မိုးဦးေဆြညိန္း ● ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေဆးမင္ေၾကာင္

မိုးဦးေဆြညိန္း ● ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေဆးမင္ေၾကာင္
(မုိးမခ) ဒီဇင္ဘာ ၁၇၊ ၂၀၁၈

၂၀၁၈ ၾသဂုတ္လထုတ္ မုိးမခ မဂၢဇင္းပါ အက္ေဆးျဖစ္သည္။

အိမ္ေထာင္ျပဳ ဘုရားတည္ ေဆးမင္ရည္စုတ္ထိုး ဤသုံးမ်ိဳးကို မျပဳခင္ ႀကိဳတင္ၿပီး စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္၊ ေနာင္အခါျပင္ႏိုင္ခဲသည့္အမ်ိဳးလို႔ ဆိုစမွတ္ျပဳၾကတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳ ဘုရားတည္ကိစၥကို ထားလိုက္ပါေတာ့ ေဆးမင္ရည္စုတ္ထိုးတဲ့ ေဆးမင္ ေၾကာင္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာ နည္းနည္းေျပာစရာ႐ွိတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းရာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ဆင္ေျခဖံုးဟာ တကယ့္တကယ္ေတာ့ ေတာဆန္ဆန္ ရြာဆန္ဆန္ပါပဲ။ ဟိုအရင္ တုန္းက ရြာႀကီး၊ ဖဆပလေခတ္ေလာက္မွ ရပ္ကြက္ျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ လမ္းေတြ၊ ျခံဝင္းေတြဆိုလည္း အကြက္က်က် သိပ္မ႐ွိလွ။ ၿမိဳ႕ဆန္တဲ့အမူအရာ သိပ္မရွိဘူး။ ငယ္စဥ္တုန္းကဆို ကြၽန္ေတာ္ ေနထိုင္ရာရပ္ကြက္မွာ ႏွစ္စဥ္ ဘုရားပြဲဆိုတာမ်ိဳး႐ွိတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ဘုန္းၾကီးပ်ံပြဲေတာင္ ၾကံဳခဲ့ဖူးေသးတယ္။ သာေရးနာေရးလို ပြဲ႐ွိရင္ တိတ္ရီေကာ္ဒါနဲ႔ဖြင့္တဲ့ ေလာ္စပီကာႀကီး ေတြဆီက တြံေတးသိန္းတန္တို႔၊ ေမာင္ေမာင္ၫြန႔္တို႔ရဲ႕အသံေတြ အင္မတန္ၾကားရလွေပါ့။ လမ္းအေခၚအေဝၚ ေတာင္မွ ရြာလယ္လမ္းတဲ့၊ အခုခ်ိန္ထိ ဒီအတိုင္း အမည္တြင္လ်က္ပဲ။ ဦးသန္႔အေရးအခင္းကာလေလာက္က ေခတ္စားခဲ့တဲ့ ေတး သ႐ုပ္ေဖာ္ပြဲမ်ိဳးေတြလည္း ဟိုနားဒီနားမွာ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတြမွာ ၾကည့္ခဲ့ၾကံဳခဲ့ဖူးတယ္။

ဆိုရရင္ ဘုရားပြဲေစ်းတန္းလိုမ်ိဳးဟာလည္း ရင္းရင္း ႏွီးႏွီး႐ွိခဲ့ရပါတယ္။ အဲသမွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ေဆးမင္ေၾကာင္ကိစၥ စခဲ့တာ ပါပဲ။ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးလို႔ရတာကလည္း ဘုရားပြဲေစ်းမွာပဲ ႐ွိတယ္။ ၇ တန္းအရြယ္မွာ စထိုးခဲ့ဖူးတယ္။ လက္ခံုမွာ၊ တနလၤာသားဆိုေတာ့ က်ားပံုေပါ့။ စုတ္က ဘက္ထရီနဲ႔ တြဲသုံးရတာ၊ အထိုးခံေတာ့ ဂ်စ္ဂ်စ္ ဂ်စ္ဂ်စ္နဲ႔ ခံလို႔ေတာ့အေကာင္းသား။ မနက္လင္းမွ ထိေတာ့တာ၊ လက္ေတြေရာင္ကိုင္းလို႔။ ဘုရားပြဲရာသီကလည္း ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ့ အနာရင္းေကာင္းေပါ့။ လူႀကီး မိဘေတြလည္းမေျပာရဲဘူး။ လက္မျမင္ေအာင္ဝွက္ရတယ္။ သုံးေလးရက္ေနမွ လူႀကီးေတြသိေတာ့ အ႐ွိန္ေျပခ်ိန္ ေရာက္ၿပီ၊ အဆူအေျပာသိပ္မခံရေတာ့။

အမွန္ေတာ့ ေဆးမင္ေၾကာင္ထိုးတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ သီးျခားခံစားခ်က္႐ွိလွတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ စိတ္ခံစားမႈမ်ွသာပါ။ ေ႐ွးျမန္မာႀကီးေတြလို ေယာက္်ားပီသတဲ့ သေကၤတသ႐ုပ္သကန္ေတြလည္း ႐ွိဟန္မတူပါဘူး။ ေ႐ွ႕မွာ အစ္ကိုေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ စသျဖင့္ ထိုးတာေတြ႕လို႔ လိုက္ထိုးတဲ့ သေဘာေလာက္ပါပဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား အသည္း ဓားစိုက္တဲ့ပံုတို႔၊ အသည္းပံုထဲ ခင္တို႔ ထိုးတာေတြ ေအာထလို႔။ ကိုယ္က ရည္းစားသနာေတြ ဘာေတြ မ႐ွိေတာ့ နာမည္ထိုး မ်ိဳးေတြ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ၈ တန္းႏွစ္ေလာက္မွာ ေနာက္တစ္ပံု ထပ္ထိုးျဖစ္ေသးတယ္။ လက္ေမာင္းအိုးမွာ ၾကယ္ကို စပါးႏွံ ဝန္းထားတဲ့ပံု။ ဟား ဟား၊ အရာခံဗိုလ္လိုလို တံဆိပ္ႀကီး။

ကိုယ့္အေရျပားေပၚ ထင္ေနတဲ့ အမွတ္တံဆိပ္ ေဆးမင္ေၾကာင္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ သူမ်ားေတြ႕ေတာ့ မသိ။ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ျဖင့္ အခုအခ်ိန္မွာ ေနာင္တရသလားေမးရင္ ေနာင္တမရတဲ့အျပင္ ဝမ္းေတာင္သာေနရေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုရင္ ကြၽန္ ေတာ္က က်က်နနကို ေျပာျပခ်င္ေသးပါရဲ႕။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ဘ၀တုန္းက မဆလေခတ္ လူျဖစ္ခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ စစ္တပ္ရဲ႕ ၾသဇာလႊမ္းမိုးဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းကို အနည္းနဲ႔အမ်ား ခံၾကရတာပါပဲ။ ေယာက်္ားေလးဆို စစ္သားျဖစ္ဖို႔၊ မိန္းကေလးဆို ေက်ာင္းဆရာမ၊ နပ္စ္မ စသျဖင့္ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲ လသာႏိုင္ဖို႔ က်ံဳးသြင္းတာခံရတာပဲ။ ကေလးဘ၀ ကစားၾကတာေတာင္မွ စစ္တိုက္တမ္းကစားခဲ့ၾကတာ ကလား။ ဆိုေတာ့ လူ႔သဘာ၀အရ လူငယ္တစ္ေယာက္ တက္တက္ႂကြႂကြ လုပ္ခ်င္ၾကတဲ့အခါ လုပ္စရာဟာ စစ္သားပဲလုပ္ရ ေတာ့မလို က်ံဳးထဲ ေမာင္းသြင္းေတာ့တာေပါ့။ အဲသမွာ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ဗိုလ္သင္တန္းေလွ်ာက္တာတို႔၊ အိမ္ေျပး ျဖစ္ၿပီးရင္ စစ္တပ္စုေဆာင္းေရးေရာက္သြားတာတို႔ သိပ္ျဖစ္ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြေပါ့။

ထံုးစံအတိုင္းထဲ ကြၽန္ေတာ္လည္းပါၿပီး ဆယ္တန္ေအာင္တဲ့ႏွစ္ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္သင္တန္းေလွ်ာက္ဖို႔ FORM ေတြဘာေတြ သြားယူလိုက္ေသးတယ္။ မုဆိုးမအေမက မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္းနဲ႔တားတာေၾကာင့္ ေလွ်ာက္လႊာ မတင္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ တင္ ျဖစ္ လို႔ရွိရင္လည္း ပါႏိုင္တဲ့အခြင့္အလမ္းမ်ိဳး၊ ဘက္ဂေရာင္းမ်ိဳး ကိုယ့္မွာရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ထားပါေတာ့ ဒါကတစ္ပိုင္း။

ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္က မေလွ်ာ့ဘူးဗ်ရယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်ိန္းၿပီး ေရတပ္ထဲဝင္ဖို႔ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ FORM ေတြယူ တင္၊ ဝိတ္ခ်ိန္၊ အင္တာဗ်ဴးဝင္ေျဖ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ ေရတပ္ထဲ၀င္ရင္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေပါင္ ၁၁၀ ျပည့္မွ ရတယ္။ အတူသြားတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ေပါင္ ၉၀ ပဲရွိလို႔ ဝိတ္ခ်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ ေစာေစာစီးစီး ျပဳတ္သြားတယ္။ သူ႔ခမ်ာ ငွက္ေပ်ာ သီးေတြစား၊ ေရေတြဖိေသာက္လည္း ၀ိတ္က မမီဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္တစ္ရက္ ထပ္သြားရတယ္။ အင္တာဗ်ဴး ၀င္ဖို႔။ အင္တာဗ်ဴး၀င္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပဳတ္တာပါပဲ။ စိတ္ထဲေတာ့မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဆယ္တန္းေအာင္ ဝင္ရင္ ဂရိတ္ဝမ္း ဆိုေတာ့ အခြင့္အလမ္းက မဆိုးဘူး၊ မက္စရာေပါ့။

ေနာက္ မၾကာပါဘူး၊ ၃ ႏွစ္လည္းၾကာေရာ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးျဖစ္လို႔ ၾကံဳရာေနရာက လမ္းေလွ်ာက္ဆႏၵျပရင္း ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕ မဆလကိုလည္း နာၾကည္း၊ စစ္တပ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးမွာပါဝင္စြက္ဖက္မႈကိုလည္း ရြံမုန္းစိတ္ေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ေတာ့ ငါဟာ စစ္တပ္ရဲ႕ တိုက္႐ိုက္ၾသဇာခံမျဖစ္ခဲ့ေလတာ ကံေကာင္းေလစြေပါ့။

အဲဒီမွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ရဲ႕အစြမ္းကို သိလိုက္ရတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ႐ူး႐ူးမိုက္မိုက္နဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေဆးမင္း ေၾကာင္႐ုပ္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကို ကယ္တင္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရတပ္ထဲဝင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့စဥ္က အင္တာဗ်ဴးမွာ ျပဳတ္ခဲ့ တာ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ခံု၊ လက္ေမာင္းေတြမွာ ထိုးထားမိခဲ့တဲ့ ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြ ေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ေဆးမင္ေၾကာင္ (အခုေခတ္ေတာ့ျဖင့္ တက္တူးလို႔ပဲ အဂၤလိပ္အသံထြက္နဲ႔ပဲ တိုက္႐ိုက္ေခၚေနၾကၿပီ) ထိုးခဲ့မိတာဟာ ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ျဖင့္ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူရမယ့္အေၾကာင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြမ်ားကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။ တကယ္လို႔မ်ား စစ္ တပ္ထဲေရာက္ခဲ့ရင္ ဘုရား ဘုရား ငါ့စိတ္ဓာတ္မ်ိဳးနဲ႔ ဘယ့္ေလာက္ေတာင္မ်ား စိတ္ဖိစီးမႈေတြ မ်ားလိုက္မလဲလို႔ ေတြးမိၿပီး လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစိတ္ကို ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ ေဆးမင္ရည္စုတ္ထိုးခဲ့ျခင္းအေပၚ ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္ေနမိပါတယ္။

မိုးဦးေဆြညိန္း
ဧၿပီ ၇၊ ၂၀၁၈။
၀၀ း ၄၃
0