ေအးၿငိမ္း - ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္အေၾကာင္း



ေအးၿငိမ္း - ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္အေၾကာင္း

(မိုးမခ) စက္တင္ဘာ ၂၊ ၂၀၁၈

နိဒါန္း
ကြ်ႏု္ပ္ ယခုေျပာမည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကား အမ်ားမႀကိဳက္ႏိုင္မည့္၊ သေဘာမတူႏိုင္မည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
ကြ်ႏု္ပ္ေတြးမိတာမ်ားကိုသာ တင္ျပတာျဖစ္ၿပီး မိတ္ေဆြတို႔ကို ႀကိဳက္ရမည္၊ သေဘာတူရမည္ဟု မဆိုလို။
ကြ်ႏု္ပ္ေျပာတာကို သေဘာမတူပါကလည္း လြတ္လပ္စြာ သေဘာကဲြလဲြႏိုင္ပါသည္။
သေဘာကဲြလဲြပိုင္ခြင့္ လူတိုင္းမွာရိွ၏။

(၁) သိတာႏွင့္ က်င့္ႀကံတာကြာျခားပံု
ေရွးလူႀကီးမ်ားသည္ ပံုဝတၳဳမ်ားကို အလကားထားခဲ့တာမဟုတ္။
သူတို႔ ဘဝအေတြ႔အႀကံဳမ်ားမွ ေနာင္လာေနာက္သားတို႔ မမွားတန္တာ မမွားရေအာင္ ပံုေဆာင္ကာ ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။
သူတို႔ပံုေဆာင္ထားခဲ့တာကို ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဖတ္မွတ္ နာၾကားၾကရ၏။
ဘာကိုဆိုလိုမွန္း အဓိပၸာယ္ကိုလည္း သိသေယာင္ေယာင္ ရိွၾက၏။
သုိ႔တုိင္ တကယ္သိသလားဆိုေတာ့ မသိ။ ကုိယ့္ဘာသာ သိသည္ဟု ထင္ေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္ေလသည္။
တကယ္မသိလို႔သာ တကယ္ မက်င့္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
အမွန္တကယ္ ရင္ထဲအသည္းထဲ ႏွလံုးသားထဲမွ က်က်နန နားလည္သြားပါမူ သည္မွ် သဲြတေလာက္မ်ား ျဖစ္ေနစရာမရိွ။

ျမတ္စြာဘုရားသက္ေတာ္ထင္ရွားရိွစဥ္က ျမတ္စြာဘုရားသာသနာတြင္ ဘုရားေဟာတရားေတာ္မ်ားကို သိသည့္အရာ၌ အရွင္အာနႏၵာအျပင္ ႏွစ္ေယာက္မရိွ။ သို႔မို႔ေၾကာင့္ပင္ ဓမၼဘ႑ာဂါယိကဟု ဘဲြ႔တြင္သည္ မဟုတ္တံုေလာ။
သို႔တုိင္ ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ျပဳသည့္တုိင္ အရွင္အာနႏၵာမွာ တရားမရေသး။
သိရံုမွ်ႏွင့္ တရားရရပါမူ သည္ေလာက္ေတာင္ ၾကာေနစရာ အေၾကာင္းမရိွ။ အေစာႀကီးကတည္းက တရားရေနေလာက္ၿပီ။
ဤသည္က အသိႏွင့္မလံုေလာက္ တကယ္က်င့္ရန္လည္း အေရးႀကီးေသးေၾကာင္း သက္ေသျပေန၏။

ဤသည္ကို ႀကံစည္၍သိေသာ စိႏၱာမယဉာဏ္၊ သူမ်ားေျပာတာဖတ္ဖူး ၾကားဖူး၍သိေသာ သုတာမယဉာဏ္၊ ကိုယ္တိုင္ လက္ေတြ႔ အားထုတ္ၿပီးမွသိေသာ ဘာဝနာမယဉာဏ္ ဟု ဗုဒၶဘာသာစာေပမ်ားတြင္ ဖတ္ဖူးပါသည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ တရားေတာ္မ်ားစြာ ေဟာေျပာခဲ့၏။ လူျပိန္းမ်ားနားလည္ရန္ ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳးေဆာင္ကာ ေဟာေျပာျပသ ဆိုဆံုးမ ခဲ့၏။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ သုတၱံတရားေတာ္မ်ားစြာကို နာၾကားခဲ့ၾကဖူး၏။ ဗုဒၶဘာသာမွန္လွ်င္ ၅၅၀ ဇာတ္ေတာ္မ်ားဆိုတာ မသိသူမရိွ။

ဤသုတၱံတရားေတာ္မ်ားဟူသည္ အပ်င္းေျပေစရန္ ပံုေျပာေနျခင္းမဟုတ္ဆိုသည္ကို နားလည္ထားရပါမည္။ ငါေတာ့ ဒီလိုေတြ မွားခဲ့တယ္။ နင္တုိ႔ အဲသလိုမမွားၾကနဲ႔။ ငါ ေဟာသည္လိုေတြ လုပ္ခဲ့တယ္။ နင္တို႔လည္း အဲသဟာကို အတုယူလုပ္ၾကဟု ဘုရားက လူအမ်ား နားလည္ေအာင္ ဥပမာ၊ ဥပေမးယ်မ်ားျဖင့္ ဆိုဆံုးမခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။

သို႔တိုင္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔မွာ တရားပဲြၿပီးသြားသည္ႏွင့္ သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ဆုိကာ ဦးသံုးႀကိမ္ခ်လ်က္ ဖုတ္ဖက္ခါ ထျပန္ခဲ့ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။ တရား၏ အႏွစ္သာရကို ရလုိက္သူမွာ ရာခိုင္ႏႈန္းအလြန္႔အလြန္ နည္းလွ၏။ အကယ္၍သာ တရားနာတိုင္း တရားရရပါမူ ျမန္မာျပည္ႀကီး ဤသို႔ပင္ ျဖစ္ေနစရာအေၾကာင္းမရိွ။ ဗုဒၶဘာသာမွန္လွ်င္ တရားပဲြသို႔ အနည္းဆံုး ဆယ္ခါေလာက္ေတာ့ သြားဖူးၾက သူခ်ည္းျဖစ္၏။ သို႔တုိင္ ထို တရားပဲြသို႔ ဆယ္ခါမက သြားခဲ့သူမ်ားသည္ ဆယ္ဆေလာက္ ပိုလိမၼာလာပါသလား။ ဆယ္ဆေလာက္ အသိေတြ ပိုတိုးလာပါသလား။

ယခင္ေခတ္အခါမ်ားကႏွင့္စာလွ်င္ ယေန႔ေခတ္သည္ တရားပဲြအလြန္မ်ားသည့္ေခတ္ ျဖစ္၏။ လမ္းထိပ္မ်ားတြင္ ဘယ္ႏွစ္ဘဲြ႔ရ ဆရာေတာ္၊ ဘာဆရာေတာ္ စသည္ျဖင့္ ဇာတ္မင္းသားမ်ားထက္ သားနားလွပေသာ ဘုန္းႀကီးမ်ားကို ၅ ပါးၿပိဳင္၊ ၇ ပါးၿပိဳင္ ေၾကျငာ ထားလိုက္သည္မွာ ယခင့္ယခင္က စိန္ေအာင္မင္း၊ စိန္မာဒင္၊ မိုးမင္းမိုးဝင္း ဇာတ္သဘင္ေၾကာ္ျငာမ်ား ရံႈးေလာက္ပါေပသည္။

တရားပဲြလုပ္လိုက္သမွ (လူသြားလူလာလမ္းကေလးမွ ခ်န္ထားမေပး) လမ္းတစ္လမ္းလံုးအျပည့္ခင္းကာ အသားကုန္တရားနာၾက ၏။ (ကြ်ႏ္ုပ္ေျပာတာ လြန္လြန္းလွသည္ဟု ထင္သူမ်ား ကြ်ႏ္ုပ္ထံ messenger မွ လွမ္းေမးပါ။ ေနရာအတိအက်ညႊန္ျပပါမည္။) တရားပဲြမ်ား မ်ားလာသေလာက္ ဒုစရိုက္မႈမ်ားလည္း ထူေျပာလာ၏။ ယခင့္ယခင္က မၾကားခဲ့ဖူးေသာ ဒုစရိုက္မႈမ်ိဳးစံုကို ယခု ၾကားၾကရ၏။ ဒုစရိုက္မႈမ်ားမွာ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳးမရိုးရ။ အရက္ဖိုးမေပးေသာေၾကာင့္ လင္က မယားကို ဓားႏွင့္ထိုးသတ္သည္။ မူးလာသည့္လင္ကို မယားက ဓားျဖင့္ခုတ္သတ္သည္။ အရက္ဝိုင္းတြင္ စကားမ်ားၾကရာမွ သတ္သည္။ ဘာမွ အဖိုးမတန္သည့္ ပစၥည္းကေလးႏွင့္လူသတ္သည္။ ဘုန္းႀကီးက ဒကာမကို မုဒိန္းက်င့္သည္။ အရွက္ေၾကာင့္ ထုတ္ေဖာ္မေျပာရဲေသာေၾကာင့္ ဗိုက္ႀကီးရသည္။ ဖေအလုပ္သူက သမီးကို မုဒိန္းက်င့္သည္။ လူလားမေျမာက္ေသးသည့္ မိန္းကေလးကို မုဒိန္းက်င့္သည္။ အားလံုးမွာ မၾကားဝ့ံမနာသာခ်ည္း ျဖစ္၏။

အဲဒီလူေတြက တရားပဲြကို တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဖူးၾကသူေတြကြ ဟု ဆိုလာသည္ျဖစ္အံ့။ ထုိသူမ်ားသည္လည္း တရားပဲြမ်ားကို တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းႏွင့္ ေရာက္ျဖစ္ၾကမည္ မလဲြ။ ယခုမွ ျပည္သူေတြ ေအာ္လြန္းသျဖင့္ ေလာ္စပီကာႀကီးေတြ ဇာတ္သိမ္း သြားၾကသည္။ (ဇာတ္သိမ္းသြားၿပီ ထင္ပါ၏။ ကြ်ႏု္ပ္မွာ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ အဆက္ျပတ္ေန၍ ဇာတ္သိမ္းမသိမ္း၊ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိပါ။) ယခင့္ယခင္ကာလမ်ားဆီက တရားေတာ္မ်ားကို တရြာလံုးၾကားေအာင္ ေလာ္ႀကီးေတြႏွင့္ အသားကုန္ဖြင့္ၾကတာ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားအား (အနည္းႏွင့္အမ်ား) နားရည္ဝၿပီးသားခ်ည္း ျဖစ္သည္ (ဟု ယူဆလို႔ ရပါသည္။)

ဤသည္မွာ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။ သိသလိုလိုႏွင့္ တကယ္မသိ၍ျဖစ္၏။ သိသလိုလုိရိွတာကေလးကိုလည္း တကယ္ မက်င့္ၾက၍ ျဖစ္ပါသည္။

(၂) မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ၆ ေယာက္
ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ငယ္စဥ္က မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ၆ ေယာက္အေၾကာင္း သင္ခဲ့ရ၏။ မ်က္မျမင္ပုဏၰားမ်ားသည္ ဆင္ႀကီးကို တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီက စမ္းကာ -
ဆင္ဆိုတာ ေျမြနဲ႔တူသကြ။
ဟာ ဘယ္ကသာ၊ ဆင္ဆုိတာ ယပ္ေတာင္နဲ႔တူတာကြ။
သယ္ရင္းတို႔၊ မင္းတို႔လဲြေနၿပီ။ ဆင္ဆိုတာ နံရံႀကီးနဲ႔ တူတာလကြ။
ဟားဟားဟား၊ မင္းတို႔ေကာင္ေတြ တစ္ေကာင္မွ မမွန္ဘူး။ ဆင္ဆိုတာ တိုင္လံုးႀကီးနဲ႔တူတာကြ စသျဖင့္ ျငင္းၾကေလ၏။
(အကယ္၍သာ ထိုေခတ္က ေဖ့စ္ဘုတ္ဆိုတာႀကီး ရိွေနလွ်င္ ဆင္ (ယပ္ေတာင္) ပါတီ၊ ဆင္ (ေျမြ) ပါတီ၊ ဆင္(တိုင္လံုး) ပါတီ စသျဖင့္ ပါတီ ၆ ခု ကဲြစရာရိွေလသည္။ ဤကား စကားခ်ပ္)

ဤပုံျပင္မွာလည္း ေပ်ာ္ပါေစဟု ဖတ္ေကာင္းရံု သင္ေပးေနတာမဟုတ္။
ငါ့ေတြ႔သမွ်ေလးနဲ႔ ရမ္းမေျပာၾကနဲ႔၊ မွားတတ္သည္ ဟု သင္ခန္းစာေပးထားတာ ျဖစ္၏။

သို႔ေသာ္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔သည္ ဤအဆံုးအမကို လိုက္နာၾကပါ၏ေလာ။ ေဝးစြ။
အဘယ္ေၾကာင့္ မလုိက္နာသနည္း။ ပုဏၰားမ်ားကို ပုဏၰားအျဖစ္သာ ျမင္ေနၿပီး ငါ့ကုိေျပာေနတာပါလားဟု မသိ၍ ျဖစ္၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ သိသလုိလိုသာရိွၿပီး တကယ့္အႏွစ္သာရကို ဆုပ္မိကိုင္မိ မသိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

မ်ားမၾကာမီက တကၠသိုလ္တစ္ခုမွ ပါေမာကၡခ်ဳပ္တစ္ဦးကို ေနရာအေျပာင္းအေရႊ႔လုပ္သည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဖ့စ္ဘုတ္တြင္ ေရးသားၾကသည္မ်ားကို ဖတ္ရပါသည္။ ေနာက္ၿပီး ေအာက္က ကြန္မင့္မ်ားကို လိုက္ဖတ္ေတာ့ အမ်ားစုမွာ မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္လို ကုိယ္ျမင္သမွ်ေလးႏွင့္ ဝိုင္းတုတ္ေနၾကမွန္း အလြန္သိသာလွပါသည္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢဘက္ကလည္း ျပန္လည္ေခ်ပ၏။

ေဖ့စ္ဘုတ္ဆိုသည့္အရာမွာ အရာအားလံုးကုိ ခ်ျပလို႔ ရစေကာင္းေသာ ေနရာမဟုတ္။ ခ်ျပလို႔လည္း မရႏိုင္။ ခ်ျပစရာလည္း မလို။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဖ့စ္ဘုတ္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဖတ္ရေသာ သတင္းမ်ားကို စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ယံုရပါမည္။ သတင္းကိုေဖာ္ျပသူသည္ သတင္းအတုိင္း ေဖာ္ျပထားတာဆိုလွ်င္ ကိစၥမရိွ။ ဥပမာ - မည္သည့္ၿမိဳ႔တြင္ မည္သည့္ေန႔ရက္က မည္သူ႔ကို ဓာတ္လုိက္လို႔ ေသသည္။

သုိ႔ေသာ္ သတင္းကို အရင္းအတုိင္းမေဖာ္ျပဘဲ ၎၏ အာေဘာ္မ်ားပါ ထည့္ေရးထားတာျဖစ္ပါမူ သူေရးထားသည့္ အေပၚ မူတည္ကာ သတင္းမွန္ႏွင့္ ကင္းကြာသြားႏိုင္ပါသည္။ ပံုႏိွပ္သတင္းမ်ားသည္ပင္လွ်င္ သတင္းေရးသူအေပၚမူတည္၍ သတင္း၏ အဖိအေဖာ့၊ အေလးအနက္၊ ေဇာင္းေပးမႈ စသည္တို႔မွာ ကြာသြားႏိုင္ေသး၏။ ဓာတ္ပံုႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပတာေတာင္ ဓာတ္ပံုဆရာ၏ အေနအထား၊ ဓာတ္ပံုရိုက္သည့္ေထာင့္ စသည္တို႔အေပၚမူတည္ကာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ကို အထင္မွား၊ အျမင္မွား ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ေသး၏။ ဤကဲ့သို႔ကိစၥရပ္မ်ားလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႀကံဳခဲ့ၾကရဖူးၿပီ။

သည္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ တစ္ခါက ကြ်န္ေတာ္ အႀကီးအက်ယ္ ခံလိုက္ရဖူးပါသည္။
ကြ်န္ေတာ့္မ်က္စိေရွ႔မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကုိ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ရသည့္အတုိင္း ေရးပါလ်က္ သူတို႔ကို မတရားလုပ္ပါတယ္ဆိုၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ဝိုင္းအာၾကပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ အစိုးရအရာရိွႀကီးမ်ားလည္း ပါ၏။ ကိုယ္လည္း မဟုတ္တာလုပ္ေသး။ အမွားေထာက္ျပသူကိုလည္း ရန္လုပ္ေလ၏။ ကြ်န္ေတာ့္ဘက္ကသာ တင္းခံေနလွ်င္ တရားရံုးေရာက္ ဘယ္ေရာက္ ေရာက္သြားႏုိင္ေသာ ကိစၥျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ အဲသေလာက္ မမိုက္မဲပါ။ ၿပီးၿပီးေရာ ကိုင္း ကိုင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ ဟု လုပ္လုိက္ပါသည္။ သည္လူေတြႏွင့္ ဖက္ၿပိဳင္ရန္မျဖစ္လိုပါ။ အက်ိဳးမရိွေသာကိစၥအတြက္ အဘယ္ေၾကာင့္ တရားရံုးသြားရပါ မည္နည္း။

သူတို႔က ဟိုဘက္ကလူေတြကိုသြားေျပာေတာ့ ႏွစ္ဘက္စကားနားမေထာင္ရဘဲ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အလုိလုိေနရင္း လူဆိုးစာရင္း ဝင္သြားေလေတာ့၏။ သူတို႔ကလူဆိုးလို႔သတ္မွတ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ နစ္နာစရာ တစ္ျပားဘိုးမွ မရိွပါ။

ကိစၥတစ္ခုကိုေဝဖန္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ထိုကိစၥကို အေသးစိတ္ က်က်နန၊ အစအဆံုး သိထားမွ ေဝဖန္လို႔ျဖစ္ပါမည္။ ကိုယ္ျမင္တာေလး တစ္ခုတည္းႏွင့္ ေဝဖန္လွ်င္ မည္သည့္အခါမွ အမွန္သို႔ေရာက္မည္ မဟုတ္ပါ။ သည္ေလာကတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မသိေသးတာေတြ အမ်ားႀကီးရိွ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ စာဆို ရွင္မဟာရ႒သာရက "ငါ၏စိတ္တြင္၊ ထင္၏မလဲြ၊ လိပ္ခဲတည္းလည္း၊ ဟုတ္တည္းဧကန္၊ အာမသန္ႏွင့္၊ မွန္သည္တေစ၊ မရိွေခ်" ဟု ဆံုးမခဲ့သည္ မဟုတ္ေလာ။

အသင္သည္ ကရာေတးအေၾကာင္း ေဝဖန္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ အနည္းဆံုး ခါးပတ္နက္အဆင့္ေလာက္ထိ သင္ယူ၊ ေလ့လာပါ။ ထုိအခါက်မွ ကရာေတး၏ ေပ်ာ့ကြက္၊ ဟာကြက္မ်ားကို သိမည္။ အျခား ဗန္တို၊ ဗန္ရွည္၊ ကြန္ဖူး စသည္တုိ႔ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ကာ ေဝဖန္ႏိုင္မည္။ ကရာေတးေလး တစ္ကြက္ႏွစ္ကြက္မွ် ကစားတတ္ရံုမွ်ႏွင့္ ကရာေတးအေၾကာင္း သြားေဝဖန္လွ်င္ လူရီစရာ ျဖစ္လိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကိစၥတစ္ခုကို အသင္ေဝဖန္ေတာ့မည္ ျဖစ္အံ့။ ဒီကိစၥ ငါဘယ္ေလာက္သိသလဲဟု ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ေမးပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မ်က္မျမင္ပုဏၰား ေျခာက္ေယာက္ကို ေျပးျမင္လိုက္ပါေလ။

(၃) လူတြင္ နားႏွစ္ဘက္ရိွရျခင္းအေၾကာင္း
လူတြင္ ပါးစပ္တစ္ေပါက္တည္း ရိွရျခင္းမွာ တစ္ခြန္းတည္းေသာ စကားကို ဆိုဘို႔။
နားႏွစ္ဘက္ရိွရျခင္းမွာ ဟိုဘက္၊ သည္ဘက္။ ႏွစ္ဘက္ေျပာစကားမ်ားကို နားေထာင္ကာ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိႈင္းယွဥ္ဘို႔ ဟူေသာ စကားရိွပါသည္။

ဤစကားမွန္၏။ ဤေနရာတြင္ တရားသူႀကီးမ်ားကို အတုခိုးသင့္လွ၏။ တရားသူႀကီးမ်ားသည္ အမႈတစ္ခုကို စီရင္ခ်က္မခ်မီ ႏွစ္ဘက္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္မ်ားကို အေသအခ်ာ နားေထာင္ရ၏။ ႏွစ္ဘက္ေျပာစကားမ်ားေပၚတြင္ က်က်နန စဥ္းစားကာ ဘယ္သူ လြန္သလဲဟု ဆံုးျဖတ္ရတာျဖစ္သည္။

(ကြ်န္ေတာ္ကား တရားသူႀကီးျဖစ္ရမွာ အလြန္ေၾကာက္သူ ျဖစ္ေလသည္။ မည္သူမွန္သည္၊ မည္သူမွားသည္ကို ဆံုးျဖတ္ရတာ လြယ္သည့္အလုပ္မဟုတ္။ ေရွ႔ေနဆိုသူမ်ားမွာလည္း မိမိအမႈသည္ အႏုိင္ရေစရန္ ရိွသမွ်ေသာ အေထာက္အထားမ်ားကို အစြမ္းကုန္ထုတ္လွ်က္ အသားကုန္ ေလွ်ာက္တင္ၾကသည္ ျဖစ္ေလရာ တစ္ဖက္ေျပာစကားအေပၚ သာယာမိၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ လဲြသြားမွာ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ဤကား စကားခ်ပ္)

နားႏွစ္ဘက္ရိွရံုမွ်ႏွင့္၊ ဟိုဘက္သည္ဘက္ စကားမ်ားကို နားေထာင္ရံုမွ်ႏွင့္မၿပီးေသး။ ထုိကိစၥကို ေဝဖန္ႏိုင္ရန္၊ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ရန္၊ ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္သည့္ လံုေလာက္ေသာ ဗဟုသုတ ကိုယ့္မွာရိွဘို႔ရာလည္း လိုေသးသည္။ ဥပမာ - ကြ်န္ေတာ့္ကို ေဘာလံုးကိစၥ မ်ား လာမေျပာပါေလႏွင့္။ ကြ်န္ေတာ္ေဘာလံုးႏွင့္ပတ္သက္၍ မည္မွ် ဒံုးေဝးသနည္းဆိုလွ်င္ လူကြ်ံေဘာဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ နားမလည္။ ေဘာလံုးကြင္းတစ္ကြင္းအက်ယ္ မည္မွ်ရိွသည္ကို ကြ်န္ေတာ္မသိ။ ယုတ္စြအဆံုး ေဘာလံုး အသင္းတစ္သင္းတြင္ လူမည္မွ်ပါသည္ဆိုတာကိုပင္ ကြ်န္ေတာ္မသိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္ကသာ ေဘာလံုး သတင္းမ်ားဖတ္လွ်က္ ေဘာလံုးအေၾကာင္း ေဝဖန္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္အစ္မႀကီးကို ဟို ဆိုကၠားဆရာ ေျပာသကဲ့သို႔ ရိွခ်ိမ့္မည္။

တစ္ေန႔သ၌ ကြ်န္ေတာ့္အစ္မႀကီး လွည္းတန္းေစ်းမွ ေစ်းဝယ္ကာ ျပန္လာ၏။ အထုပ္အပိုးမ်ားႏွင့္ဆိုေတာ့ ဆိုကၠား ငွားစီး လာသည္။ လမ္းတြင္ ေထြရာေလးပါးမ်ားေျပာရင္း ဆိုကၠားဆရာက ေျပာ၏။

ေဒၚႀကီးႏွယ္၊ စင္ကာပူဆိုတာေလာက္ကေတာ့ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရန္ကုန္ေလာက္ေတာင္ က်ယ္တာမဟုတ္ပါဘူး။

လူအခ်င္းခ်င္း၊ ရမ္းတုတ္ျခင္း၊ ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ေအးၿငိမ္း
၂ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၈။ ၀၀း၅၆ နာရီ

0