မုိးမခရဲ႔သေရာ္စာခ်ဳိခ်ဳိ
ၾကင္နာတတ္ေသာ တိုင္းမွဳး၏ ၀မ္းနည္းဖြယ္ျဖစ္ရပ္ ႏွင့္ အားလံုးကို ေပ်ာ္ေစခ်င္သူ
သတင္းႏွင့္ မီဒီယာကြန္ယက္
ဇန္န၀ါရီ ၆၊ ၂၀၀ရ
ၾကင္နာတတ္ေသာ တိုင္းမွဳး
ေအာက္တိုဘာလ ၇ ရက္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္
အေနာက္ေျမာက္တိုင္းကို စစ္တိုင္းမွဳး အသစ္ အျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သာေအး ေျပာင္းေရႊ႕ လာခဲ့သည္။
တညေန ေဂါက္ကြင္းမွ အျပန္ လမ္းနေဘး ကြင္းျပင္တြင္ လူႏွစ္ဦး ျမက္စားေနသည္ကို ျမင္လိုက္၏။
“ေဟ့ လူေတြ … ခင္ဗ်ားတို႕ ဘာလို႕ ျမက္ေတြ စားေနရ တာလဲ။”
အ၀တ္အစား စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ ႏွင့္ ဆင္းရဲသား တစ္ေယာက္က “ဟုတ္ကဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ က်ေနာ္တို႔မွာ ဘာမွ စားစရာ မရွိေတာ့လို႕ပါ ခင္ဗ်ာ” ဟု သနားဖြယ္ ျပန္ေျပာသည္။
တိုင္းမွဳးက စုတ္တခ်က္သတ္လိုက္သည္။
“ဒါဆို က်ဳပ္နဲ႕လိုက္ခဲ့။ ကားေပၚတက္။”
ဆင္းရဲသား တစ္ေယာက္က “ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ က်ေနာ့မွာ မိန္းမနဲ႕ ကေလး ႏွစ္ေယာက္လည္း ရွိေသးတယ္။”
“ေအး … ေခၚခဲ့ကြာ။ ေနာက္ ဟို တေယာက္လည္း လုိက္ခဲ့ကြာ။”
ျမက္စားေနရသူ ဒုတိယ ဆင္းရဲသားက …
"ဗိုလ္ခ်ဳပ္ က်ေနာ့မွာ မိန္းမနဲ႕ ကေလးေျခာက္ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။”
“ေအး … ေအး… ၊ အကုန္ ေခၚခဲ့ကြာ။”
ၾကင္နာ သနားတတ္ေသာ တိုင္းမွဳးက ဆင္းရဲသား ႏွစ္ေယာက္ကို သူ႕ကားေပၚ တက္ေစသည္။ က်န္ မိသားစု၀င္မ်ားကို လံုၿခံဳေရး အျဖစ္ လိုက္ပါ လာေသာ ကားမ်ားေပၚ သို႕ တက္ေစသည္။
လမ္းခရီးတြင္ လူဆင္းရဲတဦးက “က်ေနာ္တို႕ မိသားစု ဒီလို ျမက္စားေနရတာ ၾကာပါၿပီ။ အခုလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္က ကရုဏာ ထားၿပီး ေခၚလာတဲ့ အတြက္ သိပ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္” ဟု ေျပာသည္။
ထိုအခါ တိုင္းမွဳးက ဘာမွ အေရးမႀကီးပါဘူးကြာ ဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ …
"ေအးပါ။ ေအးပါ။ မင္းတို႕ အိမ္ေရာက္ရင္ ငါ့ကို ပိုေက်းဇူး တင္အံုးမယ္။ ငါ့အိမ္က စိုက္ထားတဲ့ ျမက္ေတြက ႏိုင္ငံျခား ျမက္ေတြကြ။ အခု မင္းတို႕ စားေန တဲ့ ျမက္ေတြထက္လည္း ပိုႏူတယ္။ သိလား။ အခုျမက္ေတြက ေတာ္ေတာ္ ရွည္ေနၿပီ” ဟုေျပာလိုက္သည္။
၀မ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္
ေအာက္တိုဘာလ ၂၀ ရက္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းက အထက္တန္းေက်ာင္းသစ္ ဖြင္႔ပြဲကို ေရာက္လာသည္။
ပဥၥမတန္း အတန္းထဲသို႔ ၀င္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ အရည္အခ်င္း သိလိုသည့္အတြက္ ေမးခြန္းမ်ား ေမးျမန္း ေနသည္။
"ကဲ … ေနာက္တခု အေနနဲ႔“၀မ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္”ဆိုတဲ႔ စကားလံုးပါတဲ႔ အေႀကာင္းအရာ တခုခုကို ဘယ္သူေျပာႏိူင္မလဲ။”
ေရွ႕ဆံုးတန္းမွ ေမဇင္က ခ်က္ခ်င္းထ၍ ေျဖသည္။
“ေက်ာင္းေရွ႕လမ္းေဒါင္႔မွာ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ကားနဲ႔ တိုက္ပါတယ္၊ဆိုင္ကယ္သမား ပြဲခ်င္းၿပီးေသသြားပါတယ္၊ဒါဟာ၀မ္း နည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ တခု ျဖစ္ပါတယ္။”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေခါင္းခါလိုက္သည္။
“ဒါမ်ိဳးကို မေတာ္တဆ ျဖစ္ရပ္လို႔ ေခၚတယ္ကြဲ႔၊ ကဲ ေနာက္တေယာက္ေလာက္ ေျပာႀကည့္ပါအံုး။”
ေမာင္မ်ိဳးေလးက ထေျဖျပန္သည္။
“စစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြ ပါလာတဲ႔ ထရပ္ကား တစင္းေမွာက္ပါတယ္၊ ဗိုလ္ေလာင္း အေယာက္ ၂၀ ေသဆံုး သြား ပါတယ္၊ ဒါဟာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေခါင္းခါျပန္သည္။
“ဒါမ်ဳိးကို ႀကီးမားတဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈလို႔ ေခၚတယ္ကြဲ႔၊ ကဲ- ဘယ္သူေျဖအံုးမလဲ။”
ေက်ာင္းသားမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ေလးႀကာ ဘယ္သူမွ မေျဖႏိူင္ဘဲ ျဖစ္ေနရာမွ ဖိုးသားေလး ေနရာ မွ ထလိုက္သည္။
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး၊ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးနဲ႔ စစ္ရံုးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ စီးလာတဲ႔ ေလယာဥ္ ပ်က္က်သြားပါတယ္၊ ဒါဟာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။”
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး မ်က္နွာ တခ်က္ပ်က္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ အေျဖမွန္သည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံု ရသည္။
“ဟုတ္ၿပီကြဲ႔၊ ဘာေႀကာင္႔ ဒါကို ၀မ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ရပ္လို႔ ေျပာရတာလဲကြဲ႔”
ဖိုးသားေလးက ျပန္ေျဖသည္။
“တစ္ အခ်က္ ဒါဟာ မေတာ္တဆမႈ မျဖစ္ႏိူင္ဘူး၊ ပိုၿပီး ေသခ်ာတာက ဒါဟာ ဆံုးရႈံးမႈလည္း မဟုတ္ပါဘူး။”
အားလံုးကို ေပ်ာ္ေစခ်င္သူ
ဇြန္လ ၅ ရက္၊ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး၊ ဒု-ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွဴးႀကီး ႏွင့္ စစ္ရံုး ခ်ဳပ္မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႀကီး တို႕ ရဟတ္ ယာဥ္ စီးလာ သည္။
ရြာႀကီး တစ္ရြာ ေပၚ ေရာက္ေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွဴးႀကီး က ေျပာလိုက္ သည္။
“အခု ေန ေငြ တေသာင္း ထုတ္ တထုတ္ ေလာက္ ပစ္ခ် လိုက္ရင္ေကာက္ရ တဲ့ သူေတာ့ ေပ်ာ္ မွာပဲ။”
ထို အခါ ဒု- ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွဴးႀကီး က
“တေထာင္ စီ တေထာင္ စီ ခ်ရင္ ၁၀ ေယာက္ ေလာက္ ေပ်ာ္ရ မွာေပါ့၊”
စစ္ရံုး ခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႀကီးက “တစ္ရာတန္ေတြ က်ဲခ် လိုက္ရင္ လူတစ္ရာ ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္ႏိုင္တယ္။”
“ငါ့ေကာင္ ေတြ မဆိုးဘူး” ဟု စဥ္းစား ကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွဴးႀကီး ၿပံဳးလိုက္သည္။
စည္းကမ္း ရွိတဲ့ ဒီမို ကေရစီ ကို သာ က်င့္သံုး ခြင့္ရတဲ့ အနား က ကိုယ္ ရံေတာ္ စစ္သား ေလး ကေတာ့ ယခုလုိ စိတ္ထဲ က တိတ္တိတ္ေလး ေျပာလိုက္ သည္။
“မင္းတို႔ သံုးေယာက္လံုးကို သာ ပစ္ခ် လိုက္ရင္ တတိုင္းလံုး၊ တျပည္လံုး ေပ်ာ္မွာကြ။”
(မွတ္ခ်က္ - သတင္းႏွင့္ မီဒီယာကြန္ယက္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပခ့ဲဖူးေသာ ဟာသမ်ားျဖစ္သည္။)
Comments