K ၿငိမ္းခ်မ္း - ရာဇဝင္မွာ ရွင္သန္ေနတဲ့ ေဒါက္တာေရခ်မ္း



K ၿငိမ္းခ်မ္း  - ရာဇဝင္မွာ ရွင္သန္ေနတဲ့ ေဒါက္တာေရခ်မ္း 

(မိုးမခ) ေအာက္တိုဘာ ၁၊ ၂၀၁၈

၂၀၁၈၊ ဇြန္လ၉ရက္ေန႔က ျမန္မာ့စာေပထဲက ၾကယ္ႀကီးတပြင့္ျဖစ္တဲ့ စာေရးဆရာႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္အသက္္( ၉၈ )ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ပါတယ္။

စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကို ၁၉၂၀၊ ဇြန္လ ၉ရက္ ပဲခူးၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ၁၉၇၈၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၃ရက္၊ ည၇နာရီ ရန္ကုန္ျပည္ သူ႔ေဆး႐ုံႀကီးမွာ အဆုတ္ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာက္တိုဘာ၂၃ရက္ဆိုရင္ စာေရးဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ ၃၀တိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

“စစ္ၿပီးေခတ္မွာ လူငယ္ေတြကို ၾသဇာအလႊမ္းမိုးႏိုင္ဆုံး စာေရးဆရာဟာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ပဲျဖစ္ပါတယ္”လို႔ စာေရးဆရာမႀကီး လူထုေဒၚအမာက ေရးခဲ့ေျပာခဲ့ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္သူ႔ဘက္ရပ္တည္ အဆင္းရဲခံ၊ အထိန္းသိမ္းခံ လူထုကို လမ္းျပခဲ့ၾကတဲ့ စာေရးဆရာေတြကို စစ္အာဏာရွင္ေတြက သူတို႔အာဏာစည္းစိမ္ကို လု ယူမယ္လို႔ အၿမဲတေစေတြးၿပီး ရန္သူသဖြယ္ေခ်မႈန္းေလ့ရွိၾကတာ စစ္အာဏာရွင္ကို ႀကဳံဖူးသူတိုင္း သိၾကပါတယ္။

ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဟာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေလာကနဲ႔စာေပေလာကအတြက္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေသတပန္သက္တဆုံး ေရးသား ေဆာင္ ႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ့ရဲ႕ကေလာင္မ်ားကေတာ့ ေမာင္တင္ေအာင္၊ မဟာေအာင္၊ ေမာင္ေရခ်မ္းတို႔ျဖစ္ၿပီး လင္းယုန္ဂ်ာနယ္ကိုလည္း ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။

၁၉၅၁-၆၃ခုႏွစ္မ်ားမွာ ကမာၻ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္ ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေကာ္မတီဝင္အျဖစ္ ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္းတို႔နဲ႔အတူ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။

ယေန႔ထိ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲမွာ အကိုးကားထားေျပာရတဲ့ ဆရာ့စကားတခြန္းကေတာ့ “လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးဟာ သူျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးက သူ႔ ပခုံးေပၚတင္ေပးလိုက္တဲ့သမိုင္းတာဝန္ကို သူ ဘယ္ေလာက္သယ္ ပိုးထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႔တိုင္းတာရမွာပဲ”ဆိုတဲ့ သမိုင္းေပတံဆိုင္ရာ စကားပဲျဖစ္ပါတယ္။

တိုင္းျပည္အတြက္ လူမ်ိဳးအတြက္ ‘ေခ်ာက္ထဲက်ဖို႔ လက္တလုံးအလို’ဆိုၿပီး ႂကြားလုံးထုတ္ ဖ်က္ဆီးခဲ့တဲ့သမိုင္းမ်ိဳး မေရး ခဲ့ဘဲ မေၾကာက္မ႐ြံ႕ုလုပ္စရာရွိတာ လုပ္ခဲ့တဲ့သူမ်ိဳး ဆိုတာကိုလည္း ခုဒီစကားမွာလည္း ျမင္ေနရပါတယ္။ “က်ေနာ့္မွာ အတၱ ဆိုလို႔ မခင္ဦးကို ခ်စ္ခဲ့တာပဲရွိပါတယ္”ဆိုၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားဆိုလို႔ အဲဒီအတၱေလး ပဲရွိတာကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ယခုစာအုပ္ကေတာ့ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕မ်ားစြာေသာ မာစတာပိေတြထဲက ေဒါက္တာေရခ်မ္းဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ ဝတၳဳရွည္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာကိုယ္တိုင္ထုတ္ ေဝခဲ့တဲ့လင္းယုန္ဂ်ာနယ္မွာ ၁၉၅၀၊ ၾသဂုတ္လမွာ ေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္လည္႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝခဲ့ရၿပီး လူငယ္စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားၾကား က်မ္းကိုးတခုလိုျဖစ္ ခဲ့ေၾကာင္း ၁၉၆၀ ေနာက္ပိုင္းကတည္းက ယခုစာအုပ္ကို ဖတ္မိခဲ့သူတဦးက ေျပာျပပါတယ္။

ေဒါက္တာေရခ်မ္းကို အျပင္ေလာကမွာ ႐ူးသြပ္စြဲလမ္းၾကသလို ဆရာရဲ႕ထင္ရွားတဲ့ဇာတ္ေကာင္တဦးျဖစ္တဲ့ အညၾတ ၾကက္ေတာဆိုတဲ့အမည္ကိုလည္း အျပင္ေလာကမွာ နာမည္တခုအျဖစ္ မွည့္ေခၚၾကေၾကာင္းပါသိရပါတယ္။

ေဒါက္တာေရခ်မ္းဝတၳဳရွည္မွာ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကိုယ္တိုင္ ပထမအႀကိမ္ထုတ္မွာ အမွာစာ ေရးထားၿပီးေနာက္ပိုင္း ျပန္႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝတဲ့ စာအုပ္မ်ားမွာေတာ့ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ၊ စာေရးဆရာ ဉာဏ္ေမာင္ခ်စ္ (ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဦးလွေ႐ႊ) တို႔က အမွာစာမ်ားေရးထားပါတယ္။

ေဒါက္တာေရခ်မ္းဝတၳဳနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကဗ်ာဆရာႀကီးေဒါင္းႏြယ္ေဆြက ရႈမဝမဂၢဇင္း၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၁၉၇၈မွာ “မဆန္းေသာ ေသျခင္းမွ ထာဝရေပ်ာက္ဆုံးသူ” ဆိုၿပီး ယခုလို ကဗ်ာေရးသားခဲ့ပါတယ္။

“က႐ုဏာႀကိဳးတံတား၊ ေခ်ာက္ကမ္းပါးသို႔
ေလွ်ာက္သြားရင္းမွ၊ ႀကိဳးျပတ္က်သူ
ထိုလူတစ္ေယာက္မွာ၊ ဇာတ္သိမ္းနာစြ
ေဒါက္တာေရခ်မ္း၊ ဇာတ္လမ္းယေန႔တိုင္
မေမ့ႏိုင္ေသး၊ လမ္းေဘးပါေမာကၡ
သူ႔ဘဝကို၊ တသေၾကကြဲ
စိတ္ထဲ ျမင္ေယာင္ေနမိေသးေတာ့သည္”လို႔ ဖတ္ရပါတယ္။

စာေရးဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ဟာ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ ရပ္တည္မႈေတြကို ဇာတ္ေကာင္ ပေရာ္ဖက္ဆာေရခ်မ္းက တဆင့္ သူ႔က်မ္းျပဳရာမွာ ကူညီခဲ့သူ သူျမတ္ႏိုးခ်စ္ခဲ့ရသူ ခင္ခင္ႀကီးကို ေျပာတဲ့စကားေတြထဲကတဆင့္ စာဖတ္ပရိသတ္ကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

“တကၠသိုလ္ပညာကို ပိုက္ဆံရွိၿပီး အားေနတဲ့လူငယ္ေတြတိုင္း စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ဝင္ေရာက္သင္ၾကားခြင့္ေပးမယ့္အစား ပိုက္ဆံရွိရွိ မရွိရွိ တကယ္ဉာဏ္ထက္ၿပီး လူေတြအတြက္ အမ်ားဆုံး အသုံးက်ႏိုင္မယ့္ လူငယ္ကေလးေတြကိုသာ အစိုးရက စိစစ္သင္ၾကားေပးႏိုင္ရင္ ပိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းမွာပဲထင္တယ္”

“ဖက္ဆစ္ယူနီဘာစီတီေတြက တိုင္းျပည္အတြက္လို႔ေျပာတယ္။ တကယ္ဆိုေတာ့ တိုင္းျပည္ကိုျခယ္လွယ္ေနတဲ့ အရင္းရွင္ႀကီးေတြအတြက္ပဲ။ ဆိုဗီယက္ယူနီဘာစီတီေတြမွာေတာ့ တကယ့္ျပည္သူလူထုအတြက္ပဲ မခင္ခင္ႀကီး”

“ေက်ာင္းမွာ ရခဲ့ေသာ ‘အသိ’သည္ ‘ပညာ’ မဟုတ္။ ‘သညာ’ သာျဖစ္ပါသည္။ သည္ ‘သညာ’ျဖင့္ ဘဝႏွင့္ေလာကကို ရွာေဖြစူးစမ္း၍ ေလ့လာျခင္းသာ ‘ပညာ’ ဟူ၍ေခၚရေပ လိမ့္မည္။”

“ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ကေတာ့ ျပည္သူ႔အစိုးရရဲ႕တာဝန္ပဲ။ အစိုးရဟာ သူ႔တာဝန္ သူလုပ္ဖို႔ကို ျပည္သူေတြက ဆူဆူပူပူ လုပ္ေပးဖို႔ ဝတၱရားရွိတယ္”

ေယာလုံကြင္းအနက္ကိုစီး၍ ရွပ္အက်ီအျဖဴလက္ရွည္ကို ခပ္ေလ်ာ့ရဲရဲဝတ္၊ ရွပ္အက်ီၾကယ္သီးကို အျပည့္အစုံမတပ္၊ နက္ ျပာေရာင္ ကတၱီပါဖိနပ္စီး၊ မ်က္မွန္ထူထူလည္းတပ္ထားၿပီး လက္ဖက္ရည္ခါးခါး (ခုေခတ္အေခၚ က်စိမ့္လို)ကို ၁၀ ခြက္ နီးပါး ေသာက္တဲ့အေလ့အက်င့္ရွိတဲ့ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေရခ်မ္းရဲ႕အျပဳအမႈေတြဟာ မဆလတေခတ္မွာေတာ့ ျပင္ပ ေလာက အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသားေလာကမွာ စတိုင္တခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အမ်ိဳးသမီး ၃ေယာက္ေလာက္နဲ႔သာ ဘဝမွာ ဆုံခဲ့ၿပီး ပညာရပ္ဆိုင္ရာထဲနစ္ေနတဲ့ ပါေမာကၡက်မ္းျပဳဆရာႀကီး ေဒါက္တာ ေရခ်မ္းရဲ႕ဇာတ္သိမ္းဟာလည္း ေဆြးေျမ့ခံရခက္ႀကီးပါပဲ။ က်မ္းျပဳ၊ စႏၵရားတီး၊ လက္ဖက္ရည္ခါးခါးနဲ႔ စီးကရက္ေသာက္၊ အိပ္ခ်ိန္မမွန္ စားခ်ိန္မမွန္တဲ့အထီးက်န္ ပညာတတ္ႀကီးဘဝထဲ ခင္ခင္ႀကီးဝင္ေရာက္လာခ်ိန္ကစလို႔ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ အနည္းငယ္ရခဲ့ၿပီး ဇာတ္နာစြာနဲ႔ ေဒါက္တာေရခ်မ္း အသည္းနာကြယ္လြန္ခဲ့ရပါတယ္။

ေဒါက္တာေရခ်မ္း၊ ခင္ခင္ႀကီး၊ စိုးျမင့္စတဲ့ ဇာတ္ေကာင္၃ဦးနဲ႔ တႏွစ္ေက်ာ္ၾကာတဲ့ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ဆိုေသာ္လည္း ၁၉၅၀ တဝိုက္ ဗမာျပည္ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေျခ အေနမ်ားကိုဖတ္ရမွတ္ရတဲ့အျပင္ စကားလုံးႏုႏု႐ြ႐ြေလးမ်ားကိုလည္း ကဗ်ာဆန္ဆန္ဖတ္ရပါတယ္။

ေခတ္ကို မွန္ကန္စြာ မွတ္တမ္းတင္ၿပီး ေကာင္းမြန္တဲ့အက်ိဳးနဲ႔ ျပင္ဆင္ဖို႔ႀကိဳးပမ္းခဲ့သူတို႔သာ လူေသေသာ္လည္း အမည္နာမ က်န္ရစ္ခဲ့႐ိုးအမွန္ပါ။

ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္လို႔ဆိုလိုက္ရင္ သူ႔ဇာတ္ေကာင္၊ သူ႔ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ တြဲဖက္ေျပာၾကသလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေဒါက္တာေရခ်မ္းလို ဇာတ္ေကာင္ပါဝင္တဲ့ သူ႔ဝတၳဳေတြ သူ႔စာအုပ္ေတြဖတ္ဖို႔ကေတာ့ မလြဲမေသြလိုအပ္ခ်က္လို႔သာ ဆိုလိုက္ရပါေတာ့တယ္။


စာေရးသူ- ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္
စာအုပ္အမည္- ေဒါက္တာေရခ်မ္း
အမ်ိဳးအစား- ဝတၳဳရွည္
ထုတ္ေဝသည့္တိုက္- ယဥ္မ်ိဳး
ထုတ္ေဝသည့္ ခုႏွစ္-၂၀၀၈၊ ဒီဇင္ဘာ၊ တတိယအႀကိမ္
တန္ဖိုး- ၂၀၀၀က်ပ္
0