ေဌးဝင္း (ဂ်ာမဏီ) ● ငပလီအလွနဲ႔ တကယ့္ဘဝ

ေဌးဝင္း (ဂ်ာမဏီ) ● ငပလီအလွနဲ႔ တကယ့္ဘဝ
(မုိးမခ) မတ္လ ၅၊ ၂၀၁၈

မဝံ့မရဲနဲ႔ လွမ္းလာတဲ့ ေျခလွမ္းေလးေတြက အမ်ားအားျဖင့္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား ဥေရာပႏုိင္ငံသား တုိးရစ္စ္ေတြလွဲေလ်ာင္း ေနတဲ့ သလြန္ေညာင္ေစာင္းလုိလုိ ေနရာေတြဆီ တျဖည္းျဖည္း ခ်ဥ္းကပ္လာေနတယ္။ တခါတရံ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားလုိက္၊ တခါတရံ အေရွ႕နည္းနည္း တုိးလာလုိက္နဲ႔၊ ခ်ီတုံခ်တုံေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ မဝံ့မရဲ အကဲစမ္းခ်င္တဲ့စိတ္ေလးေၾကာင့္ ေရွ႕တုိး ရမလား၊ ေနာက္ဆုတ္ရမလားလုိ႔ ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒီေျခလွမ္းပုိင္ရွင္ေလးေတြက ေစ်းဗန္းေလးေတြကုိယ္စီ ေခါင္းေပၚရြက္ထားတဲ့ ငပလီကမ္းေျခက ေစ်းသည္မေလး ၃ ေယာက္ပါပဲ။ တေယာက္ရဲ႕ေစ်းဗန္းေပၚမွာ ခ႐ု၊ ကႏုကမာလည္ဆြဲေလးေတြ၊ လက္ေကာက္ေလးေတြ အေရာင္စုံ အရြယ္ အစားစုံ တင္ထားပါတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ခ႐ုခြံႀကီးႀကီး၊ ကႏုကမာအခြံႀကီးႀကီးေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ဘီ႐ုိေပၚ တင္အလွျပပစၥည္းေတြ ေစ်းဗန္းေပၚမွာ ခင္းက်င္းထားပါတယ္။ ေနာက္တေယာက္ရဲ႕ ေစ်းဗန္းေပၚမွာက ေျမပဲေလွာ္ထုပ္၊ အာလူးေၾကာ္ထုပ္စတဲ့ စားစရာ မုန္႔ပဲသားေရစာေတြကုိ အစီအရီ စီခ်ထားပါတယ္။

သူတုိ႔အရိပ္အေျခၾကည့္ေနရတာက တုိးရစ္စ္ အေမရိကန္သူ (သုိ႔မဟုတ္) ဥေရာပသူ တေယာက္ေယာက္က သူတုိ႔အထဲက တေယာက္ေယာက္ကုိ ဝယ္လုိဟန္၊ စိတ္ဝင္စားဟန္ မ်က္ရိပ္ျပလုိက္ေလမလား ေစာင့္ၾကည့္ေနရရွာတာပါ။

သူတုိ႔ဒီလုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနရရွာတာက တုိးရစ္စ္တေယာက္ေယာက္က သူတုိ႔ကုိ မ်က္ရိပ္မ်က္ေျခမျပရင္ တုိးရစ္စ္ေတြ ထုိင္ ေနတဲ့၊ အနားယူ လွဲေလ်ာင္းေနတဲ့၊ စာဖတ္ေနတဲ့၊ သီခ်င္းနားေထာင္ေနတဲ့၊ စကားလက္ဆုံက်ေနတဲ့ သလြန္ေညာင္ေစာင္းလုိ ေနရာေတြဆီကုိ ကပ္လာခြင့္ မရွိရွာၾကဘူး။ သူတုိ႔အလုိအေလွ်ာက္ တုိးရစ္စ္ေတြအနားဆီကပ္လာလွ်င္ တခါတရံမွာ ဟုိတယ္ဝန္ထမ္းတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ေငါက္ငမ္းတာကုိ ခံရႏုိင္တယ္။ တဖက္မွာလည္း ဒီေစ်းသည္မေလးေတြမွာ သူတုိ႔စည္း ကမ္းကုိ သူတုိ႔သိၾကပါတယ္။ တုိးရစ္စ္တဦးဦးက မ်က္ရိပ္မ်က္ေျခမျပရင္၊ စိတ္ဝင္စားဟန္မျပလွ်င္ သူတုိ႔ေလးေတြက အနားကုိ ကပ္လာေလ့မရွိၾကပါဘူး။ ေနာက္အေျခအေနတခုက တုိးရစ္စ္ေတြက ငပလီပင္လယ္ကမ္းေျခ၊ သဲျပင္ျဖဴလႊလႊ ေပၚရွိ သလြန္ေညာင္ေစာင္းလုိ ခုံေတြေပၚက သက္ေတာင့္သက္သာ ကူရွင္ေတြေပၚမွာ၊ အုန္းလက္ေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ထီးအႀကီးႀကီးရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ အနားယူ အပန္းေျဖေနၾကေလရဲ႕။ တခ်ဳိ႕တုိးရစ္စ္ေတြကသာ ေနေလာင္အသားအေရ၊ အညဳိေရာင္ အသားအေရကုိလုိခ်င္လုိ႔ ေနပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ တမင္တကာ ေနလွန္းတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္တယ္။ ဒီေစ်း သည္မေလးေတြခမ်ာမွာေတာ့ ေခါင္းေပၚမွာ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ က်ဲက်ဲေတာက္ပူေနတဲ့ ေနအပူ၊ ေျခဖဝါးေအာက္မွာ မီးျပင္းျပင္းထုိးထားတဲ့ ေျမပဲစားေလွာ္ ဒယ္အုိးထဲက သဲလုိပူေနတဲ့ ကမ္းေျခသဲလႊလြအပူ၊ ဒါေပမဲ့ ဒီအပူေတြထက္ သူတုိ႔ရင္ ထဲက အပူက ဆယ္ဆမက ပုိေနမလားပဲ။

ဒီေန႕ညေနစာ မိသားစုစားႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ဆန္ဝယ္ႏုိင္ပါ့မလား၊ သားငယ္ႏွင့္ သမီးအႀကီး ေက်ာင္းကျပန္လာရင္ ညေနစာ ထမင္းဝုိင္းမွာ ထမင္းနဲ႔ဟင္း စားပြဲေပၚမွာ တည္ခင္းႏုိင္ပါ့မလား၊ အိမ္ကလူကလည္း က်ပန္းအလုပ္သမားတေယာက္မုိ႔ ဒီေန႔ အတြက္ အလုပ္တခုခု သူရွာလုိ႔ရရဲ႕လား၊ သူဒီေန႔အတြက္ အလုပ္တခုခုရခဲ့ရင္ ငါဒီေန႔ကမ္းေျခမွာ ဒီပစၥည္းေလးေတြ မေရာင္းရခဲ့လွ်င္လည္း သူရဲ႕ ေန႔တြက္လုပ္ခေလးနဲ႔ ဒီေန႔ညေနနဲ႔ မနက္ဖန္ မနက္စာေလာက္ေတာ့ ေလာက္ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕၊ ငါသာပစၥည္းေလးေတြ ေရာင္းႏုိင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီေငြေလးကုိ မိသားစုအတြက္ ေန႔ဖုိ႔ညစာေလး ဖယ္ထားႏုိင္ေကာင္းရဲ႕၊ သားနဲ႔ သမီးရဲ႕ ေက်ာင္းဝတ္စုံေလးေတြကလည္း ေဟာင္းႏြမ္းေနလွၿပီ။ ဒီရင္ထဲက အပူေတြေၾကာင့္ ေခါင္းေပၚက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေန အပူ ေျခေအာက္က သဲအပူေလာက္ေတာ့ ဘယ္မူပါ့မလဲ။

ဒီျမင္ကြင္းေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ျမင္ေတြ႕ေနရ၊ ထုိင္ၾကည့္ေနရတာက ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ တုိးရစ္စ္တေယာက္အေနနဲ႔ ငပလီကမ္းေျခကိုေရာက္လာခဲ့ပီး ဒီဟုိတယ္မွာ တည္းခိုခဲ့တယ္။ ဒီကမ္းေျခ သဲျပင္ျဖဴလႊလႊ ေပၚက သလြန္ေညာင္ေစာင္းလုိခံုေပၚမွာ ကူရွင္ကိုခင္း၊ ကူရွင္က အမ်ားသူငါအသံုးျပဳတာဆိုေတာ့ မသန္႔႐ွင္းမွာ စိုးရိမ္လို႔ ကူရွင္ေပၚမွာ ဟုိတယ္ကဝန္ေဆာင္မႈေပးတဲ့ ကမ္းေျခသံုး မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါႀကီးကိုထပ္ခင္းကာ သလြန္ေညာင္ေစာင္းေပၚမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ မွီထိုင္ပီးေတာ့ စာဖတ္၊ သီခ်င္းနားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ ဒီျမင္ကြင္းကို မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ ေနရ တယ္။ ရင္ထဲမွာ စစ္ကနဲ စစ္ကနဲ နာက်င္သြားတယ္။ ဝမ္းနည္းစရာ ဒီျမင္ကြင္းကို မၾကည့္ရက္ႏိုင္ေအာင္ ျမင္ေတြ႕ရလို႔ ရင္ထဲမွာဆို႔တက္လာတယ္။ သီခ်င္းဆက္ပီး နားမေထာင္ႏိုင္္ေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္သူ ဗမာေဈးသည္မေလးမ်ားရဲ႕ ဘဝေတြက နိမ့္က်လွပါလားလို႔ေတာ့ ႏွိမ္ခ်ပီးမေတြးခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔ သမၼာအာဇီဝ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္ ေဈးေရာင္း ၾကတာဘဲ။ သူမ်ားပစၥည္းကိုခိုးယူတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားမ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ေစပီး ကိုယ္တဝမ္းဝေစဘို႔ ေဈး ေရာင္းၾကတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီေဈးသည္မေလးမ်ားရဲ႕ဘဝနဲ႔ ဒီတုိးရစ္စ္အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ ဘဝေတြက ကြာျခားလွ ပါလား။

အေတြးေတြကဝင္လာတယ္။ ဘဝေတြက မတူညီၾကပါလား။ ဘဝေပးအေျခအေနေတြက မွ်တမႈ မ႐ွိပါလား။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ေမးခြန္းေတြတသီႀကီး အေတြးထဲဝင္လာတယ္။ ေမြးဖြါးရာ ေနရာေဒသ ကြာျခားမႈေလာက္နဲ႔ ဒီဘဝေပးအေျခအေနေတြ ကြာျခားသြားရတာလား။ ဒီဥေရာပက တုိးရစ္စ္ေတြ၊ အေမရိကန္က တုိးရစ္စ္ေတြ ဥေရာပမွာေမြးလို႔၊ အေမရိကန္မွာေမြးလို႔ ဥေရာပသူ ဥေရာပသား၊ အေမရိကန္သူ အေမရိကန္သားေတြျဖစ္ပီး ခုလို ဗမာျပည္မွာ ရက္သတၱ တပတ္ျဖစ္ေစ၊ ၂ပတ္ျဖစ္ေစ အပမ္းေျဖခရီး ထြက္လာႏိုင္တာလား။ ဗမာျပည္ ငပလီ ကမ္းေျခက ဒီေဈးသည္မေလးေတြကေတာ့ ဒီ ငပလီ၊ လငိးသာ၊ လံုးသာ၊ မဇင္၊ ျမျပင္၊ ဂ်ိတ္ေတာမွာေမြးလို႔ ခုလို ငပလီကမ္းေျခမွာ ေစ်းဗန္းေလးေတြ ေခါင္းေပၚရြက္ပီး ဒီဥေရာ ပက၊ အေမရိကန္က တုိးရစ္စ္ေတြရဲ႕ မ်က္ရိပ္မ်က္ေျခကိုၾကည့္ပီး ဒီလို ေဈးေရာင္းေနရတာလား။

တကယ္ေတာ့ ဒီဥေရာပတို႔၊ အေမရိကန္တို႔က တိုးရစ္စ္ေတြထဲမွာလဲ တခ်ဳိ႕သူေတြဆို တႏွစ္ပတ္လံုးအလုပ္လုပ္ပီး ဒီအလုပ္ ကရတဲ့ ေခၽြးနဲစာေလးကိုစု၊ ဒီစုထားတဲ့ေငြနဲ႔ တႏွစ္မွာ ဒီလို တပတ္တန္သည္၊ ၂ ပတ္တန္သည္ အပမ္းေျဖခရီး ထြက္လာ ႏိုင္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔မွာ ဗမာျပည္ကို ခရီးထြက္လာျခင္းအားျဖင့္ အက်ဳိးအျမတ္ ၂ ဆင့္ ရ႐ွိႏိုင္ၾကတယ္။ ပထမ အဆင့္က ဥေရာပယူ႐ို၊ အေမရိကန္ေဒၚလာတို႔က ေငြေၾကးတန္ဘိုးျမင့္ေတာ့ ဗမာက်ပ္ေငြနဲ႔ လဲလွယ္ရင္ သူတို႔ ဗမာျပည္မွာ ေသာင္းခ်ီ၊ သိန္းခ်ီပီး သံုးႏိုင္ၾကတယ္။ ဒုတိယအဆင့္က ဗမာျပည္မွာ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းေတြက ဥေရာပ၊ အေမရိကန္မွာ ထက္စာ ရင္ ေဈးသက္သာေတာ့ သုတို႔ ဒီအက်ဳိးအျမတ္ ၂ ဆင့္ကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်ႏိုင္ၾကတယ္။

တခ်ဳိ႕ေသာ ဥေရာပ၊ အေမရိကန္တို႔က တိုးရစ္စ္ေတြဆိုရင္ သူတို႔ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ေက်းလက္ေတာရြာေန ျပည္သူေတြဘဲ။ ဒါေပ မဲ့ ဒီဖြံ႔ ျဖဳိးပီးႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ေက်းလက္ေတာရြာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမိႏိုင္ငံ ဗမာျပည္ရဲ႕ ေက်းလက္ေတာရြာေတြက ဘယ္လိုမွ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ ေက်းလက္ေတာရြာေန ဥေရာပ၊ အေမရိကန္ျပည္သူေတြနဲ႔ ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ လူေနမႈ အဆင့္ အတန္း၊ တဦးခ်င္းဝင္ေငြ၊ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္း၊ လူမႈဘဝေတြက ကြာျခားလွပါလား။ ဗုဒၶဘာသာဝင္တေယာက္ ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္အရဆိုရင္ လူခ်င္းတူေပမဲ့လဲ ေ႐ွးဘဝကုသိုလ္ကံအက်ဳိးေပးက မတူညီၾကလို႔လား။ ဒီေမးခြန္းေတြကို ကြၽန္ ေတာ္ မေျဖႏိုင္ပါ။ ဒီေမးခြန္းေတြအတြက္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ထြက္ေပါက္မ႐ွိပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္သူ ေဈးသည္မေလး ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုကူညီႏိုင္မလဲ။ တဦးခ်င္းစီကို ကြၽန္ေတာ္ မကူညီႏိုင္ပါ။

ကြၽန္ေတာ့္မ်က္ေစ့ထဲက မထြက္ႏိုင္တဲ့၊ ကြၽန္ေတာ့္အေတြးေတြထဲက ေဖ်ာက္ပစ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ေနာက္ျမင္ကြင္းတခုကေတာ့ ဟိုတယ္က လုပ္ခလစာနဲ႔ အလုပ္ေစခိုင္းထားတဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္သူ အမ်ဳိးသမီး၂ေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းပါဘဲ။ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္းပိုင္း အခ်ိန္တုန္းက ငပလီ ကမ္းေျခမွာ ေလးနာရီ ငါးနာရီျခားတၾကိမ္ ေရတက္ေရက် ႐ွိတယ္လို႔ သိရတယ္။ ပင္လယ္ေရတက္ခ်ိန္မွာ အမႈိက္သ႐ုိက္၊ ပလပ္စတ၊ သစ္တိုသစ္စ၊ သစ္ရြက္သစ္ခက္နဲ႔ အုန္းခက္ အုန္းလက္ေတြက ပင္လယ္ေရနဲ႔အတူပါလာပီး ပင္လယ္ေရက်ခ်ိန္မွာ သဲျပင္ျဖဴလႊလႊေပၚမွာ တင္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီ အမ်ဳိးသမီး၂ေယာက္က ဟိုတယ္ဧရိယာ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ဘယ္ဘက္တေယာက္၊ ညာဘက္တေယာက္ ဒီ အမႈိက္ သ႐ုိက္၊ အုန္းခက္ အုန္းလက္ေတြကို ေကာက္ယူ႐ွင္းလင္းတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ၾကရတယ္။ ဟိုတယ္ဧရိယာ၊ ဟိုတယ္ ဧည့္ သည္ေတြ အနားယူ အပမ္းေျဖတဲ့ ကမ္းေျခဧရိယာမွာ အျမဲသန္႔႐ွင္း ေျပာင္လင္းေနေအာင္ သူတို႔အလုပ္လုပ္ၾကရတယ္။ ဒါမွ ဟိုတယ္ဧည့္သည္ေတြ စိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္းပီး သန္႔႐ွင္းမႈကို အျမဲခံစားေနႏိုင္ေအာင္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ သေကာင့္သား အပါအဝင္ ဟိုတယ္ ဧည့္သည္ တိုးရစ္စ္ေတြက သလြန္ေညာင္ေစာင္းလုိလို ခံုေတြေပၚမွာ အျငိမ့္သားထိုင္ၿပီး လဲေလ်ာင္း အနားယူ အပမ္းေျဖေနခ်ိန္မွာ ဒီအမ်ဳိးသမီး ၂ ေယာက္ကေတာ့ ေနပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ အမႈိက္ေကာက္၊ အမႈိက္ေတြကို ကြၽတ္ကြၽတ္အိတ္ႀကီးႀကီးထဲမွာထည့္၊ စြန္႔ပစ္ရာေနရာဆီ သယ္ပိုးသြားပီး စြန္႔ပစ္ၾကရတယ္။ သူတို႔ လုပ္ခလစာ ဘယ္ေလာက္ ရၾကမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစြာေတြးေနမိတယ္။ တဖက္မွာ ေျဖသာတာတခုကေတာ့ သူတို႔မွာ ဒီ အလုပ္ အကိုင္အခြင့္အလမ္းေလး တခု႐ွိေနတာဘဲ။ ဒီဝင္ေငြေလးက သူတို႔မိသားစုကို အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္ေကာင္းရဲ႕လို႔ ေတြးေနမိတယ္။

အေတြးေတြက မဆံုးႏိုင္ေတာ့ပါ။ အေျဖကလည္း မရွိ။

ဪ ….. ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ တကယ့္လက္ေတြ႕ဘဝေတြနဲ႔ ငပလီရဲ႕အလွက သီးျခားစီရွိေနၾကတာပါလား။

ေဌးဝင္း (ဂ်ာမဏီ)
0