ကိုရာဇာ - ေႀကြးတင္ရင္ ရွင္ဘုရင္ဆပ္ေပလိမ့္

ေႀကြးတင္ရင္ ရွင္ဘုရင္ဆပ္ေပလိမ့္
ကိုရာဇာ။ ေမ ၂၁၊ ၂၀၁၄

    ‘ေရႊေငြနဲ႕ ဂုဏ္ျဒပ္တုိ႕… မရွိလည္းေနနုိင္ပါတယ္။ တစ္သက္လံုး… .. အလိုအပ္ဆံုးက ဘ၀ကို အရိုး သားဆံုးေနဖို႕…”
    ဒီသီခ်င္းသံက ဒီေနရာေလးမွာတင္ လည္ေနပါ့လားလို႕ စိတ္ထဲမွတ္ေနမိတယ္….။ ခနေနရင္ ဒီအသံထြက္လာရင္း….. ဆိုေတာ့စိတ္ထဲသိပ္မသကၤာတာနဲ႕ ေဘးဘီေလွ်ာက္ႀကည့္မိေတာ့မွ ... လား..လား က်ေနာ့္ဖုန္းကျမည္ေနတာကိုး။ ကမန္းကတမ္း ဖုန္းေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ဖုန္းက miss ျဖစ္သြားျပန္တယ္။ miss call ေတြႀကည့္လိုက္မွ ဖုန္းနံပတ္တစ္ခုတည္းက ဆယ္ႀကိမ္ထက္မနည္း ေခၚထားတာေတြ႕ရျပန္ေတာ့ အားနာမႈ ထပ္ေဆာင္းသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ ျပန္ဆက္မွလို႕ေတြးျပီး ျပန္ေခၚဖို႕ လုပ္ေနတုန္း…….
    ‘ေရႊေငြနဲ႕ ဂုဏ္ျဒပ္တုိ႕… မရွိလည္းေနနုိင္ပါတယ္။ တစ္သက္လံုး… .. အလိုအပ္ဆံုးက ဘ၀ကို အရိုး သားဆံုးေနဖို႕…”
    ဖုန္းျမည္လာျပန္တယ္။ က်ေနာ္ျပံဳးမိသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ဖုန္းေျဖလိုက္တယ္။
    "ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ပါ"
    "ေအာ္ ... အကိုေရ။ က်မတို႕ (……….) ပုဂၢလိကေဆးရံုကပါ"
    "ဟုတ္ကဲ့ပါခင္ဗ်ာ…..ေျပာပါဗ်"
    "အဲ့ဒါ အကိုေရ ၊ ဒီလအတြက္ invoice ေလးေပးခ်င္လို႕ရယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အကိုတုိ႕ ဘယ္ေတာ့ ေငြသြင္းမလဲ ဆိုတာ ... သိခ်င္လို႕ပါ"
    ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္အလွဴ႕ရွင္ကို ဖုန္းဆက္ႀကည့္ပါမယ္ခင္ဗ်ာ။ ျပီးရင္အေႀကာင္း ျပန္ပါ့မယ္ေနာ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။"
    ဖုန္းခ်စကားေျပာျပီး က်ေနာ္ မခ်ိတင္ကဲ သြားျဖဲမိတယ္။ ဖုန္း Ring tone ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေျပာင္းသြားဟန္တူတယ္။ ဒါကို တစ္ဖက္က သူတို႕ေဆးရံုဖုန္းမုိ႕ တမင္ မကိုင္တယ္ ထင္သြားသလားမသိဘူး…။ အားနာလိုက္တာဗ်ာ….။ အားနာေနတာတစ္ခု၊ အဘ က်ေနာ္တုိ႕အဘ ...၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕အဘ….၊ အဘကို ျပန္တတယ္။ အဘဆိုေတာ့မွ ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္ေပါ့ဗ်ာ။ အဘကို တမ္းတရင္းနဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္သားကို စိတ္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
    က်ေနာ့္ဆီကို လူတစ္ေယာက္ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ တိုင္းသိျပည္သိ သူေဌးႀကီးတစ္ေယာက္က တစ္ဆင့္ႀကားနဲ႕ သတင္းစကားပါးလာတယ္။ သူ အဘကိုကန္ေတာ့ရင္း အလုပ္ေတြရွင္းျပခ်င္ပါတယ္ ... ဆိုေတာ့၊ က်ေနာ္က အဘကို စကားသ၀ဏ္ထပ္ပါးတယ္။ အဘျပန္ႀကားတာကေတာ့ ေအးေဆးပါေတြ႔လို႔ အဆင္ေျပပါတယ္ဆုိေတာ့၊ က်ေနာ္ရယ္၊ မျဖဴ(ေဒၚျဖဴျဖဴသင္း)၊ မဇင္မာေအာင္၊ ကိုျဖိဳး(ျဖိဳးေ၀မင္း) တို႕ေလးေယာက္ ေက်ာက္ကုန္းအဘဦးအုန္းထြန္းအိမ္ ေျပးႀကတယ္။ အဘက အဲ့မွာေနတာကိုး……. ။ မေလးမစားျဖစ္မွာစိုးလို႕ နာရီ၀က္ေလာက္ကို ႀကိဳေစာင့္ပါတယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္မလာခင္မွာ သူ႕ကုိယ္စားလွ ယ္အရင္ေရာက္လာတယ္။
     ခ်ိန္းထားခ်ိန္ ေျခာက္နာရီအတိမွာ က်ေနာ္တို႕ေမွ်ာ္ေနေသာလူ ေရာက္ လာပါတယ္။ အဘကလည္း သူ႔အယူအဆေတြ၊ သူ႔သေဘာထားေတြေျပာတယ္။ ရွင္းရွင္းျပတ္ျပတ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ကုိေျပာတာပါ။
    ဒါနဲ႕ဟိုသူေဌးက "အဘလုပ္ေနတဲ့ေဖာင္ေဒးရွင္းနဲ႕ပတ္သက္ျပီး အလုပ္တစ္ခု လုပ္ခ်င္ပါတယ္" ဆိုစကား ကမ္းလွမ္းတယ္။ အဘက တတိယလိုင္းကို ေအးေအးသက္သာလြယ္ ကူစြာအသံုးျပဳပါတယ္။
    "ဒီလိုဗ် ... က်ေနာ့္သေဘာကေတာ့ အကုန္အႀကိဳက္ေမ်ာ၊ လိုက္ေလ်ာတာမ်ိဳးလည္းမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ အားလံုးကိုျငင္းဆန္တင္းခံေနတာလည္း မႀကိဳက္ဘူး ဒီေတာ့ တတိယလိုင္းျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္အလွဴရွင္နဲ႕ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ႀကား ဆက္သြယ္ေရးသမားလုပ္ေပးမယ္။  က်ေနာ့္နာမည္သံုးျပီးလွဴပါ။ က်ေနာ့္ေဖာင္ေဒးရွင္း ႀကားခံျပီး လွဴပါ။ လက္ခံပါတယ္။ ဆက္သြယ္ေရးသမားမ်ားကေတာ့ ျဖဴျဖဴသင္းရယ္.. ဇင္မာေအာင္ ရယ္… ကိုျဖိဳးရယ္.. ဟုိေကာင္ရယ္ လုပ္ေပါ့ဗ်ာ ..." ဆိုျပီး က်ေနာ့္လက္ညိွဳးထိုးျပတယ္။
    ဒီေနရာမွာ တတိယလိုင္းဆိုတာ ရွင္းျပမယ္ဗ်။ ဗမာျပည္မွာ… အထူးသျဖင့္ေတာ့ နုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားေနႀကသူမ်ားထဲမွာ ဒီလိုသူေဌးေတြနဲ႕ပတ္သက္ျပီး သေဘာထားႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရွိတယ္။ တစ္မ်ိဳးက သူ႕ဖာသာ ဘယ္ကလာလာ ဒီေငြေတြ တိုင္းျပည္တြက္၊ ျပည္သူလူထုအတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္ဆုိရင္ အကုန္ ယူမယ္၊ က်န္တဲ့ဇာတ္လမ္း ကိုယ့္ဖာသာ ရွင္းေပါ့။ ေနာက္ဒုတိယအမ်ိဳးအစားက ဒီလူေတြကုိမပတ္သက္ဘူး၊ ဒီလူေတြရဲ႕ေငြေတြ မလိုခ်င္ဘူး။ ဒီႏွစ္လိုင္းကေနေဖာက္ထြက္ျပီး ... အဘက တတိယလိုင္းကို ေအးေအးသက္သာ ကုိင္တြယ္ပါတယ္….။
က်ေနာ္တို႕လည္း ဆက္သြယ္ေရးသမားတာ၀န္ေပးထားေတာ့ အားလံုးခ်ိတ္ဆက္ရေတာ့တာေပါ့။ လုပ္ငန္းစဥ္ႏွစ္ခုစမယ္ တစ္ခုကပညာေရး…။ေနာက္တစ္ခုကက်န္းမာေရး….။ ပညာေရးကိစၥမွာ နုိင္၊ က်ဥ္းမ်ားေရာ….မိသားစု၀င္မ်ားပါ ခံစားခြင့္ရွိရမယ္။ က်န္းမာေရးမွာေတာ့ နုိင္က်ဥ္းကုိယ္တုိင္နဲ႕ အတူေနဇနီးမယား၊ လင္ေယာက္က်ားျဖစ္ရမယ္။
    မူခ်ထားတာကေတာ့ဒါပါပဲ ပညာေရးကိစၥေတြ နိုင္/က်ဥ္းအဖြဲ႕ေတြနဲ႕ ဆက္သြယ္လုပ္ကုိင္ႀကတယ္။ ျပသနာေတြလည္း တက္၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြလည္းမ်ား ဆိုေပမယ့္ ... အကူညီလိုအပ္သူေတြ အကူအညီရဆိုေတာ့ ႀကားကက်ေနာ္တုိ႕လည္း ေပ်ာ္ရရႊင္ရေပါ့ဗ်ာ….။
အဲ….. အဲေပါ့ေလ….က်န္းမာေရးကိစၥက်ေတာ့ ပုဂၢလိကေဆးရံုတစ္ခုမွာ ႀကိဳတင္ေငြသြင္း၊ က်ေနာ္တုိ႕ဖက္က အသိအမွတ္ျပဳေဆးရံုစာအုပ္ထုတ္ေပး ျပီးတာနဲ႕ကုမယ္ ... ဆိုေတာ့၊ က်ေနာ္တို႕ အလုပ္က ေဆးရံုစာအုပ္ထုတ္ေပးရင္ ျပီးျပီ။ ေဆးရံုစာအုပ္ေတြ တေလွႀကီးလုပ္၊ လာသမွ်နုိင္က်ဥ္း ထုတ္ေပးေနရတာ ေပ်ာ္စရာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္…..ႀကာလာေတာ့ ... အလွဴ႕ရွင္လည္းအလုပ္မ်ား၊ က်ေနာ္တို႕ကလည္းမအား ဆိုေတာ့ေဆးရံုကို ေငြသြင္းဖို႔ ပ်က္ကြက္ ၊ မ်က္ႏွာပ်က္စရာျဖစ္လာတယ္။
    အခုလတ္တေလာ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲပဲ။
    ‘ေရႊေငြနဲ႕ ဂုဏ္ျဒပ္တုိ႕… မရွိလည္းေနနုိင္ပါတယ္။ တစ္သက္လံုး… .. အလိုအပ္ဆံုးက ဘ၀ကို အရိုး သားဆံုးေနဖို႕…”
    ဖုန္းက၀င္လာျပန္ျပီ ။ စိတ္မသက္မသာနဲ႕ပဲ ဖုန္းထူးလိုက္တယ္။
    "ဟုတ္ကဲ့က်ေနာ္ပါ"
    "ေအာ္…။ ဟုတ္။ က်မ (………) ေဆးရံုကပါ။ အခုinvoice ေတြလည္း လာမယူ၊ ေငြလည္းမသြင္းတာ ႀကာေတာ့ေလ၊ ေျပာရမွာအားေတာ့နာပါတယ္။  အခု အကုိတုိ႔ ေဆးရံုကိုသြင္းေပးရမွာ (…………) ရွိပါျပီ။ ဒါျပီးခဲ့တဲ့လေတြက ဟာေတြေနာ္။ ဒီလနဲ႕ ေရွ႕လ မပါေသးဘူး….။
    "ဟုတ္။ က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္ အလွဴ႕ရွင္ဆီ ဆက္ပါ့မယ္ဗ်ာ။ အျမန္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္လုပ္ေပးပါ့မယ္။"
    ဖုန္းကုိ ခ်လိုက္ရင္း သက္ျပင္းပါခ်မိတယ္…။
    မျဖစ္ေတာ့ဘူး…။ တကယ္တမ္းက အလွဴ႕ရွင္နဲ႔ က်ေနာ္က တိုက္ရုိက္အဆက္အသြယ္မရွိဘူး။ သူ႕ကုိယ္စားလွယ္ကို ဆက္ရမယ္။ က်ေနာ္ ဖုန္းေကာက္ႏွိပ္လိုက္တယ္။
    "သနပ္ခါးကုိ ဘယ္ညာေလး လူးလွည့္ပါေနာ္ ..."
    သူ႕ဖုန္း Ring tone သီခ်င္းသံ မဆံုးခင္ 'တူတူ' ဆုိျပီး ဖုန္းလိုင္းပူးေနတဲ့ပံုစံျပတယ္။ ခနေနေတာ့ မက္ေဆ့ခ်္တစ္ခုေရာက္လာတယ္။
    "I’m in a metting ..."
    ေအး ... ဟုတ္မွာေပါ့ေလ။ လူတကာအလုပ္မ်ား၊ ကိုယ္သာ အားယားလို႕ ... သူမ်ားကိစၥေတြလုပ္ေနတာေပါ့ ဆိုျပီး မဲ့ျပံဳးတစ္ခုျပံဳးမိပါရဲ႕။
    ဒီအျဖစ္အပ်က္က တစ္လႏွစ္လ မသိသာေပမယ့္ လေပါင္းႀကာေတာ့ သိသာလာတယ္။ ဖုန္းေတြ ပတ္လည္ရုိက္လာတယ္။
    "ေရႊေငြနဲ႕ ဂုဏ္ျဒပ္တို႕…. မရွိလည္း ..."
    "ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ပါ"
    "က်မတို႕ (……….) ေဆးရံုကပါ ..."
    "သနပ္ခါးကို ဘယ္ညာေလး လူးလွည့္ပါေနာ္"
    "I’m in a metting ..."
    အဘေရ ... ။ အဘဦး၀င္းတင္ေရ…၊ အဘဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္ေရ ... ။
    က်ေနာ္ ရင္တြင္းဟစ္ေႀကြး သံျမွင့္လိုက္တယ္ဗ်ာ။ အဘကို ေသသည္ထိ ဒုကၡလိုက္ေပးသလိုျဖစ္သြားရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ေပါ့။
    က်ေနာ္စိတ္ေမာသြားတယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီအေႀကြးကို မဆပ္မျဖစ္ေတာ့ ဆပ္ရမယ္။ ဘယ္လို ဆပ္မလဲ ... စဥ္းစား … စဥ္းစား…. စဥ္းစား။  ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း လန္ဘားေက်ာက္တံတား စဥ္းစားရင္း … ဖ်တ္ခနဲျဖစ္သြားတယ္။
    ဗမာစကားပံု အရွိသားမဟုတ္လား….. ဘာတဲ့….။
    "ေႀကြးတင္ရင္ ရွင္ဘုရင္ဆပ္လိမ့္မယ္…"
    ဟုတ္တယ္… ရွင္ဘုရင္ဆပ္လိမ့္မယ္။
    က်ေနာ္ကုိယ္တိုင္ ေမ့ေနတာ တစ္ခုနဲ႕ေျပာဖုိ႕က်န္သြားတာက
    က်ေနာ့္နာမည္က … … "ရာဇာ" …။

(သရုပ္ေဖာ္ - ေစာငို)