ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စာေပအႏုပညာ (၅၁)
ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ဆက္စပ္မႈ
ထိန္လင္း
ဇန္န၀ါရီ ၂၆၊ ၂၀၁၀
ႏိုင္ငံေရးစာေပေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ရပ္ေတြကို ေလ့လာတဲ့အခါ ႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာပဲ သူနဲ႔ဆက္စပ္ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အေရးကိစၥေတြကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေၾကာင္းကိစၥေတြ အေရးအရာေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနၾကၿပီး သီးျခားဖယ္ထုတ္လို႔မရပါဘူး။ ပညာေရးနဲ႔ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရး၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔လြတ္လပ္ေရး စသျဖင့္ အားလံုး ဆက္စပ္ေနတဲ့အရာေတြက အမ်ားႀကီးပါ။
အဲဒီလို ဆက္စပ္မႈေတြမွာ အာဏာရွင္အဆက္ဆက္ ကန္႔သတ္မႈ အျပဳလုပ္ဆံုး၊ ေျပာဆိုတားျမစ္မႈ အလုပ္ဆံုးကေတာ့ ဘာသာေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဆက္စပ္မႈပဲျဖစ္ပါတယ္။ မဆလ လက္ထက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လက္ရွိ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ လက္ထက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာေရးနဲ႔ႏိုင္ငံေရး မေရာယွက္ရဘူးဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းကို သုံးရင္း ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္သူေတြကို ဘာသာေရးနယ္ပယ္က လက္မခံရဲေအာင္၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့အရာကို မတို႔ထိရဲေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီလိုဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို တာဝန္ယူထားတဲ့ သူတို႔ကို္ယ္တိုင္ကေရာ ဒီျပ႒ာန္းခ်က္ကို လိုက္နာပါသလား။ အဓိကရုဏ္းေတြ အေရးအခင္းေတြ ေပၚေပါက္တဲ့အခါ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကိုပဲ ပန္ၾကားခိုင္းတာေတြ လုပ္ေဆာင္သလို၊ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေပၚဖို႔ ေတာ္လွန္ေရးအရွိန္အဟုန္ ႀကီးမားလာၿပီဆိုရင္လည္း ဘာသာေရးနယ္ပယ္က ပုဂၢဳိလ္ေတြကို အခ်င္းခ်င္း ထိန္းခိုင္းတာေတြ ျပဳလုပ္ပါတယ္။ ဒါက သိသာတဲ့ ေရာယွက္မႈေတြပါပဲ။
ေသခ်ာတဲ့အခ်က္ကေတာ့ သူတို႔လိုရင္ လုိသလို၊ မလိုရင္ မလိုသလို က်င့္သံုးတဲ့မူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္း အၿပီးမွာ ရိုက္ကူးျဖန္႔ခ်ိခဲ့တဲ့ ဒါရိုက္တာ စင္ေရာ္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ ‘ဧရာဝတီရဲ႕ မနက္ျဖန္’ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးအျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူက ‘ႀကံ႔ခိုင္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအသင္း’ဝင္ဖို႔ စည္းရံုးတဲ့ ျပကြက္ေတာင္ ထည့္သြင္းျပသထားပါတယ္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ လူထုအေပၚ၊ ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္သူေတြအေပၚ ႏွိပ္စက္လြန္းလို႔ နာမည္ဆိုးနဲ႔ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ ဒီအသင္းကိုဝင္ဖို႔ စည္းရံုးတာကို ခြင့္ျပဳၿပီး တိုင္းျပည္ေကာင္းဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ေမတၱာပို႔တာကိုေတာ့ သတ္ျဖတ္ ဖမ္းဆီးတာ ဘယ္လုိ အဓိပၸာယ္လဲ ဆိုတာ အလြယ္တကူ စဥ္းစားႏိုင္ပါတယ္။
တကယ့္တကယ္မွာေတာ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ေတြအတြင္း သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ားက အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာ ေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ လြတ္လပ္ေရး ႀကိဳးပမ္းမႈေတြမွာ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပါဝင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၃ဝဝ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုမွာ ကိုလိုနီအစိုးရကို လူထုနဲ႔အတူ ဆန္႔က်င္ခဲ့သလို၊ ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုမွာလည္း ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ ပါဝင္ခဲ့တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ၁၃ဝဝ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုအတြင္း ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ သခင္ဘိုးလွႀကီးရဲ႕ ‘သပိတ္စစ္ပြဲ’ စာအုပ္၊ ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ရဲ႕ ‘ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သမိုင္း’စာအုပ္တို႔မွာ ေတြ႔ႏိုင္သလို သမိုင္းစာအုပ္အမ်ားအျပားမွာလည္း ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုလိုနီေခတ္ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ၊ ဆရာေတာ္ ဦးဝိစာရ တို႔ကို သံဃာ့အာဇာနည္အျဖစ္ ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္ေတြမွာေဖာ္ျပခဲ့ေပမယ့္ လက္ရွိကာလ ရဟန္းသံဃာေတြကို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သက္ရဘူးလို႔ ေျပာဆိုၾကတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ အာဏာပိုင္ေတြက သူတို႔အာဏာ တည္ၿမဲေရးကို အေႏွာင့္အယွက္ ျပဳမွာစိုးလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုလိုနီအစိုးရက ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ ကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့တာနဲ႔ လက္ရွိ အာဏာပိုင္ေတြက ရဟန္းသံဃာေတြကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ပံုေတြ တူေနတာကို ၾကည့္ရင္ပဲ သိႏိုင္ပါတယ္။ ေသခ်ာတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ကိုလိုနီေခတ္ေနာက္ပိုင္း သံဃာေတာ္ေတြကို အဖိႏွိပ္ဆံုး၊ အရက္စက္ဆံုး အစိုးရဟာ ဒီကေန႔ အုပ္စိုးေနသူေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ‘ဗုဒၶဘာသာ တိုင္းျပည္’လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကိုေတာင္ ဒီလို ႏွိပ္စက္ေနတယ္ဆိုရင္ က်န္တဲ့ ဘာသာဝင္ေတြ၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဘယ္လိုသေဘာထားမလဲ ဆိုတာကိုလည္း ဆက္စပ္ေတြးေတာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
အာဏာရွင္ေတြက ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္သူေတြကို ‘ကိုလိုနီအေမြဆိုး’ ဆက္ခံသူေတြအျဖစ္ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္က်ေတာ့ သူတို႔ကသာ အဲဒီလို လုပ္ေဆာင္တာျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမကို ကိုလိုနီအစိုးရက ေထာင္ခ်ေတာ့ သကၤန္းကို ခြၽတ္ေစၿပီး ေထာင္အဝတ္အစားကိုသာ ဝတ္ေစခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိကာလမွာ အဲဒီလို လူဝတ္လဲေစတာတင္မကဘဲ အတင္းအဓမၼ ရဟန္းသိကၡာခ်ၿပီး လူအျဖစ္ ခံယူေစတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအရွိန္အဝါ မက်ဆင္းဖို႔ ဘာသာေရးနဲ႔ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အႏိုင္က်င့္ဖ်က္ဆီးတဲ့ သေဘာပါပဲ။
ဘာသာေရးနဲ႔ႏိုင္ငံေရး မေရာေထြးသင့္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားရပ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္တုန္းက ျပည္ပသာသနာျပဳ ပီနန္ဆရာေတာ္ ဦးပညာဝံသ ကို ေမးေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးက အခုလို အမိန္႔ရွိခဲ့ပါတယ္။
“သာသနာေရးနဲ႔ႏိုင္ငံေရးဟာ မေရာေထြးသင့္ဘူး လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ျဗဳန္းခနဲဆိုေတာ့ ဟုတ္သလိုလိုေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သာသနာေရးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဘာလဲ၊ ၂ ခု အဓိပၸာယ္ကို နားလည္ဖို႔လိုတယ္။ ဥပမာတစ္ခု ထမင္းစားစရာ မရွိတဲ့လူ၊ ထမင္းငတ္ေနတဲ့လူကို ဝိပႆနာေဟာလို႔ ရပါမလား။ အဲဒါ ဘုန္းႀကီးက ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ထမင္းငတ္ေနတဲ့လူကို၊ ထမင္းစားစရာ မရွိတဲ့လူကို ဘုန္းႀကီးတို႔က ဘာလုပ္ေပးရမလဲ၊ သူတို႔စားစရာ ရွိေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္။ အဲဒီေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုေတာ့ သာသနာေရးက ဘယ္မွာတည္ေနသလဲ။ ႏိုင္ငံ့အတြင္းမွာ တည္ေနတာပဲ။ ဒီႏိုင္ငံတစ္ခုက သတ္လား ျဖတ္လား၊ ခုတ္လား ထစ္လား၊ ခိုးလား တိုက္လား ခိုက္လား လုပ္ေနေတာ့ ဒီသာသနာ ဘာျဖစ္မလဲ။ ဓားျပသာသနာပဲျဖစ္မွာေပါ့၊ သူခိုးသာသနာပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ၊ သူခိုးႏိုင္ငံမွာပဲ တည္ေနတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ဓားျပႏိုင္ငံမွာ တည္ေနရင္ ဓားျပသာသနာပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔ ႏိုင္ငံကို အရင္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံမေကာင္းဘဲ သာသနာ ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းဘူး။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သာသနာေရးကို မေရာေထြးရဘူး ဆိုတာက ဘာေျပာမွန္း æ ဗမာလိုလဲ နားမလည္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ေျပာတာပါ။ ႏိုင္ငံနဲ႔ပတ္သက္လာတဲ့အေရးဟာ ႏိုင္ငံမွာ တိုးတိုးတက္တက္ စည္စည္ပင္ပင္ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ရမယ္။ အဲဒါမွသာလွ်င္ ကိုးကြယ္တဲ့သာသနာေတာ္ႀကီးကလည္း တိုးတက္လာမွာေပါ့။ ဘာသာေရးသည္ ႏိုင္ငံ့အေပၚမွာ တည္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံ့ေရးရာ မေကာင္းရင္ သာသနာ့ေရးရာက ဘယ္လိုလုပ္ေကာင္းမွာလဲ”
ဆရာေတာ္ႀကီးက သူေျပာေလ့ရွိတဲ့ ဥပမာေလးကိုလည္း အခုလို အမိန္႔ရွိပါတယ္။
“ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သာသနာေရး ဘုန္းႀကီး အၿမဲတမ္း ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ဒဂၤါးျပားလိုပဲ၊ တစ္ျပားတည္း လို႔။ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ပဲ မတူတာ၊ ေခါင္းဘက္ ပန္းဘက္ပဲ ကြဲေနတာ။ သို႔ေသာ္လည္း အရွင္ဘုရား ဘက္ခ်င္း တူသလား ဆိုေတာ့ မတူေတာ့ မတူဘူး၊ ဟိုဘက္နဲ႔ဒီဘက္။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ျပားလား မဟုတ္ဘူး တစ္ျပားတည္း။ အဲဒီလို နားလည္ထားဖို႔လိုတယ္လို႔ ဘုန္းႀကီးထင္တယ္”
တကယ္ေတာ့ ဆက္စပ္တဲ့အရာကို ဆက္စပ္သလို၊ လိုအပ္တာကို လိုအပ္သလို အမွန္အတိုင္း လက္ခံဖို႔ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ ေနာက္တပတ္မွာေတာ့ စာအုပ္မ်ားမွာ ေတြ႔ရတဲ့ သာသနာအေပၚ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားအေၾကာင္း တင္ျပသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ ။
၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ ေနာ္ေဝအေျခစိုက္ ဒီမုိကရက္တစ္ျမန္မာ့အသံ၏ ထုတ္လႊင့္ခ်က္အား ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။
Comments