ေနာက္က်တဲ့ စာ …
ကိုရာဇာ၊ ဧျပီ ၂၉၊ ၂၀၁၄
ကိုရစ္ …
၂၀.၄.၂၀၁၄
ေန႔လည္ ၁ နာရီ၀န္းက်င္ … ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီး
အထူးႀကပ္မတ္ကုသေဆာင္။ မိသားစု၀င္မ်ားထမင္းစားအထြက္။ က်ေနာ္ အဘအခန္းထဲ ခန၀င္ေစာင့္ေပး။ နပ္စ္မေလးအကူအညီနဲ႕အဘ
ေဆးေငြ႕ရွဴေန။ က်ေနာ္ အခန္းထဲေရာက္ … ။ အဘမ်က္စိပြင့္လာ ၊ ဆရာမေလးကို ေဆးေငြ႕ရွဴႏွာေခါင္းစြပ္
ခနျဖဳတ္ခုိင္း ၊ အဘေခၚတယ္ …
ပီသႀကည္ျမလြန္းတဲ
့အသံထြက္လာတယ္ဗ်ာ
“ရာဇာေရ
…” တဲ့
က်ေနာ္အနားတိုးကပ္သြားေတာ့
အဘႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ႀကီးျပံဳးျပ အသံျပန္တိုးသြား
“မျဖဴေကာ
…” တဲ့
ကိုရစ္
… အဲ့ဒီအခ်ိန္ အဲ့ဒီခနက ိုခင္ဗ်ားအငွားခံစားႀကည့္ရင္ေတာင္ သိသာနုိင္ပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ဘယ္လိုျဖစ္သြားမလဲ
ဆိုတာ။ က်ေနာ္ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရမ်က္ရည္က်လာတယ္။ အခန္းထဲမွာ ငိုေနလို႕ မျဖစ္ဘူး၊ မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုတဲ့
အသိစိတ္ကေလးျပန္၀င္အလာမွာ … က်ေနာ္မ်က္ရည္စက္လက္ အခန္းျပင္ထြက္လာတယ္။ ဧရာ၀တီမဂၢဇင္း
သတင္းေထာက္ သာလြန္ေဇာင္းထက္နဲ႕ ေနာက္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔တယ္။ သူတို႕မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး။
က်ေနာ္လည္း ေသခ်ာတဲ့သတင္းစကား မေျပာနုိင္ဘူး။ မျဖဴဖုန္းနံပတ္ကို မနည္း မွန္ေအာင္ဆက္ျပီး
သတင္းစကားေျပာတယ္။ ခ်က္ျခင္းလာပါေတာ့။ ဒီေန႕ တစ္ခုခုျဖစ္သြားနုိင္တယ္။
ေနပူထဲ
ဘယ္ေတြ ေရာက္မွန္းမသိ က်ေနာ္ေလွ်ာက္သြားေနမိတယ္။ မွတ္မိသမွ် မိတ္ေဆြေတြကို သတင္းစကားေျပာတယ္။
က်ေနာ္ နိမိတ္ဖတ္ဆရာမဟုတ္သလို ေရွ႕ျဖစ္ေဟာေကာင္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေသခ်ာဆံုးစကားလံုးကိ
ုေျပာတယ္။
ဒီေန႕မဟုတ္ရင္
… …
မနက္ျဖန္။
ငိုရတာအားမရဘူးဗ်ာ။
က်ေနာ္ အရူးလို ငိုယိုေလွ်ာက္သြားေနရာကေန၊ အသိကေလးျပန္ကပ္ေတာ့ က်ေနာ့္အခန္း ခနျပန္တယ္။
ေျဖဆည္ရာရမလားလို႕ ေန႔ခင္းေႀကာင္ေတာင္ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ အရက္ေသာက္မိတယ္။ သံုးနာရီ၀န္းက်င္ေပါ့
… ကိုရစ္ရာ။ ညေနငါးနာရီမွာ အဘလုပ္ငန္းစဥ္၊ မူလဘူတ အဘရဲ႕မူ၀ါဒ၊ အယူအဆ၊ သေဘာတရားမ်ားကို
အလ်ဥ္းသင့္ရာလူငယ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးတယ္။ မဇင္မာေအာင္၊ ကိုရဲမ်ိဳးဟိန္း၊ ကို၀င္းညီညီတို႔
ညီအကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။ ကိုးနာရီ၀န္းက်င္ ေဆးရံုျပန္သြား လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ေနႀကျပီ။
က်ေနာ္
ဖာသိဖာသာပဲ ေႀကကြဲေနပါတယ္။ ေကာ္ရစ္ဒါမွာ။ ညဆယ္္နာရီ ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ႀကြလာ ျပီး ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္မႈ
လုပ္တယ္။ ညတစ္နာရီ၀န္းက်င္မွာ က်ေနာ္ အခန္းျပန္လာ။ မနက္ငါးနာရီခြဲမွာ ဖုန္း၀င္လာ ဆရာေတာ္သံုးပါးႀကြလာမယ္။
လာခဲ့ပါတဲ့။ စိတ္ေဆာင္ေနေပမယ့္ လူကမထူနုိင္ေအာင္
ႏုန္းေခြေနလို႕ မသြားျဖစ္ဘူး။ (ခင္ဗ်ားအျပစ္တင္ အျပစ္ျမင္လည္း ခံရမွာပါပဲ။) ေျခာက္နာရီမွာ
ေဆးရံုက ဖုန္းထပ္၀င္လာတယ္။ အသက္မီခ်င္ရင္ ခ်က္ျခင္းလာပါတဲ့။ ခ်က္ျခင္းထြက္သြား။ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ မျဖဴလက္ေပၚ ေခါင္းလည္က်သြားတယ္။
ဒါ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သိခ်င္ေနမယ္ထင္တဲ့ အဘနဲ႔ က်ေနာ့္ပတ္သက္မွဴ
ေနာက္ဆံုးစကား၊ ေနာက္ဆံုးတရားကို က်ေနာ္ ေဒသနာႀကားတာပဲဗ်ာ။ ေနာက္ပိုင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြ
အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္မဆိုင္သလိုပဲ
ေနတယ္ဗ်။
အဘမူ၀ါဒလမ္းစဥ္အတိုင္း
ေနတာပဲေလ။ ခလုပ္ႏွိပ္နိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြအမ်ားႀကီး ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန၊္ က်ေနာ္ အဘအဆံုးအမေလးနဲ႕
က်ေနာ့္အလင္းေလးနဲ႕က်ေနာ္စာဖတ္ေနတယ္ ဆုိပါေတာ့။ လင္းအားလည္းႀကီးျပီကိုး။ ဒါနဲ႕အဘကိုယ္ခႏၱာ
ေရေ၀းပို႕၊ ယုဒသန္ခန္းမသြား၊ ေအာက္ေမ့ျခင္းအထိမ္းမွတ္ လုပ္တယ္။ သံုးရက္။ ေကာ္မီတီခပ္ေသးေသးမွာ
က်ေနာ္က သတင္းနဲ႕မွတ္တမ္းထိန္းသိမ္းေရး လုပ္ရတယ္။ ဒါျပီးေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္၊ ဘာေတြမျဖစ္ဘူးဆိုတာ
က်ေနာ့္သိမွတ္ခံစားမႈေတြ ေပ်ာက္ဆံုးျပီး မေန႕ရက္လည္မွာ ရံုးခ်ဳပ္ ဆြမ္းေကြ်းသြားတယ္။
ေက်ာက္ကုန္းက
အဘဦးအုန္းထြန္းအိမ္ (ခင္ဗ်ားခနျပန္လာတုန္း က်ေနာ္တို႔သြားေတြ႕တဲ့ အိမ္) သြား။ ေနာက္
စိန္ျခယ္လမ္းက အဘဦးေလး ဦးမ်ိဳးေက်ာ္အိမ ္သြားတယ္။ ျပန္လာျပီးေတာ့ ေရေ၀းအဘေနာက္ဆံုး
လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ေရေ၀းကုိ ခ်ီတက္။ (မျဖဴျဖဴသင္း၊ မဇင္မာေအာင္၊ မႀကည္ျဖဴသွ်င္၊ မတင္နႏၵာလင္း၊
မမာမာစိမ္း၊ ကိုေအးနိုင္၊ ကိုေအးဗိုလ္္၊ ကိုထြန္းျမင့္နဲ႕ က်ေနာ္တို႕သြားတယ္။ ဟိုမွာက
ကိုညီညီမင္းနဲ႕ မႀကည္ျပာ၊ ကိုထိန္၀င္းနဲ႕ မခင္ျမတ္သူ၊ မသီရိသက္ေ၀ဦးတို႕ကို ေတြ႕တယ္။
တေနကုန္ အဘဦး၀င္းတင္ကို ခ်စ္ခင္ရိုေသေလးစား၊ ျမတ္နိုးသူေတြလာတယ္ ဆိုတာကို သူမ်ားေတြေျပာလို႕
ျပန္သိရတယ္) အဲ့ဒီကအျပန္မွာ အဘ ေနာက္ဆံုးေနထိုင္သြားရာ ေက်ာက္ကုန္းအိမ္ခန္းေလး အလြမ္းေျပသြားႀကတယ္။
(ခင္ဗ်ားေျပာသမွ် ခံရေတာ့မွာပဲ၊ က်ေနာ္လိုက္မသြားဘူး) အျပင္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထုိင္က်န္ခဲ့တယ္။
က်ေနာ့္ခံနုိင္ရည္ကို က်ေနာ္အယံုႀကည္မရွိေတာ့ဘူးဗ်ာ။
ဒီမနက္သတိကပ္ေတာ့
က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားဆီ စာေရးရမယ္။ ခင္ဗ်ားဆီ အျဖစ္ပ်က္ေတြ ေျပာသင့္တယ္ထင္ျပီး က်ေနာ္ခင္ဗ်ားနာမည္တပ္
စာေရးလုိက္တယ္။ တကယ္ကေတာ့ မိုးမခ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ား အားလံုးနဲ႔၊ အေ၀းေရာက္ဗမာမိသားစုအားလံုးဆီ
သတင္းစကား စာသ၀ဏ္ပါးခ်င္တာပဲဗ်ာ။ ေနာက္ က်ေနာ္ျပည္တြင္းထုတ္မိုးမခမွာ အႀကံေပးဆုိတာလုပ္၊
အႀကံလည္းမထြက္ စာလည္းမလာဆိုတဲ့ ၀န္လည္း ကင္းခ်င္တယ္ဗ်ာ။
ကဲ
… ကိုရင္ေရ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားျပန္လာတုန္း၊ က်ေနာ္နဲ႕ခင္ဗ်ားသြားတုန္းက အဘေျပာတာေလး ျပန္ေကာက္ႀကပါစို႕ရဲ႕
။ မင္းတို႔ဖာသာ လမ္းခုလတ္ထင္ရင္ ဆက္ေလွ်ာက္ … သန္းေရႊခင္းထားေသာ သိန္းစိန္ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ၊
စည္းကမ္းျပည့္၀တဲ့ဒီမိုကေရစီလမ္း ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ေကာင္ ေလွ်ာက္ ငါကေတာ့လမ္းခြဲျပီ။ ေညာင္ႏွစ္ပင္စခန္း လမ္းခြဲမယ္ဆိုတဲ့ အဘကေတာ့ တကယ့္ကို
ျပတ္ျပတ္သားသား လမ္းခြဲသြားျပီ။ က်ေနာ့္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ားတစ္ဦးခ်င္းေရာ အေ၀းေရာက္မိသားစုအားလံုး
တာ၀န္ရွိတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္သူေပးေပး၊ မေပးေပး ဒီပခံုးေပၚက်လာတဲ့တာ၀န္ကုိ ဆက္ထမ္းမယ္။
အဘနဲ႕ စကားအမ်ားဆံုးေျပာခဲ့တယ္၊ အဘနဲ႕ အခ်ိန္အႀကာဆံုး ေနခဲ့တယ္၊ အလုပ္ေတြ အမ်ားဆံုးလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့
လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ က်ေနာ့္မွာ တာ၀န္ရွိတယ္။
ခင္ဗ်ားကိုလည္း
သူက … အေ၀းေရာက္မိသားစု၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕သံေယာဇဥ္ ရွိတယ္ဆိုတာ … က်ေနာ္သိတယ္။
ခင္ဗ်ားလည္း တာ၀န္ရွိတယ္။ တာ၀န္လည္းသိမယ္ဆိုတာ … က်ေနာ္ယံုသလို တမလြန္အဘကလည္း ယံုႀကည္ေနလိမ့္မယ္။
ကဲ
… ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေမး … မင္းဘာဆက္လုပ္မလဲ ဆိုရင္ေတာ့ ေလွခြက္ မက်န္ေတာင္ အလံမလွဲဘူး
ဆုိတဲ့ ျပတ္သားခ်က္ … မာလိန္မွဴးစကား နားေထာင္ရမွာေပါ့။
ဟုတ္လား။ က်ေနာ္တုိ႕အတြက္ ခက္နုိင္တာရွိတယ္။ ေလွခြက္မက်န္ယံုမက မာလိန္မွဴးပါ မရွိေတာ့တာ။
ငါ့ေလွငါထုိး စိတ္ထားနဲ႕ ပဲခူးသြားလုိ႕မျဖစ္ဘူး … ကုိရစ္။ ေလွခြက္လည္းမက်န္ဘူး၊ မာလိန္မွဴးလည္းမရွိေတာ့ေပမယ့္
ဒီစစ္ဘီလူး ေတြကို ဆက္တိုက္ရအံုးမွာ ေသခ်ာတယ္။
စစ္ကင္ဆာအျမစ္ေတြကို
လူပါေသပါေစ၊ ျဖတ္ထုတ္ပစ္ရအံုးမယ္။ အဘရဲ႕အညႊန္းေတြ၊ အမွန္းေတြ၊ အဘရဲ႕အလွမ္းေတြ ဆက္လွမ္းရအံုးမယ္။
စစ္အျမစ္ျပဳတ္ မူ၀ါဒကို ဆက္လက္ဆုပ္ကိုင္ရမယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ ဒီမိုကေရစီ သေဘာတရား
ဆက္လက္ အားေမြးရအံုးမယ္။ လူသားေစာင့္ေရွာက္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ဆက္သယ္ရအံုးမယ္ဗ်။ ဒီေတာ့
က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ဆက္လုပ္္ရာမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းမစြမ္းဘူးဆုိတာ သေဘာေပါက္တယ္။
၀ိုင္းႀကေပါ့ … ၀န္းႀကေပါ့။ ဒီအလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိတဲ့လူေတြ အားလံုး ပါ၀င္နုိင္ေအာင္
လမ္းဖြင့္ေပးႀကရမယ္။ ေပါင္းစည္းေရးသေဘာထား ဆက္္ထားရွိရမယ္။ အဘမွာတာနဲ႔ဆံုးမယ္စာလည္း နည္းနည္း
ရွည္ျပီ။ မီးပ်က္လုိ႔ ဒီစာကုိ ႏွစ္ခါျပန္ေရးရတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ဗမာျပည္ႀကီး ဘယ့္ကေလာက္
ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေနလဲ ဆိုတာ မွန္းလို႕ရတယ္ေလ။
အဘမွာတာ
… ေျပာမယ္ ။
ရန္မျဖစ္ႀကနဲ႕။
အလုပ္သာ လုပ္။
ခင္ဗ်ားရဲ့
ရာဇာ
