လင္းငယ္ ● က်ယ္က်ယ္ေဖာ္

လင္းငယ္ ● က်ယ္က်ယ္ေဖာ္
(မုိးမခ) ဇြန္ ၂၆၊ ၂၀၁၈

(၁)
အခု အခန္းထဲမွာ တေယာက္တည္း။
အခန္းဆိုတာကလည္း အိမ္နဲ႔အေဝးႀကီးမွာ ႐ွိတဲ့ေနရာ။ အိမ္နဲ႔ေဝးတဲ့အျပင္ ဘာသာစကားတူလူေတြနဲ႔ ေဝးတဲ့ေနရာ။ ဘာ သာစကားမတူတဲ့ လူေတြဆိုေပမယ့္ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အဆက္အသြယ္လုပ္လို႔ရတဲ့ ဘာသာစကားေတာ့လည္း တတ္ပါရဲ႕။ ကိုယ့္အေမဆီက တတ္တဲ့စကားမဟုတ္ေတာ့ ရင္ဘတ္ထဲက စကားလံုးေတြ၊ ဒဏ္ရာေတြ၊ အမွတ္တရေတြကို ခံစားဖြဲ႔သီဖို႔ အတြက္ အားမရ။ အားရျပန္ရင္လည္း နားလည္သူက ကိုယ္ႏွယ္တူ ျဖစ္ဖို႔မလြယ္။ နားမလည္ရင္ေတာင္ နားေထာင္ေပးဖို႔ လူ႐ွိမယ္မထင္။ အားလံုးက ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွား၊ ႀကိဳးစားေနၾကရတဲ့ အဝိုင္းအဝန္း။ ေငြေပးၿပီး နာေထာင္မယ့္လူ႐ွာရင္ေတာင္ ရင္ဘတ္အစစ္ေတာ့ ပါလာမယ္မထင္။

ကိုယ့္အနားမွာ ေနေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္က လူအုပ္စုေတာ့ ရွိသား။ သူတို႔ဆီသြားရင္လည္း ဘာလုပ္ေနၾကလဲ အဆင္ေျပၾက လား။ အင္းဟုတ္တယ္။ ဒီေလာက္ပဲ ေျပာလို႔ရတယ္။ ျမသန္းတင့္အေၾကာင္း၊ ကိုတာအေၾကာင္း၊ စံပယ္ျဖဴႏုအေၾကာင္း၊ ေက်ာ္ဝင္းအေၾကာင္းနဲ႔ သူတို႔စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း က်ေနာ္ ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ အို ... ငါ အိမ္လြမ္းနာ က်ေနတာမ်ားလား။

(၂)
မဆီမဆိုင္ အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို သတိရမိတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးမွာ ေနခဲ့စဥ္က ကိုယ့္အိမ္ေခါင္းရင္းမွာ ေနၾကတဲ့အဖိုးႀကီး ႏွစ္ေယာက္။ တေယာက္က စစ္သားအိုႀကီး၊ ေနာက္တေယာက္က ဝန္ထမ္းဘဝက အၿငိမ္းစားေဟာင္းတေယာက္ ျဖစ္မယ္။ သိပ္ေတာ့မေသခ်ာ။ မွတ္မိေနတာ အေကာင္းေတာ့မဟုတ္။ အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္က စကားေတြ အားရပါးရ ေျပာတတ္ၾက တယ္။ မနက္ဆိုလည္း အေစာႀကီးထၿပီး ေျပာၾကတယ္။ ေန႔ခင္းဆိုလည္း ေျပာေနၾကတာပဲ။ သူတို႔ ဘာေတြေျပာ လည္း ေသခ်ာ အာ႐ံုစိုက္နားမေထာင္ျဖစ္ခဲ့ဖူး။ အျဖစ္အပ်က္အေဟာင္းေတြပဲ ျဖစ္မွာပါ။ မွတ္မွတ္ရရ သားေလးေမြးၿပီးခါစက အျဖစ္အပ်က္တခု။ သားေလးကို ႏို႔တိုက္ၿပီး သိပ္ထားခ်ိန္ဆို အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အသံနဲ႔ ခဏခဏ လန္႔လန္႔ႏိ္ုးတယ္။ သားအေမက အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္ကို ခဏခဏ မေက်မနပ္ျဖစ္ရတယ္။ ကေလးႏိုးေတာ့ သူပင္ပန္းတာကိုး။ ကိုယ္လည္း အတူတူရယ္။ စကားေတြ ေျပာလည္း ေျပာႏိုင္လြန္းၾကတဲ့ အဖိုးႀကီးႏွစ္ေယာက္။

တရက္မွာေတာ့ အဖိုးႀကီးတေယာက္က ဆံုးပါးသြားတယ္။ မၾကာပါဘူး။ က်န္တဲ့အဖိုးႀကီးလည္း အိပ္ယာထဲလဲေတာ့တာပဲ။ အိမ္ေဘးနားဝန္းက်င္မွာလည္း တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ဟာတာတာ။ ဘဝမွာ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ အသက္ေတြႀကီးလာၿပီ။ စကားေျပာတာ လုပ္ဖို႔ပဲ တတ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ အခု စကားေျပာေဖာ္ မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ေသတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီလိုမ်ား က်န္ခဲ့တဲ့ အဖိုးႀကီးတေယာက္ ေတြးေနမလား။

(၃)
လူေတြ အေဖာ္မ႐ွိရင္ ဘာလုပ္ၾကလဲ။ အေတြးေတြ ေတြးၾကမွာေပါ့။ ဘာေတြေတြးၾကလဲ။ ေကာင္းတာမ်ားလား မေကာင္းတာ မ်ားလား။ အခုေခတ္ကေတာ့ ကမာၻႀကီးမွာ နည္းပညာဆိုတာႀကီးက လူေတြကို ဆက္သြယ္ထားေပးတယ္။ အေတြးေတြကို နည္းပညာနဲ႔ မွ်ေဝၾကတယ္။ ကိုယ္လည္း ပ်င္းတာနဲ႔ လူမႈကြန္ယက္ ဆိုတာႀကီးကိုပဲ (ကိုယ့္ႏိုင္ငံကလူေတြလို) ၾကည့္မိတာပဲ။ သူမ်ားေတြ ေျပာတာေတြ (ေရးထားတာေတြ) လိုက္ဖတ္ၾကည့္တာပဲ။ ၾကံဳရင္ စိတ္ပါရင္ ဝင္ေရးတာပဲ။ မဆိုးဘူးပဲ နည္းနည္း ေတာ့ လူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေနမိသား။ စကားေျပာလို႔ေတာ့ ရသား။ အပ်င္းေတာ့ေျပသား။ ဇူကာဘတ္ကို ေျပးၿပီးေတာင္ ဦးခ်ခ်င္စိတ္ေပၚလာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မသံုးရ မေနႏိုင္ ျဖစ္လာတယ္။ မနက္အိပ္ယာထႏိ္ုးႏိုးခ်င္း ဘယ္သူ ဘာေတြ ေရးတင္ထား မလဲ ဖြင့္ၾကည့္ရတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ခဏေလး ၾကည့္လိုက္ပါဦးမယ္။ ထမင္းစားရင္းလည္း ပ်င္းတာ တေယာက္တည္း စားရတာ။ ခဏၾကည့္ရင္းစားမယ္။

ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း ... ၾကည့္ၿမဲ ... ၾကည့္ၿမဲ။

သူမ်ားေတြေရးထားတာမွာ လူေတြအမ်ားႀကီး မွတ္ခ်က္ေတြေပးၾက၊ ေရးၾကနဲ႔ အားရစရာႀကီး။ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ စာတိုေလး ေတြေအာက္မွာေတာ့ ဘယ္သူကမွ အေရးတယူလာမေျပာၾက။ ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ကလြဲရင္ပါ့။ သူတို႔ကလည္း ကိုယ့္ ဘဝ ဘာျဖစ္ေနတာ သိခ်င္မွ သိမွာ။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ထဲက မေက်နပ္တာကို ဖြင့္ဟလိုက္တယ္။ ရယ္သြားတဲ့လူနဲ႔ ေျပာင္ ေတာင္ေတာင္ လုပ္သြားတဲ့သူနဲ႔။ ငါ့က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ အဖတ္မလုပ္ပါလား ပိုၿပီးခံစားလာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ပါေသး တယ္။ အိမ္က မိသားစုနဲ႔ အေဝးက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လိုအပ္ရင္ ဆက္သြယ္လို႔ရေနေသးေတာ့ မသံုးလို႔လဲ မျဖစ္ျပန္ဘူး။ သိေတာ္မူတဲ့အတိုင္း ျမန္မာျပည္က အစိုးရလူႀကီးမင္းမ်ား၊ သတင္းဌာနမ်ားကလည္း ဒီပလက္ေဖာင္းႀကီးကို အားပါတရႀကီး သံုးေနၾကျပန္ေတာ့ စြန္႔ရခက္တယ္။ လုပ္ငန္းသေဘာအရလည္း လိုေနျပန္ေရာ။

(၄)
အရင္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾကတယ္။ ေထြရာေလးပါးေျပာၾကတယ္။ အက်ိဳး႐ွိတဲ့ စကားေတြေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မွာ။ ဒါေပမယ့္ ဖြဘုတ္ထက္ေတာ့ အႏၲရာယ္ကင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ေလဥကို ရိသဲ့သဲ့ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ေဝယံဆိုတဲ့ေကာင္ကို ခပ္မာမာ ေျပာပစ္လိုက္လို႔ရတယ္။ ေကာက္ေကာက္အေၾကာင္းကို အပစ္ကင္းစြာ ဟာသလုပ္ႏိ္ုင္ တယ္။

ဒီတပတ္အားလပ္ရက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ကိ္ုယ္ကို ဖိအားေပးၿပီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းဆီ ျပန္သြားခိုင္းရတယ္။ မဖတ္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့စာအုပ္ေတြဆီ။ ငယ္သူခ်င္းဆီက စကားေဟာင္းေတြ ျပန္ေျပာင္းၾကားရသလိုမ်ိဳး စာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ ဘဝတူ တေယာက္ေတြ႕ပါေလေရာ။ သူကေတာ့ ပ်င္းရင္ စာေရးၿပီး စကားေျပာသတဲ့။ သူကလည္း တေယာက္တည္း စကားေျပာေဖာ္ မ႐ွိေသာ သူ႔ရဲ႕ အေဝးက မိတ္ေဆြထံ စာေရးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဝါသနာတူ မိတ္ေဆြေတြကို တကူးတက ဖိတ္ၿပီး စကားေျပာဖို႔ တိုက္တြန္းသတဲ့။ သူကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္တူကိုယ္တူ မိတ္ေဆြေတြကို အခါအားေလ်ာ္ ဖိတ္ၿပီး စကားေျပာရသတဲ့။ စကား ေျပာေဖာ္အတြက္ ဖန္တီးအားထုတ္ရျခင္း။

“တခါတရံမွာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သူငယ္မေလးတေယာက္ သူ႔အ႐ုပ္ကေလးနဲ႔ စကားေျပာပံုမ်ိဳး ေျပာရပါတယ္။ သူငယ္မေလး အေနနဲ႔ သူေျပာတဲ့စကားဟာ အ႐ုပ္ကေလး နားမလည္ဘူးလို႔ သိပါတယ္။ သို႔ေသာ္ျငား တေယာက္ေယာက္နဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာျခင္းက ရအပ္တဲ့ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို အ႐ုပ္ကေလးနဲ႔ ဖန္တီးတာပါပဲ” (႐ိႈပင္ဟြာ)

ကိုယ့္မွာေရာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အသက္ႀကီးေလေလ တာဝန္ေတြ၊ ရာထူးေတြနဲ႔ အေဝးမွာ။ အနီးမွာ ႐ွိသူက်ျပန္ေတာ့လည္း တလမွာ တခါေတာင္ မေတြ႕ျဖစ္ၾက။ မေတြ႕ျဖစ္ၾကတဲ့ အတူတူ အေဝးေရာက္ေနတာကပဲ လြမ္းလို႔ ေကာင္းသား။

တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ အိမ္သူသက္ထားကို ပုဏၰားတိုင္ ေျပာၾကသတဲ့။ က်ေနာ္လည္း ေျပာပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာမ်ားက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စကားေတြပိုဆန္ေပလိမ့္မယ္။ မိသားစုအေရး၊ ေဆြအေရး မ်ဳိးအေရး၊ ေငြေရးေၾကးေရးက မ်ားေပလိမ့္။ တကိုယ္ရည္စာ ေထြးေႏြးေအးျမတဲ့ စကားေတြအတြက္လည္း သူက က်ေနာ့္အတြက္ မ႐ွိမျဖစ္ တိုးတိုးေဖာ္။ သို႔ေပျငား အသစ္ထြက္တဲ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ အက္ေဆးေတြေရးတဲ့ ဆရာမေလးအေၾကာင္း၊ စာအုပ္ေတြနဲ႔ လုပ္စားတဲ့ ဟိုလူႀကီး အေၾကာင္းတို႔ၾက ခဏခဏ ေျပာရခက္တယ္။ သို႔မဟုတ္ တိမ္ေတာင္သဖြယ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းတို႔၊ ျပန္႔ကားလာတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဂ်န္ဒါတို႔၊ လူႀကိဳက္မ်ားလာတဲ့ ဝါဒီေသြးဆာမႈတို႔အတြက္ ျငင္းခံုဖို႔အတြက္က်ျပန္ေတာ့ က်ယ္က်ယ္ေဖာ္ေတြ လိုျပန္ေရာ။

အင္း စာအုပ္ေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ က်ယ္က်ယ္ေဖာ္ တမ်ိဳးျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း စာအုပ္ေတြဆီက စကား သံေတြ အားပါးတရ နားေထာင္ခြင့္ရသလို ကိုယ္ေျပာတာကို နားေထာင္မယ့္ ေနာက္ထပ္ က်ယ္က်ယ္ေဖာ္တေယာက္ ႐ွိေနခဲ့ေသးတာကိုလည္း အခုမွ သတိျပဳမိတယ္။ သူကလည္း အခုတေလာ သိပ္မက်န္းမာဘူး။ နည္းနည္းခ်ဴခ်ာေတာ့ ျပဳစု ဂ႐ုစိုက္ေနရတယ္။ မၾကာမၾကာ shut down ျဖစ္ျဖစ္သြားတာကိုး။ ဟိုတေလာကပဲ ေဆးခန္းသြားျပလာရေသးတယ္။ အင္း သူသာမ႐ွိရင္ အခုဒီစာလည္း ျဖစ္လာမွာမဟုတ္။ ရင္ထဲ စကားတင္းၾကပ္မႈလည္း ေျပေလ်ာ့မည္မထင္။ ျပန္မေျပာတတ္ေပမယ့္ ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္ေပးေလရဲ႕။ မွတ္တမ္းတင္ေပးေလရဲ႕။ သူဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ႐ိႈပင္ဟြာေျပာတဲ့ သူငယ္မ ေလးရဲ႕ အ႐ုပ္မေလးပဲ။ သူလား။ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းနဲ႔ စာစီရတဲ့ကြန္ျပဴတာေလး တလံုးရယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အခု သူ႔ကိုသံုးၿပီး က်ေနာ့ရင္ထဲက စကားေတြကို ပို႔လႊတ္လိုက္တာပဲ။ ပ်ံခ်င္ရာ ပ်ံၾကေစေတာ့။ နားေထာင္အပ္သူ နားေထာင္ေပေရာ့။ က်ေနာ့္ ညကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အိပ္စက္လို႔ ရသြားတာေပ့ါဗ်ာ။

စာကိုး။   ။ ကိုတာ - သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စကားစျမည္ေျပာျခင္း (ကိုတာ၏ ျခစ္ရာမ်ား)
စာၿပီး။ မနက္ ၁ း ၀၀ နာရီ၊ ၂၇ ဇူလိုင္ ၂၀၁၈, BKK.

0