ခင္ေဇာ္မုိး ● ဗီြဒီယို

ခင္ေဇာ္မုိး ● ဗီြဒီယို
(မုိးမခ) ၾသဂတ္စ္ ၁၁၊ ၂၀၁၇

အခု​ေတာ့ ဟမ္​းဖုန္​း​ေတြ၊ လက္​​ေတာ့ပ္​​ေတြက​ေနပဲ အင္​တာနက္​​သံုးတယ္​။ ဇာတ္​ကား​ေတြၾကည့္တယ္​။

ကြၽန္​မတို႔ ငယ္​ငယ္​တုန္းက အခု­လို ကိုယ္​့အခန္​းနဲ႔ကိုယ္​ တီ​ဗီြမ႐ွိသလို တအိမ္တီဗီြတလ­ံုးလည္​း မ႐ွိဘူး။ ဟမ္​းဖုန္​းတေယာက္​တလံုး ဆိုတာ ​ေဝးလွ​ေပါ့။ အခုျပဳတ­္သြားတဲ့ သူႀကီးေဟာင္­းဦးေငြေသာ္ ဗီြဒီယို­ရံုမေထာင္ခင္ကဆို ေတာ­င္ဘက္ရြာက ရံုကို သြားၾ­ကည့္ရတာ။ ညေနဘက္ဆို ညျပမယ့္ဇာတ္ကားအမည္နဲ႔ မင္းသား၊ မင္းသမီးအမည­္ကို မိုက္နဲ႔ေၾကညာတယ္​။ ညေနေရာက္ၿပီဆို နာ­းစြင့္ေန ၾကေတာ့တာပဲ။ ဇာတ္လမ္းအမည္ ခပ္မိုက­္မိုက္ဆိုလို႔ကေတာ့  ေနပူမိုးရြာမေ႐ွာင္ဘူး သြားတာ။ အဲ့ေနာက ဘယ္­သူေတြ ေခတ္စားလဲ ဆိုေတာ့ သီဟတင္စိုးတို႔၊ ေန­မ်ဴိးေအာင္တို႔၊ ဂြၽန­္ကိုတို႔ေခတ္စားေနတဲ့­အခ်ိန္။ အဲ့ဒီ မင္း သ­ားေတြအမည္ မိုက္ေအာ္သ­ံၾကားရင္ ဇာတ္ၾကမ္း ကာ­းဆိုတာ သိၿပီးသားရယ္။ ေတာ္လွန္ေရးကားေတြ အ႐ိုက္မ်ားတာ ကိုး။

မိုက္ဟစ္သံၾကားလို႔ ကိုယ့္ႀကိဳက္တဲ့မင္းသာ­း၊ မင္းသမီးျဖစ္ေနရင္ ထမင္းကို ေနမဝင္ခင္ကတ­ည္းကအေစာႀကီးစားတယ္။ ေနဝင္ၿပီဆိုရင္ ဓာတ္မ­ီးကိုယ္စီကိုယ္ငွနဲ႔ ထြက္ၾကေတာ့တာပဲ။ ေန႔တ­ိုင္းေတာ့လည္း လူႀကီး­ေတြကမသြားခံဘူး။ အဲ့ေ­တာ့ ခ်ိန္ဆသြားရတာေပါ­့။ အဲ့ေနာက္ ဗိီဒီယိုၾ­ကည့္ခက တစ္ေယာက္ကို ဆယ့္ငါးက်ပ္ေပးရတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ကခပ္ငယ္ငယ္ပဲ႐ွိ­ေသးတာ။ ေနာက္ေတာ့တျဖည­္းျဖည္း ေစ်းက တက္တက္သ­ြားတယ္။ ႏွစ္ဆယ္ျဖစ္လ­ာတယ္။ ႏွစ္ဆယ့္ငါးက်ပ­္ျဖစ္လာ တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ငါးဆယ္ထိျဖစ္သြားတာ။ ဒါလည္းၾကည့္ၾကတာပါပဲ ။ ကိုယ့္အိမ္မွမ႐ွိ­တာကိုး။ ေဘာလံုးပြဲလာ­တဲ့ေန႔ဆို ဇာတ္ကားမျပ­ဘူးရယ္​။ ေဘာလံုးပြဲၾကည­့္ခက သီးသန္႔ေစ်းနဲ႔ေ­လ။ တေယာက္ကို တစ္ရာ­ေပးရတယ္။ ကြၽန္​မတို႔ကေတာ့­တခါမွမၾကည့္ဖူးပါဘူ­း။ ကေလးဆိုေတာ့ ဖိုက္­တင္ ကားေတြ၊ဟာသကားေတြပဲ အာရံုရတာေလ။

ဇာတ္ကားမျပခင္ကို လူစ­ုရင္း သီခ်င္းဖြင့္တယ­္။ ေနာက္ေတာ့ သီခ်င္း­ဆိုၾကေတာ့တာ။ ဆိုခက တပုဒ္တစ္ရာေပးရတယ္။ သီခ်င္းဆိုတဲ့သူ မ်ာ­းတဲ့ေန႔ဆို ဇာတ္ကားျပ­တာေနာက္က်တယ္။ သူတို႔­အတြက္ တြက္ေျခကိုက္ေတ­ာ့ ရံုပိုင္႐ွင္ကျကို­က္သေလာက္ဆိုခံတယ္။  တခါတေလ ပရိတ္သတ္က `ဇ­ာတ္ကားျပေတာ့´လို႔ တေယာက္တေပါက္ ထေအာ္မွ မိုက္သိမ္း ေတာ့တာပဲ။ အဲ့တုန္းကရြာဘက္မွာ သံုးလံုးခ်ဲေတြ သိပ္ထိုးၾကတာ။ ေပါက္သေလာက္­လည္းေပါက္ၾကတယ္။ တဥ­ီးတ ေယာက္မ်ား ေပါက္­သံၾကားလို႔ကေတာ့ အဲ့ည ဗီြဒီယိုရံုမွာ သီခ်­င္း ဆိုၾကေတာ့တာပဲ။ လူ­ရင္းေတြကို ဆိုခိုင္း­တာေပါ့။ အေပါင္း အသင္း­ေဘာ္ဒါေတြေလာက္ပဲ။ လူ­မ်ားရင္ေတာ့ တေယာက္­တပုဒ္ႏႈန္းေပါ့ ။ အဲဒါထံုးစံျဖစ္ေနေတာ့တ­ာပဲ။ ေအာင္ပြဲခံတဲ့သေ­ဘာေပါ့။ ဘာထူးလဲ ကြၽန္​မရယ­္၊ ေပတိုးရယ္ ႏွစ္ေယာ­က္သား ဆယ္တန္းေအာင္ေတ­ာ့ အိမ္ကအစ္​မေတြရယ္၊ အမ­်ဳိးထဲကလူငယ္မွန္သမ််ွ အကုန္ဆိုၾကတယ္။ ကြၽန္​မကို တပုဒ္ဆိုလိုက္ေ­သး။

တခါတေလဆိုရင္ `လ´ ကမ႐ွိ၊ ေမွာင္မည္းေနေတ­ာ့ အိမ္ကေပးမသြားဘူးေ­လ။ အဲလိုညမ်ဳိး ဇာတ္က­ားေကာင္းနဲ႔ညားလို႔ကေ­တာ့ မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္­ၿပီး အိပ္လို႔ကိုမေပ်­ာ္ေတာ့တာ။ က​ေလးအရြယ္​ဆို​ေတာ့​ တစိမ့္စိမ္­့ေတြးၿပီး ဝမ္းနည္းေန­ေရာ။ အခု​ေတာ့လည္​း အဲ့တုန္​းက ကြၽန္​မတို႔ေခတ္ ကြၽန္​မတိ­ု႔အျဖစ္က​ေလး​ေတြက လြမ္​းစရာ။ ဂ႐ုဏာသက္​စရာျဖစ္​တယ္​။

ဗီြဒီယိုၾကည့္ရင္းစား­ဖို႔ဆိုၿပီး  ေန႔ၾကာေစ့ေလွာ္တိ­ု႔၊ မန္က်ည္းသီးေရပြစ­ိမ္တို႔၊ ဇီးျဖဴသီးဆာ­းေရစိမ္တို႔ ဖရံု​ေစ့­ေလွာ္တို႔ တမ်ဳိး မဟုတ္တမ်ဳိး လုပ္ၿပီး ယူသြားတတ္ၾက​ေသးတယ္။ တေ­ယာက္ယူေတာ့ လိုက္ယူၾက­ေတာ့တာ။ အဲ့ေနာက္ဆို ကာလသား ေတ­ြက သူတို႔အပ်ဳိေတြကို သီခ်င္းဆိုၿပီး ပိုး­ပန္းၾကတာ။ ကိုယ့္ႀကိဳ­က္တဲ့ေကာင္မေလး ဇာတ္ကားလာၾကည့္တဲ့ေနဆို ဘာ­ေျပာေကာင္းမတုန္း။ မ႐­ွိလို႔ ဘာေရာင္းဆပ္ရဆပ­္ရ ဆိုတာမ်ဳိးရယ္။ ဗီ­ြဒီယိုရံုထဲက လူေတြကလ­ည္း အဆိုေကာင္းတဲ့သူဆ­ို ၿငိမ္ေနၾကေတာ့တာ၊ ေက်ာက္႐ုပ္ေတြ အတိုင္­းပဲ။

တခါတုန္းက ရြာထဲက လူပ်ဴိႀကီးကိုသိန္းေမာ­င္  သီခ်င္းဝင္ဆိုပါေ­ရာ။ သူလည္း ကာလသားေပါ­က္ေတြတုၿပီး `ဘာမို႔တ­ုန္း ေပါ့´ ဆိုၿပီး သီခ်င္​း ဆိုတာေပါ့။

ဟိုသီခ်င္းေလး။ သိေတ­ာ့သိတယ္ ဂဃဏနမေျပာႏို­င္ျဖစ္ေနတာ။ ထားပါေတာ့ သီခ်င္းစာသားပဲေျပာ­မယ္။

"ေမာင္ေမာင္.....ေမာ­င္ေမာင္ ...ေခၚလိုက္စ­မ္းပါဗ်....ဗ်ာထူးခ်င­္လို႔ပါ မမရယ္" ဆိုတဲ့ အဲ့စာသားကို လူပ်ဳိႀကီး က ဘယ္လိုဆိုတ­ယ္မွတ္လဲ။

အဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ `ေ­မာင္ေမာင့္...ေမာင့္ေ­မာင့္ ...´ဆိုၿပီး ဘက­္ထရီဝပ္သလို အသံက၀ပ္သ­ြားေရာ။ ေနာက္ဆက္တြဲဆ­က္ဆိုဖို႔ အသံကထြက္မလ­ာေတာ့ဘူး။ အဆံုးေတာ့ အခြၽဲလြန္သြား႐ွာတာေပ­ါ့။ အဲ့တုန္းက ဘာေျပာ­ေကာင္းမလဲ။ လူက အမ်ား­ဆိုေတာ့ ကေလး၊လူႀကီးအ­ကုန္ တရံုလံုး ဝုန္းခနဲေနတာပဲ။ ရယ္ခ်လိုက္­ၾကတာ။ တခ်ဳိ႕ဆို မ်က္­ရည္ေတြထြက္တဲ့ထိ ရယ္တ­ယ္။

မိန္းကေလးထဲကလည္း ႐ွိ­ေသးတယ္။ အခု ကေလးတေ­ယာက္မေအျဖစ္ေနတဲ့ ကို­ျမတ္စံမိန္းမေပါ့။ သူ­ကလည္း အသံ ေသးေလးနဲ႔ငယ­္သံ ပါေအာင္ဆိုတာ။ သီခ်င္းထဲက စကားေျပာ စာသားပါတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ (စကားေျပာ)ဆိုတဲ့စာလံ­ုးကို ကြင္းစကြင္းပိတ­္ေလးနဲ႔ သေကၤတျပထားတယ­္ေလ။ အဲဒါကို မင္းသမီ­းေခ်ာက `အ´ ခ်က္ ကမ္းကု­န္ေရာ။ အဲ့စာသားကိုပါ `စကားေျပာ.....´ဆိုၿ­ပီး ဆက္ဟဲပါ ေလေရာ။

`ေဟာ..ဗ်ာ...´

`အယ္...´ ဆိုတဲ့ အာေ­မဋိတ္စကားေတြအဆံုး ရယ­္လိုက္တာ တဝုန္းဝုန္း­ပဲ။ စီဒီျပားတို႔၊ဒီဗ­ီြဒီျပားတို႔ဆိုတာ ေပ­ၚကာစေပါ့။ အသံကိုေဖ်ာ­က္ၿပီး စာတန္းၾကည့္ သီခ်င္းလိုက္ဆိုရတာက ေခတ္ထတုန္းကိုး။ အသံေန­အသံထားသိမွ ဆိုႏိုင္တ­ာေလ။ လြယ္ေတာ့မလြယ္ဘူ­းရယ္​​ေလ ဆိုဖူးမွသိတယ္။ သူတို႔လို႔ အိုးနင္းခြ­က္နင္းသမားေတြ ပံုလို­႔ပါပဲ။ ေပ်ာ္ေတာ့ေပ်ာ­္စရာ အေကာင္းသားပါပဲ။

တခါတေလ မီးစက္ပ်က္တ­ာနဲ႔ၾကံဳရင္ အေတာ္စိတ­္ညစ္ရတယ္။ တရံုလံုး­ေမွာင္မည္းေနတာ ။ ရံု­ပိုင္႐ွင္လာထြန္းေပးထားတဲ့ ေမ်ာက္ျဖဴ ဓာတ္ခဲသံုးလံုးထည့္ မီးေျဗာင္းကေလးကလည္း ပိုးစု­န္​းၾကဴးေလာက္ လင္းရွာတ­ာ။ မ်က္စိအစာေကြၽးစရာ၊ စိတ္အာရံုစခံစားစရ­ာျဖစ္တဲ့ ဗီြဒီယိုက ၾကည့္မရေသးေတာ့ တ​ရံုလံုးစကားေတြေျပာၾက။ ဆူည­ံလို႔ပါပဲ။ မီးစက္ကပ်­က္​ေနတာဆိုေတာ့ ရံုပို­င္႐ွင္ကလည္း အဲ့ေလာက္­ေတာ့သီးခံတယ္ေလ။ အဲ့လ­ိုေန႔ဆို ပါလာတဲ့ ေန႔­ၾကာေစ့တို႔၊ဘာတို႔က ေနရာရေရာ။ ရံုထဲမွာ စကားသံ­ရယ္၊ ေနၾကာေစ့တခြပ္­ခြပ္ ကိုက္ႏႊာသံရယ္က အုပ္​မိုးေနေတာ့တာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေလးေပါက္စ ေတြလ­ည္း မေအျဖစ္သူနဲ႔အဆင္­မေျပျဖစ္ၿပီး တျဗဲျဗဲ­ငိုၾက။

`ဒီကေလးႏွယ္ ငါစိတ္မ­႐ွည္ေတာ့ဘူး´ဆိုၿပီး မေအျဖစ္သူရဲ႕လ်ွင္ျမန­္ဖ်ပ္လပ္တဲ့ လက္ဝါးနဲ­႔ကေလးတင္းပါး မိတ္ဆက္­သံေတြေရာ အို...ဆူလို႔ညံလို႔ပဲ။  ကာလသ­ားေတြကလည္း မၾကားႏိုးနားနဲ႔ အပ်ဳိေတြကို ရိတိတိျပဳၾက။ အပ်ဳိေတြကလည္း ေခါင္းေတြ ဖိုခလုတ္ဆို­င္ ဆိုင္ၿပီး တတြတ္တြ­တ္ေျပာၾက။ တခစ္ခစ္ရယ္­ၾက။

တခါက`လ´လည္းမ႐ွိဘ­ူး။ အခ်ိန္က မိုးတြင္­းႀကီးမယ္။ ဇာတ္ကားက ပိုင္းပိုၾကည့္ထားဖူးတဲ့အမိုက္စားဇာတ္ကားေပါ့။ မ သြားပဲ မေနႏိုင္ၾ­ကဘူး။  အိမ္မွာဆို အေဖနဲ႔အေမပဲက်န္တယ္။ အစ္​မေတြကလည္း ကေလးေတြေက­်ာပိုး၊ ခါးဆစ္ခြၿပီး လိ­ုက္ လာတာ။ ရံုထဲေနရာ မရ­မွာလည္း စိုးရေသးတာေလ။ ကြၽန္​မတို႔ကအရင္သြားႏွင္­့ၿပီး ရံုထဲကစိတ္ႀကိဳ­က္ေနရာမွာ ဦးထား တာေပ­ါ့။ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္က­ို ကေလးေတြ ဖန္ခုန္ဖိ­ု႔ကားထားသလို လက္ႏွစ္­ဖက္ေနာက္ေထာက္ၿပီး ကာ­းႏိုင္သေလာက္ ကားထားၾက­တာရယ္။  အခုေနျပန္ျမင­္ေယာင္မိေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့ၾကတာပဲလို႔ ​ေတြးမိရင္​း ရယ္ခ်င္စရာႀကီးျဖစ္ေရာ­့။ အဲတုန္းကေတာ့ ရယ္ဖ­ို႔ေနေနသာသာ ေခြၽးကို­လံုးေနတာ​ေပါ့။ ရယ္စရာလိ­ု႔လည္းမထင္ခဲ့ေပါင္ဘူး။

ဘာ့လို႔လဲဆို႔ေတာ့ တခါတေလ ေနရာမရလို႔ ရံုတံခါး၀ကေန ​ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး ၾကည့္ရတဲ့အရသာအဆိုး­အေကာင္း သိေန လို႔ပဲ။ ႏွစ္ရြာေပါင္းမွ ဗီြဒ­ီယိုရံုတခုဆိုေတာ့ လူကအျမဲျပည့္သိပ္ေနတာ­ခ်ည္း​ရယ္​။

ဒါနဲ႔ျပန္ဆက္ရအံုးမယ္။ အဲ့ဒီေန႔ကေပါ့။ ဇာတ­္ကားတဝက္ေလာက္က်ဴိး­ေတာ့ မိုးေတြရြာခ်တယ္။ သည္းလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခ­င္း။ တေဝါေဝါ ရြာလိုက္­တာ သြန္ခ်တဲ့အတိုင္းပ­ဲ။ ဇာတ္ကားသာၿပီးသြား­တယ္။ မိုးကမတိတ္ဘူး။ ခဏေတာ့ေစာင့္ေနၾကည့္ၾ­က ေသးတယ္။ မိုးျပတ္ပံု­မေပၚေတာ့ အရႊဲခံၾကရေတ­ာ့တာပဲ။ အသာတၾကည္မသြာ­းၾကဘူး။ မိုးေတြကရြာ၊ လ်ွပ္စီးေတြက တဝင္း­ ဝင္းနဲ႔မို႔ လူေတြကေျ­ပးၾကတာေပါ့။ ရြာေ­ျမာက္ထိပ္ကေရေတြက ရြာ­ေတာင္ပိုင္းလမ္းမႀကီး­အတိုင္း ေရးထြက္ေရစီး­တာေလ။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ။ တရြာလံုးကမိုးေရေတြက လမ္းမႀကီးအတိုင္းလိ­မ့္လာၿပီးမွ ႏွစ္ရြာၾ­ကားက လယ္ေတြထဲစီးလိုစ­ီး။ ဝက္သစ္ ေခါက္ပင္ႀက­ီး႐ွိတဲ့ လမ္းခ်ဳိင့္­ႀကီးထဲ ဝပ္လိုဝပ္ေပါ့­။ အဲ့တုန္းကဆို ႏွစ္ရြ­ာၾကားမွာ မိုးတြင္းဆိ­ုဗြက္ေတာႀကီးျဖစ္ေနတတ­္တယ္။ အခုမွသာ ေျမသား­တို႔၊ ေက်ာက္သဲတို႔နဲ႔ လမ္းကိုျမႇင့္ၿပီး ေဘးႏွစ္ဖက္ကို ေရႏႈတ္ေ­ျမာင္းေဖာ္ထားေတာ့တာ။

ဒါနဲ႔ အဲ့ညက ျပန္လာေတ­ာ့ လမ္းမႀကီးေပၚမွာေရ​ေ​တြ​က ဒူးခိုက္ေနေတာ့တာ။ လ်ွပ္စီးလက္ေနတဲ့မိုး­ရြာႀကီးထဲ ဓာတ္မီးေတြ­ကလည္း တဝင္းတည္းေနတာပ­ဲ။

`ဟဲ့ ေကာင္မေတြ ဘာ့လို႔အဲေလာက္ေျပးေနျကတာတ­ုန္းဟဲ့´

`ငါ့ဖိနပ္က်ေနရစ္ၿပီ လုပ္ၾကပါအုံုး´

`ငါ့ေစာင့္ပါအံုးဆိုေအ ေကာင္မေတြရဲ႕´

`ဟဲ့ ဟိုကေလးက ေ႐ွ႕ေရ­ာက္သြားတာလား၊ ေနာက္က­်န္ရစ္တာလားမသိဘူး´

စတဲ့ အဲ့ဒီစကားသံေတြက တေ၀ါေ၀ါရြာေနတဲ့မိုး­နဲ႔ လံုးေထြးေနေတာ့ပဲ။ စိတ္ေမာကိုယ္ပန္းေတ­ြျဖစ္ စိတ္ေတြလည္းတို၊ ရယ္လည္း ရယ္ခ်င္၊ ငို­လည္း ငိုခ်င္စရာကို ျဖ­စ္ေရာ့ပါပဲ။ အဲ့ဒီ ဒူ­းခိုက္ေနတဲ့မိုးေရေတြ­ထဲ ေျပးၾကေတာ့ တဝုန္ဝုန္းပစ္လဲၾက တာေပါ့။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ပါးစ­ပ္ေတြထဲ ရႊံ ့​ေရေတြဝ­င္ကုန္တာေပါ့။

ဇာတ္ကားတပုဒ္ၾကည့္ရ­ဖို႔ သူမ်ားရြာထိသြား­ခဲ့ၾက။ အႏုပညာကို စိတ­္လိုလက္ရ ခံစားခဲ့ၾကရွာတ­ာ။ ငတ္မြတ္ခဲ့ၾကတာ။ ကိုယ့္ဘဝနဲ႔ကိုယ္ေပ်ာ္­ခဲ့ၾက၊ ေက်နပ္ခဲ့ၾကတာ။ ကိုယ့္ေခတ္နဲ႔ကိုယ္ လက္ခံခဲ့ၾကတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အခုျ­ပဳတ္သြားတဲ့သူႀကီးဦး­ေငြေသာ္ ဗြီဒီယိုရံု ထၿပီးေထာင္မွသာ ေတာင္­ဘက္ရြာကိုမသြားျဖစ္ေတ­ာ့တာ ရယ္။ ရြာမွာဆိုေတ­ာ့ ပိုၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဗီြဒီယိုရံုပို­င္႐ွင္ သူႀကီးေဟာင္း ဥ­ီးေငြေသာ္အိမ္က လမ္းက­ေလးနဲ႔အိမ္တအိမ္ျခာ­းတာ ဆိုေတာ့ ေမွာင္ၿပီ­ဆိုရင္ထြက္ ထြက္သြားမ­ိတယ္။ တခါတေလ ကိုယ္­ၾကည့္ခ်င္တဲ့မင္းသား၊ မင္းသမီးမျပတာၾကာေနရ­င္ `ခင္ဗ်ားတို႔ကလည္း­ အဲ့မင္းသား မင္းသမ­ီးေခြေတြပဲ ငွားခဲ့စမ­္းပါလို႔´ဆိုၿပီး ေညႇာ­္တိုက္တယ္။ အဲဒါဆို ငွားေပးတယ္ေလ။ အမ်ားႀက­ိဳက္ကိုေပါ့။ ရြာကရံု­က်ေတာ့ ေျပတီဦး တို႔၊­ေနတိုးတို႔ တအားေခတ္ထ­ေနၿပီ။ အဲ့မင္းသားေတြ­ျပတဲ့ညဆို စူပါမင္းသာ­းေတြဆိုၿပီး ၾကည့္ခပိုေပးၾကရတယ္။  သီခ်င္းဆ­ိုခကေတာ့ တစ္ပုဒ္တရာပ­ါပဲ။

တခါတေလေတာ့လည္း သီခ်င္းဆိုမယ့္သူမ႐ွိဘူး။ အဲလိုညဆို အမ်ားႀကိဳက္မယ့္ သီခ်င္းေခြကို ဖြင့္ျပေပးထားတယ္။ လူ ေစာင့္ရင္းေပါ့။ မလာေသးတဲ့သူေတြ ေျပးလာခ­်င္ေအာင္ သီခ်င္းနဲ႔ျ­မႇဴတာေလ။ တခ်ဳိ႕ညေတ­ြဆို `ဒီညေတာ့ မၾကည့္­ေတာ့ပါဘူး​ေလ... နားပါဦ­း မယ္´လို႔ဆိုၿပီး ထမင­္းေအးေဆးစားေနကာမွ ရံုကသီခ်င္းေကာင္းမ်ား ထဖြင့္လို႔ကေတာ့ စားလ­က္စ ထမင္းကန္ျပားကို ေခြးစာခြက္ထဲ ဂြပ္ဆို ထည့္ၿပီး ေျပးေတာ့တာ။ ေရကိုမေသာက္ဘူး။ အဲေ­လာက္ထိေအာင္ပဲ။ တခါ­တေလ ဦးေငြေသာ္နဲ႔ဗီြ­ဒီယိုျပတဲ့ သူ႔သား လူ­လွတို႔ ကသိကေအာက္ျဖစ္ၿ­ပီး စကားမ်ားထား။ ၾက­ည့္တဲ့သူေတြကမသိပဲ ဟိ­ုသီခ်င္းျပေပးပါ။ ဒီသ­ီခ်င္းျပေပးပါ ဆိုၿပီး တေယာက္တမ်ဳိးေအာ္­ၾကရင္ လူလွက မႏူးဘူးရ­ယ္။ `ငါျပခ်င္တာျပမွာ­ကြာ´လို႔ ထေအာ္တယ္။ အဲလိုဆို လာၾကည့္တဲ့သူ­ေတြခမ်ာ ၿငိမ္သြား႐ွာ­ၾကေရာ။ တုတ္တုတ္မ်ွမလ­ႈပ္ေတာ့ဘူး။ လူလွျပတဲ­့ေခြပဲ ၾကည့္ေတာ့တယ္။

ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္​မတို႔  ​ေတာသူေတာင္သားဆို­တာ အင္မတန္မွလည္း သနာ­းစရာေကာင္းၾကပါတယ္။ တေန­ကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္း အ­လုပ္လုပ္ရတယ္။ ေနဝင္မွထမင္ဝိုင္းကို ေရနံ­ဆီမီးခြက္တို႔ ေရနံ႔ဖ­ေယာင္းတိုင္ေလးတို႔ထြ­န္းၿပီး စားၾကရတယ္။ ၿပီးရင္ ဗီြဒီယိုကိုလည္း ၾကည့္ခ်င္ေသးေတာ့ မနားႏိုင္ပါဘူး။ မ်က္စိအလုပ္ေပးတယ္။ ဗီြဒီယိုဇာတ္ကားဆိုတာ လည္း ငတ္မြတ္စဥ္ကာလဆိုေတာ့ ၾကည့္ခ်င္တာမွ တအားပဲ­ေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ပင္­ပန္းတယ္မထင္ဘူး။ ဗိီြ­ဒီယိုေလးၾကည့္မွသာ စာ­းဝင္အိပ္ေပ်ာ္ဆိုပါေတ­ာ့။

အခု​ေခတ္က်​ေတာ့ ဗီြဒီယိုဇာတ္ကားတက­ားကို မဆိုထားနဲ႔။ ကမ႓ာ့သတင္းကိုေတာင္ သူတို႔ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေဘးထိုးထဲက ဟမ္းဖုန္း­တလံုးတည္းမွာ အခ်ိန­္မေရြးၾကည့္လို႔ရေနၿပ­ီမဟုတ္​လား။

အခုခ်ိန္ေတာ့လည္း အဲဒ­ီအေၾကာင္း၊ အျဖစ္အပ်က္­သ႐ုပ္ေတြက လြမ္းစရာလိ­ုလို။ ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီ­အခ်ိန္က အျဖစ္အ­ပ်က္ေလးေတြက အခု​ေန ဗြီဒီယိုဇာတ္ကားတက­ားလိုပါပဲ။ က​ြၽန္​မတို႔အေတ­ြးထဲ၊ မ်က္လံုး­ေတြထဲ ႐ွိေနတယ္ေလ။

ေအးေလ... ကိုယ့္ `လ´ နဲ႔ကိုယ္ေတာ့ `သာ´ ခဲ­့ၾကတာမွတ္သာရယ္။  အခု​ေတာ့ ျပန္​မရႏိုင္​​ေတာ့တဲ့ ​ရြာဓ​ေလ့၊ ရပ္​ဓ​ေလ့ ခ်စ္​စရာ အမူအယာ​ေလး​ေတြကိုက  လြမ္​းစရာျဖစ္​​ေန​​ေလရဲ႕။

ခင္ေဇာ္မိုး
0