က်မနံေဘးက သေျပညိဳ
ေမျငိမ္း၊ ႏို၀င္ဘာ ၄၊ ၂၀၁၁
ပန္းကေလးမ်ား
ပြင့္ေတာ့မည္..
ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ
ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း
ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း
ငါတို႔ စာသင္ေက်ာင္း… ။
တကယ့္ကိုမွ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္သီဆုိသံေလးေတြ..ညံလို႔ေနေရာ…။ ရပ္ကြက္ထဲက
က်မရဲ႕ စာသင္ေက်ာင္းေလးေလ…။ သေျပညိဳ..တဲ့။ မိဘေတြ ၀ိုင္း၀န္း ပံ့ပိုးမႈနဲ႔ ျဖစ္လာရတဲ့ ျမန္မာစာေက်ာင္းေလး။ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၄၀
နီးပါးရွိတယ္ဆိုတာ နည္းမွ မနည္းပဲ..။ Maryland နဲ႔ Virginia ႏွစ္ျပည္နယ္က
ကေလးေတြ.. တပတ္မွာ တရက္ေက်ာင္းအားရက္ စေန တရက္မွာ တနာရီစာ ခရီးေလာက္ ကားေမာင္းျပီး
ျမန္မာစာ သင္ရဖိ္ု႔ လာၾကရတာ…။မပီကလာပီကလာနဲ႔ မဂၤလာပါဆရာမ.. ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမ..လို႔
ႏႈတ္ဆက္ၾကတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရရင္..က်မ တပတ္လံုး မနားမေန ပင္ပင္ပန္းပန္း
အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသမွ် အကုန္ေမ့ျပီး အေမာေျပရပါတယ္။
ေမာင္တို႔မယ္တို႔ ေက်ာင္းခန္း၀င္ အျပံဳးပန္းကိုဆင္
မဂၤလာပါဆရာမ ညီညီညာညာ ရြတ္ဆိုၾက..
မဂၤလာပါဆရာမ…….။
+++++++
ကေလးေတြက ျမန္မာစာသင္ရတာကို သိပ္ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။သူတို႔က ျမန္မာလို
စာေတြ အမ်ားၾကီး ဖတ္ခ်င္တာတဲ့။ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း အမ်ားၾကီး
သိခ်င္တာတဲ့..။ျမန္မာျပည္ကို သြားလည္ရင္ အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာႏိုင္ခ်င္တာတဲ့။ အရင္က
ျမန္မာစကားေျပာဖို႔အင္မတန္ ခဲယဥ္း ပင္ပန္း ၾကတဲ့ ကေလးေတြက.. ခုေတာ့ သူတို႔ သိသေလာက္ကို
စကားသံ၀ဲ၀ဲေလးေတြနဲ႔ၾကိဳးစားေျပာလို႔…။ သူတို႔ဆိုၾကတဲ့ ကၾကီး ခေခြး ဗ်ည္းသံ ေတြက
တစထက္တစ ပီသလာေနျပီ။ သားတို႔သမီးတို႔က ဗမာျပည္က တခ်ိဳ႕ကေလးေတြထက္ေတာင္ ပီေနျပီ
လို႔ က်မေျပာရင္ သေဘာက် ေနၾကတယ္။တသံလ်င္းခ်ိတ္.. ထ၀မ္းဘဲ.. ဒေရမႈတ္.. ဖဦးထုပ္..
ဗထက္ခ်ိဳင့္ လို႔ ပီပီသသ ဆိုႏိုင္တာေလ..။
သူတို႔ေလးေတြကို ဗုဒၶ အေၾကာင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေၾကာင္းေတြကို
ပံုေျပာသလိုေျပာျပဖို႔..မဂၢင္ရွစ္ပါးကို ပါဠိပါဠ္သားနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ဗမာလို အလြယ္တကူ
နားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖို႔..။ဇာတ္ေတာ္ၾကီးဆယ္ဘြဲ႔မကုန္ေတာင္ မေဟာ္သဓာရဲ႕
ဥာဏ္ပညာေတြအေၾကာင္းေလာက္ေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကိုသိေစခ်င္တာပါ။
ျပီးေတာ့ က်မတို႔ ငယ္ငယ္က
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ စြဲလန္းခဲ့ရတဲ့ ဦးဘၾကည္တို႔ကာတြန္းဦးေဖသိန္းတို႔ရဲ႕
ပံုပမာတို႔ ဇာတ္ေတာ္ၾကီးဆယ္ဘြဲ႔ သရုပ္ျပကာတြန္းေတြ ဖတ္တတ္ေစခ်င္တာ..။ဒီက ကေလးေတြ
သိလိုစိတ္ ျပင္းျပပံုမ်ိဳးနဲ႔ဆို သူတို႔ဟာ ဗမာစာဖတ္တတ္တာနဲ႔ အတူ
ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ယဥ္ေက်းမႈေတြကိုပါ ကၽြဲကူးေရပါ သိသြားၾက.. ထဲထဲ၀င္၀င္
နားလည္သြားၾကမွာ..။ အဲလိုသာဆိုရင္သူတို႔ဟာ အေမရိကန္က ကမၻာ့အဆင့္မီ
အသိပညာေတြနဲ႔အတူ.. ျမန္မာ့ဘာသာေရးနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈနယ္ပယ္ထဲကေနမႈထိုင္မႈေတြကိုပါ
သိသြားၾကမွာ..။
က်မတို႔ရဲ႕ သေျပညိဳ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ က်မ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကအဲေလာက္ထိ
လွပပါတယ္...။
++++++
အေမရိကမွာ ဗမာလို တတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္သြားမွာလဲ….တဲ့..။
ဗမာလို မတတ္ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္မွာမို႔လို႔လဲ..တဲ့။
ဒီေမးခြန္းေတြကို ေျဖဖို႔ဆိုရင္ က်မတို႔ေတြျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုးနဲ႔
မျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုး ဆိုတာေတြကို နားလည္မွ ျဖစ္မွာပါ။
က်မတို႔ကေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အေမရိကန္ စာသင္ေက်ာင္းမွာကမၻာၾကီးကို
သင္ယူေနၾကရသလို သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာေတြကိုလည္း သင္ေနၾကရတယ္..။
ဘာသာစကားဆိုရင္လည္းအနည္းဆံုး ၂မ်ိဳး သင္ေနၾကရတယ္..။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေမရိကမွာ
အမ်ားဆံုး ယွဥ္တြဲေနထိုင္ၾကရတဲ့Hispanic ေတြနဲ႔ ကူးလူးဆက္ဆံႏိုင္ဖို႔
သူတို႔ဘာသာစကား နဲ႔ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုသင္ယူၾက ပါတယ္. (က်မသမီးက
ျပင္သစ္ဘာသာ ယူထားပါတယ္)။
ဒါေတြက ဒီႏိုင္ငံမွာ အရွည္ေနထိုင္သြားေရးမွာ ေတာ္ေတာ္အေထာက္အကူ
ျပဳမယ့္ ဘာသာစကားေတြဆိုပါေတာ့။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အျပင္မွာကို တရုတ္ဘာသာစကားသင္ေနပါတယ္..။ဒါလည္း
ဟုတ္တာပါပဲ။ တရုတ္ကလည္း အင္အားအၾကီးဆံုး ဘာသာစကားေတြထဲက တခုကိုး..။ ဒါေတြက
ျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြပါ...။
ဒါျဖင့္ျမန္မာကေလးေတြ ဘာလို႔ ျမန္မာစကားသင္ဖို႔ လိုသလဲဆိုတာကို
စဥ္းစားရေအာင္ပါ…။
အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ အေရာင္အေသြးမ်ိဳးစံုကိုလက္ခံဆက္ဆံတဲ့ ႏိုင္ငံမို႔
က်မတို႔ ၀န္းက်င္မွာ ရုပ္ရည္သြင္ျပင္ေပါင္းစံု.. ဘာသာစကားေပါင္းစံု..
ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံု.. ဘာသာေရး ေပါင္းစံု ေတြ႔ရပါတယ္။ ထူးျခားတာက
က်မတို႔ဗမာေတြကလြဲရင္ က်န္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ကေလးေတြက သူတို႔မိခင္ဘာသာစကားကို
မေျပာတတ္ဘူးဆိုတာမ်ိဳးလံုး၀ မရွိပါဘူး။
တရုတ္.. မကၠဆီကန္.. လက္တီနို.. ဗီယက္နမ္.. ကိုရီးယား..
ကမ္ေမၻာဒီးယား..ထိုင္း..အီရန္.. အာဖရိကန္.. အိုး...
အကုန္လံုးပါပဲ..။သူတို႔ကေလးေတြက အိမ္ေတြမွာ သူတို႔မိခင္ ဘာသာစကား ကိုပဲ
ေျပာၾကပါတယ္။ က်မတို႔ ဗမာမိသားစုတခ်ိဳ႕မွာသာကေလးေတြ ဗမာလိုမေျပာၾကေတာ့တဲ့ ျပႆနာ
ရွိေနတာပါ။
က်မေလ့လာၾကည့္ေတာ့ မိဘေတြက ကေလးေတြဆီကေနအေမရိကန္ အဂၤလိပ္ စကားေျပာကို
ျပန္ေလ့လာယူေနရတာမ်ိဳးမို႔ေရာ.. ကေလးေတြကို ဗမာလို မေျပာေျပာေအာင္ေလ့က်င့္ေပးဖို႔
အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဘ၀ထဲ ရုန္းကန္ေနၾကရလို႔ေရာ ပါပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ.. က်မစဥ္းစားတာက
လူမ်ိဳးတမ်ိဳးဆိုတဲ့အမွတ္အသားျပယုဂ္ရဲ႕ တန္ဖိုး.. ေနာက္တခုက ဘယ္ဘာသာစကားမဆို
တန္ဖိုးရွိတာမို႔ ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတဲ့က်င့္၀တ္ နဲ႔ ကိုယ့္မိခင္ဘာသာစကားကို
တန္ဖိုးထားရမယ့္ တာ၀န္ဆိုတာေတြနဲ႔ ဆိုင္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။
ျပီးေတာ့ ျမန္မာစာဆိုတာ ျဖစ္လာဖို႔ ဘယ္လို ေခတ္အဆင့္ဆင့္ကို
ျဖတ္ခဲ့ရသလဲ..။ေနာက္တခု ျမန္မာစာဆိုတာ ခပ္ညံ့ညံ့ႏုံနဲ႔နဲ႔ ဆက္သြယ္လို႔
ရျပီးေရာဆိုတဲ့ ဘာသာစကားမဟုတ္ပါဘူး..။ျပည့္စံုကံုလံုတဲ့၊ ဘာသာစကားဆိုင္ရာ
စံတန္ဖိုးေတြရွိတဲ့ ဘာသာစကားပါ။ Dead Languageမဟုတ္ပါဘူး။ Dying Language လည္း
မဟုတ္ပါဘူး။ living Language ပါ။
ဘ၀သက္တမ္းရဲ႕ တ၀က္ေက်ာ္လံုးျမန္မာစာကို သီးသန္႔ ေလ့လာခဲ့ျပီး
ျမန္မာစာနဲ႔ ဘြဲ႔သံုးခု ယူခဲ့တဲ့ က်မဟာ ခုထိ ျမန္မာစာရဲ႕တစိတ္တပိုင္းေလာက္ကိုေတာင္
လက္တဆံုး မႏိႈက္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာစာထဲက အဆင့္အတန္းျမင့္လွတဲ့စကားသံုးေတြ..
စကားတန္ဆာေတြ.. အဓိပၸါယ္ေတြကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိဖို႔ မေျပာပါနဲ႔ အေျခခံ
သဒၵါအထားအသိုမွန္ေအာင္ ေျပာဖို႔ေတာင္ သဒၵါစနစ္ကို ခုထိ မသိေသးတဲ့ ဗမာစစ္ေတြေတာင္
အမ်ားၾကီးပါ..။ဒါေတြက မျမင္ရတဲ့ တန္ဖိုးေတြပါ...။ ဒီအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ဖိုးၾကီး
အဆင့္ျမင့္တဲ့ ဘာသာစကားကို ထိန္းဖို႔ တာ၀န္.. က်င့္၀တ္ကက်မတို႔မွာ
ပါလာျပီးသားျဖစ္တယ္လို႔ က်မ ယူဆတာပါ။
ေနာက္တခု ျမန္မာစာမဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲဆိုတဲ့ လူျပိန္းစကားမ်ိဳးလည္း
ရွိပါေသးတယ္..။ ဟုတ္ကဲ့.. စာမဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲလို႔ သေဘာထားတယ္ဆိုတဲ့လူနဲ႔
သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ သဟဇာတ မျဖစ္မႈေတြ.. ဘ၀ထဲ အထီးက်န္စိတ္က်ရမႈေတြ..
ဂုဏ္သိကၡာေလ်ာ့ပါးမႈေတြနဲ႔ လူ႔တန္ဖိုးေလွ်ာ့တြက္ခံရမႈေတြကို က်မတို႔အနားမွာကို
သာဓကအျဖစ္ျမင္ေနၾကရတာပဲ မဟုတ္လား..။ ဒါျဖင့္ က်မတို႔ကေလးေတြကို က်မတို႔ ဘယ္လို
ပံုစံနဲ႔ ၾကီးျပင္းေစမွာပါလဲ...။
++++++
တပတ္မွာ ၅ရက္ အလုပ္လုပ္… မိသားစု၅ေယာက္စာတာ၀န္ေတြ.. စေနတေန႔ မနက္ပိုင္းတပိုင္းလံုး
ကိုယ့္ပညာေရးအတြက္ ေကာလိပ္မွာ ေက်ာင္းတက္..။ညညေတြမွာ အခ်ိန္မရအရ ေပးျပီး
ေက်ာင္းစာဖတ္ရ..။ ရသစာအုပ္စင္ အစီစဥ္အတြက္ မဂၢဇင္းေတြ စံုေအာင္ဖတ္ရ..။တပတ္မွာ
အားရတဲ့ တရက္မွာ.. တပတ္စာေစ်း၀ယ္.. အိမ္သန္႔ရွင္းေရး.. ။ က်မမွာ တေန႔ကို
ပံုမွန္အိပ္ခ်ိန္၄နာရီေလာက္ပဲ အျမဲရွိပါတယ္.။ တခ်ိဳ႔ ရက္ေတြမွာ ေန႔လယ္
၁နာရီစာေလာက္ တေရးအိပ္ႏိုင္ပါတယ္။အဲဒီေလာက္ ပင္ပန္းတဲ့ၾကားက ျမန္မာစာေက်ာင္းအတြက္
ေစတနာဆရာမ အလုပ္ကို လုလုပ္တာပါ။ ဆိုေတာ့.... က်မဘာအတြက္ လုပ္တာပါလဲ….။
က်မတို႔ ဗမာကေလးေတြကို... တန္ဖိုးရွိတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာရွိ္တဲ့ေခတ္အဆက္ဆက္
ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾက.. ဖြံ႔ျဖိဳးေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကရတဲ့ ျမန္မာစာေပကို
သိေစခ်င္ပါတယ္။ငါတို႔ဟာလည္း ကိုယ့္ေျမ..ကိုယ့္ေရ.. ကိုယ့္စာေပနဲ႔ ေနႏိုင္ခဲ့တဲ့
လူယဥ္ေက်းေတြလို႔သိေစခ်င္တယ္။ ျမန္မာစာေပထဲက ျမန္မာဆန္တဲ့ အလွတရားေတြကို
ခံစားတတ္ေစခ်င္တယ္။
အဲလိုခံစားတတ္မွကိုုယ့္ေရေျမ ကိုယ့္တိုင္းျပည္တန္ဖိုးကို သိမယ္။
က်မတို႔ဟာ နိမ့္နိမ့္ပါးပါး အရိုင္းအစိုင္းေတြမို႔သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ
ေနေနရတာမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ တန္ဖိုးကို ကေလးေတြသိမွ သူတပါးက ႏွိမ္တာ..ေစာ္ကားတာကို
မခံရႏိုင္တဲ့ စိတ္အင္အားေတြ ရွိလာမယ္။
ျပီးေတာ့ တခ်ိန္မွာ သူတို႔ပညာစံုတဲ့အခါကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္
ျပန္ျပီး အလြယ္တကူ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မယ္။ တျခားလူမ်ိဳးေတြ ကိုယ့္ထက္သာသြားလို႔
က်မတို႔ တိုင္းျပည္မွာ ၀င္လာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ေနရာမွာ ျပည္ပမွာ
ပညာသင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့က်မတို႔ ကေလးေတြက အစားထိုး၀င္ျပီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္မယ္။
အနည္းဆံုး က်မတို႔ႏိုင္ငံကိုသြားျပီး volunteer အျဖစ္
စာသြားသင္ေပးေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြဆိုတာက က်မတို႔ ကေလးေတြျဖစ္လာလိမ့္မယ္။
အဲဒီအခါ ကိုယ့္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းဆိုတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ပိုျပီး
ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္လုပ္ႏိုင္ၾကေပလိမ့္မယ္..။
ေျပာရရင္.. က်မ ဘာလုပ္ေနတာလဲဆိုေတာ့ က်မနိုင္သေလာက္… က်မကို
တစိတ္တည္း တ၀မ္းတည္း ၀ုိုင္းကူၾကတဲ့ မိဘေတြနဲ႔အတူ... ၀ိုင္းကူၾကတဲ့
ဆရာမေလးေတြနဲ႔အတူ... က်မတို႔ သစ္ပင္ေလးေတြစိုက္ေနၾကတာပါပဲ…။
ဘာပင္ေလးေတြလဲဆိုတာ့ က်မတို႔စိတ္ထဲ ေအာင္အတိတ္ ေအာင္နိမိတ္ျဖစ္ဖို႔
ရည္စူးတဲ့ ေအာင္သေျပပင္ေလးေတြဆိုပါေတာ့ ရွင္။
+++++
"သေျပညိဳ"
သူ႔ေခါင္းမွာတဲ့ သေျပညိဳ၊
ငါ႔ေခါင္းမွာတဲ့ သေျပညိဳ။
တို႔ေျပမွာ တို႔ေမကမ္းပါတဲ့
သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းဟာက
လန္းလ်က္ပါကို။
ဘာမေလွ်ာ့ေလနဲ႔
လာေတာ့မကြဲ႔ ေရႊပဟိုရ္
ေလခ်ဳိကအေသြး။
လင္းၾကက္အေဆာ္
ကြင္းထက္မွာတူေပ်ာ္ေပ်ာ္နဲ႔
စည္ေတာ္ကို ရည္ေမွ်ာ္မွန္းကာပ
ေရာင္နီမွာ ေအာင္စည္ရြမ္းရေအာင္
သေျပညိဳ ေရႊဘိုပန္းရယ္နဲ႔
လွမ္းၾကစို႔ေလး။ ။
ဇႏၷဝါရီ ၄ ၁၉၃၈
မင္းသုဝဏ္ -၁၉ဝ၉-၂ဝဝ၄
ေအာက္တိုဘာ၃၀၊ ၂၀၁၁။
(သေျပညိဳ ေက်ာင္းရဲ႕
အမွတ္တံဆိပ္ Logo ေလးကို ပန္းခ်ီ သန္းေဌးေမာင္က ေမတၱာနဲ႔
ေရးဆြဲေပးပါတယ္)
(မိုးမခ - ေမျငိမ္းဘေလာက္က ယူပါတယ္။ ခြင့္ေတာင္းလိုက္တယ္။ ဓာတ္ပုံေတြလိုခ်င္လို႔။
ဓာတ္ပုံေတြက သေျပညိဳေက်ာင္းေလးရွိတဲ့ ၀ါရွင္တန္မက္ထရို "သေျပညိဳျမန္မာကြန္ျမဴနီတီ"
က မိသားစုေတြေပါ့)
Comments