ႏွစ္ဆယ့္တႏွစ္တာမေလးရွားမွာႏွင့္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားဘ၀အေၾကာင္း - အပိုင္း (၁)
ေမာင္လူေ၀း
ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၂
ေမာင္လူေ၀း
ဒီဇင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၂
တခါအင္တာနက္ကေနကုိယ့္တုိင္းျပည္ကသတင္းေတြကုိညဖက္အခ်ိန္ျပည့္ရွာဖတ္လုိက္နဲ႔၊ စာမေရးျဖစ္တာနဲနဲၾကာျပီမုိ႔ လက္ရွိဒီေဆာင္းပါးကုိေတာ့ေရးမွျဖစ္မယ္ဆုိျပီး တညလုံးထုိင္စဥ္းစားျပီးေရးလုိက္တာ....မနက္က်ေတာ့ အလုပ္ကမဆင္းနဳိင္ေတာ့ဘူး၊ ေနာက္ျပီးအိပ္ေရးပ်က္ျပီးဖ်ားေနတာနဲ႔ သုံးေလးရက္ေလာက္အလုပ္မဆင္းနဳိင္ေတာ့အလုပ္ရွင္တရုတ္သူေဌးက က်ေနာ့္ကုိဖုန္းဆက္တယ္..မေလးရွားအေခၚ ..boss .ကဖုန္းေခၚတယ္ေပါ့ ... က်ေနာ္လည္း hello..လို႔ ျပန္ထူးလုိက္ရုံပဲရွိေသးတယ္ .က်ေနာ့္ကုိ ဖုန္းထဲကေန တခါတည္းေျပာတယ္.. you no need to come to work ..တဲ့.. က်ေနာ္လည္းျပန္ေျပာလုိက္တယ္.. good... i appreciate .လုိ႔ ... ဆုိေတာ့ က်ေနာ္လည္း အလုပ္ျပဳတ္ေရာ, .... တခါတည္းတရုတ္သူေဌးကုိ က်ေနာ္လည္းထပ္ေမးတယ္..ငါ့လစာလာယူမယ္..ဆုိေတာ့ လကုန္မွ ေပးမယ္ေျပာတယ္၊ က်ေနာ္ကလည္းထပ္ေျပာတယ္...မင္းေပးထားတဲ့အိမ္မွာ ငါေနတာမဟုတ္ဘူး.. ငါ့ဘာသာ အိမ္ဌားေနရတာ...အိမ္လခမေပးရင္ အိမ္ရွင္နဲ႔ ငါ ျပႆနာျဖစ္မယ္..မင္းတုိ႔ တရုတ္ေတြအေၾကာင္းလည္း မင္းအသိပဲ......ပုိက္ဆံနဲ႔ပတ္သတ္ရင္မိဘအရင္းေတာင္ မင္းတုိ႔က ရတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့မွာအိမ္လခ ေပးဖုိ႔ ပုိက္ဆံမရွိဘူး.မနက္ျဖန္လာယူမယ္လုိ႔ က်ေနာ္လည္းခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာလုိက္ျပီးဖုန္းခ်ပစ္လုိက္တယ္။မနက္ျဖန္ေရာက္ေတာ့ခပ္တည္တည္နဲ႔စက္ရုံကုိသြားလုိက္တယ္..သူေဌးေတာ့မေတြ႔ဘူး..က်ေနာ္နဲ႔အလုပ္အတူလုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာတေယာက္ကုိ က်ေနာ့္လုပ္ခ လစာကုိ က်ေနာ္အလုပ္ဆင္းတဲ့ time card ေလးနဲ႔အတူစာအိတ္ေလးထဲထည့္ထားျပီးေပးထားခဲ့တယ္။
time card.ဆုိတာေလးကုိလည္းရွင္းျပအုန္းမယ္..က်ေနာ္တုိ႔အလုပ္ဆင္းရင္time card ထုိးရတယ္..စက္ေလးထဲကုိ အဲဒီကဒ္ေလးထုိးထည့္ လုိက္..အ၀င္..အထြက္မွတ္တာေပါ့ဗ်ာ...မနက္ ၈ နာရီအလုပ္ဆင္းရတယ္၊ေနာက္က်ရင္ အဲဒီစက္ေလးက မွင္ကအနက္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အနီေရာင္ျဖစ္သြားတယ္၊ အဲဒီလုိအလုပ္သမားအေပၚမွာ လုပ္ငန္းရွင္တရုတ္သူေဌးက အတိအက် ကုိ ကုိင္ထားတာ...အဲဒီ time card မွာ ေနာက္က်လုိ႔ မွင္နီတာေတြ႔ရင္ တရုတ္သူေဌးကေခၚျပီး ဆူေတာ့ပူေတာ့တာ..က်ေနာ္ကလည္းျပန္ေျပာတယ္..မင္းတုိ႔ညေနငါတုိ႔အလုပ္ဆင္းခ်ိန္မွာလည္းတခါတေလပစၥည္းေတြေရာက္လုိ႔ပစၥည္းေတြကုန္ေအာင္ခ်ေနရတဲ့အခါ ငါတုိ႔အိမ္အျပန္ခုလုိပဲ ငါးမိနစ္ ဆယ္မိနစ္ေနာက္က်တာပဲ..ဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ မင္းတုိ႔ပါးစပ္ေတြပိတ္ေနတယ္..တခါတရံငါတုိ႔ေနာက္က်တဲ့၂မိနစ္၃မိနစ္ေလာက္ကုိလည္းမင္းတုိ႔အဲလုိေျပာေနရင္..ငါတုိ႔အလုပ္သိမ္းခ်ိန္မွာလည္းအတိအက်ျပန္မယ္၊.တကယ္လုိ႔မင္းတုိ႔ပစၥည္းေတြေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ငါတုိ႔အလုပ္ျပီးလုိ႔ျပန္မဲ့အခ်ိန္နဲ႔ၾကဳံေနရင္.ေနာက္ရက္မွ ပစၥည္းေတြခ်ေပးမယ္..ဘယ္လုိလည္း သေဘာတူလားလုိ႔.? က်ေနာ္ကေမးလုိက္ေတာ့ တရုတ္သူေဌးလည္း ပါးစပ္ပိတ္ေနေတာ့တယ္..က်ေနာ္သိတယ္၊
မေလးရွားတရုတ္ေတြက ေျပာတတ္ဆုိတတ္၊နားလည္ေနရင္ ..သိပ္မၾကဳိက္ခ်င္ဘူး၊ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့သူတုိ႔လုပ္ခ်င္သလုိသိပ္ျပီးေတာ့ လုပ္လုိ႔မရေတာ့လုိ႔ပဲ။ေနာက္ျပီးက်ေနာ့္မိတ္ေဆြမေလးတရုတ္တေယာက္ကလည္းေျပာဖူးတယ္၊တရုတ္သူေဌးေတြက ကၽြမ္းက်င္တဲ့ သူ.. တတ္သိနား လည္တဲ့သူကုိလုိခ်င္တယ္ဆုိတာ..စကားအျဖစ္ေျပာတာတဲ့..တကယ္တန္းက်ေတာ့ ဘာမွမသိရင္၊နားမလည္ရင္ပုိၾကဳိက္တယ္လုိ႔က်ေနာ့္ကုိေျပာဖူးတယ္၊အဲဒီတရုတ္လည္းမၾကာဖူး.. အလုပ္ေျပာင္းတာပဲ၊...က်ေနာ့္လုပ္ခလစာကုိ က်ေနာ့္ကုိ တုိက္ရုိက္မေပး ဘူးဆုိကတဲက .. က်ေနာ္သေဘာေပါက္ပါတယ္၊
တရုတ္သူေဌး က က်ေနာ္နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းမဆုိင္ခ်င္လုိ႔ ပါ....ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ..က်ေနာ့္လစာကုိ ရခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့အတြက္..ဒီလနဲ႔ ေနာက္လ အတြက္ေတာ့ နဲနဲအဆင္ေျပတာေပ့ါ.. ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း အလုပ္မရွိေတာ့ အားတာနဲ႔ မေလးရွားေရာက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားဘ၀ ..ဆုိတဲ့ေဆာင္းပါးေလးေရးရအုန္းမယ္ဆုိတာျပန္အမွတ္ရျပီးေရးလုိက္တာပဲ...က်ေနာ္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ဖက္မွာ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ့နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္း၀ါးသုံးျပန္ေလာက္မွာ တရုတ္စားေသာက္ဆုိင္တဆုိင္ရွိတယ္..အဲဒီဆုိင္မွာက်ေနာ္တုိ႔ ညတုိင္းေရေႏြးၾကမ္းေသာက္..လက္ ဖက္ ရည္ ေသာက္နဲ႔ ..အျမဲတမ္းအားေပးတဲ့ဆုိင္ဆုိေတာ့ ထုိင္ရတာအဆင္ေျပပါတယ္။
အဲဒီမွာညတုိင္းနီးပါးေလာက္ထုိင္ျဖစ္ၾကရင္း က်ေနာ့္ညီလုိခင္ရတဲ့အညာဖက္က အညာသားေလးတေယာက္ရွိတယ္၊ သူကလည္းအင္မတန္သိခ်င္၊တတ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ေလးဆုိေတာ့သူေမးတာေတြကုိဒုိင္ခံရွင္းျပ၊ေျပာျပနဲ႔.ဒီေကာင္ေလးလည္းခုေတာ့ သူ႔ အလုပ္ရွင္သူေဌးက နဲနဲအေလွ်ာ့ေပးလုိက္တယ္။အရင္ကဆုိဒီေကာင္ေလးအလုပ္က တလမွာ တလလုံးအလုပ္လုပ္ရတယ္၊တရက္မွ နားရက္မရွိဘူး၊ အရင္ကေတာ့မနက္ ၃.၃၀ေလာက္ထျပီးအလုပ္လုပ္ရတယ္..ျပီးတဲ့အခ်ိန္ကညေန ၄.၃၀ေလာက္မွျပီးတယ္၊ တနဂၤေႏြေန႔ .အမ်ားသူငါ အလုပ္ပိတ္ရက္လည္းမနားရဘူး၊ gazette holiday (သမုိင္း၀င္အစုိးရရုံးပိတ္ရက္ )လည္းမနားရဘူး၊ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးေတြ၊ မေလးရွားရဲ့အလုပ္သမားဥပေဒေတြအေၾကာင္းေတြကုိ.. က်ေနာ္လည္း က်ေနာ္ေလ့လာထားသေလာက္ေျပာျပေတာ့ ေကာင္ေလးကတျဖည္းျဖည္းသေဘာေပါက္လာျပီးတရုတ္သူေဌးကုိဥပေဒေၾကာင္းအရအလက္အလက္နဲ႔(meeting) မွာေျပာတာ.. ခုေတာ့ ဒီေကာင္ေလး လည္း အလုပ္ခ်ိန္ မနက္ ၈ နာရီဆင္းျဖစ္ျပီး တနဂၤေႏြေန႔ဆုိရင္ နားရက္ရလာတယ္။တပါတ္ကုိ တရက္ နားရက္ရလာေတာ့တာေပါ့ေလ၊ က်ေနာ္ကလည္းဒီေကာင္ေလးကုိညီေလးအရင္းတေယာက္လုိခ်စ္ခင္ေတာ့အေနအထုိင္၊အ၀တ္အစား၀တ္တာကအစ၊စကားေျပာတာအဆုံးေပ့ါ..သင္ေပးထားတယ္။ ေကာင္ေလးက အစစအရာရာေျပာင္းလဲလာတာကုိ သူ႔အလုပ္ရွင္သူေဌးကရိပ္မိတယ္၊သူ႔အလုပ္မွာလည္းတျခားဗမာအလုပ္သမားေလးေယာက္ေလာက္ရွိေသးတယ္၊ အဲဒီေကာင္ေတြကေတာ့ ဘာမွမသင္ဘူး၊သိလည္းမသိခ်င္ဘူး၊သူတုိ႔ကေတာ့မနက္လင္း အလုပ္လုပ္လုိက္၊အလုပ္ျပီးရင္ အရက္ကေလးေသာက္လုိက္၊ အပ်င္းေျပ ဖဲ ရုိက္လုိက္နဲ႔၊ မေလးစကားလည္းဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိမသိဘူး၊အဂၤလိပ္လိုေတာ့ ..ေ၀းေရာ့ ပဲ....ဆုိေတာ့...က်ေနာ့္ေကာင္ေလးနဲ႔အဲဒီေလးေယာက္နဲ႔ေတာ့တျခားစီပဲေလ၊ခံယူခ်က္ျခင္း၊ယုံၾကည္ခ်က္ျခင္းမတူၾကဘူးကုိး၊က်ေနာ္ေကာင္ေလးကကြန္ျပဴတာကုိက်ေနာ့္ဆီကသင္တယ္၊အေျခခံေပါ့ေလ၊ ျပီးေတာ့ ေငြေလးစုျပီးလက္ ေတာ့ပ္ေလး ( lep top ) ..တလုံး၀ယ္လုိက္ေတာ့ ...ေဟာ,,အခုေတာ့ အရင္လုိအခ်ိန္ျပည့္အလုပ္ၾကမ္းသမားမဟုတ္ေတာ့ပဲ ..ကြန္ျပဴ တာေလးနဲ႔ ရုံးခန္းထဲမွာ စာရင္းေရးရတယ္၊ ပစၥည္းစာရင္းေတြကုိ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ေရးျပီးမွတ္ရတယ္၊ လစာကုိလည္း သူေဌးက တုိးေပးလုိက္ တယ္..တုိးေပးလုိက္တာက အေကာင္းတုိေပးလုိက္တာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီေကာင္ေလးက အလုပ္သမားအခြင့္အေရးေတြ.အလုပ္သမားဥပေဒေတြအေၾကာင္းကုိအရင္နဲ႔စာရင္ သိတတ္နားလည္လာေတာ့ ..တနဂၤေႏြ အလုပ္ပိတ္ရက္တင္မဟုတ္ဘူး၊ gazette holiday..( သမုိင္း၀င္ရုံးပိတ္ရက္ )ေတြ ပါ.. နားရက္.( သုိ႔ ).လုပ္ခလစာ သုံးဆေတြ ထပ္ေတာင္းလာေတာ့မွာသိလုိ႔ ..သူ႔အလုပ္ရွင္သူေဌးက သူ႔ကုိ ၾကိတ္ျပီးလစာတုိးေပးလုိက္တယ္၊ ဒါေပမဲ့လည္း ဒီေကာင္ေလးက ေတာက္မဲ့မီးခဲတရဲရဲ လုိ႔ ပဲ ေျပာရမလားပဲ၊ လုပ္ငန္းရွင္ျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့.....
.တရုတ္ေတြဆီမွာ အလုပ္သမားအျဖစ္နဲ႔ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး၊ ဒီႏွစ္ကုန္ရင္ သူက အလုပ္ထြက္မယ္၊ျပီးေတာ့ လုပ္ငန္းတခုကုိ လုပ္မယ္တဲ့...က်ေနာ္ကလည္းသေဘာတူတယ္၊ ေအး.ေကာင္းတယ္..အားေပးတယ္.လုပ္ကြ.. ...ခ်မ္းသာတာေကာင္းတယ္လုိ႔..က်ေနာ္လည္းေျပာ လုိက္တယ္၊ ေကာင္ေလးကသူ႔ ျမန္မာျပည္တုန္းကဆုိင္ကယ္လည္းမေမာင္းတတ္ဘူး၊ကားလည္းမေမာင္းတတ္ဘူး၊ ေကာင္ေလးကက်ေနာ့္ကုိသင္ေပးပါဆုိလို႔က်ေနာ္လည္းသင္ေပးလုိက္တာ ခုေတာ့ မေလးရွားမွာ ဆုိင္ကယ္ေတြေမာင္း၊ ကားေတြလည္းေမာင္းတတ္ေနျပီ...အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ အဲလုိလူငယ္ေလးေတြကုိ က်ေနာ္ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးရတာ ေက်နပ္တယ္။သူကေျပာေသးတယ္။ coolie is must becoming coolie , coolie is not becoming rich man ..တဲ့..သူကက်ေနာ့္ကုိအဲလုိေျပာေတာ့ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္သေဘာက်တယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ. အလုပ္သမားဟာ အလုပ္သမားပဲျဖစ္လာမွာေပ့ါ၊ အလုပ္သမားဟာ လူခ်မ္းသာေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ.. အဲ..ျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အလုပ္သမားဘ၀မွာကတဲကအလုပ္လုပ္ရင္းပညာဆည္းပူးေပ့ါ၊ပညာဆည္းပူးရင္းလည္းအလုပ္လုပ္ေပါ့၊မေလးရွားမွာ လွ်ပ္စစ္မီးမွန္တယ္၊ကြန္ျပဴတာေတြလြယ္လင့္တကူ ၀ယ္လုိ႔ရတယ္၊ အင္တာနက္လုိင္းကုိလည္းျမန္မာျပည္မွာလုိ ဘာအတြက္သုံးတာလဲ.ဟုိေမးသည္ေမး ဘာမွအစစ္ခံစရာမလုိဘူး၊
ဒီေတာ႔ကိုယ့္တုိင္းျပည္မွာမွန္မွန္မေပးနဳိင္တဲ့လွ်ပ္စစ္မီးနဲ႔သုံးမွရတဲ့ကြန္ျပဴတာသင္တာ၊ တတ္ထားတာ ေကာင္းတာေပ့ါ၊ အလုပ္သမားအေတြးမ်ဳိးမေတြးနဲ႔..လုပ္ငန္းရွင္အေတြးမ်ဳိး..လုပ္ငန္းရွင္အေနအထုိင္မ်ဳိး..လုပ္ငန္းရွင္တေယာက္မွာ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ့ သိ တတ္၊နားလည္ရမဲ့ အေတြးအေခၚေတြ၊သင္ယူလုိ႔ရတဲ့ပညာေတြကုိေလ့လာက်ဳိးစားထားရင္ေတာ့ အလုပ္သမားဘ၀ က လြတ္နဳိင္ပါတယ္လုိ႔..ေျပာလုိက္ဘူးပါတယ္။
● က်ေနာ္ ဗမာျပည္ကေျပးလာျပီ..
က်ေနာ္မေလးရွားကုိ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမဲေပးျပီးေတာ့ထြက္လာတာပဲ...အထဲမွာလည္း ေနလုိ႔ကသိပ္အဆင္မေျပေတာ့ဘူး၊သိပါတယ္..’’ ေထာက္’’(ေထာက္လွမ္းေရး)ေတြကလည္းက်ေနာ့္အိမ္ကုိလာေမးကုန္ျပီ၊.ေထာက္လွမ္းေရးသတင္းေပးမ်ားကလည္းက်ေနာ့္အိမ္နားမွာ၀ဲ၀ဲေနတယ္၊က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္(ယခုအေမရိကန္တြင္ေနထုိင္သူ)ကုိေတာ့က်ေနာ့္ေရွ့တင္ဆြဲသြားျပီ။.
သူအထဲေရာက္သြားျပီးေနာက္.၁၉၈၉.အာဇာနည္ေန႔ခ်ီတက္ပြဲမွာက်ေနာ္လည္းပါတယ္၊စုရပ္ကအခုအန္အယ္ဒီရုံးခ်ဳပ္ေရွ့မွာေပ့ါ၊အစကအန္တီစုကုိယ္တုိင္လူထုနဲ႔ခ်ီတက္မယ္ေပ့ါ၊၁၈.ရက္ေန႔ညတညလုံးအန္တီစုတုိ႔လူၾကီးေတြနဲ႔ခ်ီတက္ဖုိ႔ကုိအၾကိတ္အနယ္တုိင္ပင္ၾကတယ္ေျပာတယ္၊ေနာက္ေတာ့အန္တီစုကေျပာလုိက္တယ္၊ကို္ယ့္အိမ္ကေနပဲအာဇာနည္ၾကီးေတြကုိအရုိအေသျပဳ..အေလးျပဳပါလုိ႔ေျပာတယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္၊အဲဒီအခ်ိန္ကဘဘဦးတင္ဦးကရုံးအေဆာက္အဦးအတြင္းထဲကေနေခါင္းေဆာင္ေတြကုိေျပာျပေနတာကုိ ျမင္ေနရတယ္၊ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊လႈပ္ရွားတက္ၾကြတဲ့လူငယ္ေတြေရာလူအုပ္ကေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္၊ေနာက္....အားလုံးဆက္ျပီးခ်ီတက္မယ္လုိ႔ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းကေျပာတယ္၊အားလုံးကလည္းခ်ီတက္မယ္ဆုိျပီးဆုံးျဖတ္ျပီးခ်ီတက္ၾကတာ..ေရႊတိဂုံအေရွ့ဖက္မုဒ္ မွာစစ္တပ္က တန္းစီျပီးေစာင့္ေနျပီ၊ တီအီးစစ္ကားေတြေရာ..လက္နက္အျပည့္အစုံ.ေသနတ္ထိပ္မွာလည္းဘက္နက္ဂ္ ေတြနဲ႔.၊က်ေနာ္တုိ႔ လူအုပ္စုေတြအားလုံးကလည္း ဆက္ျပီးခ်ီတက္ၾကတယ္၊စစ္တပ္ကလည္းလူစုခြဲဖုိ႔ အသံခ်ဲ႔စက္နဲ႔ေအာ္ေနရင္းသူတုိ႔ကလည္းက်ေနာ္တုိ႔လူအုပ္ဖက္ကုိ တုိးလာျပီ၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္းဆက္ခ်ီတက္ရင္း ေရွ့ဆုံးကေက်ာင္းသားအုပ္စုထဲကေခါင္းေဆာင္က. ပန္းခ်ီပန္းပုေက်ာင္းေရွ့နားကမက်ီးပင္ေအာက္နားလည္းေရာက္ေရာ.က်ေနာ္တုိ႔ေရွ့ဆက္သြားလုိ႔မျဖစ္ေတာ့တဲ့အတြက္. ..ဒီမွာတင္ပဲ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြေတြကုိခ်ျပီး..အာဇာနည္ေတြကုိဂုဏ္ျပဳမယ္လုိ႔ေျပာျပီးပန္းေခြေတြလည္းခ်ျပီးအေလးျပဳတုန္းမွာပဲစစ္ေခြးေတြကေျပးလာျပီးကုိက္ေတာ့တာပဲ..အားလုံးလည္း၀ရုန္းသုံးကားေပါ့ဗ်ာ..အားလုံးေျပးသူေျပးၾက၊ဒဏ္ရာရတဲ့သူေတြနဲ႔၊ေသြးထြက္သံယုိေတြေပါ့..က်ေနာ္လည္းအေတာ္ခံလုိက္ရတာ၊ဒါေပမဲ့.ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲကုိ၀င္ေျပးရင္းနဲ႔လြတ္သြားခဲ့တယ္၊ဘုန္းဘုန္းေတြကေတာ့..”ေတာက္”တေခါက္ေခါက္နဲ႔.မိန္းကေလး၊ေယာက်ၤားေလးအားလုံးကုိ ေက်ာင္းထဲကုိသြင္းျပီးဒဏ္ရာရတဲ့သူေတြကုိ ေဆးထည့္ေပးတာ.အားလုံးလုပ္ေပးၾကတာကုိခုထိ က်ေနာ္ျမင္ေယာင္ေနေသးတယ္၊
ေနာက္အဲဒီကစျပီးအန္တီစုကုိလည္း ဆူပူမႈ႔ျဖစ္ေအာင္လႈံ႔ေဆာ္တယ္၊ဘာညာဆုိျပီးထိမ္းသိမ္းလုိက္တာပဲ။ အဲဒီခ်ီတက္ပြဲကေန. က်ေနာ္ လည္းအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေျခအေနက မေကာင္းေတာ့ဘူးဆုိတာကုိ သိတယ္၊သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္းသတိေပးေနၾကျပီဆုိေတာ့က်ေနာ္လည္းနယ္မွာရွိတဲ့က်ေနာ့္အမ်ဳိးေတြဆီကုိေရာက္သြားတယ္၊ နယ္မွာလည္းက်ေနာ္အခါအခြင့္ရရင္ရသလုိခါၾကီးရက္ၾကီးေတြမွာ စာေတြျဖန္႔ တာေတြလုပ္တာပဲ၊ေနာက္ေတာ့ ၁၉၉၀ .မွာ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေတာ့ ရန္ကုန္အိမ္ျပန္ေရာက္လာျပီး အန္အယ္ ဒီေအာင္နဳိင္ေရးကုိ တဖက္တလမ္းကေနလုပ္တာပဲ၊ဒါေပမဲ့က်ေနာ္က ပါတီမ၀င္ဘူး၊ အဲဒီေနာက္မွာတျဖည္းျဖည္းအေျခအေနကဆုိးသထက္ဆုိးလာေတာ့ ..က်ေနာ္လည္း ..လစ္တာပဲ. ေကာင္းတယ္ဆုိျပီး ျပည္ပကုိ ျမ၀တီကေန မဲေဆာက္၊မဲေဆာက္မွာ သုံးရက္ေလာက္ေနလုိက္ေသးတယ္၊ ..ေနာက္ .သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတူ မေလးဖက္ကုိေရာက္လာတယ္..က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္က မေလးထဲကုိ ထုိင္းကေန လူပြဲစားကုိ ပုိက္ဆံေပးျပီး ခုိး၀င္လာရတာ၊ ညဖက္ေတြမွာ ေခ်ာင္းကူး၊ ေျမာင္းကူးနဲ႔၊ ထုိင္းနယ္စပ္ ဆြန္ဂုိင္းဂလုပ္နဲ႔ မေလးနယ္စပ္ကုိတာဘာဒူးျမဳိ႔ ၾကားထဲမွာေခ်ာင္းတခုရွိတယ္၊ အဲဒီေခ်ာင္းကုိ လူပြဲစားေတြနဲ႔ ညဖက္ ၂ နာရီေလာက္ၾကီးကုိ ခုိးျဖတ္ရတယ္၊အဲဒီေခ်ာင္းကုိ ျဖတ္တာလဲေျပာရအုန္းမယ္၊ေခ်ာင္းရဲ့အက်ဥ္းဆုံးေနရာ မေလးဖက္ကမ္းကုိပြဲစားေတြက စက္ေလွနဲ႔ညေနမုိးခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ေလာက္ကတဲက ၾကဳိးတန္းျပီးခ်ည္ထားခဲ့တာ၊ ၾကဳိးတစကုိ ဆြန္ဂုိင္းဂလုပ္ဖက္ကကမ္းစပ္နားမွာမေမွာင္ခင္ေတာ့ေရထဲမွာျမွဳပ္ထားလုိက္ျပီးၾကဳိးစကုိတေနရာဖြက္ျပီးခ်ည္ထားတယ္၊က်ေနာ္တုိ႔သြားမဲ့ညဖက္ ၂နာရီေလာက္မွာလူေတြအုပ္စုလုိက္ဆင္းလာျပီးအဲဒီၾကဳိးကုိလက္ကေနကုိင္ထားရင္းအဲဒီေခ်ာင္းကုိကူးရတာပဲ၊ေခ်ာင္းက ေရက လည္ပင္းေလာက္ေရာက္လုိက္၊ရင္ညြန္႔ေလာက္ေရာက္လုိက္၊တခါတခါ ေရထဲကခ်ဳိင့္ေတြထဲဆင္းမိရင္းပါးစပ္ေလာက္ထိေရာက္လုိ္က္နဲ႔၊မေလးဖက္ကမ္းရာဘာေတာထဲကုိေရာက္ေအာင္ကူးသြားရတာပဲ။
အဲဒီကတဆင့္ ရာဘာေတာေတြထဲကုိ ေျမြမေၾကာက္..ကင္းမေၾကာက္..ရင္ညြန္႔ေလာက္ရွိတဲ့ ကုိင္းပင္ေတြထဲကေန ျဖတ္လာရတာ၊ ေမွာင္မဲေနလုိ႔ ဘာမွလည္းမျမင္ရဘူး၊ နားေတြလည္းအူေနျပီး ထမင္းေတြလည္း ငတ္တယ္၊အဲဒီရာဘာေတာထဲမွာ တညအိပ္ရေသးတယ္၊အေျခအေနမေကာင္းလုိ႔..သုိ႔မဟုတ္..မေလးဖက္ကလူနဲ႔မခ်ိပ္မိေသးလုိ႔ လုိ႔ေျပာတာပဲ၊ ေတာထဲမွာစကားက်ယ္က်ယ္ေျပာလုိ႔မရဘူး၊ ကုပ္ေနရတာ၊အဲဒီအခါထမင္းကေတာ့ဥပုတ္ဒ္ ေစာင့္ရတာေပ့ါ၊ ေနာက္အဲဒီကေနဘူတာကုိအစုလိုက္ေတြသြားရတယ္၊လက္မွတ္ကမေလးဖက္ကလူကၾကဳိ၀ယ္ထားျပီးသား.ရထားလာေတာ့ ရထားစီးေပါ့။ရထားေပၚမွာလည္းစကားလုံး၀မေျပာရဘူး၊ပြဲစားကေကၽြးရင္စားရတယ္၊မေကၽြးရင္ငတ္တယ္၊ေနာက္ေတာ့..ေကအယ္..kualalumpur. ကုိေရာက္ေပါ့...ေနာက္ပြဲစားကအလုပ္ထည့္ေပးတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက မေလးရွားမွာ ဗမာလူမ်ဳိးက ခုေလာက္မရွိဘူး၊ အလုပ္ေတြကလည္းတေန႔မွ မေလးရင္းဂစ္. ၁၆ရင္းဂစ္ပဲေပးတာ၊..အဲဒီတုန္းက မေလးရွားက မေလးလူမ်ဳိးေရာ၊ မေလးရွားတရုတ္ေရာ၊ မေလးအိႏိၵယလူမ်ဳိးေတြေရာ..ဗမာနဳိင္ငံသားဆုိတာကုိ သိပ္မသိၾကေသးဘူး၊ ဘယ္ကလာလဲ..လုိ႔ က်ေနာ့္တုိ႔ကုိေမးရင္ i come from burma.. လုိ႔ ေျပာရင္ ..သူတုိ႔မသိဘူး၊ ဘားမားဆုိတာကုိ သူတုိ႔မၾကားဖူးဘူးဗ် ၊ အဲဒီကာလက မေလးတရုတ္ေတြအမ်ားစုက အဂၤလိပ္စကားကုိ broken ေတာင္ မေျပာနဳိင္ၾကေသးဘူး၊ မေလးရဲေတြကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ကုိ မေလးလူမ်ဳိးပဲ ထင္ေနတာ.. မေလးလူမ်ဳိးကုိၾကည့္ခ်င္ရင္ ဗမာလူမ်ဳိးကုိ သာ ၾကည့္လုိက္..အတူတူပဲ..အရပ္အေမာင္း၊ အသားအေရ..အကုန္တူတယ္. မေလးလူမ်ဳိးေတြကလည္းအိမ္မွာေနရင္ က်ေနာ္တုိ႔လုိပဲ လုံခ်ည္၀တ္တယ္..အဲဒီလုံခ်ည္ကုိ သူတုိ႔ကဘယ္လုိ၀တ္သလဲဆုိရင္က်ေနာ္တုိ႔ ဗမာဘုန္းၾကီးေတြ သင္းပုိင္၀တ္သလုိ ေရွ့ပုိင္းကေခါက္ျပီး၀တ္ၾကတယ္၊ အၤက်ီကုိလည္း က်ေနာ္တုိ႔ဗမာေတြလုိပဲ ၀တ္တယ္၊ ထမင္းစားေတာ့လည္း က်ေနာ္တုိ႔ဗမာေတြလုိပဲ လက္နဲ႔ပဲ လက္ေဆးျပီးထမင္းစားတယ္၊ မေလးတရုတ္ေတြကေတာ့ ဇြန္း ခရင္းနဲ႔..သုိ႔.. တူ ေတြနဲ႔ စားၾကတယ္၊ နယ္ေျမအလုိက္မေလးရဲေတြက ပတၱေရာင္လွည့္တဲ့အခါ မီးတန္းကားေပါ့.( .ကားေခါင္မုိးေပၚမွာမီးတန္းပါတဲ့ကား.. ) တခ်ဳိ႔ေတာ့လည္း ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ ႏွစ္စီးသုံးစီးေလာက္ အုပ္စုလိုက္ လွည့္တယ္၊တခါကေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း အလုပ္ပိတ္ရက္ တနဂၤေႏြေန႔မွာကုိယ့္ပတ္၀န္းက်င္နားကုိ ေရွာက္သြားၾကည့္တယ္၊ စားေသာက္ဆုိင္ဆုိင္းဘုတ္ေတြ၊အလုပ္ကုမၼဏီ ဆုိင္းဘုတ္ေတြကုိ ေတြ႔ေတာ့ လုိက္ဖတ္ၾကည့္တာေပ့ါေလ၊ သူတုိ႔ဆုိ္င္းဘုတ္ေတြကလည္း အဂၤလိပ္အကၡရာနဲ႔ေရးထားတာ..ဒါေပမဲ့ ..က်ေနာ္နားမလည္ဘူးျဖစ္ေနတယ္..( ဥပမာ)..ဆုိပါေတာ့..အဂၤလိပ္လုိ. restaurant..ဟာ..ဗမာလုိေတာ့ စားေသာက္ဆုိင္ေပါ့.. ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ေတြ႔ေနရတဲ့ အဂၤလိပ္စာက ..restoran. ျဖစ္ေနတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔နားလည္တာက အဂၤလိပ္လုိေျပာတတ္ရင္ ဘယ္နဳိင္ငံျဖစ္ျဖစ္ရတယ္လုိ႔ပဲထင္ေနတာကုိး၊သူတုိ႔မိခင္ဘာသာစကားရွိတာကုိက်ေနာ္တုိ႔နားမလည္ဘူး၊မသိခဲ့ဘူး၊ထုိင္းလည္းအဲလုိပဲ၊ဒါေပမဲ့ထုိင္းက ထုိင္းအကၡရာနဲ႔ေရးထားတာဆုိေတာ့ရွင္းတယ္ေလ၊ မေလးရွားနဳိင္ငံကမိခင္ဘာသာစာကေတာ့မေလးအကၡရာေတြနဲ႔ရွိမယ္လုိ႔ပဲနားလည္ထားတာဆုိေတာ့၊စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ကုမၼဏီဆုိင္းဘုတ္ေတြလုိက္ၾကည့္ျပီးလုိက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္ေနတယ္၊..ငါ...မ်ားအဂၤလိပ္စာလုံးေပါင္း မွားေနသလားေပါ့.. ေမးရေအာင္ကလည္း အဲဒီကာလက ဗမာက က်ေနာ္ေနတဲ့နားမွာ သိပ္မရွိဘူး၊ ရွိတဲ့ဗမာေတြကလည္း တဦးနဲ႔ တဦး မေခၚမေျပာၾကဘူး၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ဆုိေတာ့ အဲဒီကာလက ခုိး၀င္လာၾကတာဆုိေတာ့ “ ရဲ “ မသိေစခ်င္တာလဲပါတယ္၊ ဗမာလုိေတြေျပာရင္ “ ရဲ” ကသိမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီကာလက ဗမာအခ်င္းခ်င္းလည္း စကားမေျပာၾကဘူး၊ အဲဒီတုန္းက ဗမာလူမ်ဳိးဆုိလုိ႔ မေလးမွာ..ရန္ကုန္ကလူေတြေလာက္နဲ႔ မြန္လူမ်ဳိးေတြေလာက္ပဲ ရွိၾကတာ၊ မြန္ေတြကလည္း ေတာသူေတာင္သားမြန္ေတြမ်ားပါတယ္၊အတန္းပညာသိပ္မရွိၾကဘူး၊ တခ်ဳိ႔ ဗမာစကားကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ၾကဘူး၊
တခ်ဳိ႔ကေတာ့ ဗမာနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္တာလည္းပါတယ္၊ သူတုိ႔ကလည္း “မြန္” လူမ်ဳိး ဆုိေပမဲ့ ..ဒီကတရုတ္ေတြ..ဒီမေလးနဳိင္ငံသားမ်ားက ေမးရင္ ထုိင္းလူမ်ဳိးလုိ႔ေျပာထားတာ..အဲဒီမြန္ေတြက ထုိင္းမွာအေနၾကာျပီးမွ မေလးကုိလာၾကတာဆုိေတာ့ဒီမွာသူတုိ႔ ထုိင္းလူမ်ဳိးပါလုိ႔ေျပာထားတတ္တယ္၊ ဒီေတာ့ သူတုိ႔ကုိလည္း ထုိင္းပဲ ထင္တာေပါ့။ က်ေနာ္လည္း ေစာေစာေျပာတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေတြက အဂၤလိပ္စာလုံးနဲ႔ေတာ့ေရးတယ္၊အသံထြက္က တမ်ဳိးၾကီးျဖစ္ေနတာေပ့ါေလ၊ ေနာက္.ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ မေလးလုိေရးထားတာဆုိတာသိရတာ၊ မေလးစကား ဟာလည္း A .to.Z အဂၤလိပ္အကၡရာ သုံးျပီး မေလးအသံထြက္တာဆုိတာကုိ ေနာင္မ်ားေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သိခဲ႔ရတာပါ၊ အဲဒီကာလက မေလးရွား၀န္ၾကီးခ်ဳပ္က ေဒါက္တာမဟာသီယာမုိဟာမက္ျဖစ္ျပီး...ဒု ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ကေတာ့ အခု အတုိက္အခံပါတီ.P K R.ကေခါင္းေဆာင္. .အန္န၀ါအီဘရာဟင္ ပါပဲ၊...နဳိင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီးကေတာ့အဲဒီကာလတုန္းက ..ဗမာျပည္ကုိ ၁၉၉၇ခုႏွစ္မွာ အာစီယံထဲကုိဆြဲသြင္းဖုိ႔ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူ မဟာသီ ရဲ့အစီအစဥ္နဲ႔ ဗမာျပည္ကုိ လြန္းျပန္ခဏခဏသြားေနတဲ့ အက္ဒ္ဗ္ဒူလာဘာဒါ၀ီ ပဲျဖစ္တယ္.( ေနာင္တခ်ိန္မွာ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္မဟာသီအနားယူေတာ့ .မဟာသီကိုယ္တုိင္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အျဖစ္တင္ေပးခဲ့့ျပီး..မ်ားမၾကာမွီပဲ.. မဟာသီ နဲ႔ ရန္ဖက္ျဖစ္ခဲ့သူ )တုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီတုန္းက မေလးေငြေစ်းက ယူအက္စ္ တေဒၚလာကုိ မေလးရွားရင္းဂစ္.၂. ၅၀ ဆင့္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီကာလဆီတုန္းက ေကအယ္ကုိသြားရင္. ၆၀ဆင့္ ပဲေပးရျပီး မီနီဘတ္စ္ကား ပန္းႏုေရာင္ေလးေတြေျပးဆြဲၾကပါတယ္၊ လက္ဖက္ရည္တခြက္ကုိလည္း ၆၀ ဆင့္.၊..ပလာတာ..မေလးမွာေတာ့ ရုိတီ ေခၚပါတယ္၊အဲဒီရုိတီကလည္း ၅၀ ဆင့္ ပဲရွိျပီး ၾကက္ဥတလုံးကုိ ၁၀ဆင့္ ၁၅ ဆင့္ပဲ ရွိပါတယ္၊ ထုိကာလက အိမ္ကုိေငြလႊဲရင္ ျမန္မာေငြ .တေသာင္း..ႏွစ္ေသာင္းေပ့ါ၊ သုံးေသာင္းေလာက္ေငြလႊဲနဳိင္တဲ့သူမ်ားကေတာ့ မာန ၾကီးတခြဲသားနဲ႔ ပါပဲ၊ အဲဒီတုန္းက မေလး တရင္းဂစ္ကုိ ျမန္မာလုိ၂၅ က်ပ္နဲ႔..တခါတရံ.၂၈.၃၀က်ပ္အမ်ားဆုံးပဲ ေငြေစ်းေပါက္ပါတယ္၊ အဲဒီကာလက က်ေနာ္တုိ႔ဗမာလူမ်ဳိးေတြဟာ ၀တ္တာစားတာကအစ မေလးနဲ႔တူတဲ့သူက မေလးလုိလုိက္ျပီး ၀တ္စားဆင္ယင္ၾကသလုိ ၊ အသားျဖဴတဲ့သူ တရုတ္နဲ႔တူသူကေတာ့ တရုတ္စတုိင္လုိက္ျပီး ၀တ္စားဆင္ယင္ၾကပါတယ္၊ ဘာျဖစ္လုိ႔အဲလုိ တူတဲ့စတုိင္ေတြ လုိက္၀တ္ၾကသလဲ ဆုိရင္ အဲဒီတုန္းက ရဲ ကုိယ္ တုိင္က.. မေလးလား ..? ဗမာလူမ်ဳိးလားကုိ မခဲြ တတ္ပါဘူး၊ ဗမာကလည္း မေလးလုိ ၀တ္စားထားျပီး ဗမာစကားမေျပာရင္ လုံး၀ မေလးပါပဲ...ထုိစဥ္ကာလကရဲေတြလည္းမ်က္စီလည္ျပီးမေလးအစစ္ကုိဗမာထင္ျပီးပါစ့္စပုိစ္႔ဆုိ ျပီး ေတာင္းလုိ႔ေတာင္း၊တကဲ့မေလးအစစ္ေတြကေတာ့လူၾကားသူၾကားမွာသူတုိ႔ကုိရဲကစစ္လား ေဆးလားလုပ္တဲ့အတြက္ေဒါသေတြထြက္ျပီး ျပန္ေအာ္တဲ့အတြက္ ..ရဲ ကလည္းရွက္ျပီး.မေလးလုိ(.မအဖ္ကန္ဆာရာ)...ေဆာရီး .. ဆုိျပီးေတာင္းပန္ျပီးလွည့္ေျပးေတာ့တာပါပဲ။
ထုိကာလမ်ားဆီတုန္းက မေလးလုိတတ္ရင္အရာရာအဆင္ေျပသလုိ..အဂၤလိပ္ေျပာတတ္ရင္ေတာ့ အရမ္းကုိအထင္ၾကီးပါတယ္၊အဲဒီတုန္းက လုပ္ငန္းရွင္တရုတ္သူေဌး အေယာက္တရာ မွာ( ၆၀ ) ေလာက္က အဂၤလိပ္လုိစကားေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက တရုတ္ေတြက က်ေနာ္တုိ႔ဆီကေန အဂၤလိပ္စာကုိ အလုပ္ခိုင္းရင္းနဲ႔ ျပန္သင္ယူသြားပါတယ္၊ အဂၤလိပ္လုိက်ေနာ္တုိ႔ကေျပာတာကုိ တရုတ္သူေဌးေတြနားမလည္ရင္ စာလုံးေပါင္းျပရပါတယ္၊ အဲဒီစာလုံးေပါင္းကုိ သူတုိ႔ကမွတ္ထားျပီးေတာ့ အဂၤလိပ္-တရုတ္ ဒစ္ရွင္နရီ ကုိ ျပန္လွန္ျပီး စာလုံးေပါင္းအဓိပါၸယ္ျပန္ရွာၾကပါတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ကုိလည္း မေလးတရုတ္ေတြေတာ္ေတာ္အထင္ၾကီးပါတယ္၊ ေလးလဲေလးစားၾကပါတယ္၊ အလုပ္သမားတဦး .အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ဗမာေတြကုိ အလုပ္သမားအခြင့္အေရးအျပည့္နီးပါးေပးပါတယ္၊ ေနစရာေပးတယ္၊ေရခဲေသတၱာ၊ပန္ကာ၊ဂစ္မီးဖုိ၊ ဂစ္အုိး၊ ေမြ႔ယာ၊ ေခါင္းအုန္း၊အစရွိသျဖင့္ေပးျပီးေနမေကာင္းတဲ့အခါ ကုမၼဏီက အေကာင့္ဖြင့္ေပးထားတဲ့ ေဆးခန္းကုိ သြားျပရပါတယ္၊ ေဆးခန္းကုိ ပုိက္ဆံေပးစရာမလုိပါဘူး၊ ကုမၼဏီကလုပ္ေပးထားတဲ့ ကဒ္ေလးသာျပလုိက္ရင္ျပီးပါျပီ၊ ဆရာ၀န္ရဲ့ေဆးေထာက္ခံခ်က္နဲ႔ ဆရာ၀န္ခြင့္ျပဳေပးထားတဲ့ရက္အထိ ..သက္သက္သာသာ အနားယူခြင့္ရွိပါတယ္။
အဲဒီကာလက ျမန္မာျပည္ဟာ ဘယ္နားမွာရွိမွန္းမသိလုိ႔ အေတာ့္ ကုိ ရွင္းျပရေသးတယ္၊ ရွင္းျပေပမဲ့လည္း မသိတဲ့သူကမ်ားပါတယ္၊ ထုိင္းကုိေတာ့ သူတုိ႔သိၾကပါတယ္၊ ထုိင္းနဳိင္ငံရဲ့ တဖက္ကလု႔ိ ေျပာျပလုိ႔ ..အင္း ..ေအာ္ ..လုိ႔သာ ေျပာေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မသိၾကဘူး။
အဲဒီကာလက အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ က်ေနာ္ျပန္စဥ္းစားတုိင္း ျပဳံးေနမိေတာ့တယ္၊ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဗမာဆုိလို႔ လက္ခ်ဳိးေရလုိ႔ ရတဲ့ အခ်ိန္ပါ၊ တခါတရံ ကြာလာလမ္ပူ ျမိဳ႔ထဲမွာ မိန္းကေလးေတြကို မေလးတရုတ္မ ထင္ျပီးေနာက္ကေန က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေပါက္ကရစကားေတြနဲ႔ ဗမာလုိေျပာပါတယ္၊
အဲလုိမိန္းကေလးေတြေနာက္ကေန ေပါက္ကရစကားေတြနဲ႔ ေျပာေနေပမဲ့..ထုိမိန္းကေလးမ်ားကဘာမွျပန္မေျပာပါ၊..အဲလုိစကားျပန္မ ေျပာေတာ့ မေလးတရုတ္မ လုိ႔ပဲ ထင္ေနျပီးေနာက္ကေန ကပ္ျပီး ေပါက္ကရစကားေတြထပ္ ေျပာရင္းနဲ႔ အဲဒီမိန္းကေလးတသုိက္ဟာ ယခု MYDIN...ယခင္က MATROJAYA. ကုန္တုိက္.ေဘးနားက ေဒါင့္ခ်ဳိးနားလည္းေရာက္... ဘတ္စကားေပၚတက္ခါလဲနီးေရာ ..ဗမာလုိ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲသြားပါေတာ့တယ္၊ အဲဒီအခါမွ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဗမာမ ေတြမွန္းသိျပီး ရွက္ကုိးရွက္ကန္းျဖင့္ တခ်ဳိးထဲ သုတ္ေျခ တင္ပါေတာ့တယ္၊ အဲဒီတုန္းက ဗမာမေတြဟာ အသားျဖဴသူမ်ားကမေလးတရုတ္မ စတုိင္၀တ္စားထားရင္ လုံး၀ ဗမာလား..? မေလးတရုတ္မလား..? ဘယ္လုိမွ ခြဲ လုိ႔ မရဘူး၊အဲဒီကာလေတြက မေလးရဲေတြက ပါစ္စပုိစ့္ မရွိရင္ ..ေနာက္ပါမစ္မရွိရင္ ဖမ္းပါတယ္၊ ေငြေတာင္းပါတယ္၊ ေငြမေပးနဳိင္ရင္ camp. လုိ႔ေခၚတဲ့ နဳိင္ငံျခားသားမ်ားထိမ္းသိမ္းထားတဲ့ေနရာ၊ ထုိင္း camp နဲ႔လုံး၀မတူပါဘူး။ တနည္းအားျဖင့္...ေထာင္ ..ပါပဲ ...အဲဒီကုိပုိ႔လုိက္ၾကလုိ႔ပါ၊ အဲဒီထဲေရာက္ခဲ့ရင္ေတာ့ ..ေငြမလုိက္နဳိင္သူမ်ား ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မထြက္နဳိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ေငြလုိက္နဳိင္တဲ့သူျဖစ္ျဖစ္၊ အခ်ိန္ေစ့လုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဖမ္းထားတဲ့သူေတြကုိ ျပန္လႊတ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ရဲ..ကားေတြနဲတင္လာတဲ့.႔ လြတ္ရက္ေစ့သူမ်ား၊ ေငြေပးနဳိင္သူမ်ား၊ ကုိ ထုိင္းနယ္စပ္ကုိမေလးအေခၚ.. buang... ဗြမ္း.. သြားလႊတ္ပါတယ္၊ ထုိင္းနယ္စပ္က လူကုန္ကူးသူ ပြဲစားမ်ားကေတာ့ ရာဘာေတာထဲက ၾကဳိေစာင့္ေနပါတယ္၊ မေလးရဲေတြနဲ႔ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ထားသူေတြပါ၊ နယ္စပ္ရာဘာေတာထဲမွာ မေလးရဲေတြလႊတ္လုိက္တဲ့သူေတြကုိ ၾကဳိေစာင့္ေနတဲ့ လူပြဲစားမ်ားကသူတုိ႔ အိမ္၊ ထုိင္းဖက္ျခမ္းကဆြန္ဂုိင္းဂလုပ္(ထ္ ) ဖက္ကုိေခၚသြားပါတယ္၊
ထမင္းမစားရေသးရင္ ထမင္းေကၽြးပါတယ္၊ျပီးတာနဲ႔ ေမးပါေတာ့တယ္၊ ကြာလာလမ္ပူ မွာဘယ္သူရွိသလဲ? အကုိ၊ ေမာင္ႏွမ၊ အသိမိတ္ေဆြရင္း၊ ရွိသလားေမးပါတယ္၊ရွိတယ္ဆုိရင္ ဖုန္းဆက္ျပီး မေလးကုိျပန္တက္လာဖုိ႔အတြက္ေငြတင္ပုိ႔ေပးဖုိ႔ ေျပာခုိင္းပါတယ္၊ ေငြကုိ ပြဲစားလူကုန္ကူးသူေတြက သူတုိ႔ ထုိင္းဘဏ္အေကာင့္ထဲကုိ အရင္အထည့္ခုိင္းပါတယ္၊ ေငြေရာက္ျပီးဆုိမွ အဲဒီလူကုိ မေလးထဲကုိပြဲစား သုိ႔.. “ ရဲ” ေတြနဲ႔ ျပန္ခ်ိပ္ျပီး ျပန္တင္ပါတယ္၊ ထုိင္းနယ္စပ္ျမိဳ႔ ဆြန္ဂုိင္းဂလုပ္( ထ္ )ကေန ကြာလာလမ္ပူအေရာက္ကုိ မေလးေငြအဲဒီကာလက တေထာင္ေက်ာ္ေပးရပါတယ္။
တခ်ဳိ႕သူမ်ားက်ေတာ့လည္းအရမ္းကုိ သနားဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္၊ ပုိက္ဆံတင္ေပးမဲ့သူကလည္းမရွိ၊ ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီထုိင္း ဆြန္ဂိုင္းဂလုပ္( ထ္ )ကလူကုန္ကူးသူလူပြဲစားမ်ားကေတာ့အဲဒီလူူူူူူူကုိငါးဖမ္းစက္ေလွကုိအျပီးေရာင္းစားလုိက္ၾကပါေတာ့တယ္၊
တခ်ဳိ႔က်ေတာ့လည္း နဲနဲလူစိတ္ရွိတဲ့လူပြဲစားမ်ားကေတာ့ သူတုိ႔ နယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးထဲတင္အလုပ္သြင္းေပးျပီး အလုပ္ခုိင္းပါတယ္၊ အလုပ္လုပ္ခနဲ႔မေလးထဲကုိ ျပန္တင္မဲ့ကုန္က်စားရိတ္ကုိရျပီဆုိတဲ့အခါၾကေတာ့မွမေလးထဲကုိ ျပန္တင္ေပးၾကပါတယ္၊ အမ်ားစုကေတာ့ ငါးဖမ္းစက္ေလွကုိ အျပီးေ၇ာင္းစားလုိက္တာပါပဲ။..အဲလုိနဲ႔ဘ၀ ပ်က္သြားရတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။
အဲဒီအခ်ိန္ကာလတုန္းကေတာ့ မေလးရွားကုိ ရန္ကုန္အသုိင္းအ၀န္းနဲ႔႔ ျမိဳ႔ေနလူတန္းစား ပညာတတ္လူငယ္ေတြပဲလာၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအခ်ိန္အခါက ဗမာေတြဟာ မေလးနဲ႔တူတဲ့သူက မေလးလုိ၀တ္စားၾကသလုိ၊ မေလးတရုတ္နဲ႔တူတဲ့သူကလည္း မေလးတရုတ္မေတြလုိ ၀တ္စားၾကရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ မိန္းကေလးေတြဆုိ တခ်ိဳ႔ဆုိ ဘ၀ ေတြပ်က္သြားၾကတာဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။
အဲဒီဆြန္ဂုိင္းဂလုပ္(ထ္ ) လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာတဲ့ေနရာက ေျမပုံအရဆုိရင္ထုိင္းနုိင္ငံေတာင္ပုိင္းနယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးပါ၊ အမ်ားစုက ထုိင္းနဳိင္ငံသား အစၥလာန္ ကုိးကြယ္ၾကသူမ်ားပါတယ္၊ ေနာက္..မေလးစကားလည္းေျပာပါတယ္၊ မေလးနဳိင္ငံကေတာ့ ထုိနယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးက အစၥလာန္ကုိးကြယ္ျပီး မေလးစကားလည္းေျပာတဲ့ထုိင္းနဳိင္ငံသားထုိသူမ်ားကုိ မေလးအႏြယ္လုိ႔သတ္မွတ္ထားတာပါ၊
အဲဒီေနရာဟာ ခဏခဏ ဗုံးေပါက္တာေတြ..ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ခံရတာေတြခုခ်ိန္ထိျဖစ္ပြားေနဆဲပါ၊ ဒုစရုိက္နယ္ေျမလုိ႔ေတာင္ေျပာလုိ႔ရပါတယ္၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးလည္း ေပါပါတယ္၊ မေလးနဳိင္ငံထဲမွာ ရဲအဖမ္းခံရျပီးလုိ႔ ရွင္းလုိ႔မရရင္ေတာ့ ..camp ထဲေ၇ာက္..တဖန္ camp ထဲကေန နယ္စပ္ကုိ ေခၚသြားျပီးျပန္လႊတ္ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာရုပ္ရည္ေခ်ာေမာတဲ့ဗမာမိန္းကေလးေတြခဗ်ာ... ဘ၀ပ်က္ၾကရတာမ်ားပါတယ္၊ အဲဒီကာလက ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာတဲ့ဗမာမိန္းကေလးေတြကုိ မေလးရဲေတြကလည္း ဖမ္းမိလုိ႔ေငြမေပးနဳိင္ရင္ ပတၱေရာင္ကားထဲတင္မုဒိမ္းက်င့္ပါေတာ့တယ္၊ တခါကဆုိရင္ ဗမာလင္မယားစုံတြဲ တတြဲပါ၊ အလုပ္ကျပန္လာရင္းလမ္းမွာ ပတၱေရာင္လွည့္တဲ့ မီးတန္းကားနဲ႔ တုိး ျပီး ရဲစစ္တဲ့အခါမွာ ပါမစ္မရွိတာေၾကာင့္ ရဲကလင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံးကုိ ဖမ္းျပီးကားေပၚတင္ေခၚသြားပါတယ္၊ ကားထဲမွာ ပုိက္ဆံဘယ္ေလာက္ပါလဲ ေမးပါတယ္၊ အဲဒီလင္မယားမွာ ပုိက္ဆံပါေသာ္လည္း ရဲေတာင္းသေလာက္မပါၾကပါဘူး၊ ေကာင္မေလးကေခ်ာေခ်ာလွလွေလးဆုိေတာ့ ရဲကပုိက္ဆံ ပုိေတာင္းတာပါ၊ မေပးနဳိင္မွန္းသိလုိ႔ ပုိေတာင္းတာျဖစ္ပါတယ္.မေပးနဳိင္ေတာ့ ေယာက်ၤားျဖစ္တဲ့ေကာင္ေလးကုိ အေဆာက္အဦးအပ်က္ၾကီးထဲကုိေခၚသြားျပီး လက္ကုိ လက္ထိပ္ခတ္ထားျပီး ရဲတေယာက္ေစာင့္ေနျပီး က်န္တဲ့ရဲ တေယာက္က ပတၱေရာင္လွည့္တဲ့ကားေပၚတင္မုဒိမ္းက်င့္ပါေတာ့တယ္၊ ျပီးေတာ့မွ ေယက်ၤားကုိလက္ထိပ္ခတ္ျပီးေစာင့္ေနတဲ့ ရဲ နဲ႔ လူခ်င္းလဲျပီးေနာက္ ရဲတေယာက္က ထပ္ျပီး မုဒိမ္းက်င့္ပါတယ္။
ႏွစ္ေယာက္စလုံးျပီး ျပီဆုိေတာ့မွ အဲဒီလင္မယားကုိ ကားထဲျပန္ထည့္ျပီး သူတုိ႔ စဖမ္းခဲ့တဲေနရာကုိ ျပန္လာခ်ေပးခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ေမွာင္ေနပါျပီ၊ အဲဒီ ဗမာလင္မယားအလုပ္ကျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ဟာ ညဖက္ ၉နာရီပါ၊ OT..အခ်ိန္ပုိဆင္းခဲ့လုိ႔အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနတာပါပဲ၊ဒီလုိမ်ဳိးအျဖစ္ဆုိးမ်ားနဲ႔ ေၾကကြဲစရာက်ေနာ္တုိ႔ဘ၀ေတြကုိအဲဒီကာလေတြကရုန္းကန္ၾကရင္း၊တခ်ုိဳ႔လည္းဘ၀ေတြပ်က္ၾက၊အရွက္တကြဲအက်ဳိးနဲအျဖစ္ဆုိးေတြနဲ႔ဘ၀ေတြနိဂုံးခ်ုဳပ္သြားပါေတာ့တယ္။.
● မွတ္ခ်က္
ႏွစ္ဆယ့္တႏွစ္တာမေလးရွားမွာ..ႏွင့္..ယေန႔ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားဘ၀ထိ.. ဤေဆာင္းပါးကုိ အပုိင္းလုိက္ခြဲျပီး တင္ျပသြားပါ့မယ္လုိ႔ေလးစားစြာျဖင့္အသိေပးပါရေစ။
က်ေနာ္ေမာင္လူေ၀းပါ။
E.MAIL.mgluuway@gmail.com
kualalumpur. malaysia.
Comments