![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwm97k6cEe5yq_Zq3gJ6LWCudpu7hxPhb5Cx_QY1mslYh2s1Mgf2oHil8e6esRj34xpde6hWzv0_eEINAkn5AxVBXW80UKwH137VEbGT4EvqnPGpedAjFO47GpQKz9wD2NvdzCBj64VBjW/s640/0yd30ryg.jpg)
ေမာင္ေမာင္စုိး ● ႏွင္းဆီနီနီ အိပ္မက္မ်ား (၁၉၇၅ - ၁၉၈ဝ) - အပုိင္း (၇၄)
(မုိးမခ) ေမ ၂၁၊ ၂၀၁၈
(မုိးမခ) ေမ ၂၁၊ ၂၀၁၈
● ၇၅၁ဝ စီမံကိန္းႏွင့္ CPB တပ္ဖြဲ႕မ်ား
CPB ဗဟိုစစ္ေကာ္မရွင္၏ ၇၅၁ဝ စစ္ေရးစီမံကိန္းသည္ အေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသ၊ ၈၁၅ စစ္ေဒသ၊ တပ္မဟာ ၇၆၈ တုိ႔အေပၚ အဓိကအေျချပဳ ေရးဆြဲထားသည္။ ထိုစဥ္ကာလက CPB တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ အင္အားကို CPB ဗဟို၏ စာရင္းဇယားမ်ားအရ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။
တိုက္ခိုက္ေရးအင္အား
တပ္မဟာ ၂ ၉ဝ၁ ဦး
တပ္မဟာ ၅ ၃၃ဝဝ ဦး (၆၈၃ ႏွင့္ ၆၈၅ တပ္မဟာ ၂ ခု ျပန္ခြဲ၍ဖြဲ႕သည္)
တပ္မဟာ ၁၂ ၁၇၆၆ ဦး
တပ္မဟာ ၈ ၁၅၆၂ ဦး
တပ္မဟာ ၇၆၈ ၉၂၉ ဦး
စစ္ေဒသအေျမာက္တပ္ရင္း ၄၂၅ ဦး
စစ္ေဒသကင္းတပ္ရင္း ၃ဝ၁ ဦး
စစ္ေဒသေဖာက္ခြဲေရးတပ္ဖြဲ႕ ၄၂ ဦး
အထူးအလုပ္အဖြဲ႕ ၃ဝ ဦး
နမ့္ခမ္းခ႐ုိင္တပ္ ၁၆၇ ဦး
ၿမိဳ႕နယ္တပ္မ်ား ၇၅ ဦး
ကြတ္ခိုင္ခ႐ုိင္တပ္ ၅၃၂ ဦး
ကိုးကန္႔ခ႐ုိင္တပ္ ၂၃ဝ ဦး
လက္နက္ကိုင္အလုပ္အဖြဲ႕ ၃ဝ ဦး
ဝ ေျမာက္ခ႐ုိင္တပ္ ၁၈၄ ဦး
ၿမိဳ႕နယ္တပ္မ်ား ၁၇၆ ဦး
ဝ ေတာင္ခ႐ုိင္တပ္ ၅ဝ၇ ဦး
ၿမိဳ႕နယ္တပ္မ်ား ၃ဝဝ ဦး
ခ႐ုိင္အသီးသီးရွိ
႐ုံးႏွင့္ေဒသလုပ္ငန္းရဲေဘာ္မ်ား ၂၉၅၇ ဦး
စစ္ေဒသဌာနခ်ဳပ္
႐ုံးႏွင့္လုပ္သားေကဒါရဲေဘာ္မ်ား ၁၅၄၄ ဦး
ခ႐ုိင္အသီးသီးရွိ ျပည္သူ႔စစ္ ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ (၃ဝဝဝ ေက်ာ္ လက္နက္တပ္ဆင္ၿပီး)
၈၁၅ စစ္ေဒသ ၁၆ဝဝ ခန္႔တုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။
စုစုေပါင္းတိုက္ခိုက္ေရးအင္အား ၁၂ဝဝဝ ခန္ရွိသည္။ ထုိ႔ျပင္၁ဝ၈ စစ္ေဒသႏွင့္ ၂ဝ၂ စစ္ေဒသတုိ႔တြင္ အင္အားရာဂဏန္းျဖင့္ နယ္ေျမေျခကုပ္ ရယူထားနိုင္သည္။ ထိုအေျခခံေပၚမွ ၇၅၁ဝ စစ္ေရးစီမံကိန္းေပၚ ထြက္လာခ့ဲသည္။
၇၅၁ဝ စစ္ေရးစီမံကိန္း
မိမိေရာက္ရွိအခ်ိန္ကာလက အေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသ၌ ၁၉၇၅ ဗဟို ေကာ္မတီဖြဲ႕စည္းခ့ဲၿပီး ၁၉၇၅ ပါတီဗဟိုစစ္ေကာ္မရွင္က စစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္းတရပ္ေရးဆြဲထားရွိခ့ဲသည္။ ထိုစစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္းအား ၇၅၁ဝ စစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္းဟု ေခၚပါသည္။ ၇၅၁ဝ စစ္ဆင္ေရးစီမံကိန္း ပထမႏွစ္မွာ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ ၁ဝ လပိုင္း (ေအာက္တိုဘာ) မွ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ ၁ဝ လပိုင္းအထိျဖစ္သည္။
၇၅၁ဝ စစ္ဆင္ေရး ပထမႏွစ္တြင္ ေအာက္ပါအတိုင္းလႈပ္ရွားရန္ စီမံခ်က္ခ်မွတ္ထားခ့ဲသည္။ ၇၅၁ဝ စစ္ေရးစီကိန္းသည္ ေရွ႕ နယ္ ေျမသစ္တိုးခ်ဲ႕ ရန္ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ တပ္မဟာ ၅ အား တပ္မဟာ ၆၈၃ ႏွင့္ ၆၈၅ ဟ ုႏွွစ္ခုခြဲ၍ ဖြဲ႕စည္းၿပီး တပ္မဟာ ၆၈၃ အား ေရွ႕တိုးခ်ဲ႕ေရးတြင္ အသုံးျပဳခ့ဲသည္။
ပထမအဓိက စစ္ဆင္ေရးဦးတည္ခ်က္မွာ သံလြင္ျမစ္ႏွင့္ ၁ဝ၈ စစ္ေဒသ (ရွမ္းျပည္နယ္အလယ္ပိုင္း ေနာင္ဝ္ိုး ေနာင္လုံေဒသ ) တုိ႔၏ ၾကားေဒသတြင္ တပ္မဟာ ၆၈၃ ႏွင့္ ၎၏လက္ေအာက္ခံတပ္မ်ားျဖစ္ေသာ ရင္း ၅ဝ၂ ရင္း၊ ၄ဝ၄၅ ႏွင့္ ရင္း ၄ဝ၄၇ တုိ႔ စစ္ဆင္လႈပ္ရွားရန္။
ဒုတိယစစ္ဆင္ေရး ရည္မွန္းခ်က္မွာ က်ဳိ င္းတံု၊ တာေကာ္ ကားလမ္းေတာင္ပိုင္း လားဟူေဒသ၊ မိုင္းမုလုံ ေက်ာင္းခန္းေဒသသုိ႔ ရင္း ၄ဝ၄၆ အားေစလႊတ္၍ ေျပာက္က်ားစစ္ဆင္ေရး အေျခခံေဒသဖြင့္လွစ္ရန္။
တတိယစစ္ဆင္ေရး ရည္မွန္းခ်က္မွာ ပါတီဗဟိုကြပ္ကဲမႈ ေအာက္ရွိ၈၁၅ စစ္ေဒသမွတပ္မ်ား၊ တပ္မဟာ ၈ မွ တပ္ရင္း ၃ ရင္းႏွင့္ ရွမ္းတပ္ဖြဲ႕မွ CPB ႏွင့္ပူးေပါင္းလာေသာ စဝ္ခြန္ျမင့္ ေခၚ အိုက္ျမင့္ ဦးစီးတပ္မဟာမွ တပ္ရင္း ၂ ရင္း ရင္း ၆ ႏွင့္ ရင္း ၉ တုိ႔ ပူးေပါင္းၿပီး မိုင္းကိုင္၊ မိုင္းေယာင္း၊ မိုင္းျဖတ္၊ မိုင္းလိမ္း၊ မိုင္းပါသွ်ဳိ၊ က်ဳိင္းလတ္ေဒသသုိ႔ဆင္းၿပီး ပထမႏွင့္ ဒုတိယစစ္ဆင္ေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို အေထာက္အကူျပဳ ေပါင္းစပ္ စစ္ဆင္ေရးျပဳလုပ္ရန္တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။
၇၅၁ဝ စစ္ဆင္ေရး ပထမႏွစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး CPB ပါတီဗဟ္ို၏ တရားဝင္ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ အစိုးရတပ္မွ ၁၂ဝ၁ က်ဆံုး၊ ၁၂၅၇ ဒဏ္ရာရ၊ သုုံ႔ပမ္း ၁ဝ၈ ေယာက္၊ သူလွ်ဳိ ၁၈ ေယာက္ဖမ္းမိၿပီး CPB တပ္ဖက္သုိ႔ ကူးေျပာင္းသူ ၂၆ ေယာက္ရွိသည္ဟု ဆိုပါသည္။ တိုက္ပြဲမ်ားအတြင္း လက္နက္ႀကီးငယ္မ်ဳိးစုံ ၃၅၄ လက္၊ က်ည္မ်ဳိးစုံ ၃၂၃၆၃ ေတာင့္၊ မိုင္းမ်ဳိးစုံ ၃ဝ၉ လုံးသိမ္းဆီး ရမိၿပီး ဗံုးၾကဲေလယဥ္တစီး ပစ္ခ်ခ့ဲၿပီး၊ စစ္ကား ၁၇ စီးႏွင့္ တံတား၁၇ ခု ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးခ့ဲသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ျမင္း၊ လား ၃၇ ေကာင္ႏွင့္ အျခားစစ္သုံးပစၥည္းမ်ားစြာ သိမ္းဆည္းရရွိခ့ဲသည္ဟု ဆိုပါသည္။
ထုိ႔ျပင္ ရင္း ၄ဝ၄၆ အေနႏွင့္ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္တြဲ၍ သတ္မွတ္ေဒသတြင္ ရပ္တည္နိုင္ခ့ဲၿပီ ၁ဝ၈ စစ္ေဒသႏွင့္ သံလြင္ ျမစ္ၾကားတြင္ ေျခကုပ္စတင္ယူနိုင္ခ့ဲသည္ဟု CPB ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သုံးသပ္ခ့ဲၾကသည္။
သုိ႔ေသာ္ တပ္မဟာ ၆၈၃ သည္ သံလြင္ျမစ္ႏွင့္ နမ့္ပန္ေခ်ာင္းၾကားရက္ေပါင္း ၂ဝ ခန္႔လႈပ္ရွားခ့ဲေသာ္လည္း ရည္မွန္းခ်က္မ ေရာက္မေရာက္ဘဲ မိမိအေျခခံေဒသေဟာင္း ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ခ့ဲရသည္။ ရင္း ၄ဝ၄၆ သည္လည္း တႏွစ္ခန္႔လႈပ္ရွားခ့ဲရ သည့္ မိုင္းပုလုံ ေက်ာင္းခန္းေဒသကို လက္လႊတ္ၿပီး မိမိအေျခခံေဒသသုိ႔ ျပန္လာခ့ဲရသည္။
စဝ္ခြန္ျမင့္၏တပ္ဖြဲ႕သည္လည္း တပ္မဟာ ၆၈၃ ၏ စစ္ဆင္ေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ေထာက္ကူျပဳရန္ ၂ လခန္႔ လႈ ပ္ ရွား တိုက္ခိုက္ခ့ဲရာ တိုက္ပြဲႀကီးငယ္ ၆ဝ ေက်ာ္ခန္႔ ျဖစ္ပြားခ့ဲေသာ္လည္း ေခ်မႈန္းေရးတိုက္ပြဲေကာင္းေကာင္းတပြဲမွ မျဖစ္ခ့ဲဘဲ အခြင့္အေရးေကာင္းမ်ားအား လက္လႊတ္ခ့ဲရသည္ဟု CPB ဗဟိုမွ သုံးသပ္ပါသည္။ ၇၅၁ဝ စစ္ဆင္ေရးပထမႏွစ္တြင္ ေဒသ တိုးခ်ဲ႕ေရးလုပ္ငန္းမ်ားသည္ ေမ်ွာ္မွွန္းထားသေလာက္ ေအာင္ျမင္မႈမရခ့ဲေသာ္လည္း တပ္မဟာ ၈ ႏွင့္ ၈၁၅ စစ္ေဒသတပ္ဖြဲ႕ မ်ားသည္ မိုင္းမကြင္းအား ထိမ္းခ်ဳပ္နိုင္ခ့ဲၿပီး ၈၁၅ စစ္ေဒသအား က်ယ္ျပန္႔ေစခ့ဲသည္။
အမွန္တကယ္ေတာ့ ၇၅၁ဝ စီမံကိန္း၏ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္မွာအေျခခံေဒသတိုးခ်ဲ့ ေရးျဖစ္သည္။ က်ဳိင္းတံု၊ မိုင္းေယာင္း ေဒသ၊ မိုင္းမကြင္းတုိ႔တြင္ လႈပ္ရွားသည့္ တပ္မဟာ ၈ ႏွင့္ ၈၁၅ စစ္ေဒသတုိ႔အတြက္ မူလအေျခခံေဒသႏွင့္ ဆက္စပ္လႈ ပ္ ရွားရသည္ျဖစ္ရာ အထူးသျဖင့္ လက္နက္ခဲယမ္းေထာက္ပ့ံမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ျပႆနာမႀကီးလွေပ။ သုိ႔ရာတြင္ သံလြင္ျမစ္ အေနာက္ျခမ္းသုိ႔ ကူး၍ အေျခခံေဒသသစ္တိုးခ်ဲ႕သည့္ တပ္မဟာ ၆၈၃ အတြက္ အခက္အခဲႀကီးမားခ့ဲသည္။ လက္နက္ရိကၡာ ေထာက္ပ့ံေရးအတြက္ခက္ခဲသည့္အျပင္ ေဒသသစ္၌ လူထုအားစည္း႐ုံးရာတြင္ အခက္အခဲရွိခ့ဲသည္။ ထုိ႔ျပင္ ရိကၡာလိုအပ္ခ်က္ကိုေျဖရွင္းနိုင္ရန္ႏွင့္ အစိုးရတပ္ထိုးစစ္မ်ားကိုေရွာင္ရွားနိုင္ရန္ တပ္မ်ားကို ေဝးကြာစြာျဖန္႔ခြဲထားရ၍ တပ္မ်ားကို ျပန္ လည္စုစည္းၿပီး ေခ် မႈန္းေရးတိုက္ပြဲေဖာ္ေဆာင္ရန္ မလြယ္ကူခ့ဲေပ။
အေရွ႕ေျမာက္စစ္ေဒသရွိ တပ္မွဴး တပ္သားမ်ားမွာ လြတ္ေျမာက္သည့္အေျခခံေဒသႏွင့္ အသားက်ေနသည္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ ျဖစ္ရာ အစိုးရတပ္မ်ား ပတ္လည္ဝိုင္းေနသည့္ ေျပာက္က်ားေဒသမ်ားတြင္ စစ္ဆင္ျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍အသားမက်ပါ။ လ အခ်ဳိ႕စစ္ဆင္ေရးပုံစံျဖင့္သြားႏိုင္ၾကေသာ္လည္း ေရရွည္ေျပာက္က်ားစစ္ပုံစံႏွင့္ အေျခခ်လႈပ္ရွားရန္ စိတ္ဓါတ္ပိုင္းအရ အ ဆင္သင့္မျဖစ္ၾကေပ။ ထုိ႔ျပင္ ၆၈၃ တပ္မဟာ၌ပါဝင္ၾကေသာ ရဲေဘာ္မ်ားမွာ ဝ ရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္ၾကရာ သူ႔လုူမ်ဳိးမ်ားရွိရာ ဝ ေဒသ၌ အံဝင္ဂြင္က်ျဖစ္ေသာ္လည္း သံလြင္ျမစ္အေနာက္ဖက္ကမ္းသုိ႔ ကူးလာၿပီးေနာက္ ရွမ္း၊ လားဟူ၊ ပအို႔ဝ္၊ ဓႏုစသည့္ မတူေသာတိုင္းရင္းသားမ်ားၾကားတြင္ အလြယ္တကူ အံဝင္ဂြင္က်ျဖစ္ရန္ ခက္ခဲေနေပသည္။
မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ CPB ပါတီဗဟိုအေနႏွင့္ ထိုစဥ္ကာလက တည္ရွိေသာ CPB တပ္ဖြဲ႕အင္အား အေျခခံေဒသႏွင့္ ရင္ဆိုင္ထားရေသာအစိုးရတပ္အင္အားမ်ားကိုတြက္ခ်က္၍ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္မွစ၍ ၇၅၁ဝ စီမံကိန္းကို တႏွစ္ခ်င္းေဆာင္ရြက္ခ့ဲသည္။ ၇၅၁ဝ စီမံကိန္း၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အေျခခံေဒသသစ္တိုးခ်ဲ႕ေရးႏွင့္ ထိုေဒသသစ္တိုးခ်ဲ႕ေရးကို အေထာက္အကူျပဳ နိုင္ရန္အေျခခံေဒသရွိ တပ္မ်ားက တိုက္ပြဲႀကီးမ်ားဆင္ႏႊဲရန္တုိ႔ျဖစ္သည္။
၇၅၁ဝ စီမံကိန္းအတိုင္း နမ့္ခမ္းခ႐ုိင္တပ္ဖြဲ႕သည္ မုန္းဝိီး (နမ့္ခမ္းအနီး) ကြင္းအတြင္း ထိုးေဖါက္လႈပ္ရွားခ့ဲသည္။ ကြတ္ခိုင္ ခ႐ုိင္တပ္ဖြဲ႕သည္ အေျခခံေဒသကာကြယ္ေရးအတြက္ စီစီဝမ္ တာပန္ေဒသတြင္ တာဝန္ယူထားသည္။ တပ္မဟာ ၂ သည္ သိႏၷီ၊ ကြတ္ခိုင္၊ ကြန္လုံတဝိုက္ မုန္းထန္၊ မုန္ေပၚေလးတဝိုက္တြင္ ဝင္ေရာက္လႈပ္ရွားခ့ဲသည္။ ဤသုိ႔လႈပ္ရွားေနမႈကို အခြင့္ ေကာင္းယူ၍ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ေဖဖဝါရီလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ စီစီဝမ္တာပန္ေဒသရွိ အမွတ္ ၂/ ၃/၄ ေတာင္ကုန္း (အစိုးရတပ္ အေခၚ ဘိန္းမုန္႔ကုန္း၊ ေဇာ္ဝင္ကုန္း) မ်ားအား အစိုးရတပ္မ်ားက အလစ္အငိုက္ ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္သြားခ့ဲ သည္။ ျပင္းျပင္းထန္ထန္မတ္ိုက္ခိုက္ရဘဲ လက္လႊတ္ခ့ဲရသည္။ မိမိတပ္မ်ားမွာ အမွတ္ ၁ ကုန္း (အစိုးရတပ္အေခၚ ရင္ဆိုင္ ကုန္း) ကိုသာ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္ခ့ဲသည္။ ဤသုိ႔ေသာ အေျခအေနတြင္ မိမိအေျခခံေဒသကို ထိမ္းခ်ဳပ္နိုင္ရန္ တပ္မဟာ ၂ သည္ စီစီဝမ္ေဒသသုိ႔ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ခ့ဲရသည္။ သုိ႔ေသာ္တပ္မဟာ ၂ မွ တပ္အခ်ဳိ႕ထုတ္ႏႈတ္ၿပီး နမ့္ခမ္းခ႐ုိင္တပ္ ၈ဝ၁ တပ္ဖြဲ႕၊ ၂ဝ၂ တပ္ဖြဲ႕တုိ႔ႏွင့္ပူးေပါင္း၍ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ ဧျပီလ ၁၁ ရက္ေန႔ မိုးမိတ္ၿမိဳ႕ ခလရ ၁၂ အား တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီး ခရီးရွည္ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္မႈ (LRP) တခု ျပဳလုပ္နိုင္ခ့ဲသည္။
သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဖက္ကမ္းတြင္ ကိုးကန္႔ခ႐ုိင္တပ္သည္ အေျခခံေဒသကာကြယ္ေရး၊ ေျပာက္က်ားနယ္ေျမတိုးခ်ဲ့ ေရးအ တြက္ ကြန္လုံအေရွ႕ျခမ္းႏွင့္ေျမာက္ျခမ္းတြင္ လႈပ္ရွားခ့ဲသည္။ တပ္မဟာ ၁၂ ႏွင့္ ဝ ေျမာက္ခ႐ုိင္တပ္မ်ားသည္ ပန္လုံႏွင့္ ဟိုပန္ေဒသတဝိုက္ လႈ ပ္ရွားခ့ဲသည္။ ဝ ေတာင္ခ႐ုိင္တပ္မ်ားမွာ တန္႔ယန္းေဒသတြင္ လႈပ္ရွားေစခ့ဲရာ တပ္အမ်ားစုမွာ မန္ မန္းဆိုင္ (တန္႔ယန္း၏အေရွ႕ဖက္၊ သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဖက္ကမ္း) တြင္ထားရွိၿပီး မန္ဖန္း၊ ပန္ယန္း၊ ေမာ္ဖါတုိ႔တြင္ တပ္ျဖန္႔ ထားရွိခ့ဲသည္။
တပ္မဟာ ၆၈၅ မွာ ဝနယ္ေတာင္ပိုင္း မိုင္းေပါက္၊ မိုင္းညွင္းဘက္တြင္ လႈပ္ရွားေနခ့ဲသည္။ တပ္မဟာ ၈ မွာ မိုင္းယန္း၊ မိုင္း ေလြ၊ မိုင္းခတ္၊ က်ဳိင္းတံုကားလမ္းတေလ်ာက္ လႈပ္ရွားခ့ဲသည္။ တပ္မဟာ ၇၆၈ ႏွင့္ ၈၁၅ စစ္ေဒသတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္လည္း တပ္မဟာ ၈ ႏွွင့္ ပူးတြဲလႈပ္ရွားေနသည္။
ဤသုိ႔ ၁၉၇၅ ႏွစ္ကုန္မွစ၍ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ထဲေရာက္သည္အထိ တပ္မဟာ၆၈၃ အား သံလြင္ျမစ္အေနာက္ျခမ္းတြင္ အေျချပဳ နိုင္ေရးအတြက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ထိုးေဖါက္ ၾကိဳ းပမ္းခ့ဲၾကသည္။ တပ္မဟာ ၆၈၃ သည္လည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ျပန္လည္ထိုးေဖာက္၍ မဟာမိတ္မ်ားျဖစ္သည့္ SSPP/SSA၊ ရလလဖတပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ တြဲ၍ အေျခခ်နိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားခ့ဲသည္။ အစိုးရတပ္မွလည္း တပ္မ ၇၇ မွ တပ္မ်ားအားသုံး၍ CPB တပ္မဟာ ၆၈၃ အား အျပင္းအထန္ထိုးစစ္ဆင္ေနရာ တပ္မဟာ ၆၈၃ သည္ လည္း အၾကပ္အတည္းၾကံဳေတြ႕ေနရာ ဗဟိုစစ္ေကာ္မရွင္ အေရွ႕ေျမာက္နယ္စပ္တြင္ တိုက္ပြဲႀကီးတပြဲေဖၚ၍တပ္မဟာ ၆၈၃ အား စစ္ေရးဖိအား ေရာ့ေစရန္ ၾကံရြယ္ခ့ဲသည္။ သုိ႔ႏွင့္ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ေအာက္တိုဘာလတြင္ ေဒသအေခၚ ပန္ေကာ္ ခ်ဳိ႕ေစြတိုက္ပြဲ၊ အစိုးရတပ္မ်ားအေခၚ ပန္ေကာ္ ျခဴးေရႊတိုက္ပြဲ ျဖစ္ပြားခ့ဲေတာ့သည္။
ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
ေမာင္ေမာင္စိုး
Comments