ေၾကကြဲပုံရိပ္ ၁၉
ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသူေဟာင္းတစ္ဦး
ဇူလိုင္ ၁၈၊ ၂၀၁၀
ဇူလုိင္ ၁၉၊ ၁၉၈၉
ညက ဇူလုိင္မုိးေတြရြာခဲ့တယ္၊၊ မေန႔ကျခံထဲကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္၊၊ ညေန ၆ နာရီထုိးမွျပန္ခဲ့သည္၊၊ က်န္လူမ်ားကမနက္ျဖန္အတြက္ေဆြးေႏြးေနခဲ့-ကသည္၊၊ ထြက္လာသည့္အသံေတြက သိပ္မေကာင္း၊ က်မစိတ္ထဲအေတာ္ထင့္မိသည္၊၊ တညလုံး အေတြးေတြေဝေနသည္၊၊ တစုံတခုကုိ သိေနသလုိပင္၊၊ မနက္ ၆ နာရီ မထုိးခင္ အိပ္ယာကထခဲ့သည္၊၊ ကုိယ္လက္သန့္စင္ျပီး လဘက္ရည္ေသာက္ေနစဥ္မွာပင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေရာက္လာၾကသည္၊၊ မိမိက သြားဖုိ႔အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနျပီ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးျပီ။ အေမ့ကုိ ႏႈုတ္ဆက္သည္၊၊ ျပီးေတာ့ …၊
ဗဟန္းကြင္းေရွ႔ေရာက္ေတာ့ မိမိတုိ႔ ေရွ႔တုိး မရေတာ့ေခ်၊၊ ေယာင္ေပေပႏွင့္ က်မတုိ႔အုပ္စု သစ္ပင္ခ်ဳံႏြယ္မ်ားကုိ ျဖတ္ကာ ဗဟန္းအေရွ႔မုခ္ကို ေလွ်ာက္ခဲ့သည္၊၊ ၾကားေတာရလမ္း အကုန္ပိတ္ထားျပီ။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမ်ားကို ျဖတ္၍ ဗဟန္း ၃ လမ္းထိပ္ေရာက္သည္၊၊ က်မတုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ေရွ႔မွာလည္း စစ္တပ္၊ ေနာက္မွာလည္း စစ္တပ္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား၏ ေခ်ာင္ၾကိဳ ေခ်ာင္ၾကားမွ က်မတုိ႔ ေရခဲဆုိင္ေရွ႔ ေရာက္ခဲ့သည္။
လူအုပ္ၾကီးက ညိ့ဴညိ့ဴ မည္းမည္း ေတြ႔ လုိက္ပါျပီ။ မိမိတုိ႔ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုၾကီး။ လူအုပ္ ထူထူၾကီးထဲတြင္ သူက ပန္းေခြအၾကီးၾကီးကုိင္၍ လူပုံအလယ္မွာ။
မိမိတုိ႔ ေရႊဂုံတုိင္အဝုိင္းထိပ္အထိ သြားၾကသည္။ ကုိကုိၾကီးက ဦးေဆာင္လ်က္ …
ေဒၚစုကား ထြက္မလာေသး။ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းမ်ားကေတာ့ သတင္းရျပီးျပီထင့္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိတုိ႔ ေက်ာင္းသားအင္အားစုမ်ားႏွင့္ လူထုပရိသတ္က ေနာက္ဆုတ္မည့္ပုံ မေပၚ။ ေရွ႔တုိးရန္သာ ဆႏၵေစာလ်က္ရွိသည္၊၊ ဦးေဆာင္သူမ်ားလည္း ရေအာင္ထိန္းသည္။ သုိ႔ေသာ္ လူထုႏွင့္ေက်ာင္းသား အင္အားစုမ်ား၏ စိတ္ဆႏၵကုိ လြန္ဆန္ရန္ မလြယ္။ အသံမ်ား ထြက္လာသည္။
“ ေက်ာင္းသားဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မဆုတ္ဘူး …”
“ ကဲေဟ့ … ငါတုိ႔ လုပ္ႏုိင္တာ … တဗုိလ္က် တဗုိလ္တက္ပဲ”
ေရခဲဆုိင္မွတ္တုိင္သုိ႔ ၅ ေယာက္တတြဲ ခ်ီတက္လာၾကသည္၊၊ အေရွ႔ဘက္မုခ္မွ အတင္းထုိးေဖါက္၍ အာဇာနည္ဗိမာန္သို႔ သြားမည္။ ျမိဳ႔လည္ လဟာျပင္ေစ်းဘက္မွ ခ်ီတက္လာမည့္ ကိုမုိးၾကိဳးတုိ႔ စစ္ေၾကာင္းကလည္း မိမိတုိ႔ႏွင့္ ဘုရားအေရွ႔ဘက္မုခ္တြင္ စုံမည္ဟု သိထားသည္၊၊ စစ္တပ္က ထုိးေဖာက္ခြင့္ လုံးဝမေပး။
မိမိတုိ႔ကုိ ဝုိင္းထားလုိက္ျပီး လက္ကုိင္စပီကာျဖင့္ ေအာ္သည္၊၊ ၁ဝ မိနစ္အတြင္း ဆုတ္ခြာေပးရန္ … မိမိတုိ႔က မေလ်ာ့။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဦးေဆာင္သူက လမ္းမေပၚ ထုိင္ခ်ခုိင္းသည္။
ထုိအခ်ိန္တြင္ က်မစိတ္ထဲ တံတားနီျဖစ္ရပ္ကုိ ျပန္ျမင္လာသည္။ ေသခ်ာျပီ မိမိတုိ႔ ပိတ္မိသြားျပီ။
ထုိအခ်ိန္တြင္ စစ္သားမ်ား ကားေတြေပၚမွ ခုန္ဆင္းလာသည္။ ဝန္းက်င္ရွိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအတြင္းမ်ားတြင္ ကင္းပုန္းဝပ္ေနေသာ စစ္သားမ်ားပါ ေျပးထြက္လာ၍ မိမိတုိ႔ အင္အားစုအားလုံးအား ရုိက္ႏွက္ … စစ္ကားတရၾကမ္း ဝင္လာသည္။
ရုိက္ျပီးေတာ့ ကားေပၚပစ္တင္။
ရုန္းလား ကန္လား လုပ္ရင္ မိန္းကေလးေသာ … ေယာက်ား္ေလးေသာ ဘာမွ မစဥ္းစား။ မ်က္ႏွာကို လက္သီးႏွင့္ ထုိးသည္၊ နံပါတ္တုတ္ႏွင့္ ရုိက္သည္။
အခ်ိဳ႔မိန္းခေလးမ်ားမွာ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္ အထက္တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္မွ်သာ ပုိးစုိးပက္စက္ ရုိက္သည္။ က်မလည္း အရုိက္ခံရသည္။
ကားေပၚသုိ႔ ေရာက္သြားသည့္သူ အမ်ားစုမွာ ရုိက္ႏွက္လြန္း၍ သတိေမ့ကုန္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္သည္။
“ေခါင္းေထာင္တဲ့သူ ရုိက္ကြာ”
က်မတုိ႔လည္း ေခါင္းေထာင္မၾကည့္ရဲ။
သုိ႔ေသာ္ လမ္းေဘး တဘက္တခ်က္မွ
“ ငါတုိ႔ေက်ာင္းသားေတြ ျပန္လြတ္ေပး …”
ဆုိသည့္အသံမ်ား ၾကားရသည္။
က်မ ဝမ္းသာသြားသည္။ ထုိအသံမ်ားက က်မတုိ႔အတြက္ အားေဆးပင္ မဟုတ္ေလာ။
ထုိ႔ေနာက္ က်မတုိ႔ကုိ ေတာင္ဘက္မုခ္ကုိ ေခၚသြားသည္၊၊ စစ္ေၾကာေရးလုပ္သည္။ မိန္းမတေယာက္ႏွင့္ အျခားေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိမ်ားပါသည္၊၊
ထုိ႔ေနာက္ …
ထုိ႔ေနာက္ …
တခါမွ မေရာက္ဘူးခဲ့ေသာ အင္းစိန္ …
ေသြးမ်ား ေခြ်းမ်ားျဖင့္ ရပ္တည္ခဲ့ရေသာ အာဇာနည္ေန႔
ေထာင္ဒဏ္မ်ား …
အလုပ္ၾကမ္းမ်ား …
အခြင့္ထူးခံမ်ား …
အသားထဲက ထြက္ေသာ ေလာက္ေကာင္မ်ား …
(၈၉ အင္းစိန္အမွတ္တရ)
Comments