![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgN2DLO0VAVDAhodd_sLW58mQ-d0Nk-qIHn9LC2jypBr1qT7J_AzUdchjS_k3-4ePCmRINbiDctbbbsjnIsB4rf1I9rviMey4yIWLGcUxOH-RGpYIy4grGcErIcvH1bBHGaBMEKHaG2-is/s320/sushimorningcoffee.jpg)
ေဖေဖာ္၀ါရီစကား - စီးပြားပ်က္ကပ္ထဲမွာ သူတုိ႔ကို ထားရစ္ခဲ့
ေမာင္ရစ္
မတ္ ၁၀၊ ၂၀၀၉
အရင္လက မိုးမခလစဥ္ဆြမ္းေကၽြးကို ဖရီးေမာင့္ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ ျပဳေနျမဲ ျပဳျဖစ္တယ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီက လကုန္တာ ေစာေတာ့ ၂၂ ရက္မွာ ဆြမ္းေကၽြးလုပ္ရတယ္။ ကမန္းကတန္းဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မဖိတ္ျဖစ္ဘူး။ ေဆာရီးဗ်ာ။ ကိုထိန္လင္း ထိုင္းကျပန္ေရာက္ေနေတာ့ ၀င္ေရာက္ဆင္ႏႊဲတယ္။ လူနည္းနည္းပဲဆိုေပမယ့္ အျခားမိသားစုေတြရဲ႔ အလွဴနဲ႔ၾကဳံေတာ့ ဟန္က်တာေပါ့ဗ်ာ။ ဆြမ္းဟင္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲဗ်။ ျမန္မာျပည္က ရပ္ကြက္ထဲက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း စုေပါင္းအလွဴလိုေပါ့ဗ်ာ။
ထုံးစံအတိုင္း နာဂစ္သင့္မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ လစဥ္အလွဴလည္း လွဴတယ္။ ျပီးေတာ့ တရားနာ၊ ေရစက္ခ် စတာလုပ္တယ္။ လစဥ္ဆြမ္းေကၽြးကို ဒီထန္း ၂ ပင္ ေက်ာင္းမွာ ပုံမွန္သာလုပ္တာ၊ ဆြမ္းကပ္၊ ကန္ေတာ့၊ ဆြမ္းေကၽြးတာသာ လုပ္ျဖစ္တာ တရားမနာျဖစ္ဘူး၊ ေရစက္မခ်ဘူး။ ေမ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ဘုန္းဘုန္းေတြက သတိေပးမွ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေရာမေရာက္ေတာ့ ေရာမလိုလည္း မက်င့္၊ ျမန္မာလိုလည္းမက်င့္ဘဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာမျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ရတာေပါ့ဗ်ာ။
ဆရာေတာ္က ေခတ္မီတဲ့ တရားေပးပါတယ္။ ျမန္မာအကယ္ဒမီဆုေပးပြဲမွာ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ျမန္မာရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္၊ အရက္ ေသာက္ေသာက္ျပေနတာေတြ၊ မတရားအႏိုင္က်င့္တာ၊ ရန္ျဖစ္တာ၊ လူသတ္တာေတြကို အလြန္အကၽြံျပေန၊ ရိုက္ေနတာကိုေကာ မဆင္ျခင္သင့္ၾကဘူးလား တဲ့။ ဆရာေတာ္က ျပည္တြင္းကဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေတြ ႏိုင္သေလာက္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ ပရဟိတ ေစတနာ့၀န္ထမ္းလုပ္ငန္းေတြအေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ရုပ္သံရိုက္လာတာကို ထုတ္ျပတယ္။ မိုးမခကလည္း အဲဒီအစီအစဥ္ေတြ တင္ျပပါဦးမယ္ဗ်။
နာဂစ္လြန္ ၁ ႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ နာဂစ္ဒုကၡသည္ေတြလည္း ၁ ႏွစ္ အတြင္း ဘာေတြ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသလဲဆိုတာကို အဲဒီ ရုပ္သံအေခြထဲက တေစ့တေစာင္းေတြ႔ရတယ္။ မိဘမဲ့ကေလးေတြဟာ မႏၱေလးက ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းအိပ္ ေက်ာင္းစား စာသင္ေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ႔က ဧရာ၀တီက ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေတြ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြဆီမွာ ခိုလႈံလ်က္ရွိၾကတယ္။ လူထုဟာ သူတို႔ေမြးဖြားရာကေန ေသတြင္းကို ခ်ီတက္တဲ့ဆီအထိ သာေရး၊ နာေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးကို ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ေဆာင္ရြက္ေနရတဲ့ တိုင္းျပည္တခုမွာ လက္နက္ေတြ အျပည့္ကိုင္ထားတဲ့ စစ္သားေတြနဲ႔ အစုိးရ ဆိုတာ ဘာအတြက္မ်ား လုိအပ္ေနေသးလဲလို႔ ေတြးမိပါရဲ႔။
ယခင္ ၂၀၀၉ ဇန္န၀ါရီနဲ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီလအတြက္ ဒီမိုကေရစီေရးကူညီမႈ ရန္ပုံေငြက ကူေငြ ေဒၚလာ ၁၁၀၀ လည္း ျပည္တြင္းကို လွဴျဖစ္တယ္။ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူတာပါခင္ဗ်ာ။ ဒီထက္ပိုျပီး တတ္ႏိုင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြ၊ အဖြဲ႔ေတြ ရွိတာကိုလည္း အေလးျပဳလိုက္ပါတယ္။
ေထာင္၀င္စာဆိုလို႔ သိရေအာင္ ေျပာတာပါဗ်ာ။ ေထာင္က အရာရွိလက္မွတ္နဲ႔စာကို အကူအညီေပးႏိုင္တဲ့ အသိအမွတ္ျပဳအဖြဲ႔အစည္းကို ျပႏိုင္မွ ေထာင္၀င္စာကူေငြကို ထုတ္ယူခြင့္ရွိတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ေထာင္၀င္စာကူေငြက အခုလို ရပ္ေ၀းနယ္ေ၀း ေထာင္ေတြကို သြားမယ့္ မိသားစုေတြအတြက္ လမ္းစာရိတ္နဲ႔ တင္ကုန္သြားႏိုင္တယ္။ တျခားေပးရ ကမ္းရတဲ့ စာရိတ္ေတြ၊ အကုန္အက်ေတြက မိသားစုကို ဖိထားတယ္။ က်န္းမာေရးကိစၥ၀င္လာရင္ အားလုံး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရုံမွ တပါး ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တခ်ဳိ႔အေ၀းၾကီးေထာင္က ၂ ခု မွာ လူ ၂၄ ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ သံဃာေတြလည္း သူတို႔နဲ႔အတူ ပါတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီလိုပဲ ေ၀မွ်ျပီး အားေပးေနၾကရတယ္တဲ့။ နီးစပ္ရာ ဆက္စပ္ျပီး ကူညီၾကတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ရမွာပဲလို႔ ထင္မိပါတယ္။
နာဂစ္က မိသားစုေတြ၊ က်န္ရစ္သူေတြကို သြားေရာက္ကူညီၾကသလိုမ်ဳိး၊ အက်ဥ္းစံေတြရဲ႔ မိသားစုေတြကိုလည္း ပတ္၀န္းက်င္က၊ မိတ္ေဆြေတြက ၀ိုင္း၀န္းေဖးကူသင့္ပါတယ္။ ဘယ္လိုမ်ဳိး ျခိန္းေျခာက္တာေတြ ရွိရွိ။ အားလုံးက ၀ိုင္းမွပါေနာ္။ သူတို႔ေတြ အျပင္မွာရွိတုံးကဆိုရင္ တခ်ဳိ႔ေၾကာက္တဲ့သူေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြက သူတို႔လာရင္ ေက်ာခိုင္းေနၾကတာမ်ဳိးကို သူတို႔က နားလည္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ ။ ခုခ်ိန္မွာ သူတို႔မိသားစုေတြကို လမ္းမွာေတြ႔ရင္ ႏႈတ္ဆက္ၾကေစခ်င္လိုက္တာ။ ဆရာဦး၀င္းတင္က အမ်ဳိးသားေရးလႈပ္ရွားသူမိသားစုေတြ လိုက္ေတြ႔တယ္၊ ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ အားေပးတယ္။ ဟိုတုံးက ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြလည္း အဲသလို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။
စီးပြားပ်က္ကပ္ အရပ္ရပ္မွာ ဆိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔အတြက္က ေငြေၾကးဥစၥာေတြ မလိုပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီအတြက္ လုပ္ခ်င္ရင္ သူတို႔တေတြ အစကတည္းက စစ္အစိုးရအလိုက် ေျပာဆို၊ ေရးသား၊ စည္းရုံးျပီးေနၾကမွာေပါ့။ စစ္အစိုးရဆီက ခြဲေ၀ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီးေတာ့ အရင္ကလည္း ဘာမွ မရခဲ့၊ အခုလည္း မရ၊ ေနာင္လည္း ရမယ္မွန္း မသိဘဲနဲ႔ ၾကိဳတင္ျပီး ဒူးေထာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တမႈကို အေပါင္းအသင္းမလုပ္ဘဲ ေက်ာခိုင္းျပေနသူေတြထက္ ရဲ႔ရင့္စြန္႔လႊတ္တဲ့သူတို႔တေတြကို က်ေနာ္တို႔က ပိုျပီး ေထာက္ခံေၾကာင္း၊ ခင္မင္ရင္းႏွီး ခ်စ္ခင္ပါေၾကာင္း ျပသသင့္ေနပါျပီ။
ျပည္တြင္းမွာ အစစ အရာရာ ျပတ္ေတာက္၊ ရွားပါး၊ ဆင္းရဲေနခဲ့တာ ၾကာျပီဆိုေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ၾကီးက ေမာင္ရစ္တို႔က စီးပြားပ်က္သေလး၊ အလုပ္ျပဳတ္သေလးနဲ႔ ခုမွ မ်က္ျဖဴဆိုက္ျပေနတာကို ျပည္တြင္းမိတ္ေဆြမ်ားက ျပဳံးပါတယ္။ ေမာင္ရစ္ကလည္း ျပန္ေျပာပါတယ္။ “ေဟ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကပဲ အက်င့္ပါေနတာလား၊ က်ေနာ္တို႔ကပဲ အက်င့္ပ်က္သြားတာလားေတာ့ မသိဘူး။ ေရေတြ မီးေတြမ်ား မလာရင္ ႏိုင္း၀မ္း၀မ္းေခၚျပီး ရဲေတာင္တိုင္ရမလို စိတၱဇျဖစ္ေလ့ရွိတယ္ …” လို႔ သူတို႔ကို ေျပာမိေသးဗ်ာ။
ဒါေၾကာင့္နဲ႔တူပါရဲ႔။ ကိုဖိုးသံတို႔ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက သုံးသပ္ခ်က္ထဲက စကားေလးကို ကိုေအာင္ေ၀းက သေဘာက်ေၾကာင္းေျပာေတာ့ ေမာင္ရစ္တေယာက္ ျပည္ပက ျမန္မာ့အေရးကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွိမ်ား၊ သုခမိန္မ်ား၊ မ်က္စိၾကီး နားၾကီးမ်ားကိုယ္စား မ်က္ႏွာဘယ္ထားရမွန္းမသိ ျဖစ္မိတယ္။ ျပည္တြင္းက အတိုက္အခံက အညံ့ခံေရးစကား၊ လက္နက္ခ်စကားမေျပာရဘူး။ ျပည္ပက အရႈံးေပးေရးလမ္းစဥ္ကို တယ္ေျပာတာကိုးတဲ့။
စီးပြားပ်က္ကပ္ထဲမွာ အေဖာ္ေကာင္း၊ အေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ သုမနေက်ာမွာ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ေတာင္ အျပဳံးမပ်က္ၾကပါ။ တေလာက မိတ္ေဆြတို႔တေတြ စုေနၾကတဲ့ ဇရပ္မွာ (ဇရပ္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲဗ်ာ။ သေဘာေျပာတာပါ) ၀ိုင္းလုပ္ ၀ုိင္းစား စုေနၾကတဲ့ဆီမွာ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ဒုကၡသည္ေတြ တိုးလာလို႔ ေပ်ာ္စရာၾကီးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ေမာင္ရစ္ကေတာ့ အၾကိဳက္ေပ့ါဗ်ာ။ စာေပ၀ါသနာရွင္ေတြ၊ အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္းလုပ္ေနရတာကို ေပ်ာ္လို႔ပါ။
စီးပြားပ်က္ခါစမတိုင္ခင္မွာ ရဲေဘာ္ ၂ ေယာက္ စုျပီး ဆိုင္ကေလးတဆိုင္လုပ္ကိုင္ျပီး ေနၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ပိုပိုသာသာမရွိလွဘဲ ေလာက္ေလာက္ငွငွရွိတယ္ဆိုရင္ကို သူတို႔ေတြက ေက်နပ္လို႔ ေနၾကတယ္ ဆိုတယ္။ ေဘးကအျခားဆိုင္က မိသားစုေတြဆိုရင္ အံ့ၾသလို႔တဲ့။ ေအာ္ ခင္ဗ်ားတို႔ၾကည့္ရတာ လူခ်မ္းသာဇာတာမပါဘူးထင္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ပါသတဲ့။ အဲျပီးေတာ့ သူတို႔လို သံသရာခရီးသည္ေတြကိုလည္း အဲသည္ဇရပ္ေပၚ ေခၚတင္ထားလိုက္ေသးသဗ်။ သူတို႔တတ္ကၽြမ္းသမွ် လုပ္ငန္းဗဟုသုတေတြကို ဆရာစားမက်န္ သင္ျပေပးအုံးမယ္ ဆိုျပီးေတာ့။ ေ၀မွ် စားေသာက္ၾကမယ္ ဆိုျပီးေတာ့ …တဲ့။ လုပ္တတ္လိုက္တာမ်ား ေျပာပါတယ္။
အဲသည္ထဲက မိတ္ေဆြ ၅ ဦးရဲ႔ သီရိေဂဟာကို ၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကဗ်ာဆရာတဦးက ကဗ်ာေတြ ေရးတယ္။ အယ္ဒီတာတဦးကေတာ့ စာအုပ္ေတြ စာေစာင္ေတြ အရွိန္ျမွင့္ထုတ္ေ၀ဖို႔ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ျပင္ဆင္ေနတယ္။ ေက်ာင္းဆရာကေတာ့ “အတတ္လည္းသင္” လုပ္ေနရလို႔ ေပ်ာ္တယ္ဆိုပဲ။ ေရႊ႔ေျပာင္းမိတ္ေဆြ တဦးကလည္း သူတို႔နဲ႔အတူ ေနရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလို႔ဟု ဆိုပါတယ္။ စာေပ၀ါသနာရွင္တဦးကေတာ့ သူတို႔နဲ႔အတူတူ ေကာင္းတူ ဆိုးဖက္ မိတ္ေဆြမ်ားနဲ႔ ခရီးသြားရျခင္းမို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္လ်က္ရွိပါ သတဲ့။
စီးပြားပ်က္ကပ္ထဲမွာ ေကာင္းတူဆိုးဖက္ အသက္ရႈၾကရတဲ့အခါ သူတို႔လည္း ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတာေတြလည္း ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ေလာက္ေလာက္ငွငွ မရွိၾကတဲ့အခါ သူတို႔လည္း ခြဲၾကရတာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ (ကြဲၾကတာမဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ "ငါတို႔ ျမန္မာေတြ … တို႔ေခတ္ေရာက္မွ ကြဲၾကရမွာလား " လို႔ ငိုခ်င္းခ်စရာမလိုပါ)။ ေရႊ႔ေျပာင္းမိတ္ေဆြနဲ႔ စာေပ၀ါသနာရွင္တဦးက အျခားဆိုင္ေတြမွာ သြားေရာက္ အလုပ္လုပ္ၾကပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာကေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာ နယ္ျမိဳ႔ေလးတခုက ဆိုင္ကေလးတခုကို ေခတၱသြားခိုလႈံဦးမတဲ့။ သူတို႔တေတြ တေယာက္တလက္ တေယာက္တေပါက္ စဥ္းစားတိုင္ပင္ ေျဖရွင္းလိုက္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
တခ်ဳိ႔ေတြအတြက္ေတာ့ စီးပြားပ်က္ကပ္ဆိုတာ ကားဂိတ္ဆုံးကို ေရာက္သြားသလိုပဲလို႔ ထင္ၾကတယ္။ အဲသည္ကားဂိတ္ကေန ကားေျပာင္းစီးဖို႔ ဟုိဂိတ္ေျပး၊ သည္ဂိတ္ေျပးနဲ႔ စဥ္းစားခန္းေတြ ဖြင့္ၾကရပါတယ္။ တခ်ဳိ႔အတြက္မွာ ခရီးရွည္ၾကီးတခုက မွတ္တိုင္ေလးတခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ရသလို ထင္ျမင္ၾကပါတယ္။ ဒီမွတ္တိုင္ကို ေက်ာ္ျဖတ္တဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္စီးထားတဲ့ဘတ္စကားကို ဆင္းတြန္းခ်င္လည္းတြန္း၊ တြယ္စီးခ်င္လည္း စီး၊ လမ္းဆင္းေလ်ာက္ေပးခ်င္လည္း ေလ်ာက္ေပါ့ေနာ္။ ေမာင္ရစ္ရဲ႔ မိတ္ေဆြေတြကေတာ့ ခပ္ျပဳံးျပဳံးပါပဲ။ စီးပြားပ်က္ကပ္ၾကီး သူတို႔ေဘးက အရွိန္နဲ႔ တလိမ့္ေခါက္ေကြး ျဖတ္သြားတာကို ကိုယ္ကေလးက်ဳံ႔ျပီးေပးလိုက္ပုံ …
၂၀၀၉ က စီးပြားပ်က္ကပ္ၾကီးကို သူတို႔ ရင္ဆိုင္ၾကသလို ၂၀၁၀ က်ရင္လည္း ဒီလိုပဲ "ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ ..." လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္ပါရဲ႔။ ၂၀၀၉ လညး္ ဘတ္စကားက ဂိတ္မဆုံးေသး။ ၂၀၁၀ ဆိုတာလည္း ကားမွတ္တိုင္ေလးတခုမွ်သာပါ။
(သရုပ္ေဖာ္ ဓာတ္ပုံ ေက်းဇူး - ကဗ်ာဆရာကိုေကေအေအး၊ ေ၀ငွသူ - သစ္ေကာင္းအိမ္)
Comments