ေက်ာ္ေက်ာ္ (ျမရည္စမ္း) ● ဆစ္​ရင္​း... စစ္​ရင္​း ကြၽံဝင္​ခဲ့ရပါ​ေလ၏

ေက်ာ္ေက်ာ္ (ျမရည္စမ္း) ● ဆစ္​ရင္​း... စစ္​ရင္​း ကြၽံဝင္​ခဲ့ရပါ​ေလ၏
(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၂၃၊ ၂၀၁၈

(က)
ညႀကီးမင္​းႀကီးမွာ မိုး​ေတြတအားသည္​း​ေန​ေတာ့ ကြၽန္​​ေတာ္​့​ေဘးမွာ အိပ္​တဲ့​ေကာင္​​ေလးက ထၿပီးထိုင္​​ေနတယ္​။ သူ႔ကို ​ေၾကာက္​​စိတ္​​ေျပဖို႔ ​အား​ေပးစကား​ေလး​ေတြ ​ေလွ်ာက္​​ေျပာ​ေပး​ေနျဖစ္​​ေပမဲ​့ ကြၽန္​​ေတာ္​ကိုယ္​တိုင္​လည္​း ​ေၾကာက္​​ေနမိတာ အမွန္​ပါ။

တခါတခါ​ေတာ့  မိုးသံ​ေတြၾကားမွာပဲ အ​ေဝးႀကီးက​ေတာ္​လဲသံ၊ ​ေျမၿပိဳသံကို ၾကားရတတ္​ပါတယ္​။ အဲဒီလိုအခါမ်ဳိးဆိုရင္​ ​ေကာင္​​ေလးရဲ႕မ်က္​ႏွာဟာ ဆီးရြက္​​ေလာက္​ပဲ ရွိ​ေတာ့တယ္​။ တ႐ုတ္​မီးအိမ္​က အလင္​း​ေဖ်ာ့​ေဖ်ာ့​ေအာက္​မွာ သူ႔မ်က္​လံုး​ေလး​ေတြ ျပဴးက်ယ္​​ေနၾကတယ္​။

ည​ေနပိုင္​း​ေလးက သူျမင္​​ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ျမင္​ကြင္​း​ေတြကို ​ေမ့​ေဖ်ာက္​လို႔မရႏိုင္​ဘူးထင္​ပါတယ္​။ ဒီ​ေဒသမွာ လူ​ေသတယ္​ဆိုတာ ကြၽန္​​ေတာ္​့အတြက္​​ မထူးဆန္​း​ေတာ့​ေပမဲ့ သူ႔အတြက္​​ေတာ့ အ​ေတာ္​ႀကီးကို တုန္​လႈပ္​ဖြယ္​ရာ ျဖစ္​​ေနရွာပါတယ္​။ တကၠသိုလ္​ဘြဲ႔တ​ခုကို ရထားတာပူပူ​ေႏြး​ေႏြးရွိ​ေသး​ေတာ့ ​ေက်ာင္​းသားသာသာလူငယ္​​ေလးပဲ​ေပါ့။ သူ႔မိဘ​ေတြကို ​ေငြဆယ္​သိန္​း​ေလာက္​​ေပးၿပီး သူ႔သင္​တန္​းဆက္​တက္​ဖို႔ ​ ေငြရွစ္​သိန္​းကို စုထားမယ္​ေျပာ​ေတာ့ ကြၽန္​​ေတာ္​့မွာ စိတ္​မ​ေကာင္​းျဖစ္​မိပါတယ္​။ ရထားတဲ့ဘြဲ႔ဒီဂရီနဲ႔ အလုပ္​ဝင္​လုပ္​ပါလားလို႔​ေျပာမိတဲ့ ကြၽန္​​ေတာ္​့ကို ​ေခါင္​း​ေလးပဲ ရမ္​းျပရွာပါတယ္​။

အသက္​ႏွစ္​ဆယ္​​ေက်ာ္​​ေက်ာ္​​ေလာက္​ပဲ ရွိ​ေသးတဲ့သူ႔မ်က္​ႏွာႏုႏု​ေလးဟာ ဒီလို​ေနရာမ်ိဳးနဲ႔​ေတာ့ မအပ္​စပ္​လွပါဘူး။ "မိဘ​ေက်းဇူးဆပ္​ခ်င္​တယ္​ဆိုရင္​လည္​း တျခားနည္​းလမ္​း​ေတြနဲ႔ ဆပ္​ပါလားငါ့တူရာ" လို႔ သူ​ေရာက္​လာတဲ့​ေန႔က ေျပာမိ​ေသး တယ္​။ "တစ္​လ သံုးသိန္​းက ဒီလို​ေနရာမွာမွ  ရမွာဦး​ေလးရ" ဆိုတဲ့ စကား​ေၾကာင္​့ ဘာမွထပ္​မ​ေျပာျဖစ္​​ေတာ့ပါဘူး။ ​ေကာင္​​ေလးရဲ႕အ​ေတြးထဲမွာ တစ္​လသံုးသိန္​း၊​ ေျခာက္​လ တစ္​ဆယ္​့ရွစ္​သိန္​းက သူ႔ဘဝလမ္​းခရီးကေခ်ာင္​းတခုကိုျဖတ္​ကူးဖို႔ တံ တားတစင္​းလည္​း ျဖစ္​ခ်င္​ျဖစ္​မွာ​​ေနမွာ​ေပါ့လို႔ ​ေတြးမိရင္​း စိတ္​မ​ေကာင္​းျဖစ္​ရံုပါပဲ။

မိုးသံ​ေတြၾကားထဲမွာ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔အ​ေစာင္​့တဲ​ေလးလည္​း ၿငိမ္​ကုပ္​​ေနပါတယ္​။ အတိတ္​ကို ​ေရာက္​လိုက္​၊ မ​ေရာက္​​ေသးတဲ့ အနာဂတ္​ကို မွန္​းဆလိုက္​နဲ႔ ​ေခါင္​းထဲမွာ​ေတာ့ အ​ေတြး​ေတြ ​ေျပးလႊား​ေနၾကတယ္။ တကယ္​​ေျပာရမယ္​ဆိုရင္​​ေတာ့ ဒီ​ေဒသ မွာ ​ေနာက္​တစ္​​ေန႔ဆိုတာႀကီးကိုက မ​ေရမရာ စကားျဖစ္​​ေနတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။​ ေနာက္​တစ္​​ေန႔ဆိုတာက မ်ားပါလိမ္​့အံုးမယ္​။ ၾကာပါလိမ္​့အံုးမယ္​။ မနက္​နဲ႔​ေန႔လည္​၊ ​ေန႔လည္​နဲ႔ည​ေန၊ ည​ေနနဲ႔ည အခ်ိန္​တိုင္​းမွာ အ​ေျပာင္​းအလဲ​ေတြက ျမန္​လြန္​းလွတာ ဝရုန္​းသုန္​းကားပါပဲ။

​ေန႔လယ္​တုန္​းက ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ကို ႏုတ္​ဆက္​ခဲ့တဲ့ ​ေရမ​ေဆး​ေက်ာက္​ရွာသူ လူငယ္​​ေလးသံုး​ေယာက္​ဟာ ည​ေနက်​ေတာ့ ႐ြံ႕ ႏြံအလူးလူးနဲ႔ သက္​မဲ့အ​ေလာင္​း​ေတြ ျဖစ္​ကုန္​ၾကၿပီ။ သူတို႔ ​ေရမ​ေဆး​ေက်ာက္​ ရွာ​ေဖြ​ေနၾကတဲ့အနီးအနားက ကမ္​းပါးရံႀကီး ၿပိဳက်​ေတာ့ တဖက္​ျခမ္​းက ႏြံအႏွစ္​​ေတြဟာ သူတို႔အ​ေပၚကို ဖံုးလႊမ္​းသြားခဲ့တယ္​။​ လူ​ေတြဟာ ​ေရကူးလို႔သာ ရတတ္​ၾကမယ္​။ ႏြံကူးဖို႔ဆိုတာ​ေတာ့ ဘယ္​လိုမွမျဖစ္​ႏိုင္​တဲ့ကိစၥႀကီးပါ။ အ​ေရအတြက္​အတိအက်မ​ေျပာႏိုင္​တဲ့ လူသား​ေတြဟာ ႏြံျပင္​​ေအာက္​ ကို ​နစ္​ျမႇဳပ္​​ေပ်ာက္​ကြယ္​ခဲ့ရပါတယ္​။ တခ်ဳိ႕ကို​ေတာ့ အ​ေရး​ေပၚကုသဖို႔အ​ေနအထားနဲ႔၊ တခ်ဳိ႕ကို​ေတာ့ သက္​မဲ့ခႏၶာ အျဖစ္​နဲ႔ ဘဝတူလူသား​ေတြက လတ္​တ​ေလာ ဆယ္​ယူႏိုင္​ခဲ့ၾကတယ္​။

​ေပ်ာ္​႐ႊင္​ျခင္​း​ေတြ၊ ဝမ္​းနည္​းပူ​ေဆြးျခင္​း​ေတြ၊ ထိတ္​လန္​႔ျခင္​း​ေတြ၊ ၾကမ္​းၾကဳတ္​ရက္​စက္​ျခင္​း​ေတြြ အစရွိတဲ့ ရသမ်ဳိးစံုကို တစ္​ရက္​ထဲမွာ ျမင္​ႏိုင္​​ေတြ႔ႏိုင္​တဲ့ ​ေမွာ္​ထဲကို ကြၽန္​​ေတာ္​​ေရာက္​ခဲ့တာ ၾကာလွပါၿပီ။ ဒီ​ညမွာ​ေတာ့ အိပ္​မရျခင္​း​ေတြနဲ႔လံုး​ေထြးသတ္​ပုတ္​ရင္​း အတိတ္​ကို ျပန္​​ေတြးမိပါ​ေတာ့တယ္​။

(ခ)
မႏၲ​ေလးဘူတာႀကီးဟာ အဲဒီတုန္​းက ပုပ်ပ္​ပ်ပ္​ဝါဝါ​ေလးပါ။ အဲဒီ​ေဘးမွာ ပုပၸားဟိုတယ္​ရွိတယ္​။ ညတိုင္​က်သီခ်င္​း​ေတြဆိုၾကတယ္​။ သူမ်ား​ေတြဆိုၾကတာပါ၊ သူ​ေဌး​ေတြ​ေနမွာ​ေပါ့။ ဆိုက္ကား​ေလးဂိတ္​ထိုးရင္​း ကြၽန္​​ေတာ္​​တို႔ကနားဆင္ ခံစားၾကရတာပါ။

"သိန္​း​ေက်ာက္​ရရင္​​ ေလာပန္​းျဖစ္​ၿပီ​ေပါ့" တဲ့။

ဆိုက္ကား​ေလးနဲ႔ခရီးသည္​ပို႔ရင္​း က်ံဳး​ေထာင္​့​ေရာက္​​ေတာ့လည္​း ​ေရ​ေပၚစတိတ္​ရႈိးမွာ စည္​ကားလိုက္​တာ။ သူ​ေဌး​ေတြ​ေနမွာ​ေပါ့။ ပန္​းကုံး​ေတြစြပ္​လို႔ သီခ်င္​း​ေတြဆိုလို႔။ အဲဒီသီခ်င္​းပဲ ၾကားၾကား​ေနရတယ္​။ "သိန္​း​ေက်ာက္​ရရင္​​ေလာပန္​းျဖစ္​ၿပီ​ေပါ့" ဆိုတဲ့သီခ်င္​း​ေလ။

ကြၽန္​​ေတာ္​ကလည္​းဆိုက္ကားသမားဆို​ေတာ့စံုတယ္​။ ခရီးသည္​တင္​ရတာထက္​ကို ​ေက်ာက္​ထုပ္​သယ္​ရတာက ပိုကိုက္​တယ္​​ေလ။

အဲသည္​အခ်ိန္​က ျမစ္​ႀကီးနားဖက္​ကလာတဲ့ရထား​ေတြမွာ ​ေက်ာက္​စိမ္​းအထုပ္​​ေတြပါတတ္​တယ္​။ ရထားဝင္​လာၿပီဆို ကိုယ္​နဲ႔မ်က္​မွန္​းတန္​းမိတဲ့ကုန္​သည္​ပါလာရင္​ ဝမ္​းသာရတယ္​။

၇၉ လမ္​း တရုတ္​တန္​းက မဖ်က္​​ေသးဘူး။ ကုန္​သည္​က ​ေစာင္​့ခိုင္​းတဲ့အခ်ိန္​ တရုတ္​တန္​းပန္​းကန္​ဆိုင္​​ေတြနားက သြား​ေစာင္​့​ေနလိုက္​တာပဲ။ ရထား​တြဲေတြကို ​ေရ​ေဆးတဲ့လိုင္​းက်င္​း (pitch) ​ေတြက တရုတ္​တန္​းနဲ႔ကပ္​​ေနတာ​ေလ။ အဲဒီ​ေနရာ​ေလးမွာ အုတ္​တံတိုင္​း​ေလးကနည္​းနည္​းၿပိဳက်​ေနတယ္​။ ဘူတာဖက္​မွာက်​ေတာ့ ​ေျမႀကီးကမူ​ေလးရွိ​ေနျပန္​​ေရာ။ အထဲမွာ​ေတာ့ သူတို႔ဘယ္​့နွယ္​လုပ္​ကိုင္​ရွင္​းလင္​းၾကတယ္​မသိရပါဘူး။ အုတ္​တံတိုင္​း​ေက်ာ္​လာတာနဲ႔ ပစၥည္​းထုပ္​ဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​တာဝန္​​ေပါ့။ ​ေအး​ေအးလူလူပါပဲ။ ​ေက်ာက္​စိမ္​းဆိုတဲ့ဟာကလည္​း အ​ေတာ္​​ေတာ့ ထူးဆန္​းတဲ့​ေကာင္​ဗ်။ ရထားလမ္​းတေလ်ွာက္​က ဘူ တာ​ေတြမွာ ဖမ္​းမယ္​ဆီးမယ္​တကဲကဲလုပ္​ၾက​ေပမ ဲ့​ေက်ာက္​ဝိုင္​းထဲလည္း​ေရာက္​​ေရာ ​ေအး​ေဆး။

အဲဒီအလုပ္​​ေလးက ၿမိဳးၿမိဳးျမက္​ျမက္​ရ​ေန​ေတာ့ ဆိုက္ကားနဲ႔ခရီးသည္​ႀကိဳပို႔ကိစၥ​ေတြ​ဆိုရင္​​ေတာင္​ ျမက္​ျမက္​စက္​စက္​မရွိခ်င္​​ေတာ့ဘူး။ အလုပ္​လုပ္​​ေပးဖူးတဲ့ ကုန္​သည္​​ေတြမ်ားလာၿပီဆို​ေတာ့ ကြၽန္​​​ေတာ္​လည္​း တ​ဆင္​့တက္​​ေတာ့တာ​ေပါ့။ မႏၲ​ေလးဘူတာက​ေစာင္​့ရတာနဲ႔မတင္​းတိမ္​ပဲ ႐ြာ​ေထာင္​ဘူတာအထိ ဆင္​းႀကိဳပလိုက္​တယ္​။ ပစၥည္​းပါလာၿပီဆိုရင္​ ၿမိဳ႕​ေဟာင္​းမွာ ဆင္​းတယ္​။ တခါတ​ေလမွာမ်ား ပစၥည္​းက နွစ္​ထုပ္​ သံုးထုပ္​ျဖစ္​​ေနၿပီဆို အ​ေတာ္​​ေခါင္​းစားရတယ္​။ ၿမိဳ႕​ေဟာင္​းဘူတာအဝင္​​ေလးက အမႈိက္​ပံုႀကီး​ေတြဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​နဲ႔ရဲ​ေဘာ္​ရဲဘက္​ျဖစ္​ခဲ့ဖူးတယ္​လို႔​ေျပာျပန္​ရင္​ လြန္​ရာက်​ေနမလားပဲ။ ပစၥည္​းမ်ားရင္​မ်ားသလို အဲဒီ အမႈိက္​ပံုႀကီး​ေတြ​ေပၚ အရင္​ပစ္​ခ်လိုက္​တာပဲ။ ၿပီးမွလူကိုယ္​တိုင္​ဆင္​းရတယ္​။ အမႈိက္​ပံုကစိတ္​ခ်ရတယ္​။ ပစၥည္​းထုပ္​ပစ္​ခ်လိုက္​တာနဲ႔ အမႈိက္​​ေတြကအ​ေပၚကျပန္​ဖံုးသြား​ေရာ။ မိုး​ေကာင္​းကပစၥည္​းဆိုရင္​ စိတ္​မပူရဘူး။ ဟိုပင္​ကပစၥည္​းဆိုရင္​​ေတာ့ ဂရုစိုက္​ရတယ္​။ ဟိုပင္​က​ေနတင္​တဲ့ပစၥည္​းက ဆယ္​ကြင္​းထုပ္​လက္​​ေကာက္​အၾကမ္​းထည္​​ေတြဆို​ေတာ့ က်ဳိးမွာပူရတာ​ေပါ့။

ျမင္​ပါမ်ား​လာ​ေတာ့ ဆိုက္ကားနင္​းတဲ့အလုပ္​ထက္​ ​ေက်ာက္​စိမ္​းကို ကိုယ္​တိုင္​တူးခ်င္​တဲ့စိတ္​က ကြၽန္​​ေတာ့္​မွာမ်ားလာတာပဲ။ သူမ်ားပစၥည္​းသယ္​​ေပးလိုက္​ ​ေပးသ​ေလာက္​​ေငြ​ေလးယူလိုက္​နဲ႔လည္​း မတင္​းတိမ္​ခ်င္​​ေတာ့ျပန္​ဘူး။ စိတ္​က အ​ေတာ္​ခက္​တဲ့​ေကာင္​ဗ်။ ဆိုက္ကား​ေလး​ေရာင္​းၿပီး အမွတ္​(၅၅)ဆိုတဲ့အဆန္​ရထားႀကီးစီးလို႔  ​ေမွာ္​ထဲကိုခ်ီတက္​ခဲ့တာပါ။ "သိန္​း​ေက်ာက္​ရရင္​​ေလာပန္​းျဖစ္​ၿပီ​ေပါ့" ဆိုၿပီး သီခ်င္​း​ေလး တညည္​းညည္​းနဲ႔​ေပါ့။

ကြၽန္​​ေတာ္​​ေမွာ္​ထဲ​ေရာက္​စက အခုလိုစက္​ယႏၲယားႀကီး​ေတြနဲ႔ တူးၾက​ေဖာ္​ၾကတာ မရွိသ​ေလာက္​ပါပဲ။ လူအားနဲ႔ပဲ လုပ္​ၾကကို္​င္​ၾကရတယ္​။ အဲသည္​​ေတာ့ အလုပ္​လည္​းမရွားပါဘူး။​​  ေဒသိယစကားနဲ႔​ေဆာင္​း​ေက်ာ္​လို႔ ​ေခၚၾကတဲ့ ​ေျမသယ္​ျခင္​းနဲ႔ ​ေျမစာ​ေခါက္​စားထမ္​းလို႔ရတယ္​။ ​ေက်ာက္​က်င္​းတိုင္​းမွာ လူအင္​အားလိုအပ္​ခ်က္​ရွိ​ေနတာပါ။​ ပုခုံး​ေဒါက္​ထဲ့ထားတဲ့ ႀကိမ္​ျခင္​းၾကားႀကီး​ေတြနဲ႔ အပိုးသမား​ေတြကို ​ေနရာတိုင္​းမွာ ျမင္​ႏိုင္​ပါတယ္​။ ေရစုပ္​စက္​​ေမာင္​းဖို႔ ဒီဇယ္​ပိုးမလား၊ ​ေစ်းကူးၾကတဲ့ ကုန္​​ေျခာက္​ပိုးမလား အလုပ္​​ေတြက အရန္​သင္​့ရွိ​ေနတယ္​။ တဒိုင္​းဒိုင္​းတဖန္​းဖန္​း၊ တဝုန္​းဝုန္​းတဂ်ိန္​း ဂ်ိန္​း ပစ္​ခတ္​သံ​ေတြ ဆူညံ​ေနတဲ့ ​ေမွာ္​သြား လမ္​းတေလ်ွာက္​မွာ လမ္​းပန္​းဆက္​သြယ္​​ေရးက​​ေတာ့ အခုလိုမ​ေကာင္​းဘူး​ေပါ့။ အဆိုးထဲက အ​ေကာင္​းက​ေတာ့ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔လို လူ​မ်ားစြာအတြက္​ အလုပ္​မရွား တာပါပဲ။

ကြၽန္​​ေတာ္​​ေမွာ္​ထဲ​ေရာက္​ၿပီး သံုး​ေလးႏွစ္​ၾကာ​ေတာ့ ​ေသနတ္​သံ​ေတြ တိတ္​ဆိတ္​သြားပါတယ္​။ အ​ေပးအကမ္​း​ေတြနဲ႔ ့ၿငိမ္​းခ်မ္​း​ေရးကာလ ​ေရာက္​လို႔လာပါတယ္​။​ ေမွာ္​သြားလမ္​း​ေတြ ​ေကာင္​းလာသလို ရုပ္​ရွင္​ဗီဒီယို​ေတြထဲမွာပဲ ျမင္​ဖူးခဲ့ရတဲ့ ​ေျမတူးစက္​ႀကီး​ေတြ ​ေမွာ္​ထဲ​ေရာက္​လာခဲ့ၾကတယ္​။ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔လိုလူ​ေတြကို က်င္​းသားအျဖစ္​၊ ​ေခါက္​စားသမားအျဖစ္​ ​ေမြးခဲ့​ေကြၽး ခဲ့ၾကသူတ​ခ်ဳိ႕လည္​း လုပ္​ခင္​းကိုင္​ခင္​း​ေတြ ​စြန္႔ခဲ့ၾကရတယ္​။ ဆင္​ပိန္​ကြၽဲဆိုသလို ​ေငြရွိသူ​ေတြအတြက္​ မ​ေထာင္​းသာလွ​ေပမဲ့ ​ေငြရင္​းမရွိသူ​ေတြအဖို႔​ေတာ့ သူ​ေတာင္​းစားခြက္​​ေပ်ာက္​ရတဲ့ ဘဝ၊ ႏူရာဝဲစြဲရတဲ့ဘဝနဲ႔ ခါးသီးတဲ့​ေန႔ရက္​​ေတြကို ျဖတ္​သန္​းၾက ရပါတယ္​။

(ဂ)
ကြၽန္​​ေတာ္​ အလုပ္​စံုခဲ့ပါၿပီ။ ဖက္​စပ္​​ေခတ္​ကိုလည္​း ျဖတ္​ခဲ့ဖူးသလို အခုလိုနိုင္​ငံ​ေတာ္​နဲ႔အက်ဳိတူပူး​ေပါင္​းလုပ္​ကိုင္​​ေနပါတယ္​ဆိုတဲ့ ​ေခတ္​ထဲလည္​း ကူးခတ္​​ေနရတုန္​းပဲ။ အ​ေပၚက​ေနဗ်ဳိင္​းတေ​ေကာင္​ ျဖတ္​ပ်ံသြားမယ္​ဆိုရင္​​ေတာင္​ စိမ္​းသြား​ေစတဲ့ ​ေက်ာက္​စိမ္​းတံုးႀကီး​ေတြကိုလည္​း အ​ေဝးက​ေခ်ာင္​းၾကည္​့လို႔ျမင္​ခဲ့ဖူးပါၿပီ။ လူႀကီးတစ္​​ေယာက္​လိုခံစားခဲ့ဖူးၿပီးသလို က​ေလးတ​ေယာက္​လိုလည္​း ​ေတြးခဲ့ဖူးပါတယ္​။ "​ေၾသာ္​..သူတို႔အက်ိဳးတူပူး​ေပါင္​းတဲ့ နိုင္​ငံ​ေတာ္​ဟာ ငါ့အ​ေမအရင္​းသာျဖစ္​ခဲ့ရင္​ ဘယ္​​ေလာက္​​ေကာင္​းမလဲ" ဆိုၿပီး​ေတာ့​ေပါ့။

"သိန္​း​ေက်ာက္​ရရင္​​ေလာပန္​းျဖစ္​ၿပီ​ေပါ့" ဆိုတဲ့သီခ်င္​း​ေလး အခု​ေနခါမႏၲ​ေလးၿမိဳ႕​ေပၚမွာ ​ေခတ္​မစား​ေလာက္​​ေတာ့ဘူးထင္​ပါတယ္​။ ​ေခတ္​က လိမ္​့ခနဲလိမ္​့ခနဲၾကားမွာ ျမန္​လြန္​းပါတယ္​ဗ်ာ။ ​ေငြတစ္​သိန္​းဆိုတာ လက္​နဲ႔တူးတဲ့​ေခတ္​ကာလမွာ တန္​ဘိုးရွိ​ေပမဲ့ အခုလို ​ေခတ္​မီစက္​ယႏၲယားႀကီး​ေတြနဲ႔ တူးတဲ့​ေခတ္​မွာ ​ေပတူးတူးအ​ေနအထားပဲ ျဖစ္​မွာပါ။

ကြၽန္​​ေတာ္​့​ေဘးက လူငယ္​​ေလးက​ေတာ့ အိပ္​​ေပ်ာ္​​ေနရွာပါၿပီ။ အိပ္​မရတဲ့အတူ မထူး​ေတာ့ပါဘူးဆိုၿပီး အခ်ဳိရည္​ဗူးခြံ​ေလးကို အ​ေပါက္​​ေလးတ​ေပါက္​​ေဖာက္​လိုက္​တယ္​။ ပီ​ေကခဲပတ္​​ေလးကို မီးရႈိ႕​ေနရင္​း အိတ္​ကပ္​ထဲက အနီ​ေရာင္​​ေဆးျပားေလးကို တယုတယထုတ္​ယူလိုက္​မိတယ္​။

ကြၽန္​​ေတာ္​ အိမ္​မျပန္​ျဖစ္​တာ ၾကာပါၿပီ။ အ​ေတာ္​နဲ႔လည္​း ျပန္​ျဖစ္​​ေတာ့မယ္​ မထင္​ပါဘူး။ အခု​ေနရာက ကြၽန္​​ေတာ္​့အတြက္​​ေတာ့ လြတ္​​ေျမာက္​ရာ​ေဒသတ​ခုပါ။ နံ​ေဘးမွာ အိပ္​​ေပ်ာ္​​ေနတဲ့ လူငယ္​​ေလးကိုလြတ္​​ေျမာက္​ရာ​ေဒသမွာ ကြၽန္​​ေတာ္​့လို အက်ဥ္​းက်​ေနမွာစိုးတဲ့စိတ္​က​ေလး ဖ်တ္​ခနဲ​ေပၚလာမိခဲ့တယ္​။

မနက္​က လက္​ျပႏႈတ္​ဆက္​ခဲ့ၾကတဲ့  လူငယ္​​ေလး​ေတြက​ေတာ့ စိတ္​​ေတြသာ ဒီ​ေနရာမွာႏြ႔ံနစ္​က်န္​္​မ​ေနခဲ့ၾကရင္​ အမွန္​တ ကယ္​ လြတ္​​ေျမာက္​သြားခဲ့ရပါၿပီ။ ရင္​ထဲမွာ တစစ္​စစ္​နဲ႔ မၿငိမ္​းခ်မ္​းႏိုင္​​ေသးဘူး။ ညဥ္႔နက္​ေလ ဘဝပ်က္​​ေလ အ​ေျခအ​ေနဆိုး ႀကီးကို စိတ္​​ေတြ႐ြက္​လႊင္​့ရင္​း ကြၽန္​​ေတာ္​​ေက်ာ္​ျဖတ္​ရျပန္​အံုးမယ္​။ ရုန္​း​ေလနစ္​​ေလ ႏြံ​ေတာႀကီးထဲကို အိပ္​မက္​မက္​ရင္​း ​ေရာက္​သြားမွာကို စိုးရိမ္​​ေနမိျပန္​ပါတယ္​။
0