အမၺနဒီေက်ာ္စြာ ● ႐ုိးမၿမိဳ႕ကေလး

အမၺနဒီေက်ာ္စြာ ● ႐ုိးမၿမိဳ႕ကေလး
(မုိးမခ) ဇူလုိင္ ၁၈၊ ၂၀၁၈

ရခိုင္ျပည္နယ္ရဲ႕ နယ္ေျမဧရိယာပိုင္နက္ အက်ယ္ဆံုးေတာင္ေပၚမက်ေျမျပန္႔မက် ၿမိဳ႕ကေလးကို လြမ္းသည္။ ေတာင္ေပၚ႐ႈခင္းၾကည့္စခန္းမွၾကည့္လွ်င္ ေတာင္ခိုးေဝေဝတို႔ၾကား ျမဴေငြ႔မ်ားရစ္သိုင္းလို႔ ေခ်ာင္းကေလးက ၿမိဳ႕ကိုပတ္ ေတာင္တန္း ေတာင္ကုန္းေလးေတြက ၿမိဳ႕ကိုေထြးေပြ႔ထားၿပီး ေတာေငြ႔ ေတာင္ရိပ္ သစ္ရိပ္ ဝါးရိပ္ သဘာဝ အထပ္ထပ္ အလိပ္လိပ္နဲ႔ မ်က္လံုးမွိတ္ဖို႔ ေမ႔သြားေလာက္စရာ ျမင္ကြင္းမ်ဳိးမွာ သာယာနစ္မြန္းမိမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

သဘာဝႀကီးကေပးထားေသာ လက္ရာမပ်က္ေသးသည့္ ေတာတန္းမ်ား ေတာင္ကုန္းေတာင္တန္းမ်ား ခ်ိဳင္႔ဝွမ္း ဂမူမ်ား လွ်ဳိ ေျမႇာင္မ်ား ေက်ာင္ေတာင္ ေက်ာက္သား အက်ိဳအၾကားတို႔က တစက္ခ်င္းညႇစ္ခ်ေပးၿပီး ေအးျမျခင္း အနႏၵတို႔ျဖင္႔ စီးဆင္း က်လာသည့္ စိမ္႔ေရ စမ္းေရၾကည္မ်ား ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားေနေသာ စမ္းေခ်ာင္းေလးမ်ားကို အျခားကမၻာတခုေရာက္ သြားသည့္ လူသားတဦးလို ခံစားရေစမွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္။

နက္သြားလိုက္ တိမ္သြားလိုက္ႏွင္႔ ၾကည္လင္ေနေသာေရျမသားတို႔ လူးလြန္႔လႈပ္ရွားေဆားကစားေနၿပီး ေအာက္ေျခၾကမ္းျပင္ သားက ေက်ာက္ျပား ေက်ာက္လံုးကေလးမ်ားျဖင္႔ခ်ယ္သထားေသာ အမ္းေခ်ာင္းေရစီးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေရကူးရင္း ကိုယ္ ေဖာ့ရင္း ေဘာကြင္းေပၚတြင္ ပက္လက္လွန္အိပ္ကာ ကမၻာေပၚတြင္ အသာယာဆံုး ေကာင္ကင္ျပင္ႀကီးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ ေငးၾကည့္ရေသာ အခ်ိန္မ်ားကိုလြမ္းသည္။

ဟိုဖက္ကမ္း သည္ဖက္ကမ္းကို လက္ပစ္ကူးၾကမည္ ေက်ာက္ေတာင္ေပၚတက္ကာ ၾကည္စိမ္းလဲ႔ျမေနေသာ ေရနက္ပိုင္းထဲ သို႔ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းမ်ားသာမက မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားပါ စုေပါင္းၿပီး တေယာက္ တလွည့္ ဒိုင္ဗင္ထိုး ခုန္ ဆင္းၾကမည္။ တေယာက္ႏွင္႔တေယာက္ တြန္းထုိးၾကမည္ တြန္းခ်ၾကမည္။ ေရမကူးတတ္သူ ေရမငုပ္တတ္သူမရွိေအာင္ ေခ်ာင္းကေလးက သင္ၾကားေပးခဲ႔သည္။ ေခ်ာင္းကေလး၏ ကမ္းေျခ တဖက္ တခ်က္၌ ေက်ာက္ခဲျပင္ႀကီးရွိသည္။ ေက်ာက္ခဲ ျပင္ႀကီး အလြန္တြင္ ဂ်င္းရဲပင္မ်ား မိုးမခပင္မ်ား မအူပင္မ်ား လွပစြာ ပြင္႔ဖူးေဝဆာ လွပေနပါလိမ္႔မည္။ ေက်ာက္ခဲျပင္ႏွင္႔ သဲျပင္မ်ားအၾကားတြင္ က်ဴပင္မ်ား တိုးမေပါက္ေအာင္ စိမ္းစိုပိန္းပိတ္ကာ နယ္ျခားစည္းမ်ဥ္းတခုပမာ ျခားနားေနပါလိမ့္ဦးမည္။ ထိုမွေက်ာ္ၾကည္လိုက္လွ်င္ ဗာဂ်ီးနီးယားထက္ မညံ့ေသာ ေဆးရြက္ႀကီးမ်ားစိုက္ထားသည့္ ကိုင္းေျမ ကိုင္းေတာမ်ားကို ၾကည့္မဆံုး ႐ႈမဆံုး စိမ္းလန္းသပ္ရပ္မႈကို လတ္ဆတ္ ေမႊးျမစြာ တဝႀကီး ရႈရႈိက္ခံစားရမွာ အေသအခ်ာပင္ျဖစ္သည္။

ပိုင္ရွင္မ်ားရွိေသာလည္း မည္သူမွ တားျမစ္ျခင္းမရွိဘဲ ရာသီခ်ိန္အတိုင္း သီးပြင္႔ေသာ စိုက္ခင္းသီးႏွံမ်ား ႏွစ္ရွည္ သီးႏံွပင္မ်ား ကို တနပ္စာ တရက္စာ ခူးဆြတ္စားသံုးႏိုင္ျခင္းရွိေသာ ျမိဳ႔ကေလးကိုလြမ္းသည္။ ေပတရာ ပတ္လည္မွ ေမႊးပ်ံသင္းျမေနတတ္ ေသာ သံုးႏွစ္သရက္သီးမ်ားကိုလြမ္းသည္။အညွာစိမ္းစိမ္းကေလးႏွင္႔ ခ်ိဲအီေမႊးျမေနေသာ လက္ေဆာင္ေတာ္ ညႇာစိမ္း ငွက္ ေပ်ာသီးမ်ားကို လြမ္းသည္။ စကားအလြန္မ်ားေသာ ငွက္မ်ိဳးစံုတို႔ ဝတ္ရည္စုပ္ကာ မူးရည္ေနေသာ လက္ပံပင္ႀကီးမ်ားေပၚမွ လႊားခနဲ ခုန္ဆင္းခ်လာတတ္ေသာ ေလထီးစီး လက္ပံပြင္႔မ်ားကို တိုးေဝွ႔ လုေကာက္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ စေနာက္ၾက ရတာကိုလြမ္းသည္။

ဆီးသီးပင္မ်ားေပၚကိုတက္ၿပီး ေမ်ာက္ကေလးကို ကိုင္းကိုခုန္ကာ လႈပ္ခ်ေပးၿပီး အပင္ေအာက္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြလုေကာက္ၾကတာကိုလြမ္းသည္။မရမ္းသီးပင္မ်ားေပၚကိုတက္ၿပီး ဝါးဆစ္ပိုင္းထဲမွာ ငါးပိဖုတ္ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔ ဆားေတြ ထည့္သြားၿပီး အပင္ေပၚမွာ တခါတည္းခူး တခါတည္း ေထာင္းစားၾကတာကိုလြမ္းသည္။သရက္သီးပင္ ေအာက္က ေက်ာက္ခဲပံုေပၚမွာထိုင္ၿပီး သရက္သီးအညွာကို ထိသူဗိုလ္လုပ္တမ္း အျပိဳင္အဆိုင္ ေလာက္ေလးျဖင္႔ ပစ္ခတ္ခဲ့ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလြမ္းသည္။ ေတာင္ကုန္းမ်ားေပၚတြင္ရွိေသာ ဘုရားမ်ား ေစတီမ်ား ပုထိုးေတာ္မ်ားကို သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆရာ/မမ်ားစုစည္းကာ ေလ့လာေရးခရီး ဘုရားဖူးခရီး ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ ရွားမွီးခဲ႔ၾကတာကို လြမ္းရသည္။စာေမးပြဲေျဖဆိုၿပီးခ်ိန္မ်ား ကိုယ္တို႔ျမိဳ႕နယ္အားကစားအသင္းေတြက ပထမ ဒုတိယ တတိယ ရခ်ိန္မ်ား ျမိဳ႕ကေလး၏ ရင္ေသြးရတနာမ်ားက ျမိဳ႕ကေလးကို ဂုဏ္ ယူစရာ တခုခုကို ယူေဆာင္လာတိုင္း ေခ်ာင္းကေလးရဲ႕ ေက်ာက္ခဲျပင္ ကမ္းေပၚမွာ ငွက္ေပ်ာဖက္ေတြခင္းၿပီး လက္ရည္ တျပင္တည္း တရင္းတႏွီး ေပ်ာ္ပြဲစားခဲ႔ၾကပံုမ်ားကို လြမ္းသည္။

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔မ်ားတြင္ မိမိအိမ္က လူႀကီးမ်ားကို အသိေပးၿပီး မိမိျခံထဲရွိ ငွက္ေပ်ာသီး မာလကာသီး သေဘၤာသီး ၾကံနီပင္မ်ား ၾကက္မ်ား ဘဲမ်ားကို အေပါင္းအေဖာ္မ်ားႏွင္႔ အေပ်ာ္အပါး ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရန္ ကိုယ္႔အိမ္က ဆန္ ဆီ ဆား ငပိ ငရုပ္သီး စသည္တို႔ကို တိတ္တိတ္ကေလး ယူေဆာင္ရန္ ကိုယ္တိုင္လက္ေထာက္ခ်ၿပီး မီးပံု မ်ားျဖင္႔ ဝိုင္းဖြဲ႔ကာ ခ်က္စားၾက ဂစ္တာတီးကာ သီခ်င္းဆိုၾက ေဗ်ာက္အိုးမ်ား ေဖာက္ၾက မီးပံုပ်ံမ်ားလႊတ္တင္ၾက လမ္းတိုင္း တြင္ ဝါးတိုင္းမ်ားစိုက္ကာ ေရနံဆီမီးတိုင္မ်ား ထြန္းၾက ငွက္ေပ်ာပင္ မ်ားခုတ္ကာ ဆီမီးခြက္မ်ားလုပ္ၿပီး ညေနပိုင္းမွ လထြက္ ခ်ိန္ထိ ေတာင္ေပၚမွ ေစတီမ်ား ဘုရားမ်ာကို မီးပူေဇာ္ၾကျဖင္႔ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ လူငယ္ဘဝမ်ားကိုလည္း လြမ္းရ သည္။

မည္သည့္အခိ်န္ မည္သည့္ကာလ မည္သည့္ရာသီမဆို ျခံတံခါး အိမ္တံခါးကို ပိတ္စရာ ေသာ႔ ခတ္စရာ မလိုဘဲ တံခါးမရွိ ေသာ႔မရွိ စိတ္ခ်လက္ခ် ေနထိုင္ႏိုင္ေသာ ျမိဳ႕ကေလးကိုလြမ္းသည္။ ဒညင္းသီး ပိႏၷဲသီး ဆီးသီး သရက္သီး သေဘၤာသီး ငွက္ေပ်ာသီး မာလကာသီး စသည္ျဖင္႔ အသီးအႏွံေပါင္းစံုျဖင္႔ ျပည့္စံုလွပကာ အုပ္ဆိုင္းေနေသာ ေက်ာင္း ဥယဥ္ကေလးကို ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ အမ္းျမိဳ႕နယ္ အ.ထ.က (၁) ေက်ာင္းကေလးကိုလြမ္းသည္။ ကိုယ္တိုင္လုပ္ ျခင္းလံုးကြင္း ေဘာလံုးကြင္း ေဘာ္လီေဘာကြင္း ဘတ္စကစ္ေဘာကြင္း ထုပ္ဆီးထိုးကြင္း မ်ားရွိေသာ ထိုေက်ာင္းကေလးကို လြမ္းသည္။ ေရကူးကန္ မရွိေပမယ္႔ ေက်ာင္းကေလးကို (ဂ) ေကြ႔ ေကြ႔ဝိုက္ၿပီး ရင္ခြင္ထဲပိုက္ထားသလို ေရၾကည္ၾကည္ ေခ်ာင္းကေလးရွိေသာ ျမိဳ႕ကေလးကိုလြမ္းသည္။ဘဝတိုက္ပြဲထဲ မက်ဆံုးမွီ ကာလအတြင္းမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ သဘာဝ သစ္ရိပ္ ဝါးရိပ္ စိမ္႔စမ္း ေခ်ာင္းကေလးမ်ားနဲ႔ ရင္ခြင္ေလးထဲမွာ တႀကိမ္ တခါ အျပန္ အလွန္ ျပန္လည္ ေထြးေပြ႔ခြင္႔ရဖို႔ အေရာက္သြားခ်င္ပါေသးသည္။

အမၺနဒီေက်ာ္စြာ
0