင္းၾကိဳးစား၊ ၾကိဳးစားရင္းေလွ်ာက္ေနပါသည္။

သည္စာစုေလးျဖင့္  ဘဘတုိ႔ကို ဦးခိုက္ကန္ေတာ့ပါသည္္။
0