ေမာင္စြမ္းရည္ ● ဂႏၳဝင္နဲ႔ ေခတ္ေပၚ

ေမာင္စြမ္းရည္ ● ဂႏၳဝင္နဲ႔ ေခတ္ေပၚ
(မုိးမခ) ဇြန္ ၁၇၊ ၂၀၁၈

ယေန႔ ျမန္မာစာေပေလာကမွာ အမ်ဳိးသားစာေပဆု(ကဗ်ာ) ေရြးခ်ယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ၀ိ၀ါဒ/ ဒိြ၀ါဒ အျငင္းအခံုေလး ေတြျဖစ္ေနတာကို ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚမွာ ဘာကာစာလႊာျပဳေနၾကတာကို ဖတ္ေနရပါတယ္။ ဆရာၾကည္မင္း၊ ကာတြန္းဝင္း ေအာင္၊ စံၿငိမ္းဦး စသျဖင့္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးေနၾကတာေတြလည္း ေတြ႕ရပါ တယ္။ ဟိုလို ဖတ္ရ၊ ဒီလို ဖတ္ရနဲ႔ စိတ္ရႈပ္ သလို ျဖစ္သြားရေပမယ့္ ေၾသာ္ ဒါဟာ ဒီမိုကေရစီပါလား လို႔ စိတ္ေျဖလိုက္ရေတာ့လဲ ေပ်ာ္ေတာင္လာပါေသး တယ္။ ျမန္မာစကား ရွိတယ္မဟုတ္လား။ အျငင္းသန္ အမွန္ ဆိုတဲ့။

အယူအဆ ႏွစ္မ်ဳိးကြဲၾကတာက အမ်ဳိးသာစာေပ(ကဗ်ာ)ဆု ေရြးခ်ယ္ရာမွာ ႏွစ္မ်ဳိး ခြဲၿပီးေရြးမလား၊ ေပးမလားဆိုတဲ့ ျပႆနာ ပါ။ ႏွစ္မ်ဳိးဆိုတာက ...

(၁) ေရွးရိုးျမန္မာ ကဗ်ာစပ္နည္းပံုသ႑န္ ျဖစ္တဲ့ ကာရန္စနစ္ ၄-၃-၂၊ ၄-၃-၁၊ ၄-၂-၄ စတဲ့ ကာရန္ယူနည္းမ်ား၊ ေဒြးခ်ဳိး၊ ေလးခ်ဳိး၊ ႂတိြခ်ဳိး စတဲ့ အခ်ိဳးပံုစံ စပ္နည္းမ်ားနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထဲက တစ္ဆု။

(၂) ကာရန္စနစ္မသံုးဘဲ၊ လြတ္လပ္ကဗ်ာ စံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ၊ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြထဲက တစ္ဆု။
အဲသလို ကဗ်ာဆု ႏွစ္ဆုေရြးမလား၊ ေပးမလားဆိုတဲ့ ျပသနာပါပဲ။ ခု ေနာက္ဆံုး အကဲခတ္ရတာကေတာ့ ကဗ်ာဆုေရြးတာဟာ စပ္နည္းပံုစံ မွန္-မမွန္ ေတြးတာသက္သက္မဟုတ္ဘူး။ ကဗ်ာ ေကာင္း/မေကာင္းကို ေရြးတာ။ အေတြး ေရာ၊ အေရးပါ (စပ္နည္းေရာ၊ စိတ္ကူးပါ) ဘက္စံုးေပါင္းစည္းေကာင္းမြန္တဲ့ ကဗ်ာမ်ဳိးကိုေရြးတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကဗ်ာေကာင္း တစ္ပုဒ္ပဲေရြးရမွာ ေပါ့ဆိုတဲ့ သေလာထားကပဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေရွ႕တန္းေရာက္လာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကဗ်ာဆရာတစ္ ေယာက္အေနနဲ႔၀င္ေျပာရရင္ အေတြးေရာ၊ အေရး ပံုစံပါ ဘက္စံုေကာင္းတဲ့ကဗ်ာမ်ဳိးေတြကိုပဲ ႏွစ္မ်ဳိးေကာင္းတစ္အုပ္သာ ဆိုတာပဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္။

ေတာ္ေသးတယ္။ စကားေျပစာအုပ္ေတြမွာလည္း ေရွးေဟာင္းစကားေျပနဲ႔ ေရးတာေတြထဲက တစ္ဆု။ ေခတ္ေပၚ စကား ေျပာသလိုေရးတာေတြထဲက တစ္ဆုဆိုၿပီး စကားေျပဆု ႏွစ္မ်ဳိးေပးသင့္တယ္လို႔ ေျပာမလာၾကဘူး။ မေျပာလိုက္ ၾကပါနဲ႔ေနာ္။ က်ဳပ္တို႔က ေခတ္ေပၚစကားေျပနဲ႔ ေရးေနတာဆိုေတာ့ …။ ထားပါ ေတာ့ ျပသနာႏွစ္ခု ျဖစ္ကုန္ေရာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္က တစ္သက္လံုးလုပ္လာတာ ျမန္မာစာ ဆရာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ျမန္မာစကားလံုးအသံုးအႏႈန္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ၀င္ေျပာခ်င္ပါ ေသးတယ္။ ဂႏၳ၀င္ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာခ်င္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီစကားလံုးက ျမန္မာစကားလံုး မဟုတ္ရွာပါ။ ပါဠိစကားပါ အဓိပၸါယ္ကို အဘိ္ ဓာန္မ်ဳိးစံုမွာပါတဲ့အတိုင္း ေျပာရရင္ စေကာင္းေပမြန္အျဖစ္၊ စံတင္တဲ့ စာေပ တဲ့။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေရွးကေရးခဲ့ၾကတဲ့ ရွင္မဟာရ႒သာရ၊ ရွင္မဟာသီလ၀ံသ၊ နတ္ရွင္ေနာင္၊ န၀ေဒး၊ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ တို႔ရဲ႕စာေပေတြဟာ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ စာေကာင္းေပမြန္ေတြေပါ့။ ဂႏၳ၀င္ေျမာက္၊ စံတင္ေလာက္တဲ့ စာေတြေပါ့။ အဲဒီ စာေတြက ေရွးေခတ္ထဲမွာက်န္ေနခဲ့ၿပီမို႔ တခ်ဳိ႕က ဂႏၳ၀င္စာေပဆိုတဲ့စကားကို ေရွးစာေပ၊ ေခတ္ေဟာင္းစာေပလို႔ အဓိပၸါယ္ေကာက္ၾကျပန္ပါတယ္။ မမွားေပမဲ့ လည္း အမွန္ေတာ့ေျပာလို႔မျဖစ္ဘူး။ ေရွးေဟာင္း ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ စေကာင္းေပမြန္ဆိုရင္ ဂႏၳ၀င္ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မ်က္ေမာက္ေခတ္က စာေကာင္း ေပမြန္မ်ားကိုလည္း ေခတ္ေပၚဂႏၳဝင္ (ေမာ္ဒန္ကလပ္ဆစ္) လို႔ ေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးက ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာေတြကို ရတု၊ ရကန္၊ အဲ၊ အထပ္ စသျဖင့္ ကဗ်ာပံုစံ ေတြနဲ႔ေရးပါတယ္။ ကာရန္စနစ္ေတြကို အသံုးျပဳၿပီး ေရးၾကပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဂႏၳဝင္ ကဗ်ာေရးခဲ့တဲ့ နည္းစနစ္ေတြကို ဂႏၳ၀င္နည္းလို႔ ေခတ္လူငယ္ေတြက ေခၚၾကပါတယ္။ ေခၚသင့္တာလည္း မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုခါ အမ်ဳိးသားစာေပ ဆု ကဗ်ာကိုေရြးၾကမယ္ဆိုေတာ့အလြယ္လိုက္ၾကဟန္တူပါ ရဲ႕။ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာထဲက  တစ္အုပ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာထဲက တစ္အုပ္ ႏွစ္အုပ္ ႏွစ္မ်ဳိးေရြးၾကမယ္လို႔ သံုးႏႈန္း ေျပာဆိုေဆြးေႏြး လာၾကတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာ ေတြထဲက တစ္အုပ္လို႔ေျပာတာဟာ ဘာအဓိပၸါယ္နဲ႔ေျပာတယ္ ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုရႈပ္မွေနာင္ရွင္း ဆိုတဲ့ျမန္မာစကားလည္း အရွိသားမဟုတ္လား။ ေျပာလိုရင္းက ဂႏၳဝင္ ကဗ်ာေတြထဲကတစ္အုပ္လို႔ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါ။ ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာစပ္နည္းေတြနဲ႔ ေရးဖြဲထားတဲ့ကဗ်ာေတြထဲက တစ္အုပ္ လို႔ ေျပာခ်င္ တာျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေျပာခ်င္တာက ျမန္မာေရွးရိုးကဗ်ာစပ္နည္းပံုစံမ်ားနဲ႔ ေရးဖြဲ႕ထား တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြထဲက တစ္အုပ္ကိုလည္း သီးျခားခြဲၿပီးကဗ်ာဆု ေပးေစခ်င္ တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ၾကတာပါ။ ရွည္လ္ို႔ တိုေအာင္ေျပာလိုက္ကာမွ အတိုမွားသြားခဲ့ တာျဖစ္ပံုရပါတယ္။ တိုခ်င္ရင္ ရိုးရာစပ္နည္းနဲ႔ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြထဲက တစ္အုပ္ သို႔မဟုတ္ ရိုးရာပံုစံေတြထဲက တစ္အုပ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ရိုးရာပံုစံ ထဲ့က တစ္အုပ္၊ ေခတ္ေပၚထဲက တစ္အုပ္။ အဲသလိုေျပာမွ အရႈပ္အရွင္း လံုး၀ ကင္းရွင္းသြားမွာပါ။

ခု ေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕ဟာ ၀ါရင့္စာေရးဆရာႀကီးေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတာျဖစ္ ၿပီး ဆုေရြးခ်ယ္ရာမွာ အထက္အာဏာပိုင္မ်ား၊ အစိုးရအရာရွိမ်ားက ပါ၀င္စြက္ ဖက္တာ လံုး၀မရွိဘူးလို႔သိရတဲ့အတြက္ အထူး၀မ္းသာပါတယ္။ ဦးေသာ္ေကာင္း ကေတာ့ စာေရးဆရာမဟုတ္ဘူး။ စာၾကည့္တိုက္မွဴးပါ။ အမ်ဳိးစံုဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ စာေပသမားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးဆရာေတြထဲမွာ ဘာစာမ်ဳိးေတြေရးတာလဲ ၊ သူကိုယ္တိုင္က တျခားစာအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ကမၻာ့စာေကာင္းေပမြန္ေတြကို ဦးေသာ္ ေကာင္းတို႔လည္း ဖတ္ေလ့ရွိသလားဆိုတာလည္း ၾကည့္ရေသးတာကို။ တခ်ဳိ႕က ၀ါရင့္ေပမယ့္ အသက္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္မစီးတာမ်ဳိးလည္း ရွိ တတ္ပါတယ္။ သမာသမတ္လည္း ရွိဖို႔လိုတာေပါ့။ အလကားအားတိုင္း ေဘးကပူပန္မေနပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္လည္းေျပာၾကေပ ေတာ့။ ပူပန္မိတာေတာ့အမွန္ပါ။ အားတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အသက္ႀကီးလာေလ ဖတ္စရာစာေႂကြးေတြ၊ ေရးစရာစာ ေႂကြး ေတြက မ်ားလာေလျဖစ္လို႔ အားလပ္ေနတယ္မရွိပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္။ ဆုေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕ကို အစိုးရက ၀င္မစြက္ဘူး။ အဖြဲ႕ဆံုး ျဖတ္ခ်က္အတိုင္း ဆုေပးတာပဲ၀င္ရပ္ေပးမယ္လို႔ဆိုတာကေတာ့ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီအရသာပါပဲ။ ဟိုအရင္ေခတ္က အစိုးရကသေဘာမက်တဲ့ စာေရး ဆရာကို ေရြးခြင္မရွိခဲ့ဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္အစိုးရက စာေရး ဆရာစစ္စစ္ေတြကို ဘယ္စာေရးဆရာကိုမွ မၾကည္ ပါ။ စာေရးဆရာေတြကလည္း အစိုးရကို မၾကည္ခဲ့ပဲကိုး။ အစိုးရက ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕၊ ဖီးေတာ္ဘြဲ႕ေရးသူမ်ားကိုေတာ့ ၾကည္ ေပ့။ ခက္တာကစာေရးတဲ့လူတိုင္းကို စာေရးဆရာလို႔ထင္မွတ္တာပဲ။  ဒါ့ေၾကာင့္လည္း စာေပလုပ္သားလို႔ေခၚခဲ့တာ ျဖစ္မွာ ေပါ့။ စစ္တပ္လုပ္သားလို႔ေတာ့ မေခၚခဲ့ဘူးေနာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်န္းမာထိုက္သူေတြ က်န္းမာၾကပါေစ။

ေမာင္စြမ္းရည္
၂၀၁၈၊ ဇြန္ ၂
0