စီနီမာ သာဂိ - အက်ဴိးနဲ ခ်မ္းသာတဲ့ အာရွသားေတြ (Crazy Rich Asians) တဲ့လား


စီနီမာ သာဂိ - အက်ဴိးနဲ ခ်မ္းသာတဲ့ အာရွသားေတြ (Crazy Rich Asians) တဲ့လား
(မိုးမခ) ၾသဂုတ္ ၂၅၊ ၂၀၁၈

၂၀၁၈ ၾသဂုတ္မွာ ႏိုင္ငံတကာက ရုံေတြေပၚ တင္လာတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတခုကေတာ့ Crazy Rich Asians ပါ။ (ေသာက္)က်ဴိးနဲ ခ်မ္းသာတဲ့ အာရွသားေတြေပါ့။ တကားလုံးကို ေအရွင္ (Asian) ေတြနဲ႔ ရိုက္ပါတယ္။ Netflix ေပၚ ခ်ေပးလိုက္မလို႔ဟာ Warner Brothers (Hollywood) က ႏိုင္ငံတကာက ရုံေတြေပၚ တင္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီကား ေပါက္မယ္ေပါ့။ တကယ္လည္း ေပါက္သြားပါတယ္။ ကုန္က်စာရိတ္ သန္း ၃၀၊ အခု ရုံတင္ျပီး တပတ္အတြင္း သန္း ၅၀ ေဒၚလာ ေက်ာ္ ေငြ၀င္သြားပါျပီ။

ၾကည့္တဲ့ ပရိသတ္က ေအရွင္ေတြ မ်ားတယ္ဆိုေပမယ့္ ၃၈% အာရွႏြယ္ေတြ ျဖစ္ျပီး အာရွသားမဟုတ္သူေတြက ၆၀% ေက်ာ္ အားေပးတယ္ ဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္မွာ နာမည္ေက်ာ္ေနတဲ့ အာရွသား စာေရးဆရာ Kevin Kwan ရဲ့ ၀တၳဳစီးရီးထဲက ေကာက္ႏုတ္တာျဖစ္ျပီး ဒါရိုက္တာကလည္း Jon M Chu ေဟာလီး၀ုဒ္ဒါရိုက္တာ အာရွသားပါပဲ။ မင္းသား မင္းသမီး ဇာတ္ပို႔ ဇာတ္ရံေတြအားလုံးကလည္း နာမည္ရေနတဲ့ အာရွသားေတြ အႏုပညာရွင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္အိမ္ကို အေမရိကား နယူးေယာက္ကေန စျပီး စင္ကာပူမွာ ထိုင္ပါတယ္။ လူျပိန္းၾကိဳက္ အခ်စ္၀တၳဳေတြလို အေမရိကန္က လူလတ္တန္းစား ပညာတတ္ ေအရွင္ ပေရာ္ဖက္ဆာမေလးနဲ႔ စကၤာပူက က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာတဲ့ အေမြခံ လူေခ်ာကေလးတို႔ ဇာတ္။ ေကာင္ေလးဘက္က က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာေတာ့ ေကာင္မေလးကို ခြဲျခား ႏွိမ္ခ် ဆက္ဆံတဲ့ဆီမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ ေကာင္ေလးတို႔က သူငယ္ခ်င္းေတြ အားေပးမႈနဲ႔ ရုန္းကန္ ရင္ဆိုင္ၾကရတာေပါ့။ ဂုဏ္ရည္မတူေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေကာင္ေလးဘက္က အေမက အေလ်ာ့ေပးျပီး ဇာတ္သိမ္းက်ေတာ့ ညားၾကေလသတည္းေပါ့ေလ။

အာရွက တရုတ္ အိႏၵိယ ကိုရီးယား ဂ်ပန္မွာ သည္လို ဇာတ္ခြဲျခားတဲ့ ကားေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အေနာက္မွာလည္း သည္လိုပဲ ရွိပါတယ္။ ဆပ္ျပာပူေပါင္းဇာတ္ေတြ ... soap opera ေတြလို႔ ေခၚတယ္ ထင္တယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း သက္တံ့ေရာင္ တလက္လက္နဲ႔ ဆပ္ျပာပူေပါင္းေလး ေပါက္ျပီး ျပီးေတာ့လည္း ျပီးသြားတာပဲေပါ့။ သို႔ေသာ္ သည္ကားက အဲသည္ထက္ တာသြားပါတယ္။ သူ႔ဆပ္ျပာပူေပါင္းက အေရွ႔နဲ႔ အေနာက္တို႔ရဲ့ ဇာတ္ခြဲျခားမႈကို ဆင္ရိုက္ထားတာကိုး။

အေရွ႔ကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း မိဘ မ်ဳိးရိုး ဂုဏ္ ဓန နာမည္ စတာေတြကို အေလးထား ေက်ာရိုးထားပါတယ္။ မိသားစုတို႔ အေမြတို႔ ရိုးရာ အစဥ္အလာတို႔ကို ဦးတင္တယ္။ အေနာက္ကေတာ့ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၊ မိမဲ့ ဘမဲ့၊ ကိုယ္ဒူးကိုယ္ခၽြန္၊ ရုန္းကန္ တြန္းလွန္တာေတြ ဘာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္တယ္။ အေနာက္က အာရွသူ ပေရာ္ဖက္ဆာမက အေမတခု သမီးတခုေလး၊ လူလတ္တန္းစား။ အေရွ႔က အာရွသား လူေခ်ာေလးက မိစုံဘစုံ ေဆြၾကီးမ်ဴိးၾကီး ေသာက္က်ဴိးနဲခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုကေန လာတာ။ သည္လိုမ်ဴိးေပါ့။

ဇာတ္ကားကို ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာခ်င္တာက ေဟာလီ၀ုဒ္ေကာ ရုပ္ရွင္ေတြေကာ ပရိသတ္ပါ ေခတ္ေျပာင္းလာတာ ေျပာခ်င္တာပါ။ အေမရိကန္ရုပ္ရွင္ေတြမွာ အသားေရာင္စုံကို တင္ရိုက္လာတယ္။ လူျဖဴၾကီးစုိးတဲ့ ဇာတ္ကေန လူမည္း လူ၀ါ လူညိဳေတြနဲ႔ ဇာတ္ကားေကာင္းေတြ ထြက္လာတယ္။ diverse ျဖစ္လာတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း အားေပးတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ လူနီရိုင္းေတြ လူမည္းေတြ တရုတ္ေတြဟာ လူဆိုးေတြခ်ည္းပဲ။ ခပ္ေပါေပါ ခပ္ခ်ာခ်ာေတြခ်ည္းပဲ။ အဲသည္ေလာင္းရိပ္ကေန လြတ္လာတယ္။ လြတ္လာတာကလည္း သိပ္မၾကာေသးပါဘူး၊ ၂၁ ရာစုထဲ ၀င္ျပီးမွ တေျဖးေျဖး ေျပာင္းလာတာပါ။ လူျဖဴေတြဟာ ကမာၻၾကီးကို ပတ္ျပီး ကယ္တင္ရွင္ သူရဲေကာင္း ထိပ္သီးေတြကေန သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း အျခားဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ေရာေႏွာျပီး လူသားဆန္လာတယ္။ humanize လုပ္ခံရတယ္လို႔ ေခၚမွာေပါ့။ လူဇာတ္သြင္းခံရတယ္၊ အရင္ကဆို သူတို႔ကို ဘုရားေလာင္းဇာတ္သြင္း ရိုက္တာကိုး။

ျပီးေတာ့ သူတို႔ဇာတ္ကို စင္ကာပူမွာ ေရြးျပလိုက္ေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံမွာပဲ ေလာကနိဗၺာန္ ဆိုတာ ရွိတယ္ေလာက္ ထင္ေနတဲ့ အျမင္က်ဥ္းသူ အေနာက္သားေတြဟာ စင္ကာပူရဲ့ စရိုက္နဲ႔ စတိုင္ကို ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္လိုက္ရေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ မာန္က်သြားတယ္။ အေနာက္သားေတြက အာရွဆိုတာ သူတို႔အက်ေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတယ္ ထင္တာကိုး။ ဂ်ပန္ခ်မ္းသာလွတယ္ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ ဂ်ပန္ေတြခင္မ်ာ ခုထိ အလုပ္က်ဴံးလုပ္ေနရတုန္း ဇိမ္မခံတတ္ရွာဘူးလို႔ stereotype ပုံစံခြက္ခ် သတ္မွတ္တတ္တာ၊ ထိုင္းေတြဆိုတာကလည္း ဇိမ္ခန္းေတြနဲ႔ ေငြရွာတာလို႔ ရိုက္ရိုက္ျပေနတာကေန စင္ကာပူကို ထုတ္ျပလိုက္ေတာ့ အာရွရဲ့ အသြင္သစ္ အလန္းသစ္ေတြ သူတို႔ ျမင္သြားတယ္။ ဒါကလည္း အာရွအေပၚ အေနာက္အျမင္ကို ေျပာင္းေစမယ္ ထင္တယ္။

စာေရးဆရာေကာ ဒါရုိက္တာကပါ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုေနတာက အေနာက္သားေတြက မင္းတို႔ အာရွသားေတြ သည္ေလာက္ ေနရာရလာတာ ငါတို႔ေတြ ေနရာေပးထားလို႔၊ ရသေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္ေနၾက၊ ငါတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ၾကလို႔ အျမဲ ေလာင္းရိပ္မိုးေနတဲ့ အေနာက္အက်င့္ကို ရုန္းထြက္ျပီး သည္ကားကို အာရွသား အာရွဟန္နဲ႔ ရိုက္ျပလိုက္ၾကတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာလည္း အာရွသားမွ မဟုတ္ဘူး အေမရိကားမွာ လူမည္းေတြ ေအာင္ျမင္လာတာကို လူျဖဴေတြက သူတို႔ ပစားေပးထားလို႔ပါ ငါတို႔က ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးဆိုတဲ့ လူမ်ဳိးၾကီး တဖက္သတ္ဆန္ အျမင္ေသမႈကို ခုခ်ိန္ထိ လူမည္းေတြက ရုန္းကန္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနရတုန္းပဲဆိုတာကို အာရွသားေတြကပါ ၀င္ျပီး ရပ္တည္ျပလိုက္တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္ သူတို႔ျပထားတာကေတာ့ အာရွတန္ဖိုးနဲ႔ အေနာက္ကၾကီးျပင္းလာတဲ့ အေနာက္သား အာရွေတြဟာ အသြင္ခ်င္း မတူေတာ့ဘူးဆိုတာကိုလည္း တုိ႔ထိထားပါတယ္။ အာရွသားေတြဟာ ဓန ဥစၥာ အာဏာ မ်ဴိးရိုး အစဥ္အလာကို သိပ္တန္ဖိုးထားတယ္၊ ဦးစားေပးတယ္။ အဲသည္ကေန ရုန္းဖို႔ သိပ္မၾကိဳးစားၾကေသးဘူး။ အေနာက္က အာရွသားေတြကေတာ့ အေမရိကန္ဆန္ေနျပီ (ေကာင္းတဲ့ အေမရိကန္ဆန္မႈပါ၊ ဇာတ္ခြဲတဲ့ ခြဲျခားမႈကို မဆိုလို)။ ျဖဴျဖဴမည္းမည္း အတူတူပဲ ဆိုတာမ်ဳိး။ လူ႔တဦးခ်င္းစီရဲ့ တန္ဖိုးနဲ႔ ကိုယ့္တန္ဖိုးကို ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ရပ္တည္ကာကြယ္ရမယ္၊ ဘယ္သူ႔မွ ကိုးကြယ္ အားကိုးေနလို႔ မရဘူး ဆိုတဲ့ အညံ့မခံတဲ့ စိတ္ကို ဇာတ္ကားမွာ အဲသည္ အာရွသူ ပေရာ္ဖက္ဆာမေလးနဲ႔ သူ႔အေမတို႔ ေနာက္ေၾကာင္းနဲ႔ ျပသြားတယ္ ထင္ပါတယ္။

အေမရိကန္မွာက bastard ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ဆိုရိုးရွိတယ္။ အေဖမေပၚဘဲ ေမြးတဲ့သားသမီးေတြေပါ့။ ကိုလိုနီေခတ္မွာကတည္းက ငဆိုးေတြ ဇာတ္ပ်က္ေတြကို အေမရိကားကို ပို႔ၾကတယ္၊ ထြက္ေျပးၾကတယ္ ဆိုရိုးရွိတယ္။ ဘာအစဥ္အလာမွ မရွိဘဲ ႏိုင္ငံတခုကို လူေပါင္းစုံ စရိုက္ေပါင္းစုံနဲ႔ ေထာင္ထားတာေပါ့ေလ။ ျပီၤးေတာ့ အေမရိကားကို ေရာက္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း immigrant ေတြကလည္း fresh off the boat ေတြ ... "သေဘာၤက်ေတြ" လို႔ ဗမ္းစကားရွိတယ္။ ျမန္မာေတြက ေျပာတယ္၊ ခုန္ခ်တယ္ ဆိုတာေလ။ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚက ခုန္ခ်တယ္တို႔ သေဘာၤေပၚက ခုန္ခ်တယ္လို႔။ ကၽြန္ေခတ္တုန္းကလည္း သေဘာၤေပၚကေန ကၽြန္ေတြကို ၾကိဳးေတြခ်ီျပီး ေခၚခ်လာတာပဲ။ သေဘာၤေပၚက လတ္လတ္ဆပ္ဆပ္ ဆင္းလာတာေတြေပါ့။ အေမရိကားက လူျဖဴ လူမည္း လူ၀ါ လူညိဳေတြဟာ bastards ေတြ fresh off the boat ေတြနဲ႔ လာခဲ့ၾကတာကို တေဒါင့္တစြန္း ရိုက္ျပတယ္။ အေမရိကား ေလယာဥ္ေပၚကို တက္လာတဲ့ အေမရိကန္သားလူေတြကို ရိုက္ျပထားတာမ်ား ... စရုိက္မ်ဳိးစုံဆိုတာမ်ဳိးကို ပါေအာင္ ရိုက္ပါတယ္။ (ကြင္းစကြင္းပိတ္နဲ႔ ေျပာရရင္ စာေရးဆရာ Kevin Kwan က စင္ကာပူက ၀ရမ္းေျပးပဲ။ သူလည္း စင္ကာပူမွာ စစ္မႈထမ္းရမွာစိုးလို႔ အေမရိကားကို ေျပးလာတာ၊ ခုထိ စင္ကာပူမျပန္ရေသးဘူး။ သူျပန္ရင္ စင္ကာပူက ဖမ္းျပီး ေထာင္ခ်မွာတဲ့)

ရုပ္ရွင္ကားအေၾကာင္းေျပာတာ ဘယ္ကေန ႏိုင္ငံေရးေတြ ပါလာပါလိမ့္။ ကဲ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါေတာ့မယ္။ အဲသည္ ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ျပီး လူေတြက ၾကိဳက္ေၾကာင္း ႏွစ္သက္ေၾကာင္းေတြ ေရးၾကတယ္။ ေျပာၾက ခ်ီးမြန္းၾကတယ္။ ေ၀ဖန္ခ်က္တခုကေတာ့ အာရွသားရုပ္ရွင္ေတြ အေနာက္ကမာၻမွာ ေရရွည္ ေအာင္ျမင္ပါ့မလားေပါ့။ ဆပ္ျပာပူေပါင္းလို႔ ေပၚေပ်ာက္သြားမလားေပါ့။ ေမးၾကတယ္။ အရင္က အေနာက္သားေတြက အာရွကားေတြ ရိုက္ၾကတာပါ။ ဂႏၵီတို႔ slum dogs တုိ႔ စသည္ျဖင့္။ အခုဟာက အာရွသားေတြက အာရွသားခ်ည္းသက္သက္ ကိုယ္စားျပဳ ရိုက္တယ္ဆိုတာထက္ ႏိုင္ငံတကာျပန္႔ေနတဲ့ လူအေရာင္ေပါင္းစုံကို ရိုက္ျပတာရဲ့ နိဒါန္း ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ အခု က်ေနာ္ေရးေနတဲ့ စာမူမွာေတာင္ အာရွသားေတြလို႔ သုံးပါတယ္။ တရုတ္ေတြလို႔ ေတာင္ မသုံးဘူး။ ဟုတ္တယ္ေနာ္။ ေအရွင္ေတြပါ။ Asian ေတြေလ ... အားလုံး သူလို ကိုယ္လိုေတြခ်ည္း။
0