Kyaw Homes- Poem

လိုက္ကာ အဖြင့္
ေက်ာ္ဟုန္း
ေမ ၄၊ ၂၀၁၂



ဒီဝိညာဥ္ေတြမွာ
ေဒဝဒတ္နဲ႔ေစတန္ ေရာစပ္ေနသလား
သကၤန္းျခံဳထားတဲ့ ေသာႏုတၳဳိရ္ေတြ၊

ေဗထိသံၾကားရင္
ေကြးေနေအာင္ ‘က’ ခ်င္တာလဲ သူတို႔ ...

မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ား မလုပ္ရရင္
ပတ္မႀကီးထိုးေဖာက္ခ်င္တာလဲ သူတို႔ ...

မင္းသား၊ မင္းသမီးတင္ျပန္ရင္လဲ
ခ်ဳိမိုင္မိုင္ ‘က’ ေနတာလဲ သူတို႔ ...

ရန္သူ႔ဘက္ ပစ္ခြင္းမယ့္ျမႇားေတြဟာ
ပစ္မွတ္ဆီမေရာက္ဘဲ ကိုယ့္ေခါင္းေပၚ ျပန္က်ေနေပါ့
ဒါလားေဟ့ ျမားဘုရင္ ...

ရန္သူကို ကိုယ့္ဘက္ပါေအာင္ မစြမ္း
ကိုယ္လူကိုယ့္ဘက္ထဲ မလွမ္းခ်င္ေအာင္ သင္းကြဲ ...

ဒါေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္တာလဲ စဥ္းစား
မသူေတာ္ေတြ သူေတာ္ေယာင္ေဆာင္ ဂိုဏ္းကြဲေနသမွ်
အလွမ္းေဝးမယ္ ပန္းတိုင္ ...

ဒီကမၻာမွာ အာ႐ုဏ္ဦးေတြ အၿမဲပဲသစ္ေနမင့္
အာ႐ုံေနာက္စရာေတြနဲ ့ ခဏ ခဏ ညစ္ေထေပါ့ ...

ျပင္ရမွာက စိတ္တခုရယ္ပါ
စိတ္တခုကလဲ ႐ုပ္ကိုးဆယ္ဆိုေတာ့ (အင္း ....)

သက္ျပင္းရွည္ႀကီးေတြ မႈတ္ထုတ္တိုင္း
ဘဝအေမာေတြ ေျပေၾကးဆိုရင္
စကၠန္႔တိုင္း မႈတ္ထုတ္လိုက္ခ်င္ရဲ့
အားလုံးအတြက္ပါ ...။

ခ်ဳိးျဖဴေတြကို အက်ယ္ခ်ဳပ္ထားၿပီး
မဝေရစာ ေကြၽးေနသူမ်ားေရ
ေကာင္းကင္ေလကို မွ်ေဝ႐ႈေနသူခ်င္းအတူတူ
ေကာင္းကင္ျပင္ကို မွ်ေဝမသုံးတတ္ဘူးလား ...။

သစ္ပင္စိုက္ခ်င္သူခ်င္း အတူတူ
သူ႔မ်ဳိးေစ့ကို ေရပူေလာင္းခ်င္ေနပါသလား ...။

အသစ္ေတြအတြက္ အညစ္ေတြမေပးခဲ့မွ ‘လူ’
အခ်စ္ေတြအတြက္ အစစ္ေတြ ထားရစ္ႏိုင္မွ ‘လူ’
လူဟာ လူပီရင္ ရန္မ်ားတာေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာ ...။

ေအာ္သံပန္းခ်ီကားကို မ်က္ႏွာအပ္ၿပီး
အသံကုန္ဟစ္ က်ဳံးေအာ္လိုက္ေတာ့
အဲ့ဒီမွာ ဇာတ္လမ္းကစၿပီ။ ။